ตอนที่ 102

มังงะเล่ม 14 ออกวางแผงเต็มกำลัง! ยูโนะที่หลุดออกจากคฤหาสน์มุ่งหน้าไปที่ไหนกัน!?

กิลด์นักผจญภัย

กิลด์พวกเรามันสบายๆ ดีนะ

ดีจริงๆ ที่ไม่ได้ไปเป็นฝ่ายรับผิดชอบเขตทุ่งรกร้าง~

อุ๊ย ไม่นะเนี่ย

คืนที่ 102: "เก็บวัตถุดิบแบบ RTA"

เดี๋ยวก่อน! อาเชส "บาโทมา!"

ทำหน้าที่ให้มันสมศักดิ์ศรีหน่อยสิ!

กรี๊ด! ขอโทษค่ะ

...เอ๊ะ

ยูโนะ!? ทำไมคุณถึงกลับมาได้เนี่ย!

เหะๆ เพิ่งกลับมาเองนะ

อาจัง ไม่ได้เจอกันนานเลย!

...ดูท่าเหมือนจะรีบร้อนออกจากบ้านนะ

ไม่เหมือนเคยที่มีคนไปด้วย

เอาล่ะๆ~ดีจังที่อาจังดูแข็งแรงดี

คุณที่เป็นคนเพิ่งหายป่วยพูดเหรอ?

นี่คุณตั้งใจมาเจอฉันเหรอคะ?

อื้ม จุดประสงค์หลักคือการหาเควสค่ะ

ก็แวะมาดูว่าอาจังทำงานอย่างจริงจังหรือเปล่า

แถมด้วยเหรอ?

เมื่อกี้คุณก็ทำตัวแปลกๆ อยู่นะ

ก็มันเป็นงานนี่นา ต้องทำอย่างตั้งใจสิ

ถึงจะไม่ยุ่งเท่าอีกฝั่ง แต่เป็นที่ทำงานที่เรื่องความผิดพลาดจะเข้มงวดนะ

อ่า กิลด์เฉพาะทางเขตทุ่งรกร้าง

พอได้กลับมาทีไร กิลด์ก็มีตั้งสองแห่งเลยนะ

เมืองนี่ก็เปลี่ยนไปอย่างกับคนละที่เลยค่ะ อึ้งไปเลย

อ่า... ถ้าไม่ถึงครึ่งปีก็จะเป็นแบบนี้นี่เอง

ช่วงนี้กิลด์ก็ประสบความสำเร็จในการทำภารกิจได้เยอะเลยนะ

ถึงแม้ว่าเมื่อไม่นานมานี้จะมีนักผจญภัยจำนวนมากถูกดึงตัวไปต่างประเทศทางฝั่งทุ่งรกร้าง

แต่ก็มีนักผจญภัยฝีมือดีที่ไม่ได้ส่งผลกระทบมากนักเพิ่มขึ้นมาด้วย

หัวหน้าของพวกเราก็อารมณ์ดีด้วยนะ

ร้านดีๆ ก็เปิดเยอะแยะเลยนะ อยู่ที่นี่ก็ไม่น่าเบื่อหรอก

เหรอ! ดีจัง พาไปดูหน่อยสิ

ก็ดีเหมือนกันนะ

วันนี้คุณจะเลิกงานประมาณกี่โมงเหรอ?

ได้เลย ตามที่ยูโนะเลี้ยงนะ

อืม... อีกสักชั่วโมงมั้ง

เอ๋ー! ให้ผมเลี้ยงเหรอครับ!?

อย่าพูดว่าเส้นสายสิ

อาจัง เข้ามาด้วยเส้นสายนี่นา รีบขึ้นไปเร็วหน่อยได้ไหมคะ

มาตามหางานใช่ไหมล่ะ?

ใช่ค่ะ นี่คือสำเนาใบงานค่ะ

มีของที่ยังไม่เปิดเผยอยู่ด้วยนะ

ฉันให้ยืมแบบลับๆ นะ รอฉันดูให้ก่อนนะ

ขอบคุณนะคะอาจัง เป็นคนดีจัง!

