ตอนที่ 19

ค่ำคืนที่ 19: ความหม่นหมองของบุคคลผู้มีเมตตา

ราวๆ สิบนาทีก่อนหน้านี้—

ที่นี่คือสำนักค้าเรนพลานท์

ยินดีต้อนรับค่ะ

ขออนุญาตใช้การเขียนแทนคำพูดนะคะ เป็นผู้ที่ได้รับมอบหมายจากสำนักการค้าแห่งนี้ค่ะ

กี้!

ตัวอักษรเหรอ!?

คุณเรนแบรนท์อยู่ไหมคะ?

ตอนเช้า เห็นพี่สาวกับพวกพ้องเมามายไปหมด เลยคิดว่า "ฉันต้องเข้มแข็งหน่อยแล้ว" ค่ะ

อ้อ คุณรูบี้อาย! กรุณารอสักครู่นะคะ

เข้า...

คุณมอริส! ท่านเป็นนักผจญภัยค่ะ

ขอบคุณที่รับคำขอไว้นะครับ

เดี๋ยวจะเรียกเจ้านายขึ้นไป คุณรออยู่ที่ห้องรับรองชั้นสองก่อนนะ

อยู่แถวนี้ครับ

คุณพ่อบ้านสินะ

ผมเป็นตัวแทนของบริษัทเรนแปรนท์

แพทริค เรนแปรนท์ ครับ

อายุน้อยกว่าที่คิดแฮะ!

ไม่ได้ดูเป็นนักธุรกิจเท่าที่จินตนาการไว้เลย...

เป็นบริษัทประเภทขี้เหนียวสุดๆ หรือเป็นพวกที่เลือกวิธีการไม่ได้ด้วยรึเปล่า?

คงจะเป็นร้านที่ทำเป็นที่พักด้วยสินะ

ร้านนี้ไม่ใช่ระดับที่สร้างมาในหนึ่งชั่วอายุคนหรอกนะ

ยินดีที่ได้รู้จักครับ

เนื่องด้วยเหตุผลบางอย่าง ทำให้ผมพูดไม่ได้ ขออนุญาตเขียนนะครับ

แกร๊ก

...เป็นเช่นนั้นเอง เข้าใจแล้วครับ

ใช่แล้ว เขาบอกว่าคุณคนนี้ใจกว้างด้วยนะ

อาจจะเป็นคุณหนูรุ่นที่ 2 หรือ 3 ก็ได้นะ...

ขออภัยที่ทำให้รอนานนะครับ

คุณมาโคโตะมาที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ?

คุณมาโคโตะสินะครับ

ได้ดูจดหมายแนะนำตัวของคุณแล้วครับ

จากดินแดนรกร้างไกลโพ้น ผ่านฐานที่มั่น 3 แห่ง มาถึงเมื่อวานนี้ครับ

เข้าใจแล้วสิ ไม่เป็นไรครับ

แถมเพิ่งลงทะเบียนกับกิลด์นักผจญภัย

!

นักผจญภัยที่รับงานระดับ S ส่วนใหญ่จะจำได้นะ

เป็นชื่อที่ไม่ได้จำได้เลยด้วยซ้ำ

ผมอยู่ระดับ E เลเวลก็แค่ 1 ครับ

!!

นี่เป็นภารกิจแรกของผมเอง อยากให้คุณเข้าใจตรงนี้นะครับ

ถึงกับเก็บข้อมูลนักผจญภัยไว้ด้วยเลยเหรอ

นี่ไม่ควรจะปิดบังอะไรให้ดูไม่ดีเลย...

ผมตั้งใจว่าจะเปิดสำนักการค้า

แล้วอยากจะใช้ชีวิตเป็นพ่อค้า

ก็อยากจะสร้างความเชื่อมโยงกับสำนักของพวกคุณน่ะครับ

เธอมันเข้าใจผิดไปหมดเลยนะ

เปล่าครับ เพียงแต่ สำหรับภารกิจนี้ คุณได้ถูกเลื่อนระดับจากระดับ S ไปสู่ระดับพิเศษแล้ว...

หืม ระดับพิเศษเหรอ? นั่นก็ไม่เป็นไรนะ แต่ว่า...

