ตอนที่ 104

ซีรีส์รวมถึง 5,000,000 เล่มแล้ว! คอมิกส์เล่มที่ 15 วางจำหน่ายทั้งฉบับกระดาษและอิเล็กทรอนิกส์วันที่ 18 กุมภาพันธ์!!

ณ ห้วงเวหาในยามค่ำคืน

มีชายคนหนึ่งที่ถูกห่อหุ้มด้วยเยื่อบางอย่างปริศนา—!

ย้อนเวลากลับไปหลายชั่วโมงก่อน

คฤหาสน์ของ อาคุระ มา

“เรื่องที่ฝึกฝนแล้วกลายเป็นสไลม์” ต้นฉบับ: อาซุมิ เคย์ / มังงะ: คิโนะ โคโทระ

อ่านจบแล้ววววววว!

โอ๊ยยยยย...

ตำราที่คุณเอวาแนะนำมาให้

“เกี่ยวกับความเป็นไปได้ของการรบกวนทางฟิสิกส์ของมานา จากมุมมองของการมองเห็น”

เนื้อหาส่วนใหญ่แบ่งออกเป็น

การวิจัยและสมมติฐานเกี่ยวกับการแปรสภาพมานา

การเตรียมการ

การวิจัยเพื่อเสริมกำลังมานาที่จำเป็นในการแปรสภาพมานา

การแปรสภาพมานา

การนำการแปรสภาพมานาไปใช้จริงและผลลัพธ์

การเพิ่มกำลังมานา

ก็ประมาณนี้เลยล่ะ

มันดีกว่าการเขียนตำราเกี่ยวกับการแปรสภาพมานาเฉยๆ

ทำให้ตอนนี้มานาที่ปล่อยออกไปข้างนอก

ก็สามารถนำมาใช้ในเวทมนตร์ได้ด้วย

การวิจัยเพื่อเสริมกำลังมานาที่จะใช้ในการรันสิ่งนั้น

มันเป็นประโยชน์กับผมมากเลย

ตอนแรกสติมันยังมึนๆ อยู่เลยแย่มาก แต่ตอนนี้ไม่เป็นไรแล้ว

สำหรับเรื่องหลักคือการแปรสภาพมานาน่ะนะ

ตามที่คุณเอวาพูด มีวิธีการนำไปใช้จริงเขียนไว้ด้วย

อย่างไรก็ตามดูเหมือนว่าจะต้องใช้มานาในปริมาณมหาศาล

และเนื่องจากบางครั้งหากใช้มานาจนหมดเกลี้ยงก็อาจถึงแก่ความตายได้

เป็นเพราะคำนึงถึงคนที่อยากจะลองทำด้วยความสนใจหรือเปล่าเนี่ย

ห้ามทำคนเด็ดขาดนะ

“เตรียมไอเท็มสำหรับเติมมานาให้ได้มากที่สุดนะ”

“รวบรวมผู้ใช้เวทมนตร์ที่ให้ความร่วมมือให้ได้มากที่สุดด้วย”

“ถึงจะยกเลิกการร่ายก็ไม่ได้ข้อดีอะไร ดังนั้นถ้ารู้สึกว่าอันตรายก็ให้หยุดมันซะ”

ฯลฯ

มันมีบทสวดที่เต็มไปด้วยคำเตือนมากมายเรียงรายอยู่

แค่คำเตือนอย่างเดียวก็หลายสิบรายการแล้ว

ใจดีจังเลย

และท้ายตำราก็มีข้อความที่ผู้เขียนได้ทำการทดลองไว้ด้วย

เยี่ยม

เตรียมอุปกรณ์ให้พร้อมสรรพด้วยนะ

ด้วยความร่วมมือของนักเวทมนตร์หลายคน ไม่ใช่แค่เขาคนเดียว

รวบรวมมานาให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ จนถึงขีดจำกัดที่รู้สึกว่าอันตราย

ร่างที่แปรสภาพออกมาน่ะ!

มันเป็นแค่เศษเสี้ยว

ที่มีขนาดเท่าเม็ดทรายเล็กๆ

ลองใช้คาถาบทนี้แบบตรงๆ ดู

จบ!