วันนี้ขอสั่งเหล้าแพงๆ ได้แบบไม่ต้องเกรงใจเลยค่ะ

ถอนคำพูด!

เอ่อ... ผมถนัดเรื่องการเคลื่อนไหวร่างกาย

แถมยังค่อนข้างคล่องแคล่วด้วย ใช้อาวุธส่วนใหญ่ได้เลยล่ะ

ถึงแม้จะใช้เพลงดาบยาวสองมือได้เหมือนรุ่นพี่จิน

แต่ผมก็ยังออกพลังโจมตีได้ไม่มากเท่าไหร่หรอกนะ

ความคล่องแคล่วก็สู้อาเบเรียที่ใช้ทั้งอาวุธกับเวทมนตร์ไม่ได้เลย

เรื่องสมรรถภาพทางกายนะ แค่มองรุ่นพี่ดาเอนะก็ทำให้นับถือตัวเองลดลงเลย

ส่วนเวทมนตร์น่ะ อิซึโมคุงกับพี่สาวมันอยู่อีกมิติหนึ่งแล้ว

สำหรับมิสุรารุ่นพี่ที่เรียบๆ แต่แกร่งดุจกำแพงน่ะ

สงสัยผมคงจะโจมตีให้ถึงตายได้แค่ครั้งเดียว... เรียบๆ แค่นี้แหละ

เฮ้อ...

พูดง่ายๆ ก็คือตอนนี้ผมมันก็แค่กลางๆ ไปหมด

พอที่จะใช้ช่องโหว่ของโมริสแล้วหลบหนีออกจากบ้านได้เท่านั้นเอง

แต่ว่าแล้วจะพัฒนาความสามารถในการต่อสู้ให้ดีขึ้นยังไงเพื่อที่จะโค่นอารยอนได้เนี่ย

ไม่รู้เลยจริงๆ...

เป็นไงบ้าง? เจอเควสดีๆ ไหม?

อืมม... ไม่มีอันไหนที่รู้สึกว่าจะทำได้เลย มีแต่เลเวลต่ำๆ

เดี๋ยวจะรับให้ก่อนขึ้นไป

ก็เทียบกับเขตทุ่งรกร้างแล้ว เควสของที่นี่มันสงบกว่าเยอะนะ

งั้นฉันไปเตรียมตัวก่อนนะ

ไปดื่มฉลองให้กับคุณยูโนะด้วยไหมครับ!

สู้ๆ นะ

ขอตัวขึ้นไปก่อนนะ

ผมเลี้ยงเองนะ! ต้องขอบคุณให้ดีล่ะ~!

ค่ะ! ขอบคุณสำหรับอาหารนะคะ

ที่โรงเตี๊ยมแห่งหนึ่ง

อาจังนี่คุณ

ไม่ไปกิลด์เฉพาะทางเขตทุ่งรกร้างเหรอคะ?

เอ๊ะ! ไม่อยากไปๆ น่ากลัวจัง!

ช่วงนี้การสำรวจในเขตทุ่งรกร้างล้ำลึกกว่าเมื่อก่อนแล้วนะ

นักผจญภัยที่มารับเควสส่วนใหญ่มักจะมีเลเวล 100 ขึ้นไปเลยนะ?

กิลด์ทางนั้นก็บรรยากาศดูเคร่งเครียดนะ

จริงด้วย! วันนี้ผมก็อยู่ที่กิลด์เฉพาะทางเขตทุ่งรกร้าง...

ไง! ไม่ใช่พี่สาวจากกิลด์นักผจญภัยเหรอ?

ฮิ...

ไปดื่มด้วยกันตรงโน้นไหมล่ะ

กลัวจัง น่ารักจังเลยนะ

...ไม่ได้เรียกเหรอ ไปทางโน้นสิ

พี่สาวที่กำลังมัวแต่บ่นอยู่ตรงทางเข้ากิลด์นี่เอง

แย่ที่สุด

นักผจญภัยเฉพาะทางจากเขตทุ่งรกร้างที่เจอกันวันนี้ไง

ว้าย! ขอโทษค่ะ!!