ใช่ครับ และมีอีกอย่างหนึ่งที่อยากให้คุณรับทราบครับ

...ขอเรียนถามหน่อยครับ

ต้องขออภัยนะ เรื่องที่จะคุยกันคงไม่มีอะไรมากกว่านี้แล้ว

เธอควรจะไปหาข้อมูลเกี่ยวกับคุณรูบี้อายให้มากกว่านี้ก่อนที่จะมาที่สำนักนี้นะ

เป็นปฏิกิริยาที่ปกติแล้วก็เป็นอย่างนั้นล่ะนะ

ถึงแม้ว่าความสามารถในการต่อสู้ของคุณจะค่อนข้างต่ำก็ตาม

แต่การที่จะดำเนินกิจการในฐานะพ่อค้า

คิดว่าถ้าคุณรู้ทีหลัง อาจจะรู้สึกไม่พอใจ

...ก็จริงนะ

สาเหตุที่บอกเลเวลของตัวเองออกไปก่อนก็เพราะว่า

ถึงจะนุ่มนวล แต่ก็ไม่ได้รู้สึกเหมือนเป็นคุณชายที่แค่สืบทอดตำแหน่งที่พ่อแม่สร้างไว้

ตามที่คุณว่าเลยครับ

น่าจะเป็นผู้ที่มีฝีมือสมน้ำสมเนื้อเลยล่ะ

ถ้ามีวิธีที่จะได้มาซึ่งดวงตาของคุณรูบี้อาย

ก็จะรู้สึกดีกับที่คุณมาเปิดเผยตัวตนแบบนี้

และการสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับคุณเรนแบรนท์

โล่งอกไปที ดูเหมือนว่าคงจะจัดการได้

แต่ทั้งหมดนี้เป็นไปภายใต้เงื่อนไขที่ว่าสามารถทำตามคำขอได้นะ

ถือว่าเป็นเรื่องที่มีประโยชน์อย่างยิ่ง

จริงแล้ว จดหมายจากกิลด์ที่ผมยื่นให้ไปก็ไม่ผิดนี่ครับ

แล้วคุณคิดว่าจะจัดการกับกำหนดส่งหรือวิธีการได้มาอย่างไรล่ะ?

อาจจะมีเส้นสายของคนมีฝีมืออยู่ก็ได้

ไม่ต้องคิดถึงเรื่องนั้นก็ได้ครับ

ไม่ได้มาที่นี่เพื่อทำให้คุณ

รู้สึกไม่พอใจอย่างแน่นอน

เพราะว่ามันมีอยู่แล้วนี่ครับ

3

กรุณาตรวจสอบดูนะครับ

ไม่ครับ ไม่ต้องกังวลไปหรอกครับ

โปรดให้อภัยที่ได้สงสัยในความจริงใจของคุณด้วยเถอะครับ

ถ้าไม่รังเกียจ ช่วยบอกเหตุผลที่คุณต้องการดวงตานี้ได้ไหมครับ?

...อึก!

มอริส!

ตกใจ...นี่คือของจริง!

ครับ

แถมยังไม่มีรอยขีดข่วนแม้แต่นิดเดียว แถมยังมีความนิ่มอยู่บ้างด้วย...

น่าจะเก็บมาได้ไม่นานตั้งแต่ถูกเก็บมาเลยนะ

...ถ้าเป็นนักผจญภัยแล้ว

การที่จะกังวลถึงวัตถุประสงค์การใช้ทรัพยากรหายากก็เป็นเรื่องธรรมดาใช่ไหมครับ?

ครับ

ขออภัยในความไม่สุภาพด้วยนะครับ มาพูดคุยกันเถอะครับ

มอริส

...ขออภัยด้วยนะครับที่ต้องสงสัยในของล้ำค่าเช่นนี้

ก็จริงอยู่ที่ว่ากับคนที่นำจดหมายแนะนำตัวมาให้

ดวงตาสีรูบี้อายนี้ถูกรวบรวมมาเพื่อใช้ในการสกัดยาบำบัดชนิดพิเศษครับ

การที่จะสงสัยมากเกินไปก็คงจะ...

เคยได้ยินมาว่ามันสามารถนำไปใช้ในการมอบไอเท็มได้

แต่ไม่เคยได้ยินเลยว่าเป็นวัตถุดิบสำหรับยา แล้วยาบำบัดชนิดพิเศษคืออะไรเหรอครับ?

