ตอนที่ 21

ช่วงที่มาซากับลงทะเบียนเป็นนักผจญภัยอีกครั้งที่กิลด์

ห้องด้านในนี่คือคลังเก็บความทรงจำครับ

อาซึระ ความทรงจำของมาซะ ห้องเอกสาร

มีเพียงคุณโทโมเอะ คุณมิโอะ และคุณอัลเคเท่านั้นครับ

คนที่เข้าได้ตอนนี้คือ คนที่ได้รับอนุญาตจากคุณวาคามาครับ

รายงานต่างๆ ที่มีมา ช่วยแปลให้หน่อยครับ

จากตรงนั้น ช่วยดึงความทรงจำที่ตรงกับสาขามาให้หน่อยนะครับ

ถ้าปล่อยให้ฟังไปเรื่อยๆ "ตำนานแห่งเรนิพลันท์ ผู้เป็นบิดามารดา" ก็จะ!! เริ่มแล้วครับ

ทั้งเรื่องราวของพ่อค้าและคุณธรรมของพ่อ!!

แร่ธาตุกับ...

พืชบนภูเขา...อันนี้ด้วยสินะคะ

ฟู่~

ดีใจที่ได้ชมความทรงจำของคุณวาคามาครับ

แต่ถึงอย่างนั้น ถ้าไม่มีตัวคุณเอง ก็รู้สึกไม่ค่อยมีแรงทำเท่าไหร่เลยครับ...

ฮ้า... อยากไปเดินเล่นกับคุณวาคามาจังจังเลยครับ...

เอ๊ะ ท่านโทโมเอะ?

ไปเตรียมตัวสำหรับปูแล้วไม่ใช่เหรอครับ...

แล้วตอนนี้ท่านโทโมเอะอยู่ที่ไหนเหรอครับ? เตรียมปูอะไรเหรอครับ?

อ่า... นั่นน่ะ

เป็นเอม่าสินะ

...ท่านโทโมเอะ? ท่านโทโมเอะกลับมาแล้วเหรอครับ?

เป็นมอนสเตอร์ที่ท่านโทโมเอะจัดการได้ระหว่างฝึกฝนการเป็นนักรบในทุ่งรกร้าง...

ไม่รู้เหรอครับว่าท่านโทโมเอะกลับมาแล้ว?

สอง

ก็นึกว่าได้ติดต่อกับเอม่าไว้นะครับ...

ตั้งแต่หลายวันก่อน

ก็แวะเข้ามาในห้องเก็บความทรงจำนี้เป็นระยะๆ แล้วนะ

สุกแล้วเว้ยยย!

คุณบอกว่าเพื่อบำรุงกำลังอะไรทำนองนั้น

หลายวันก่อน... ช่วงที่ติดต่อไม่ได้นี่แหละ

บำรุงกำลังน่ะ หรือว่า...

ในความทรงจำของคุณวาคามาบอกว่ามันอาศัยอยู่ในทะเล

ในอาซึระที่ไม่มีทะเลนี่ ก็เลยคิดว่าต้องยอมแพ้ไปแล้ว

ไม่น่าเชื่อเลยว่าจะมีปูอาศัยอยู่แถวทุ่งรกร้างแบบนี้ด้วยนะ

ก็ได้ยินว่าก๊านคลับอร่อยนะ

เพราะว่าคนที่จะโค่นมันได้มันน้อยนี่นา

ไหวแล้ว จะดึงมันขึ้นไปนะ

ยิ่งกว่านั้นนี่มันสายพันธุ์ลูกผสมที่ขยายขนาดขึ้นด้วย

โอ้โห ได้รับเกียรติที่ได้ร่วมอยู่ด้วยจริงๆ ครับ

แต่ท่านโทโมเอะ

รายงานเรื่องปูให้ไม่ทำจริงๆ ใช่ไหมครับ?

อะไรเหรอ

สายพันธุ์ลูกผสม?