ยัยนี่เป็นสาวจากเรนเบรียะ

อ่า~? เรนเบรนท์อะไรกัน

เป็นคนของตระกูลเรนเบรนท์! ถ้ามีอะไรก็บอกมานะ...

พ่อค้ากระจอกๆ กล้าทำหน้าใหญ่เชียว

คินเอ๊ย

แย่แฮะ เมามายจนไม่กลัวชื่อตระกูลเราเลย

แต่ถ้ามาวุ่นวายกับฉันแล้ว พวกเขาก็ไม่มีวันพรุ่งนี้อยู่แล้วล่ะ

พ่อไม่สมหวังเลย

ระหว่างผมที่เลเวลเจ็ดสิบกว่า กับอาจังที่ดูไม่ค่อยเก่ง

ว่าจะผ่านสถานการณ์ตรงนี้ไปได้แบบปลอดภัยทั้งสองคนไหมเนี่ย...

ช่วยไม่ได้

หนีไปนะอาจัง

เอ๊ะ?

ทำให้เป็นเรื่องใหญ่หน่อยสิ เผื่อจะมีใครที่รู้จักหรือว่า

จะให้คนอื่นรู้ว่าพวกเขามีบุญคุณกับเรมบรันต์ไงล่ะ!

พวกคุณลุงจะไปท้าทายกับบริษัทเรมบรันต์เหรอครับ!?

ห๊ะ?

ก็เมื่อกี้อยู่หน้ากิลด์นี่นา เลยเงียบไว้ก่อนน่ะ!

ถ้าจะมาที่ร้านแบบนี้ ก็ใช้เวทมนตร์ชำระล้างเข้ามาหน่อยสิ

เหม็นมากเลยนะคุณลุง...

แย่แล้ว

เร็วแฮะ

นี่เจ้าเด็กนี่มันอะไรกัน!

ชุ-กู

กรี๊ดดด ยูโนะ!

โอ๊ะ

พี่สาวที่เคาน์เตอร์อยู่นี่นะ~

ไม่นะ! ปล่อยสิ!

บอกให้หนีแล้วก็ถูกจับได้ซะง่ายๆ เลย

อาจังที่ดูไม่ค่อยเก่งนี่นา~

ฮ่า... เงียบๆ แล้วหนีออกจากบ้านก็กลับกลายเป็นการเสียเปล่าซะแล้วสินะ

อ่า~ ความไม่สงบเรียบร้อยนี่ไม่เคยเปลี่ยนเลยจริงๆ...

เอาล่ะ จะปล่อยให้ไว้ตรงนี้ดีไหมนะ

อ่า~? นี่คุณเฒ่าเป็นอะไรกัน...

ห๊ะ!?

คุณอาเชส! ตระกูลบาโตมะก็เรียนวิชาป้องกันตัวด้วยสินะครับ?

เอ๊ะ? เอ่อ...

วากิมันโซะ คาชิโนะะ โท

เดะโกไซมัส

สะดุด

โอ๊ย!

วู้!

ข้าขอเสียงสรรเสริญ!

แล้วก็...

เข่า!

อึก...!

อ่า!

ไม่นะ! รู้สึกเหมือนอะไรบางอย่างยุบลงไปเลย~!!

คุณมอร์ริส! น่ากลัวจังเลยค่ะ~

อืม... ขอบคุณนะมอร์ริส...

คุณหนูยูโนะ เรากลับไปที่คฤหาสน์กันเถอะครับ

ไม่เป็นไรแล้วครับ

คุณนายกำลังรออยู่ บอกว่ามีเรื่องจะคุยด้วย

ฮึบ!

...เจ้าตัวฉันนี่ไม่ทันสังเกตการโจมตีงั้นเหรอ?

จะเป็นไปได้อย่างไรกัน

แกนี่ไอ้เฒ่า!