ยาเวทมนตร์อเนกประสงค์ "อันบรอเซีย"

คนในครอบครัวของผม... ภรรยาและลูกสาวสองคน ติดโรคต้องคำสาป

แม้แต่การรักษาด้วยตัวเองก็ไม่เป็นผล

ยานี้จำเป็นมากสำหรับการรักษาให้หายขาดครับ

บางอย่างแม้แต่ตัวผู้ร่ายเองก็ไม่สามารถถอนคำสาปได้ หรือบางอย่างเมื่อถูกกระตุ้นแล้ว ต่อให้ทำอะไรก็ไม่หายไปได้

หมายความว่าเวทมนตร์ฟื้นฟูหรือยาสมุนไพรทั่วไปก็ใช้ไม่ได้ผลสินะ~

ช่างน่าปวดหัวอะไรเช่นนี้...

จูบิโย? ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยครับ

ขอโทษนะครับ โรคต้องคำสาปคืออะไรเหรอครับ?

เปล่าครับ มันเป็นโรคที่ไม่เกี่ยวกับชีวิตประจำวันหรอกครับ

เพราะผมมาจากที่ไกล เลยไม่คุ้นเคยกับธรรมเนียมของที่นี่เลยครับ...

ภรรยาและคุณหนูสองคนถูกโรคต้องคำสาประดับ 8 กัดครับ

สำหรับยาเวทมนตร์อื่น ๆ ที่รู้จักในฐานะหนึ่งในยาอเนกประสงค์ อย่างแอมบรอเซีย

ไม่ว่าจะเป็นยาราคาแพงแค่ไหน ก็ทำได้แค่บรรเทาอาการชั่วคราวเท่านั้น

และ

ในการสกัดอันบรอเซีย จำเป็นต้องมีดวงตาแห่งคุณรูบี้อายครับ

โรคต้องคำสาปคือโรคที่เกิดผ่านพิธีกรรมของจอมเวท... เรียกได้ว่าเป็นคำสาปประเภทหนึ่งครับ

เมื่อติดโรคนี้แล้ว ไม่ว่าจะใช้ยาเวทมนตร์ หรือ

ก็ไม่มีทางรักษาได้นอกจากให้จอมเวทเป็นผู้ปลดคำสาปให้

รู้ว่าไม่มีวิธีรักษาอื่นนอกจากแอมบรอเซีย

ผมได้ยื่นเรื่องกับกิลด์ทันที แต่ว่า

มีนักผจญภัย

ผ่านมา 3 เดือนแล้ว แต่ก็ยังมีคนมารวมตัวอีกแค่คนเดียวเท่านั้นครับ

และพวกนักต้มตุ๋นโผล่มาขัดขวางภารกิจด้วยซ้ำ...

มีวิธีให้ผู้ใช้คาถาถอนอาคมไหมครับ?

แน่นอนว่าได้จับตัวผู้ใช้คาถามาแล้ว

แต่เขาก็ไม่ยอมปริปากบอกแม้แต่จุดประสงค์ นอกเหนือจากระดับของโรคต้องสาป

...ภรรยาและลูกสาวสองคนของผม

ช่วงหลังๆ ก็เริ่มเอ่ยคำว่าปรารถนาความตายออกมาด้วยนะครับ

มันหมดหวังจริงๆ ครับ...แต่ด้วยนี่ ผมจะก้าวไปข้างหน้าได้อีกก้าวแล้ว

จนถึงที่สุดแล้ว ในโลกนี้

มันเป็นเพราะอะไรกันนะ...

...เมื่อองค์กรการค้าขยายตัวใหญ่ขึ้น ก็ย่อมต้องได้รับความอาฆาตมาเป็นธรรมดา

หนึ่งก้าว?

ต่อให้วางแผนได้ดีแค่ไหนก็ตาม

การจะทำยาให้หนึ่งคนได้นั้น ต้องใช้ดวงตาถึงสองดวง

ผมเตรียมไว้แล้วครับ

ส่วนวัตถุดิบอื่นๆ นอกเหนือจากดวงตานั้น

นั่นหมายถึง ตอนนี้ผมสามารถช่วยชีวิตคนได้หนึ่งคนก่อน

แต่ว่าครับ!

การเล็งเป้าไปที่ภรรยาและคุณหนูนั้นมันต่ำทรามเกินไปแล้วครับ!

ผมคงคิดว่าการป้องกันตัวของพวกเธอแน่นหนา ทำให้เข้าถึงยาก แต่ความตื้นเขินของผมเองที่ไม่ระมัดระวังพวกเธอ นี่แหละคือสาเหตุของเรื่องครั้งนี้

การสกัดแอมโบรเซียเป็นอย่างไรบ้างครับ?