พอคิดว่ามีแค่เม็ดเดียวเนี่ย

อากาศรอบๆ ก็คงไม่น่าดูเลย

แล้วสุดท้ายผู้เขียนก็ได้บันทึกไว้ว่า

มันเป็นผลลัพธ์เพียงน้อยนิดที่ห่างไกลจากความสำเร็จที่ตั้งใจไว้

แต่ที่แน่ๆ การแปรสภาพก็สำเร็จแล้ว

ทรายเม็ดนี้ถูกสร้างขึ้นจากมานาจำนวนมหาศาล

ฮึ่ก...

สถานะก็เสถียรด้วย

ถ้าได้ศึกษาทรายเม็ดนี้ บางทีอาจจะเอาไปใช้ทำอะไรได้บ้างก็ได้นะ—

ในหน้าถัดไปที่มีความหวังเพียงน้อยนิดได้เขียนไว้ว่า

—แต่ว่าการจะเดินหน้าการวิจัยนี้ต่อไปได้

ต้องไปหาที่ไหนล่ะ?

ที่ที่เพิ่งจะโดนจามปลิวไปน่ะ

ต้องเริ่มจากการตามหาทรายเม็ดนั้นให้เจอแล้วสิ...

...หลังจากนี้ในตำราของเขาก็ไม่มีอีกเลย

หาไม่เจอเหรอเนี่ย...

คุณเอมาครับ เดี๋ยวผมจะออกไปฝึกฝนสักหน่อยนะครับ

จะกลับช้าหน่อย รบกวนคุณพักผ่อนก่อนเลยนะครับ

คุณหนูครับ!

ถ้าอย่างนั้น...

ถ้าไม่รังเกียจ รบกวนนำของว่างมาให้หน่อยได้ไหมครับ

ทานเป็นอาหารค่ำก่อนก็ได้นะครับ

ครับ

โอ้โฮะะะะะะะะะะ!

ว้าว ขอบคุณครับ!

...ถึงแม้ผลลัพธ์จะไม่เป็นไปตามที่คาดไว้ แต่

ผมก็เริ่มจะเคารพผู้เขียนคนนี้แล้ว

ในโลกนี้มีภาษาเวทมนตร์อยู่หลายประเภท

ของใครกันนะ ความ ไม่ดี ไม่ดี ไม่ดี

โดยทั่วไปแล้วที่ใช้กันแพร่หลายคือ

คอมมอนแชนท์

ซึ่งมีการพัฒนามาจากภาษาดังกล่าวก็คือคาถาขั้นสูง

อย่าง "นอบล์แชนท์" และ "กราฟแชนท์"

เค"ลัฟแบบทั่วไป

คนที่สามารถใช้งานสองประเภทนี้ได้ในสถาบันก็มีไม่กี่คน รวมถึงอาจารย์ด้วย

ผู้คนทุกวัยสามารถใช้ได้

...และในจำนวนนั้นก็มีนักเรียนของเราอยู่ด้วย

แต่ผู้เขียนคนนี้กลับไม่สามารถทำให้มานาแปรสภาพได้ด้วยคาถาเหล่านี้

ยิ่งไปกว่านั้น เขายังได้พบทางออกให้กับคาถาที่สูงกว่านั้นอีก

คือ "เวิร์ดแชนท์"

ซึ่งเป็นคาถาที่ในหมู่มนุษย์ได้สูญหายไปจากการใช้งานมาตั้งแต่ครึ่งหนึ่งของประวัติศาสตร์

ผู้เขียนก็ได้ค้นพบหนทางใหม่ให้กับคาถานี้แล้ว

เขาต้องอ่านตำราทุกเล่มเลยเพื่อใช้คาถาโบราณนี้

แล้วก็ออกเดินทางไปตามแหล่งต่างๆ เพื่อค้นคว้าตำนานและเอกสารแน่ๆ เลย

จริงๆ แล้ว

คิดว่าต้องมีความมุ่งมั่นอย่างมากถึงจะทำได้ล่ะมั้ง

มีข้อความเกี่ยวกับคาถาแปลกๆ เหรอ?

อ่า... เหมือนเคยเห็นแวบๆ ในตำราเล่มไหนสักเล่มนะ...

มันเก่าแก่กว่าภาษาโบราณซะอีก

ตอนนี้ไม่มีใครทำวิจัยเรื่องนี้แล้วมั้ง?