ฉันนี่เป็นนักผจญภัยที่หาเงินในแดนรกร้างนะ

ดินมืด

คนที่มีฝีมือพอจะไปถึงฐานทัพแห่งดินมืดได้เลยนะ—

เป็นฐานทัพอันดับสองของริมะสินะครับ

ถ้าเป็นครึ่งปีก่อนก็ไม่รู้สิ แต่ตอนนี้ที่การสำรวจก้าวหน้าไปแล้ว

ก็น่าจะอยู่ในระดับที่ไม่ยากเลยมั้งครับ

ถึงคุณหนูที่เติบโตมาแล้วจะเคยโค้งคำนับและขอโทษไปแล้วด้วยซ้ำ

แต่ยังทำตัวกวนประสาท สาดคำด่า แล้วยังใช้ความรุนแรงอีก

ไม่น่าจะคิดว่าจะรอดมาได้เมื่อเอาレンブラントเป็นศัตรูนะ

หืม? ขอโทษเหรอ?

...ตอนที่มอร์ริสไปถึงกิลด์ ก็อยู่แล้วนี่นา...?

ว้าว ใจดีจังเลยนะ!

ช่างเป็นคนไร้ความสำนึกจริงๆ เติบโตขึ้นมาแล้วนะ...

ว่าไงนะ? ไอ้พ่อค้าอย่างแก

ฉันเนี่ยนะ ถึงระดับ 130—

กุฟุ...!?

ถึงแม้จะเป็นแค่พ่อค้าอย่างดิฉัน แต่ก็ต้องขออภัยด้วยนะคะ

มีเลเวลประมาณ 300 ค่ะ

โอ๊ะ...

สแต

เฮ้อ... ยิ่งพวกหนุ่มๆ ที่หยาบคายมันเพิ่มขึ้น

ผู้สูงอายุที่ต้องฝืนร่างตัวเองจนมีโอกาสเยอะขึ้นนี่มันน่าปวดหัวจริงๆ

กรี๊ดดด! กรี๊ดดด!!

คุณมอร์ริส แข็งแกร่งขนาดนี้เลยเหรอ!?

...สุดยอด

ก็ได้ยินว่าแข็งแกร่งนะ แต่ว่าจะถึงขั้นนี้เลยเหรอ...

มอร์ริสน่ะแข็งแกร่งน่ะสิ

เอ๋~ แต่กับแม่นี่อ่อนแอแย่เลยนี่นา

ใช้กำลังน้อยที่สุด เล็งไปยังจุดสำคัญอย่างแม่นยำ แล้วก็จัดการโค่นล้ม

ด้วยการเคลื่อนไหวที่ยืดหยุ่น ไม่ว่าจะต่างกันทางสรีระแค่ไหนก็เอาอยู่...

คุณหนู อาจัง กลับบ้านกันเถอะ...

เจอแล้ว!! นี่แหละ!

หา?

ได้โปรดเลยนะคะ มอร์ริส!! สอนเรื่องแบบนี้ให้ฉันด้วยนะ!

...หา?

ลานกลางคฤหาสน์เรมบรันท์

...ใช่แล้ว

เจ้าเด็กคนนั้นตัดสินใจว่าจะขอเป็นศิษย์ของมอร์ริสนะ

ก็ยูโนะนี่ดีแล้วล่ะมั้ง

ฟุ่บ...

ชิฟ

เธอไปที่ริมะหน่อยนะ

ริซ่า!? จู่ๆ ก็พูดอะไรแบบนี้ขึ้นมา!?

คุณแม่คะ?

ริมะก็คือฐานทัพในแดนรกร้างใช่ไหมคะ

ดิฉันยังอยู่แค่ระดับ 70 เองนะคะ

แดนรกร้างอย่างน้อยต้องมีเลเวล 100 ถึงจะไปได้ไม่ใช่เหรอคะ...

ใครบอกให้ไปเป็นนักผจญภัยกันล่ะคะ?

ตัวเธอเองนี่ก็ไม่ต่างจากยูโนะเลยนะ ที่ทำตัวหุนหันพลันแล่น

เอ่อ งั้นมันก็หมายความว่า...

