จากนี้ไป
เราจะ
ไปที่ตลาดแลกเปลี่ยน
พี่ๆ ล่ะ เป็นยังไงกัน?
มีเรื่องอื่นให้ทั้งสองคนไปจัดการอยู่น่ะ
...เอ๊ะ
แย่แล้ว
...พี่ชาย ถึงจะบอกว่าเป็นคุณท่านแล้วก็เถอะ
การที่ขับรถม้าไม่เป็นก็ไม่ดีไม่ใช่เหรอคะ?
ทายาทพ่อค้าอย่างเขา แค่นี้ก็ใช้ได้แล้วเหรอ～?
ขอโทษนะ พอดีปล่อยทุกอย่างให้พวกเขาสองคนจัดการไปหมดเลย
ถึงไม่ต้องให้สาวน้อยจับบังเหียนเอง
ก็แค่สั่งงานโดยตรงเหมือนตอนที่มาถึงที่นี่
ฮิฮิฮิ
ถ้าคุยกับม้า ก็จะโดนมองว่าเป็นคนประหลาดน่ะค่ะ
คืนที่ 13: เรื่องของสองพี่น้อง
รินอนจัง
รินอนสามารถขับรถม้าได้ด้วยเหรอ
ยังเด็กอีกนะ เก่งจังเลย
รินอนก็ได้ค่ะ พี่ชาย
ก็เพราะว่าตอนที่พี่สาวไม่อยู่ หนูต้องทำทุกอย่างด้วยตัวเองนี่นา
หนูทำอะไรพื้นฐานได้หมดเลยค่ะ
อย่างนั้นพี่สาวก็สบายไปได้เยอะเลยนะ
ไม่อยากเลย~
พี่คะ
ยืมเงินอีกแล้วเหรอ!?
คราวที่แล้วที่ยืมมาใช้หนี้จากการผจญภัยนี่ก็แทบจะหมดแล้วไม่ใช่เหรอ!
ก็เป็นเพราะว่าตอนนั้นมีสมาชิกคนนึงถูกทำร้าย เลยต้องถอยกลับมานี่นา
ไม่เป็นไรหรอก หนูเสริมสมาชิกแล้ว
คราวหน้าจะต้องประสบความสำเร็จแน่ๆ เลย
ตรงนี้ค่าใช้จ่ายในการเตรียมการผจญภัยมันเยอะมากเลยนะ
แต่ว่าวัตถุดิบก็ขายได้ราคาดีตามไปด้วย ก็เลยใช้ทุนคืนได้เร็วอยู่หรอก
!!
พี่คะ!! แผลนี่...!
ฮ้า
การปราบ... รี้ซุ... ล้มเหลว... สมาชิกคนอื่นทั้งหมด...
ยุรุ...
รินงอน... ยัง... มีเงินเหลืออยู่...
ด้วยอันนี้... อย่างน้อยก็เพื่อตัวคุณเอง...
กลับไปที่ตือเกะเถอะ...
พี่คะ!!
ได้โปรดนะคะ!
ใช้เงินนี่รักษาแผลของพี่ด้วยค่ะ!
พี่คะ! แผลหายแล้วนี่นา!
...ขอโทษนะ รินงอน
พี่จะ... หลังจากนี้
ต้องทำงานเพื่อใช้หนี้ที่เหลือให้หมดค่ะ
พี่คะ...?
ฟังนะ ต่อให้พวกมันมา ก็ต้องเชื่อฟังคำสั่งเด็ดขาด
นี่เป็นเงินที่เหลืออยู่เล็กน้อยนะ
พี่คะ...
ไม่เป็นไร เดี๋ยวก็ไปใช้หนี้แล้วกลับมาเอง
เอาอันนี้ แล้วก็หนีจากที่นี่ไปให้พ้นเลยนะ
บ้าจริง... พี่ไม่เป็นไรได้ยังไงกัน
ก็ไม่เคยไว้ใจพี่เลยสักครั้งนี่นา...
เงิน... เหลือแค่นี้เอง...