ไม่ใช่สายพันธุ์ลูกผสมนะ แต่เป็นร่างที่ถูกปรับปรุงขึ้นมาโดยเจตนาต่างหาก

พวกวิญญาณระดับต่ำธาตุดิน... ถูกป้อนให้กินเข้าไปหลายตัวสินะ

แม้จะเป็นสิ่งที่มนุษย์สร้างขึ้น แต่ก็แตกต่างจากไคเมร่าส่วนใหญ่ตรงที่ยังคงความสามารถในการสืบพันธุ์ของสายพันธุ์เอาไว้

ไม่รู้ว่าใครทำนะ แต่เป็นการทดลองที่บ้าคลั่งกำลังดีเลยล่ะ

ปูมันกินแล้วจะเงียบไปโดยไม่มีเสียงเลยนะ ในความทรงจำของพวกเราตอนหนุ่มๆ ก็เป็นแบบนั้น...

หืม? กินแล้วจะเงียบไปสินะ?

ช่างเถอะ เลือกอันไหนก็ได้

นอกจากการสื่อสารทางใจตอนกำลังทานอาหารแล้ว

ฟู่~

โอ้... ถูกต้องเลย มันจะเงียบไปจริงๆ ด้วยครับ...!

ท่านโทโมเอะーー!!

แล้วก็ ก่อนที่จะรวมกลุ่มกับคุณวาคามา

ข้าอยากจะแก้ไขส่วนของท่านโชกุนยาโตะคนที่ 3 ด้วยน่ะนะ

แก้ไขเหรอครับ?

อ่า ไม่มีอะไรหรอกค่ะ

โวยวายอะไรกัน

กำลังทานอาหารอยู่นะ

กราบเรียนรายงานครับ!

พวกเจ้าก็กินแบบเงียบๆ ไปสิ เงียบๆ

อืม อร่อยดีนี่นา

เอ่อ...

คุณมิโอะเพิ่งจะเข้าไปในคลังเก็บความทรงจำของคุณวาคามาน่ะค่ะ...

อะไรนะ!?

ตรงนั้นข้าเท่านั้นที่ได้รับอนุญาตให้เข้าไปนะ...

มิโอะเข้าไปในส่วนด้านในของห้องเอกสารเหรอ?

แล้วเรื่องนั้นก็คือ... คุณมิโอะกำลัง... ความทรงจำของคุณวาคามาทีละอย่างเลย!!

เดี๋ยวก่อน

มิโอะเข้าไปในความทรงจำเหรอ?

รับทราบครับ

จะเป็นไปได้อย่างไรกัน

ตรงนั้นมีละครย้อนยุคที่ยังไม่ได้ดูที่คุณวาคามาให้ไว้นะ...

ถึงจะไม่ได้เกิดอะไรขึ้น แต่ว่า

เอมะบอกให้บอกไปแบบดูตื่นตระหนกหน่อย

เอาเป็นว่าตอนนี้

ฟุเหรอ?

ฉันก็เข้าใจแล้วล่ะ

กลิ่นของคุณวาคามามันหอม เลยเข้าไปโดยไม่ได้ตั้งใจเลยค่ะ♡

ปูต้มสุกแล้วนะ

ความทรงจำของคุณวาคามา อร่อยจังเลยครับ

โอ๊ะ เย้!

นั่นไม่ใช่ของกินนะะะ!!

เดี๋ยวก่อน! จะไม่ยอมให้ทำเด็ดขาดนะ!!

ซู่!!

จึ้ก ยังเยิ้มๆ～

นี่ๆ คุณมิโอะเป็นอะไรไป?

...หืม?

ก็คือว่านะ...

ยินดีต้อนรับกลับค่ะ ท่านโทโมเอะ

มิโอะกำลังแปลความทรงจำของคุณวาคามาไปเรื่อยๆ เหรอ...?

เอ๊ะ เอมะ นั่นน่ะ?

ใช่แล้วค่ะ

คุณมิโอะกำลังแปลความทรงจำของคุณวาคามาไปเรื่อยๆ เลยค่ะ

ถ้างั้นก็ฝากฝังด้วยนะคะ

อึก... เอมะนี่มันตัวดื้อจริงๆ เลยนะ...