อันตรายจังเลยนะคะ

มีธุระเล็กน้อยเกี่ยวกับงานของสมาคมพ่อค้าค่ะ

เธอเองก็เป็นลูกสาวของตระกูลพ่อค้าแล้วนะ ถึงเวลาที่ต้องเรียนรู้งานแล้วล่ะ

หาาา? งานเหรอคะ?

เป็นแค่งานง่ายๆ ที่มาตรวจสอบสัมภาระของเราที่ริมะเท่านั้นเองค่ะ

แต่ว่า! ดิฉันน่ะ อยากจะฝึกฝนมากกว่า...

ถ้าใช้เวทมนตร์ย้ายมิติ ระยะทางก็ไม่ถึง 1 กิโลเมตรด้วยซ้ำนะคะ

ริซ่า! ก็ไม่ใช่ว่าจะต้องไปแดนรกร้างทันทีแบบนั้นสิ!

ถูกแล้ว! ถ้าเป็นธุระเล็กๆ ก็ไปที่โครันหรือเมืองตามถนนก็ได้นี่นา

พวกคุณ

ในประเทศของคุณคิซุโนะฮะน่ะ

เป็นคำพูดที่ดีมากๆ เลยนะคะ

มีคำพูดที่ว่า "ให้เด็กน่ารักได้ออกเดินทาง"

ลูกสาวคุณน่ารักใช่ไหมคะ?

นั่นสิ ริซ่า

ก็นึกว่าริมะคงจะอีกนานหน่อย

แต่ก็ทนรอแค่ช่วงฤดูร้อนเดียวไม่ไหว

เลยถึงได้ใช้คุณคิซุโนะฮะ แล้วบังคับให้กลับบ้านซะได้

คุณทำลายโอกาสการเติบโตของเหล่าลูกสาวนะคะ?

ถ้าไม่ให้ประสบการณ์ที่สมน้ำสมเนื้อไปล่ะก็

กุกุกุกุ...

คงจะถูกคุณคุซุ หรือนักเรียนคนอื่นๆ หัวเราะเยาะแน่ๆ ค่ะ

นี่คะ ชิฟ

น่าจะดีกว่าการทำหน้าบึ้งอยู่ที่บ้านใช่ไหมคะ?

ถึงอย่างนั้น ดิฉัน

ก็จะทำมันให้ได้ใช่ไหมคะ?

อะ อะ อะ...

ค่ะ คุณแม่...

เขตที่พักฐานทัพริมะในแดนรกร้าง

การปรึกษาของคุณริซ่า...

“อยากให้ลูกสาวไปเก็บเกี่ยวประสบการณ์ทำงานในแดนรกร้างน่ะค่ะ”

ก็เลยแวะมาดูสถานที่ที่ริมะนี่แหละค่ะ

แล้วคนที่จะแนะนำด้วยมันเกี่ยวกับเรื่องนั้นด้วยเหรอคะ?

เปล่าหรอกค่ะ คือ...ถือว่าได้โอกาสแล้ว อีกอย่างริมะก็เป็นลูกค้าคนสำคัญที่สุดของเราเลยนะคะ

เจ้าคนนั้นน่ะเป็นเผ่าปีศาจค่ะ แต่เขาเบื่อหน่ายกับสงครามและการเมืองน่ะค่ะ

เขาเป็นพวกเซียนที่ปลีกตัวออกมาอยู่ในแดนรกร้างน่ะ

แม้ว่าปากจะร้ายหน่อย แต่จิตใจดีนะ

ฉันเช็คข้อมูลมาหมดแล้วนะ

โอย ริซุย!

มาเป็นคนรับใช้แล้วล่ะ

รอสักครู่นะ

ไรมะ เดือนนี้เร็วกว่าปกติเยอะเลยนะ

เป็นผู้หญิงที่เสียงทุ้มดีนะ

ถ้าเป็นเผ่าปีศาจ ก็คงจะพูดคุยกันเป็นภาษาปกติได้ ไม่ใช่แค่ตัวอักษรใช่ไหมคะ

คุณหนู

ถ้าเป็นคนที่ซ่อนตัวตนเหมือนโรกะล่ะก็ ยังพอเข้าใจได้

ระวังตัวด้วยนะคะ

ถ้าประธานสมาคมพ่อค้าใช้ภาษาปีศาจ เกรงว่าจะมีเรื่องยุ่งยากตามมาทีหลังค่ะ

อืม เข้าใจแล้ว

อันตรายจังเลย

...พวกนั้นคือใครกันนะ

เป็นประธานสมาคมของเรากับผู้ติดตามน่ะค่ะ

คิดว่าจะมาทักทายและแนะนำตัวระหว่างตรวจเยี่ยมริมะน่ะค่ะ

หืมมม...