เรื่องวิธีการนั้นผมทราบอยู่แล้วครับ

สำหรับผู้ใช้เวทมนตร์จะเป็นนักเล่นแร่แปรธาตุระดับ 80 ก็เพียงพอแล้วครับ

คราวนี้ผมตั้งใจจะออกเป็นภารกิจปกติอยู่ครับ

ซึ่งถ้าเทียบกันแล้วถือเป็นเงื่อนไขที่ควรจะได้เงินจากนักเล่นแร่แปรธาตุเลยล่ะครับ

เพราะสามารถเรียนรู้สูตรการทำอันบรอเซียได้

เข้าใจแล้ว การทำยาเองก็ มีค่าด้วยสินะ

ผมมีเพื่อนคนหนึ่งที่เป็น ปรมาจารย์การเล่นแร่แปรธาตุ ระดับ 114

ระดับของผมเองก็สกัดเองไม่ได้ แถมแค่รู้สูตรก็คงจะลำบากหน่อย

ถ้าฝากให้เขาทำยา ก็จะช่วยลดขั้นตอนและเวลาในการออกภารกิจได้ครับ

แต่ผมว่าข้อเสนอของผมคงปฏิเสธไม่ลงหรอกนะ?

ส่วนเรื่องการเล่นแร่แปรธาตุของมิโอะนี่ก็ยังเป็นเรื่องที่คาดเดาไม่ได้...

ถ้าเป็นสูตรของยาเวทมนตร์อเนกประสงค์ ก็เป็นสิ่งที่อยากรู้ไว้จริงๆ

มิโอะกับเหล่าอัลเคย์มีความรู้ด้านการเล่นแร่แปรธาตุอยู่ใช่ไหมครับ

หืออ๊ะ

เปล่าหรอก อัลเคย์ยังแปลงร่างเป็นมนุษย์ได้อย่างสมบูรณ์ไม่ได้

หรืออาจจะทำอะไรแบบว่า "กินวัตถุดิบเข้าไปแล้วค่ะ~" ก็ได้นะ

ดูน่าอร่อยจังเลยค่ะ♡

โอ้!

นั่นเป็นสิ่งที่หวังได้เลยล่ะ

แล้วก็

ถ้าเป็นดวงตา ก็จะได้ครบ 6 ดวงตามจำนวนที่ขอมาเลยครับ

อ๊ะ! จริงด้วย มีเขาอยู่ด้วย

ถ้าเป็นไปได้ ผมก็อยากจะเข้าร่วมทำยาด้วยนะครับ...

จะทำอย่างไรดีล่ะเนี่ย

หืม นั่นมัน...

แบบนี้ภารกิจก็เสร็จสมบูรณ์แล้วใช่ไหมครับ?

มอริส!

คุณฮินะ!

เย้!!!!

ดีแล้วค่ะท่านสามี~~!

!?

อย่างนั้นเหรอ!

เมื่อสอบผ่านแล้ว เรามาต้อนรับในฐานะเพื่อนร่วมอาชีพกันเถอะนะ

ครับ ถ้าถึงตอนนั้นจะขอรบกวนให้ดูแลด้วยนะครับ

ฉันเอาใจช่วยอยู่นะ!

ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ

32

ดีใจด้วยจริงๆ นะครับ

คุณเรมบรันท์เป็นที่รักของพนักงานสินะ...

...เอ๊ะ

กิลด์พ่อค้ามีสอบด้วยเหรอ!?

ซ่อนอยู่ข้างในสินะ...

นี่เป็นครั้งแรกที่ได้ยินเลยครับ!

ฮ่าๆ...

นี่ใบรับรองที่เซ็นแล้ว ขออภัยที่ทำให้วุ่นวายครับ

วะอ!

การสกัดเราจะทำกันในวันอื่นนะครับ...

กิลด์พ่อค้า

ครับ หลังจากนี้ผมจะไปลงทะเบียนที่กิลด์พ่อค้าครับ

ยินดีต้อนรับครับ

วันนี้มีธุระอย่างไรหรือครับ...

...เหรอ?

ไม่ว่าจะไปที่ไหนก็ตาม

อ่า ครับ ไม่เป็นไร อ่านออกครับ

ก็คิดว่าจะสมัครเข้าร่วมสมาคมพ่อค้าครับ

ขออนุญาตเขียนให้ดูนะครับ อ่านได้ไหมครับ?