เข้าใจเหรอ? เป็นไปไม่ได้ๆ

คาถานี้มันบ้าบอจริงๆ

แม้แต่อาจารย์ที่สอนในสถาบันก็ยังไม่มีใครเข้าใจเลย

ว่าแต่ว่าในโลกอาคุล่ะ

มันเป็นคาถาที่พวกมิติโอริซาร์ดใช้ด้วยนะ

ขอบคุณสำหรับเวรลาดตระเวนตอนกลางคืนครับ

หวามๆ

คุณหนู!?

มันเป็นการเหยียบย่ำที่น่ากลัวเกินไปแล้วครับ!

อาซึระ พื้นที่ที่วางแผนจะพัฒนา

กินก่อนเลยดีกว่า

เย้!

—แล้วในโลกใบนี้ก็มีภาษาที่เป็นข้อห้ามอยู่

ตอนที่ความรู้มันยังเยอะๆ

ถึงกับจำลองถึงภาชนะเลยนี่นา

เขาเคยบอกว่ามีช่วงเวลาที่ได้ทำการวิจัยมันอยู่

ตั้งใจทำมากเลยครับ

คาถาต้องห้าม "ฟอร์คาจัง"

ระดับความยากของคาถาอยู่ที่ระดับคอมมอน

ความแรงน่าจะแซงหน้ากราฟโนบล์ไปเทียบเท่ากับแวร์ดเลยล่ะ

เนื่องจากเป็นคาถาที่เรียบง่าย ตอนนี้ยังมีอยู่ในเอกสารบางส่วน แต่ไม่มีใครใช้แล้ว

น่าจะเป็นคาถาที่ไอ้เจ้าแมลงสารเลวนั่นเป็นคนห้ามใช้เอง

ก็คงเป็นเหตุผลห่วยๆ แหละมั้ง

คนที่ใช้ไปแล้วก็จะสูญเสียพรของเทพธิดาทั้งหมดนับตั้งแต่นั้นเป็นต้นไป

ผู้เขียนหนังสือเล่มนี้ไม่ได้แตะต้องข้อห้ามใดๆ เลย

ถึงแม้จะมีความมุ่งมั่นแรงกล้า

แต่เลือกเดินบนเส้นทางที่แสนลำบาก

แต่ก็มีความตั้งใจแน่วแน่ที่จะไม่แตะต้องข้อห้ามอยู่ด้วย

อร่อยมากครับ

ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะเนี่ย

ตอนแรกก็แค่ล้อเล่นปิดตำราไปน่ะ

แต่ผลลัพธ์จากการต่อสู้กับความยากลำบากมานับครั้งไม่ถ้วนก็เป็นแบบนี้

คงจะรู้สึกเสียดายมากเลยสินะ...

...ว่าไปแล้วสิ

คาถาที่ผมใช้อยู่น่ะ

เป็นคาถาที่เก่ากว่าแวร์ด คือ "รอสต์แชนท์" เอง...

โดยที่ไม่รู้ตัวเลยใช่มั้ยครับ...

คุณชิกิบอกว่ามันเป็นเวอร์ชันลดทอนที่ปรับปรุงให้ชาวไฮแลนด์โอ๊คใช้ได้ง่าย

แล้วผมก็ไปปรับปรุงมันให้กลับไปเป็นคาถาที่ใกล้เคียงของดั้งเดิมอีกที...อย่างนั้นเอง

อ๊ะ คิดอะไรสนุกๆ ออกมาได้แฮะ

กึก

ลองเปลี่ยนคาถานี้เป็น

รอสต์แชนท์ดูสิ จะเป็นยังไงกันนะ

หลังจากกางเขตแดนด้วย "ไค" แล้วท่องคาถา...

เอ่อ ถ้าอย่างนี้...

การ์เกียโดร์จิ

คิโซเซย์ ซะโคเซย์...

ก็เป็นแค่เนินทรายเหรอ... เอ๊ะ?

พร้อมกับทรายนี่เกิดเป็นกำแพงขึ้นด้วยเหรอ...?

...ตอนทำมายองเนสเนี่ย

ไข่กับน้ำมันถ้าผสมพร้อมกันเมื่อไหร่ถึงจะแยกชั้นกันนะ

จำได้ว่าต้องค่อยๆ ผสมน้ำมันนิดๆ เพื่อให้เป็นอิมัลชันนี่นะ

บางทีถ้าเป็นผลลัพธ์จากการแปลงด้วยมานาด้านในพร้อมกัน

มันเลยแยกออกเป็นทรายกับกำแพงก็ได้นะ

ก็ใช้พลังเวทจากภายนอกด้วย

ถ้าผสมทรายกับบาเรียได้เข้ากันดีแล้วล่ะก็

เอ่อ...ตรงนี้แหละ!