ฉันน่ะ ริสุอิ เป็นพวกปีศาจเร่ร่อนน่ะ

แต่คุณก็มีผู้ติดตามที่แปลกๆ นะเนี่ย

♡ ♡ ♡

ท่านประธานนี่มีแต่คนประหลาดเยอะเหรอคะ

◆ ◆ ◆ ◆ ◆

ห๊ะ?

สติ

ผมคือ มาโคโตะ คิซุโนะฮะ ตัวแทนของสมาคมคุซุนะฮะครับ

ตัวแทน

...หา!?

อาาา~!

คุยกันนอกห้องแบบนี้ ก็ขอเข้าไปข้างในหน่อยได้ไหมครับ!?

—คุณริซุย มีความเชี่ยวชาญด้านไหนเหรอครับ?

เป็นวิชาผสมผสานระหว่างเวทมนตร์กับวิชาเทพวิญญาณครับ

ยังทำเล่นแร่แปรธาตุด้วยนะ วัสดุของคุซุนะฮะเลยมีประโยชน์มากเลยล่ะ

เวทมนตร์กับเทพวิญญาณ...

...อ่า เป็นแบบนี้นี่เอง

?

แต่ท่านประธานเองนี่เป็นคนมาเป็นคนรับใช้เลยนะ

ต่อหน้าเผ่าปีศาจแบบนั้น

ก็บอกว่าต้องการวัตถุดิบที่หายากไม่ใช่เหรอ

คนพวกนี้ก็น่าจะหาของได้เกือบทุกอย่างนะ?

...ก็จริงอย่างที่พูดนะ แต่มันเป็นของยากเลยล่ะ

แถมการที่จะโค่นล้มได้โดยยังเหลือวัตถุดิบระดับสูงนี่ก็ยากเหมือนกัน

เคยมีช่วงที่นักผจญภัยห้ามแตะต้องเลยด้วยซ้ำนะ—

กรุ...

ดวงตาของ "รูบี้อาย"

มี 2 ชิ้นก็พอแล้ว

หืม?

ถ้าเป็นดอกแอมโบรเซียก็ใช้ได้นะ

แต่ระดับความยากในการหาจะสูงขึ้นไปอีกล่ะนะ

คุณหนูคะ

สำหรับดอกไม้ ได้แจ้งให้ถึงคุณนิลกิสโทริ ให้ไปจัดหามาแล้วค่ะ

คุณนิลกิสโทริ... อ้อ ผู้อาวุโสของโชกิสินะ

เร็ว

เรื่องการกระจายตัวของสัตว์ประหลาดแถวนั้น ผมพอจะทราบอยู่แล้วครับ

ความรู้ยังไม่พอที่จะเทเลพอร์ตไปได้ งั้นให้ผมไปเองแล้วกัน

มันก็มีขอบเขตของการสำรวจอยู่ด้วย

ถ้าคุณให้เวลา ผมจะจัดการหินทับทิมดวงนั้นให้เอง...

บอกแล้วไม่ใช่เหรอ ว่ามันหายากมาก

อาจจะต้องรอนิดหน่อยนะครับ ไม่เป็นไรใช่ไหมครับ?

เอาเถอะ เดือนนึงก็รอได้นะ

ขอบคุณสำหรับความห่วงใยครับ

เช่นนั้น ผมจะไปจัดการให้ครับ

...หา?