...อาจจะดูถือตัวไปหน่อยนะครับ

มีแต่ผมเท่านั้นที่ทำท่าทางแบบนี้สินะ

ซึ่งเป็นการเข้าร่วมใหม่โดยไม่มีการแนะนำใดๆ มาก่อน

ฮึ้ก

ถ้าคุณซ่อนใบหน้าไว้แบบนี้ แล้วสนทนาผ่านการเขียนด้วยปากกา

คุณโมริสเองก็ไม่ได้มีสีหน้าเปลี่ยนเลยนะ

คงจะกังวลเพราะรูปลักษณ์ของผมสินะ

น่าจะลำบากในการดำเนินธุรกิจในโลกที่ความน่าเชื่อถือเป็นสิ่งสำคัญที่สุดนะครับ...

เป็นคนดีนี่นา~

ขอบคุณสำหรับความห่วงใยครับ

จะเข้าร่วม...แล้วสินะครับ

ได้รับการแนะนำจากใครหรือเปล่าครับ?

แต่ว่าผมมีคนติดมาด้วยประมาณ 3 คนครับ

ในกรณีที่แย่ที่สุด ผมก็มีวิธีที่จะไม่เปิดเผยตัวออกมาด้วยครับ

คุณดูเป็นนักเวทเลยนะครับ

อย่างนั้นเองสินะ ขออภัยด้วยครับ

เปล่าครับ เป็นนักผจญภัย ไม่ได้ได้รับการแนะนำด้วยครับ

สินค้าแลกเปลี่ยน...ถ้าเป็นอย่างนั้นล่ะก็

สมาคมของเราก็รับการขายเส้นทางการค้าให้กับสมาคมเราเช่นกันนะครับ...

เพราะว่าผมเจอสินค้าแลกเปลี่ยนที่หายากมาครับ

เปล่าครับ

เพราะว่าอยากจะเริ่มทำธุรกิจด้วยตัวเองครับ...

ถ้างั้นผมจะอธิบายเงื่อนไขการเข้าร่วมให้ฟังนะครับ

จึงตั้งใจว่าจะทำธุรกิจด้วยตัวเองดูครับ

ในการเข้าร่วมสมาคมพ่อค้า

ก่อนอื่นจะต้องผ่านการทดสอบสองอย่าง

แล้วก็ต้องสอบผ่านให้ได้ด้วยครับ

ช่วงสอบมีกำหนดไว้เลยเหรอครับ?

ตัวการสอบเองก็รับตลอดนะครับ

แต่ว่าสำนักการค้าใหญ่ๆ มักจะรวมช่วงเวลาให้สอบพร้อมกัน ดังนั้นช่วงที่มีผู้เข้าสอบจะหนาแน่นเป็นพิเศษด้วยล่ะ

ถ้าเป็นการจัดหาง่ายๆ ก็จะมีแบบว่า "ขวดเปล่าสำหรับยาหนึ่งใบ"

อะไรแบบนี้นะครับ

0000

ก็เหมือนเป็นช่วงที่คนแห่มาสมัครนั่นแหละ

ถ้าโชคร้าย ก็จะถูกขอวัตถุดิบที่มีความยากสูงมากอย่างไม่น่าเชื่อ...

ที่เรียกว่าเป็นของไม่ดีน่ะครับ

อันดับแรกเลย คุณจะต้องสอบข้อเขียนก่อนนะครับ

เนื้อหาการสอบส่วนใหญ่จะออกข้อสอบที่คล้ายกับแบบฝึกหัดในตำราเรียนที่กิลด์เราขายนะครับ

แย่สุดๆ เลยอย่างฮาวล์ฟมันก์นจัง!

ถ้าคุณซื้อไป คุณก็สามารถเตรียมตัวอ่านล่วงหน้าได้ครับ

ถ้าไม่ใช่ถึงระดับนักผจญภัยที่มีฝีมือก็ไม่มีทางทำได้หรอกครับ!!

ถึงอย่างนั้น ถ้ามีเส้นสายก็สบายเลยล่ะ

และการมีคอนเน็กชันแบบนั้นก็เป็นสิ่งที่จำเป็นสำหรับธุรกิจนะ

เมื่อสอบผ่านข้อเขียนแล้ว ขั้นต่อไปคือการจัดหาวัตถุดิบครับ

เพราะแค่มีความรู้อย่างเดียว ถ้าไม่มีวัตถุดิบ การค้าก็ไปต่อไม่ได้นะครับ!