เปลี่ยนส่วนของคาถานี้ให้เป็นพลังเวทจากภายนอก...

ใช้ทรายที่สร้างจากพลังเวทภายในเป็นตัวแทนไข่

ทาคาสึกิ มิซุจิฮิโตะ...

วะ ชินโด เคียวฟุ

ลองนึกภาพว่ากำลังค่อยๆ ผสมน้ำมันของบาเรียที่ทำจากพลังเวทภายนอกลงไป

...ทั้งจากข้างในและข้างนอก

ต้องการพลังเวทมากกว่าคาถาเดิมหลายเท่าตัว

พลังเวทมันมีเยอะแยะนี่นา

เอาไปให้เต็มที่เลย!

...การปล่อยพลังเวทหยุดลงแล้ว

นี่ ทรายก็ไม่ได้ออกมาเลยนะ

เอ๊ะ

อะไรเนี่ย

สัมผัสได้... อืม เหมือนเมือกๆ

นี่คือพลังเวทย์ที่กลายเป็นสสารเหรอ?

โอ้ ขยับได้ด้วยนี่นา

ขอเช็คหน่อยสิ

ในสภาพนี้จะยิงเวทได้ไหมนะ

ไฮบริด

ว้ากกก! มันระเบิดแล้ว!

เป็นไปได้ไหมว่ามันอ่อนแอต่อแรงกระแทกจากด้านใน?

เอาเป็นว่า ลองร่ายอีกทีเพื่อเช็คการทำซ้ำ...

ดีจัง! ทำซ้ำได้แล้ว!

เพราะว่ามันเคยใช้พร้อมกันถึงจะทำได้

...เมื่อก่อนหน้านี้มันคือพลังเวทย์ภายนอกกับภายใน

ด้วยพลังเวทย์ด้านนอกอย่างเดียว

พูดง่ายๆ ก็คือ น่าจะยิงออกมาจากเมือกนี่ได้รึเปล่า?

ไฮบริด

ยิงได้!

นี่น่าจะนำไปประยุกต์ใช้ได้หลายอย่างเลยนะเนี่ย

จากด้านใน มันอ่อนหน่อยนะ แต่ความแข็งแรงจากด้านนอก เป็นยังไงบ้างนะ

จากต้นไม้ที่ตั้งใจจะโค่น...

โอ้! ทนทานต่อแรงกระแทกจากภายนอกอยู่พอสมควรเลย!

ลองจากต้นไม้ธรรมดาอีกที...

อ๊าาา! เป็นสสารแล้วเลยชนเข้าได้สินะ

เอ๊ะ? มันไม่เคลื่อนไปข้างหน้า

ถ้าเป็นแบบนั้น การจะใช้งานในชีวิตประจำวันมันจะยากไหมนะ?