ความห่วงใยอะไรกัน...บางทีอาจจะต้องรอเป็นปีถึงจะได้มาก็ได้นะ

มันเป็นเผ่าพันธุ์ที่หายากนะ

ประธานของพวกคุณนี่ไม่เข้าใจคำพูดเหน็บแนมเลยเหรอเนี่ย

ริซุย

เมื่อประมาณครึ่งปีก่อน มีนักผจญภัยคนหนึ่งที่เก็บหินทับทิมดวงนั้นมาเป็นจำนวนมากไม่ใช่เหรอครับ?

รู้จักแล้วล่ะ ปาร์ตี้ของไอ้โทอ่า

นักผจญภัยที่ไต่เต้าจนขึ้นถึงจุดสูงสุดในแดนรกร้าง

ที่โผล่มาแบบกะทันหันน่ะ

ตามข่าวลือแล้ว พวกเขาช่วยยกระดับคุณภาพของนักผจญภัยขึ้นนะ

ตอนนี้ทวีเกะก็กำลังคึกคักเป็นประวัติการณ์เลยล่ะ

การจัดหาวัตถุดิบก็อุดมสมบูรณ์ขึ้นเยอะ

ริมะก็วุ่นวายขึ้นเยอะ ดีเหมือนกันนะ

เจ้าของคนที่ฝึกฝนพวกโทอ่านั้นก็คือคุณคุซุนะฮะนั่นเอง

อาจารย์แห่งสีฟ้ากับสีดำ

หา?

แล้วก็พาพวกโทอ่าเดินทางมาที่ทวีเกะด้วย

การหาดวงตาสีทับทิมมาได้จำนวนมาก ก็เป็นฝีมือของสามีเรานั่นแหละ

รอมานานแล้วค่ะ

เพราะตัวฉันเกือบจะถอดมันไม่สำเร็จ เลยขอโทษที่เอามาทั้งหัวเลยนะคะ

ช่วยถอดความให้หน่อยได้ไหมครับ?

...หา? รุ... หัว... ตอนนี้เลยเหรอ!?

อ่า ใช่ เข้าใจสิ่งที่อยากจะพูด

ค่ะ

ผมเองก็ไม่คิดว่าจะเร็วขนาดนี้เหมือนกัน

หลายวันต่อมา ที่ฐานทัพริมะ

ค่ะ จำนวนและประเภทไม่มีปัญหาเลยค่ะ

ไม่คิดว่าคุณหนูชิฟจะมาด้วยตัวเองเลยนะคะ

คุณพ่อเป็นอย่างไรบ้างครับ?

ค่ะ ท่านแข็งแรงมากจนเกือบจะทำให้ผมเหนื่อยเลยล่ะครับ

คุณพ่อบอกว่า "วันนี้กับพรุ่งนี้ จะพักผ่อนเพื่อฟื้นฟูร่างกาย

แล้วขอให้ช่วยดูแลช่วงที่เหลือให้พร้อมที่สุด"

และฝากคำพูดกับของกำนัลมาให้ด้วยครับ

ช่วยตรวจสอบให้หน่อยนะครับ

ขอบคุณมากเลยครับ! จะได้พักถึง 2 วันเลยเหรอครับ?

เพราะว่าต้องเร่งเดินทางมาตลอดเลย โล่งอกไปทีครับ

รอยเล็บสัตว์ประหลาดกับเลือดที่สาดกระเซ็น...

งานเช็คของนี่มันห่างไกลจากการผจญภัยเหลือเกิน...คิดไว้แบบนั้น

แค่ก้าวออกไปจากตรงนี้อีกนิดเดียว

ก็คิดว่าพลังของตัวเองคงใช้ไม่ได้ผลแน่ๆ...

...รู้สึกประหม่าจังเลยนะ

เฮ้!

ตรงนั้นเป็นคุณซิฟนี่นา?

!?

นั่นน่าจะเป็นคุณโทอ่า นักผจญภัยอันดับหนึ่งแห่งทวีเกะ...แล้วก็

รู้จักกันด้วยเหรอ?

คนที่เรียกคือ

คุณไลมุฮิราเตะ!?

ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงมาโผล่ตรงนี้!? ศัตรูคู่แค้นปรากฏตัวอย่างสดใส

ไปยังหน้าถัดไปครับ