บางทีในบ้านเช่าอาจจะมีของที่ยังพอเป็นเงินได้อยู่ก็ได้
:
:
:
:
-
-
-
ก่อนที่ผู้หญิงคนนั้นจะใช้หนี้ที่เหลือได้หมด
ก็ใช้การไม่ได้แล้วสินะ
!?
ก็ถ้าใช้ยาแบบนั้นแล้วยอมขายตัวไป ก็คงพังลงง่ายๆ ล่ะ
แต่ว่าเธอยังมีชีวิตอยู่นี่ใช่ไหม?
ถ้างั้นก็เอาไปทำการทดลองกับร่างกายต่อเลยแล้วกัน
เอาดีกว่า ไปเก็บของมีค่าให้ได้เยอะกว่านี้ดีกว่า
อ่า จริงสิ
ผู้หญิงคนนั้นมีน้องสาวนี่นา
...ต้องหนีแล้ว!!
พี่คะ
เธอบอกว่ายังไม่ตาย
แต่ว่า
ถ้าเป็นแบบนี้
เด็กๆ จะหนีรอดได้ยังไงกันล่ะ?
...ประเทศที่คุณหนุ่มเคยอาศัยอยู่
มันใกล้ๆ และคนก็ไม่ค่อยตายกันเท่าไหร่
ได้ยินมาว่าเป็นสถานที่ที่สงบสุข
ดังนั้นเวลาที่จะไปยุ่งเกี่ยวกับความเป็นความตายของคน
คิดว่าคุณหนุ่มคงจะกังวลใจอยู่แน่ๆ ค่ะ
...ช่างลำบากจริงๆ พวกเขาฆ่ากันไปแล้วเหรอเนี่ย
ปล่อยทิ้งไว้เฉยๆ มันคงไม่ดีแน่ๆ
ฝากเรื่องการทำความสะอาดหลังเปียกไว้ให้หน่อยได้ไหมครับ
บางทีฉันเองก็ยังจับความละเอียดอ่อนของอารมณ์มนุษย์ได้ไม่ดีนักมั้งคะ
แต่ว่าในใจของคุณหนุ่ม
ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้แสดงอาการหวั่นไหวอะไรมากนักค่ะ
...เพราะว่าความตายไม่ใช่สิ่งที่อยู่ใกล้ตัวของเขา
อาจจะเป็นเพราะฉันนึกภาพไม่ออกเท่านั้นเองนะ
ค่ะ...แต่ทันทีที่พูดถึงเรื่องของผู้หญิงที่มีใบหน้าเหมือนนั้นแล้ว---
ก็ใช่น่ะสิ...
ที่อาการของคุณหนุ่มเริ่มผิดปกติไปน่ะ
เป็นตั้งแต่ผู้หญิงที่เป็นเชลยที่ฟื้นขึ้นมามีปฏิกิริยากับผู้หญิงที่มีใบหน้าเหมือนนั้นแล้ว
แทนที่จะเป็นแบบที่คุณหนุ่มเลย กลับเริ่มสอบสวนอย่างแข็งกร้าวด้วยวิชาของฉัน
พอได้รับข้อมูลของผู้หญิงที่มีใบหน้าเหมือนนั้น ดวงตาเขาก็เปลี่ยนเป็นท่าทีที่ดูน่าเป็นห่วงขึ้นมาอย่างน่าประหลาดเลยค่ะ
ก็เป็นผู้หญิงที่เป็นพี่สาวของรินอนสินะ
ไม่นะ มันเป็นไปไม่ได้เด็ดขาด
คุณหนุ่มของคุณหนุ่มรู้จักนี่เองสินะ
คุณหนุ่มไม่มีเพื่อนในโลกนี้ แถมยัง
ไม่มีคนรู้จักแม้แต่คนเดียวไม่ใช่เหรอครับ
...ขอยืนยันเลยนะคะ แม้จะถามเหตุผลก็ตาม?
มุอู
ฉันควบคุมภาพมายาอยู่ แต่ว่าเป็นผลพลอยได้ หรือเป็นความสามารถอื่นกันแน่...