ตรงส่วนนั้นต้องปรับปรุงหน่อยแล้วล่ะ

แต่ว่าในแง่ของการเพิ่มพลังป้องกันนี่ต้องบอกว่าดีใจนะ

ฮ่าๆ ลอยอยู่เหมือนเลย

โบโย่

...ถ้าเกิดว่าผมตายขึ้นมา อาซึกุจะเป็นยังไง

คำตอบที่ชัดเจนยังไม่ออกมานะ

ถ้าสามารถโอนอำนาจทั้งหมดของอาซึกุไปให้โทโมเอได้ก็ดี

แต่วิธีการนั้นก็ยังไม่รู้เหมือนกัน

กลุ่มดาวที่วุ่นวายเปลี่ยนแปลงตลอดเวลาแบบนี้~

ในกรณีที่แย่ที่สุด คือผมกับอาซึกุจะเชื่อมโยงกันแล้วหายไป

อาจจะดึงชาวบ้านไปด้วย

เรื่องนั้นเป็นสิ่งที่ไม่ควรจะเกิดขึ้นเด็ดขาด

เป็นอาคุ ที่เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติแล้วสินะ

ถึงจะไม่ได้ปกครองในฐานะราชา

แต่ก่อนที่จะมั่นใจได้ว่าอาคุจะดำรงอยู่ได้แม้ไม่มี僕

ผมก็ไม่มีทางตายเด็ดขาด

ผมต้องหาวิธีแก้ไขให้ได้ก่อนที่ผมจะตาย

ยังมีศัตรูที่ค่อนข้างน่าปวดหัวอยู่ด้วย

ต้องแข็งแกร่งขึ้นอีกนะ

ถ้าต้องตาย

แค่ตัวผมคนเดียวก็พอ

และในสักวันหนึ่งที่ผมไม่อยู่แล้ว

ก็เพื่อให้สามารถปกป้องอาคุและพวกเราได้

อยากให้ทุกคนแข็งแกร่งขึ้นด้วยนะ

...เอาล่ะ!

ช่วงนี้จะตั้งใจปรับปรุงเจ้าสไลม์นี่ให้ได้เลย!

อาซึกุ ย่านผู้อยู่อาศัย

เอ่อ...

นี่คือพวกกอร์กอน

เป็นอะไรไปเหรอครับ/คะ?

ในมุมมองของเผ่าพันธุ์พวกคุณแล้ว

พวกเราจะเป็นวัตถุทางเพศไหมครับ/คะ?

...ห๊ะ?

พวกเราต้องการความร่วมมือจากเพศผู้เผ่าพันธุ์อื่นเพื่อการสืบพันธุ์...

เอ่อ จริงๆ แล้วพวกเราเป็นพวกไข่ฟักด้วยนะ...

ไม่เป็นไรค่ะ/ครับ!

พวกเราสามารถมีลูกกับเพศผู้ทุกเผ่าพันธุ์เลยค่ะ/ครับ

ลูกที่เกิดมาก็เป็นพวกกอร์กอนทั้งหมดเลย

ขอแค่ลูกเผ่าพันธุ์อย่างเดียวก็พอแล้ว...!

เพราะปกติไม่ค่อยได้มอง เลยไม่สนเรื่องรูปลักษณ์เลยค่ะ/ครับ!

...อึก ขอโทษด้วยครับ

ถึงจะอยู่ในช่วงฤดูผสมพันธุ์พอดีก็ตาม

ถึงแม้ว่าพวกคุณจะงดงามในแง่ของการรับรู้ถึงดอกไม้และทิวทัศน์ก็ตาม

แต่ในฐานะเป้าหมายทางเพศ... อึก

ถ้าบอกให้ไปผสมพันธุ์กับดอกไม้หรือทิวทัศน์ก็ลำบากเหมือนกัน

อาซึกุ ห้องเก็บความทรงจำ

เอ่อ...

คุณรู้สึกว่ามีคู่ไม่พอเหรอครับ

ครับ

ปัญหาการกลายเป็นหินก็คลี่คลายได้เพราะแว่นตานี้ด้วย

ถึงจะพยายามไปพูดคุยกับเหล่าผู้ชายของอาซึกุแล้วก็ตาม...

ปีนี้ไม่ใช่ปีที่ผสมพันธุ์นะ...

ช่วงผสมพันธุ์มันจะแค่สิบกว่าปีครั้ง แล้วตอนนี้ก็ไม่มีใครอยู่ในช่วงนั้นเลยแฮะ

แย่จังที่ว่าเผ่าพันธุ์อื่นมันทำไม่ได้

ค่อนข้างจะอนุรักษนิยมเหมือนกันแฮะ

ไม่เคยผสมพันธุ์มาก่อนเลย

น่าจะทำไม่ได้

โดยเฉพาะเผ่าพันธุ์จากแดนทุรกันดาร พวกเขาเน้นความบริสุทธิ์ของสายเลือดมาก แล้วก็ด้วยความแตกต่างของช่วงผสมพันธุ์ด้วย

ตอนนี้ก็ยังไม่มีเผ่าพันธุ์ไหนมองเราในเชิงเพศโดยตรงเลย...