ข้ามีงานอย่างอื่นต้องทำด้วย

ท่านเคยบ่นว่าถ้าการแปลไม่คืบหน้า การพัฒนาอาซึระก็จะหยุดชะงักลงค่ะ

หืม? แปลเหรอครับ?

ใช่ค่ะ เพราะยังมีเอกสารที่ยังไม่ได้แปลกองเป็นภูเขาเลยนะคะ

รบกวนท่านโทโมเอะด้วยนะคะ

เอ่อ ท่านเองน่ะ...

ไม่ใช่เรื่องที่ต้องรีบร้อนขนาดนั้นสักหน่อยนะ

ช่างเถอะค่ะ

ในเมื่อเป็นโอกาสดีแล้ว ข้าก็น่าจะไปชมงานของท่านโชกุนสักหน่อยแล้วล่ะ

นี่ ท่านโทโมเอะ ตรงนั้น!

อ้อ แล้วก็

เรื่องการบำรุงกำลังด้วยการชมละครย้อนยุค กับเรื่องปู

ข้าจะรายงานให้คุณวาคามาทราบแบบไม่บอกตรงๆ นะคะ

เลกกี้!?

ถ้าทำหน้าที่ของตัวเองให้ดี

มีเอกสารให้แปลกองอยู่ตรงนี้นะคะ!

ถึงขั้นนี้แล้วยังเป็นละครย้อนยุคอยู่อีกเหรอคะ?

อย่าพูดจาแข็งๆ สิ

เจ้าเองก็ดูอยู่ไม่ใช่เหรอ

นี่คือการแปลความทรงจำที่คุณวาคามาขอให้ทำแทนคุณครับ!

อย่าโกรธไปเลยน่า

ตอนที่ข้าไปฝึกฝนเป็นนักรบ

เจ้าก็สามารถดื่มด่ำกับคุณวาคามาได้เพียงลำพังไม่ใช่รึไง

ค่ะ ครับ...

2.

อยู่ในห้องเดียวกันทั้งคืน...

จริงดิ

โอ๊ะ!? เป็นไปไม่ได้นะ

สิ

ไปที่ไหนก็เจอแต่คนหล่อๆ เท่านั้น!!

ถึงแม้ว่าคุณวาคามาจะไม่ได้มีรูปร่างหน้าตาที่โดดเด่นอะไรนัก

มันก็... ใช่ครับ

ได้มองใบหน้าตอนหลับของคุณวาคามาไปก่อนค่ะ...

อย่างนั้นหรือคะ?

แต่เขาก็ชมว่าคนนั้นสวยอยู่ตลอดนี่นา

ดูเหมือนว่าเขาจะโหยหาผู้หญิงมากๆ เลยสินะ...

ที่โรงเตี๊ยมก็อยู่กันแค่สองคนไม่ใช่รึไง?

...แค่มองเฉยๆ เหรอ?

อ้า!!

การนอนร่วมเตียงล่ะ?

ไม่ได้ค่ะ

มีมือสัมผัสด้วยนะ

...ถึงข้าจะไม่เคยถูกปรนนิบัติแบบนั้นเหมือนกัน แต่ว่า...

อาจจะเป็นแค่คนขี้อายก็ได้

ไม่ใช่ระดับปรมาจารย์หรอกนะ

ช่างเป็นท่านผู้มีเสน่ห์อย่างแปลกประหลาดจริงๆ

ไม่มีความคืบหน้าอะไรเลย ผิดหวังจริงๆ เลยนะเนี่ย

แบบนี้แล้ว ไม่รู้ว่าตาข้าจะถึงคิวได้เมื่อไหร่...

อะไรนะ!

อย่างที่คิดไว้เลย สิ่งที่ท่านโชกุนให้ดู ก็คือเรื่องของกองทัพนี่เอง

เอาล่ะ การแปลครั้งต่อไปคือ...

ออน-

เรื่องนวนิยายเรื่องหน้า จะเขียนเป็นเรื่องของจอมโจรนะ!