พูดง่ายๆ คือ มองเห็นความทรงจำได้
!?
คุณได้มองเห็นความทรงจำของคุณหนุ่มแล้วหรือ!?
เหมือนกับเธอในอดีตเลยนะ
อืม ตอนนั้นเธอยังเป็นศัตรูอยู่น่ะ
แล้วคุณหนุ่มมาจากไหนกันแน่ เป็นใครกันคะ?
น่าอิจฉา... ช่างไม่เคารพเอาเสียเลย
นั่นต้องสร้างความไว้วางใจกับคุณหนุ่ม แล้วค่อยไปตรวจสอบเอาเองสิ
ก็ถึงอย่างนั้นน่ะสิครับ "มันน่าเหลือเชื่อ!"
จินาโอะ เธอเองก็มองเห็นความทรงจำของฉันได้นะ
ตอนนี้ฉันเองก็ปิดผนึกความทรงจำของคุณหนุ่มในตอนนั้นไว้เกือบทั้งหมด
และได้รับอนุญาตจากคุณหนุ่มให้ดูเพียงส่วนเล็กๆ เท่านั้นเอง
ไม่รู้ว่าทำไมคุณหนุ่มถึงยึดติดกับผู้หญิงที่มีใบหน้านั้น
แต่สิ่งที่พูดได้แน่ๆ คือ...
พวกเราต้องนำผลลัพธ์ที่มากกว่าการคุ้มครองผู้หญิงคนนั้นกลับมาให้ได้
!!
คุณหนุ่มจะอยู่ใน
บรรยากาศที่ตึงเครียดแบบนั้น
เป็นพักหนึ่งเลยล่ะ
ถูกจ้องมองด้วยสายตาแบบนั้นเชียวรึ...
...ราวกับว่าเห็นอะไรที่เขาไม่สนใจจากคุณหนุ่มเลย
คงต้องรีบหน่อยแล้วล่ะ
...อ่า รุ่งเช้ามาถึงแล้วสินะ
...เข้าใจแล้วค่ะ ตอนนี้แทนที่จะคาดคั้นมากเกินไป
ต้องทำให้ภารกิจตรงหน้าสำเร็จ...ให้ได้สินะคะ
ก็ต้องเป็นแบบนั้นสินะ
...จริงๆ แล้วเงินน่ะ มันไม่สำคัญสำหรับฉันหรอกนะ
เกียรติยศของตระกูล
เพียงหนึ่งเดียว
ถ้าได้มันกลับคืนมาก็คงดีแล้วสิ
กริชเล่มหนึ่งที่ถูกขนานนามว่าเป็นเทพอาวุธ...
บรรพบุรุษของฉันคนหนึ่งเคยพกมันติดตัว
และออกไปท้าทายการกำจัดมังกรผู้มีชื่อว่าไร้เทียมทาน
ผลลัพธ์คือความพ่ายแพ้ที่สมบูรณ์แบบอย่างแท้จริง ไม่มีใครรอดเลยแม้แต่คนเดียว
ตระกูลของฉันต้องรับผิดชอบต่อการสูญเสียเทพอาวุธนั้น และได้ใช้ชีวิตอย่างน่าเวทนา
เร่ร่อนไปเรื่อยๆ จนมาถึงวันนี้ ซึ่งถูกบอกเล่ามาตั้งแต่ตอนที่ยังเป็นเด็กเล็ก
ว่าที่ที่เทพอาวุธนั้นสูญหายไป
มันเกือบจะอยู่ในมือของเราแล้วนะ...
รินนอน...ขอโทษนะ...
ฉัน...อีกแล้ว...
ผู้หญิงคนนี้ใช่ไหมคะ?
แต่ว่าดูท่าทางผิดปกติจัง
นี่มัน...ยาที่ชิงอิสรภาพทั้งกายและใจเลยสินะคะ
ดีแล้ว ยังมีชีวิตอยู่ค่ะ
นี่มัน...
!?