แม้ว่าจะลองล่อมนุษย์ที่หลงเข้ามาในเมืองภาพลวงตาดูแล้ว

สำหรับพวกมนุษย์ที่ใส่ใจรูปลักษณ์ภายนอก

ก็ไม่เป็นไรนะเนะ

ทรงผมกับลุคนี้ของพวกเราดูเหมือนจะไม่ค่อยถูกใจเท่าไหร่

แต่ก็มีบางคนที่บอกว่าชอบอยู่เหมือนกันนะ

มันจ้องแล้วก็ชวนให้คิดถึงเลย

แว่นก็ดีนะ

เคยเห็นที่ไหนมาก่อนแฮะ

พวกเราเมื่อโตเต็มวัยแล้ว

ถ้ามีเผ่าพันธุ์ที่ผสมพันธุ์ได้อยู่ใกล้ๆ ก็จะเข้าสู่ช่วงผสมพันธุ์

ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป...

พอได้ปรึกษาคุณโทโมเอะแล้ว

ท่านบอกว่าพวกเราก่อนนะ

ถ้าหากสามารถทำให้พวกหนุ่มๆ ออกฤทธิ์ได้

หลังจากที่การนอนร่วมกับคุณโทโมเอะและคุณมิโอะจบลงแล้ว

ก็ลองพิจารณาที่จะไปเป็นคู่ของคุณวะก็ได้...

พูดอะไรน่ะ เจ้าบ้านี่โง่! ไม่ทำหรอกนะ!!

เรียก...

เสน่ห์ของ...

เอ่อ...

ถ้าเป็นเรื่องของรูปลักษณ์ล่ะ ก็ลองความทรงจำนี่ดูไหมครับ?

ตอนที่พี่สาวยูกิมีแฟน

อันไหนน่าจะเป็นที่ถูกใจผู้ชายล่ะ!?

พวกเราก็เอามาให้ดูเต็มที่เลยนะ~

พี่สาวยูกิก็เลือกอันไหนก็ได้นี่นา

อะไรนะ!?

คือนิตยสารแฟชั่นสำหรับผู้หญิงกับ

แคตตาล็อกทำผมครับ

คิกๆ สวยจังเลย!

หาก

งั้นเหรอ! ในเมื่อปัญหาการกลายเป็นหินหายไปแล้ว

ก็สามารถแต่งตัวได้ตามใจชอบเลยนี่นา

มีเสื้อผ้าหรือทรงผมที่ถูกใจ

สามารถสั่งซื้อได้ผ่านทางเอมะ ภายในอาซึกุเลยนะครับ

ว้าววว!!

จริงเหรอครับ!?

อันนี้เอาไปให้คนอื่นดูก็ได้นะครับ

ทุกคนจะดีใจเลย!

ช่วยกระจายให้คุณกอร์โกนทุกคนดูด้วยนะครับ

ขอบคุณมากครับ!

ดีใจจัง! ชุดไหนก็สวย ทรงผมก็ดูดีไปหมดเลย!

...เอ๊ะ? พวกเราเหมือนจะลืมอะไรไปหรือเปล่านะ...

ช่างเถอะ! ไปให้ทุกคนดูเร็วเข้า!

อื้อ!

—ถ้าบอกคุณโทโมเอะกับคุณมิโอะแล้ว อาจจะยุ่งยากไปอีกนะ

ก็เลยมาปรึกษาพวกคุณสองคนน่ะครับ...

ชิกไรม์

พวกคุณสองคนน่ะ...มีคนที่คบอยู่หรือเปล่า?

คบ...หมายถึงปรึกษาเรื่องการออกเดทเหรอครับ?

ไม่ใช่แบบนั้นนะ

เอ่อ...เกี่ยวกับความสัมพันธ์ทางเพศกับผู้หญิงน่ะครับ...

...นี่มาปรึกษาเรื่องอะไรเนี่ย

เพราะว่าความต้องการทางเพศของผมมันเหี่ยวเฉาไปแล้วน่ะครับ

เรื่องพวกนั้นมันก็ไม่ค่อย...

ในร่างกายนี้เหรอครับ?

ก็ถึงจะยังใช้งานได้อยู่หรอกนะ

ถึงจะเห็นตัวเปล่าก็เป็นแค่เป้าหมายในการวิจัยผ่าพิสูจน์เหมือนกัน

เอ่อ ไรม์ล่ะเป็นยังไงบ้าง!?

อ่า ถ้าเป็นแค่เรื่องกายภาพล่ะก็

ทวีเกะกับโรตสึการุด์...

ช่วงนี้ก็มีบางคนในรินกาด้วยนะ

เอ๊ะ...

เอ่อ!

ก็ไม่ได้เอาไปแจกให้คู่ค้าหรือนักเรียนในโรงเรียนหรอกนะครับ!?