นอกจากนี้ โชคก็เป็นส่วนหนึ่งของความสามารถ

ถึงแม้โชคร้าย แต่การที่สามารถบดขยี้มันได้ นั่นแหละถึงจะรู้สึกว่าดีงาม!

อาา... เข้าใจแล้ว

...พูดได้เก่งจังเลยนะ ทั้งเรื่องที่ไม่ได้ถูกถามด้วย

คงเพราะไม่ใช่ฤดูสอบ เลยมีเวลาว่างสินะ...

ต่อมาคือการพิสูจน์กำลังทางการเงินสินะครับ

ด้วยการนั้น ก็สอบผ่าน การทดสอบทั้งสอง

ค่าธรรมเนียมการสมัคร เงินประกัน และค่าธรรมเนียมกิลด์รายปี ฯลฯ จะอยู่ในส่วนนี้ครับ

ถ้าไม่มีเงินทุนสำรองในระดับหนึ่ง ก็ไม่สามารถทำธุรกิจได้หรอกครับ!

หนึ่งเล่มก็มีเหรียญทอง 2 เหรียญเลยนะครับ

แพงจัง! หนึ่งเล่มมูลค่าถึง 20 ล้านเยนเลยเหรอ!?

เพราะว่ากระดาษที่ใช้เข้าเล่มนั้นมีค่ามากนะครับ

ไม่ว่าจะยังไงราคาก็จะสูงอยู่ดีครับ

อนึ่ง สามารถสอบได้กี่ครั้งก็ได้ครับ

แต่ถ้าสอบตกแล้ว จะรออีก 6 เดือนถึงจะสอบได้อีกครั้งครับ

ถ้าคุณกลับไปทบทวนการเรียนอย่างเคร่งครัดเป็นเวลา 6 เดือนล่ะก็!

และค่าธรรมเนียมการสมัครก็จะจ่ายเป็นครั้งๆ ไปด้วยครับ

เพื่อให้ได้เข้าร่วมได้ ต้องผ่านตั้งแต่ครั้งแรก!! ขอให้ลุยเลยนะครับ!

ว่าแต่ ใบสั่งงานของกิลด์เนี่ย

มันก็ไม่ได้สวยงามเหมือนกระดาษพิมพ์นี่นา

มันเหมือนหนังแพะ หรือกระดาษญี่ปุ่นที่ทำได้ไม่ดีอะไรแบบนั้น

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเทคโนโลยีการทำกระดาษยังไม่ก้าวหน้า...

หรือว่าเทคโนโลยีการทำกระดาษก็มีคุณค่าเหมือนกับสูตรยาเวทมนตร์งั้นเหรอ?

ไม่ว่าจะเป็นเรื่องค่าธรรมเนียมการสมัคร ถ้าสอบตกแล้วต้องรอครึ่งปีด้วยเหรอครับ

การลองสอบเล่นๆ นี่ก็เสี่ยงเหมือนกันนะ

เอ่อ...

ไว้ขอตรวจสอบตำราเรียนที่เพิ่งพูดไปก่อนดีกว่า

งั้นขอตำราเรียนหน่อยได้ไหมครับ?

อ๊ะ ได้ครับ

ไม่ต้องซื้อก็ได้นะครับ?

มีคนจ้างจากบริษัทการค้าไหนสักแห่ง

ฝึกงานแบบเด็กฝึกงาน... อ่า...

แล้วก็ทำงานไปด้วยเรียนไปด้วยเป็นเรื่องปกติครับ

ถ้าเป็นวิธีนั้น ก็ต้องใช้เวลาหลายปีกว่าจะมีความรู้ได้นี่นา...

ไม่ครับ ไหวอยู่แล้วครับ เหรียญทอง 2 เหรียญเองครับ

เอ๋!? จะซื้อเหรอครับ!?

ฮ่าๆๆ

ยังมีเงินที่ได้จากขายผลไม้ลูกเปล่าอยู่นะ

{แพทริค เรมบรันท์}

แล้วก็มีแผนจะไปรับค่าตอบแทนจากกิลด์ทีหลังด้วยนี่ครับ!

ว่าแต่ว่า

เนื้อหามันจะประมาณไหนกันนะ...

ฮารา

หืม?

รา...

ฮาระพิลาพิลาพิลา...

อืมมม?

เอ๊ะ? จริงเหรอเนี่ย

เนื้อหาเป็นแบบนี้เลยเหรอ!?