จากที่เมื่อกี้สมองยังมึนๆอยู่ ก็กลับมา
ร่างกายก็...ขยับได้
โอ้
มีความรู้เรื่องยาแล้วก็มีพลังในการชำระล้างอีกด้วย ไม่ธรรมดาเลยนะเนี่ย
สองคนนี้ กาย...
ระดับนี้เองเหรอเนี่ย
แบบนี้ก็ดีแล้วค่ะ
รีบกลับไปหาคุณหนุ่มกันเถอะค่ะ
อืม ช่างเป็นกุญแจที่น่ารำคาญจริงๆ
หืม? กุญแจเหรอ ยังล็อกอยู่เลย
อึ้ง...
นี่มันข้างในนี้เหรอ?
ว่าแต่ ประตูบานนั้นน่าจะเสริมด้วยเวทมนตร์ไว้นะ...
พวกแก
ตรงนั้นทำอะไรกันอยู่?
เธอ...
...นักผจญภัยที่แข็งแกร่งที่สุดในเขตแดน...
มิลส์ เอซ...!
...ไม่นะเนี่ย ไม่คิดเลยว่าจะ
แอปเปิ้ล พีช พุทรา ที่เก็บได้แบบขอไปทีจากอาคุ
รวมกันแล้วจะกลายเป็นเหรียญทอง 500 เหรียญได้
ไม่ใช่แค่จ่ายค่าที่พักได้บางส่วน แต่จ่ายได้ทั้งหมดเลยนะ
ถึงอย่างนั้นก็ยังเกือบจะราคาต่ำสุดเลยล่ะ
ปุ๊
ผลไม้ที่ไม่เคยเห็นเลย...
เหรียญทอง...ให้เงินสดเลยนะ...
ปุ๊
จ๊ะ! พี่ชายลวนลามแย่แล้วนะ!
คุณปู่ทำอะไรน่ะคะ
มีเรื่องลวนลามด้วยเหรอคะในโลกนี้!!
ไม่เอาแล้วนะ!!
อะ ถึงที่พักแล้วเหรอคะ ขอโทษด้วยค่ะ
!!
นี่เจ้า...
ถึงที่พักรินนอนแล้วล่ะ
พี่ชายครับ
ฉันขอไปเอาของที่ลืมไว้ที่บ้านแป๊บนะคะ!
ใช่ ระวังตัวด้วยนะ
...เรื่องลวนลามเมื่อกี้เหรอคะ?
ไม่เอาแล้วนะฉัน
ไม่เอาแล้ว
เหรียญทองนี่มันดูเทอะทะจังเลยนะ
เป็นเหรียญเงินเวท
แบบนี้เหรอ
จาร่า...
...ก็เอาเถอะ
ที่ที่จะกลับไปคงไม่ใช่บ้านสินะ
เขตแดนแห่งการสำรวจ
โอ้
เหรอ? รู้อะไรบ้างไหม
แก๊ฟฟฟ...
การแฝงตัวแบบนี้...
...เมื่อวานมีพวกที่พยายามจะขโมยของที่บรรทุกในรถม้า
มีคนหนึ่งถูกจับไว้ด้วยนะ
แต่พอถึงตอนเช้าเขาก็หายไปแล้ว
นั่นมันพวกสมุนของพวกเราน่ะ
รู้ว่าการโจมตีล้มเหลวตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว
พวกเชลยหนีไปด้วยนี่นะ
ถึงแกนะ
ก็คงไม่มีชีวิตเหลืออยู่แล้วล่ะมั้ง
มีอย่างอื่นอีกไหม?
...อย่างที่ยามบอกไว้ ของที่บรรทุกเป็นผลไม้จริงๆ
แต่ไม่ใช่แค่ผลไม้ธรรมดานะ...
ไม่แน่ใจว่าจะเชื่อได้หรือเปล่า
ตอนที่พเนจรอยู่แถวนี้
ก็มีครั้งหนึ่งที่จู่ๆ ก็ถูก
กลืนหายเข้าไปในหมอกหนาทึบ
หมอกหนา...เหรอ?