เราเลือกผู้หญิงที่ไม่มีปัญหากวนใจให้ดีแล้ว...

...อา คุณวะ

โลกใบนี้ก็เป็นแบบมีชายหนึ่งคนมีภรรยาหลายคนด้วย

ถ้าไม่ใช่พวกชนชั้นสูงที่ต้องเลือกคู่เดทเอง

ดังนั้นการที่ผู้ชายมีความสัมพันธ์กับผู้หญิงหลายคนจึงเป็นเรื่องปกติ...

เหรอ!?

ถึงอย่างนั้น ไรม์ก็นับว่าเป็นคนที่ค่อนข้างจะเปิดเผยนะครับ

ถ้าหากว่าแต่งงานกันไปแล้วล่ะก็

ก็ขึ้นอยู่กับเงื่อนไขในแต่ละครอบครัวด้วยนะ

แม้ว่าจะไม่ได้ปรึกษาคู่สมรส แต่ก็ถือว่าเป็นการนอกใจ

แต่ความรู้สึกนั้นก็น่าจะผ่อนคลายกว่าโลกที่คุณวะอยู่เยอะเลยนะครับ

...วัฒนธรรมต่างกันสินะ

ถ้าเป็นแบบนั้นล่ะก็

เอ่อ จริง ๆ แล้วการปรึกษาน่ะ

มันเป็นเรื่องของพวกคุณกอร์โกนต่างหากล่ะครับ...

เข้าใจเลยครับ

อืม งั้นก็ไว้ใจได้เลยครับ!

แต่ว่าคุณสามีน่ะเป็นยังไงเหรอครับ?

สำหรับคุณพี่ๆ กอร์โกนแล้ว จากมุมมองของผม พวกคุณมีรูปร่างดีและหน้าตาหล่อสวยกันเต็มไปหมดเลยนะ

เอ๊ะ!?

อ่า ก็เป็นแบบนั้นสินะ พวกเผ่าพันธุ์อื่นคงจะทำไม่ได้สินะ?

แถมยังไม่มีปัญหาตามมาด้วย

แล้วก็เรื่องของคุณพี่โทโมเอะด้วย...

ผมก็...น่ะครับ...

มันไม่เกี่ยวกับเผ่าพันธุ์หรอกนะ!

เรื่องพวกนั้นน่ะ คนที่รักกันจริงๆ ต่างหากที่

ควรจะคบหาดูใจโดยมีเป้าหมายว่าจะแต่งงานกัน...

น่ะครับ...

เข้าใจถึงความลำบากของคุณโทโมเอะกับคุณมิโอะเลย

...วัฒนธรรมมันต่างกัน

แม้แต่คู่เดทคนแรกก็ยังจำไม่ได้ซะอีกเนี่ย

—อย่างแรกเลยนะ เรื่องของคุณกอร์โกนน่ะ

ที่ไรม์รับปากให้ก็ดีแล้วนะ

—ที่มาจากการ...ของ...พวก...

ถึงจะตั้งใจจะกันคุณกอร์โกนไว้เป็นเป้าหมายก็เถอะ

มันก็ต้องมีวิธีการพูดเป็นแบบของมันอยู่แล้วนี่นา

อะไรกันเนี่ย! หลังจากการร่วมรักกับคุณโทโมเอะกับคุณมิโอะน่ะ‼ ถึงจะไม่ทำก็เถอะ!

...ให้เป็น...เป็น...ตามที่กำหนดไว้น่ะ...

—ด้วยเหตุนี้เอง จึงอยากจะขออนุญาตสำหรับงานจัดงานครับ...

อึ๊ก...เกลียดตัวเองจังที่มันเผลอคิดถึงไปนิดหน่อย

คุณวะ?

ได้ยินกันหรือเปล่านะครับ?

...ไอ้โง่บ้า

ทำไมล่ะ!?

ฮะาาา

—แล้วจะจัดอีเวนต์อะไรกันเหรอ?

นี่ไงครับ!

งาน "เทศกาล" ที่ได้รับความนิยมสูงมากในอนิเมะทีวีซีซั่น 2 นั่นน่ะ ถึงเวลาแล้วหรือไง!?

จากกลุ่มอาสาสมัครสายกล้ามเนื้อของอาซึกะ

งานแสดงทักษะใหม่?