ใช่แล้ว แล้วพอเดินลุยเข้าไปในหมอกนั้น ก็มีหมู่บ้านปรากฏขึ้นมา
พวกเราได้รับเชิญไปพักอยู่ที่นั่นหลายวัน แล้วก็ได้ผลไม้นี้เป็นของฝากกลับมาด้วยนะ
หมู่บ้านนั้นมีสิ่งที่ไม่ค่อยได้เห็นนัก
มีพวกสัตว์เลื้อยคลานกับพวกอาร์เคย์ที่เป็นเผ่าพันธุ์ดุร้ายอยู่เต็มไปหมดเลย
หมู่บ้านที่อยู่ในม่านหมอกน่ะเหรอ?
แต่ว่า ตรงกันข้ามกับรูปลักษณ์ภายนอก
ทุกคนก็พูดภาษาเดียวกันได้
และก็เป็นมิตรกับพวกเรามากๆ ด้วย
ฉันเองก็ไม่อยากจะเชื่อเลยนะ
ริฮัน ลองชิมดูสิคะ
ผลไม้นี่มันไม่เคยเห็น ไม่เคยได้ลองมาก่อนจริงๆ!
แถมที่ตลาดค้าขายก็
มีการซื้อขายกันด้วยเหรียญทอง 500 เหรียญเลยนะ
เหรียญทอง 500 เหรียญสินะ... อืม...
อึก
ก็ข้อมูลที่ไม่เลวร้ายนี่นา
แค่นั้นเอง ก็เป็นข้อมูลที่ไปที่ตลาดค้าขายแล้วได้มาง่ายๆ เลย
ไม่จริงน่า!
...เพื่อนร่วมทางอีกสองคนแยกตัวไปแล้วสินะ?
อืม
เอาล่ะ นี่เป็นโอกาสสุดท้ายแล้ว
ไปขโมยเหรียญทองนั่นมาเดี๋ยวนี้เลย
!ไอ้ขโมย...บ้าเอ๊ย!
ไม่เป็นไร
เป็นไอ้หนุ่มคุณชายที่โง่เขลาพอจะปล่อยเชลยให้หนีง่ายๆ แบบนี้
ถ้าทำสำเร็จ ก็แบ่งให้ด้วยนะ
พี่สาวอยากช่วยนี่นา?
ถึงจะมีอะไรเกิดขึ้น เธอก็สามารถกลบเกลื่อนมันได้อยู่แล้วล่ะ
ถ้ามีส่วนแบ่งล่ะก็...
พี่สาวอาจจะหนีไปถึงเมืองทวิเกได้ก็ได้นะ
จริงเหรอคะ ที่ว่าช่วยพี่สาวได้...
อ่า แน่นอนสิ
ฉันไม่ได้โกหกนะ
มาขโมยเงินของคนที่ใจดีกับเราเนี่ย
ตอนนี้ฉันมีทางเลือกอะไรได้บ้าง...
มันแย่สุดๆ เลย...
...เดี๋ยวนี้เลย
จะกลับไปนะ
...ดีจังเลย
จะขโมยมาได้สำเร็จไหมนะ?
ถ้าสำเร็จ แม้จะได้แค่เหรียญทอง 500 เหรียญ ก็ยังดีกว่าไอ้เด็กนี่ตาย
ถ้าไอ้เด็กนี่ตาย
ก็แสร้งเป็นญาติ
แล้วก็เรียกค่าปลอบใจจากคุณหนูไปซะ
ยังไงพี่สาวก็ถูกยาครอบงำจนใกล้ตายอยู่แล้ว
ถึงจะช่วยไว้ได้ ชีวิตประจำวันก็น่าจะลำบากนะ
ไอ้เด็กคนนั้นก็
อยู่ที่นี่ แล้วตายเพื่อเป็นประโยชน์กับพวกเราก็ดีกว่าไม่ใช่เหรอ?
เป็นพวกที่ช่วยไม่ได้จริงๆ เลย
...ไอ้ขยะนี่
ยังไงก็คงไม่คิดจะแบ่งส่วนแบ่งให้หรอกมั้ง
...จากตรงนี้ล่ะก็ ใช้เวทมนตร์จัดการได้เลยนะ
ก็ไม่ได้จะเข้าข้างโทโมเอนะ แต่ว่า
ฉันเองก็ขอ
อาละวาดได้หน่อยใช่ไหม?
ข้าวเมื่อวานอร่อยมากๆ เลยนะ เตียงก็ฟูๆ ด้วย...
ขออนุญาตค่ะ คุณผู้ชาย เขาไม่ได้เป็นทาสนะคะ
หา?
อืม โชว์บรรดาทาสที่กองอยู่นั่นให้ดูหน่อยสิ
เขาเป็นคนรู้จักของฉันค่ะ เลยมาขอให้ช่วยนำทางแถวนี้
อย่างนั้นหรือคะ ขออภัยด้วยค่ะ
ไม่หรอกค่ะ ไม่เป็นไร
...พี่คะ...
เสียงพื้นดินสั่น...?
ที่แดโนะไม่เคยเกิดแผ่นดินไหวมาก่อนเลยนะ...
...!?
น...นี่มันอะไรกันเนี่ย
เกิดอะไรขึ้นน่ะ!?
สามารถทำแบบนี้ได้ด้วยเหรอเนี่ย...
ต้องเป็นพี่สาวของพวกเขาสองคนแน่ๆ เลย...!
เขาบอกว่าเก่งมากๆ เลยนะ
...ต้องเป็นเพราะว่าเธอรู้ตัวแล้วแน่ๆ!
คาตะ
ถึงแม้ว่าจะได้รับความเมตตาขนาดนั้นก็ตาม
ก็เพราะทำเรื่องที่เหมือนจะทรยศนี่นา...!!
จะทำยังไงดี จะทำยังไงดี
รีบกลับไป
ต้องขอโทษพี่ชายให้ได้...!!
โอจิ
...อืม อ่า
แย่แล้ว...
กำลังคิดว่าจะจัดการยังไงดีอยู่
ดันเผลอหลับไปซะอย่างนั้น
สรุปแล้ว
เมื่อวานก็ดึกแล้ว วันนี้ก็เช้าอีก แถม...
พระอาทิตย์ก็ขึ้นสูงมาพอสมควรแล้วนะ
เอ๊ะ
ริโนนนี่นา
กลับมาแล้วเหรอเนี่ย
...? ทำไมดูแปลกๆ ไปนะ
มองไปทางเมืองแล้วก็เหมือนว่า...
!????!
นี่มันอะไรกันเนี่ย!!
กำลังโหลดหน้าถัดไป... (10/22)
มังงะ ที่คุณอาจชอบ
เรย์ไวท์ จอมเวทดาบเหมันต์
ชีวิตตัวประกอบอย่างตูช่างอยู่ยากในโลกเกมจีบหนุ่ม (ภาคสาธารณรัฐ)
ได้เป็นถึงท่านเจ้าครอบครองดินแดน แต่ดันมีพลเมืองเริ่มต้นจากศูนย์ซะงั้น
แบล็คโคลเวอร์
ซวยเหลือหลาย เกิดใหม่กลายเป็นดาบ
ปรมาจารย์ดาบชั้นเซียนมาตบเกรียนถึงเมืองกรุง
แชงกรีล่า ฟรอนเทียร์ ~เมื่อนักล่าเกมขยะท้าสู้ในเกมเทพ~
ผมถูกเพื่อนที่เชื่อใจหลอกไปฆ่า เลยใช้กิฟต์สุ่มกาชาพาพวกพ้องเลเวล 9999 กลับมาล้างแค้น
บริษัทจำกัด แมจิลูเมียร์
เริ่มต้นเป็นแม่มดที่แข็งแกร่งที่สุดในโลก ~ขอใช้วิถีชีวิตอย่างอิสระในโลกที่ฉันสามารถมองเห็น
ผมที่ตื่นขึ้นมาอีกทีในยานอวกาศ เลยกลายเป็นทหารรับจ้างอวกาศสุดแกร่ง