บรรณาธิการให้ดีวีดีมาให้ดูแล้วล่ะ

ว่าแต่ เหตุผลที่ตอนนี้ข้าไปเป็นเพื่อนคุณวาคามาไม่ได้ ก็เพราะว่า

คิยะ

โดยรวมแล้ว พอกลับมาแล้ว สิ่งแรกที่ต้องรายงานให้คุณวาคามาทราบไม่ใช่เหรอคะ?

มันเหมือนเป็นเพราะคุณเลยนะ!

รู้แล้วๆ!

ให้ตายสิ เสียงดังน่ารำคาญจริงๆ เลยนะ

พอตรวจอันนี้แล้วจะรีบรายงานให้วาคามาทราบทันที

มาดูกันทั้งกลุ่มเลย!

มันช่างเย้ายวนใจเหลือเกิน...

นี่มันปริมาณดีวีดีอะไรกันเนี่ยー

อ้าว? นี่มันฉบับที่ยังไม่ได้ตัดต่อเลยนี่นา...

อืม ก็ท่านโทโมเอะเมื่อกี้สินะคะ...

ข้ามีรายงานมหาวิทยาลัยต้องทำ เลยต้องขึ้นรถบัส

ข้ามีอาหารต้องเตรียมด้วยค่ะ

ดูเหมือนจะไม่มีความเกี่ยวข้องกับการแปลเท่าไหร่เลยนะคะ

ค่ะๆ

ถึงจะโดนตำหนิก็ไม่รู้หรอกนะคะ

...เอาเป็นว่า ถ้าความนิยมของคุณโทโมเอะลดลง

เวลาที่ข้าจะได้อยู่ข้างๆ ก็น่าจะเพิ่มขึ้นสินะคะ?

จะไม่พูดอะไรมากกว่านี้แล้วนะคะ

โดยรวมแล้วก็คือความทรงจำที่เห็นของคุณวาคามา

แต่ตัวคุณวาคามาเองไม่ได้ปรากฏอยู่ในนั้นเลยใช่ไหมคะ...

นิ-นิ

ข้าจะไปฝึกคาราเต้ต่อค่ะ

การตอบสนองอัตโนมัติ

เอ๊ะ... ส่วนผมนะ

เสียงของคุณวาคามา!!

งานยิงธนูวันนี้เสร็จตอนเช้าแล้วนี่นา?

อึก... ค่ะ

อ๊ะ... นี่มันอะไรกันนี่...

รูปภาพมันขยับตามเสียงเพลงด้วย

จริงๆ เลยนะ...

...เอ่อ... นิดหน่อยเอง...

น่าสนใจดีนะคะ...

ช่วงเย็น สอบสมาคมพ่อค้า สอบผ่านแล้ว~

ซวยแล้ว...

...นี่มัน...

ท่านโทโมเอะดูท่าทางจะเข้ากับบทบาทมากกว่านะ

ฟุฟุ สนุกจัง

...เป็นอาวุธที่ไม่เคยได้กินเลยค่ะ...

ดูเหมือนรูปภาพกำลังแสดงละครอยู่นะคะ

รู้จุดอ่อนของจิกค์จากการอัตโนมัติรึเปล่า?

ถ้างั้นก็เล่มต่อไป

ตั้งแต่เช้าไม่ได้กินอะไรเลย คอแห้งมาก

คิดว่าจะชวนคุณมิโอะไปทานอาหารเย็นพร้อมดื่มอะไรสักอย่างนะ แต่ว่า...

อันข้างบนดูเหมือนน้ำผลไม้เลยนะ

ไม่รู้เลยว่าจะเป็นเครื่องดื่มรสชาติแบบไหน!

ผลไม้ที่เหมือนมะเขือนี้ในภาพนี่มันคืออะไรกัน...

จบแล้วเหรอ?

ตัดชิ้นออกมาดีกว่า

แบบนี้แล้วจะพูดถึงคุณโทโมเอะไม่ได้เลยค่ะ

เผลอมัวแต่ดูไปเลยค่ะ

เอ๊ะ ดูให้จบทั้งเล่มเลยเหรอ!?

ทั้งเล่ม... ใช่แล้วล่ะ

...แต่ว่า

อีกนิดเดียวเอง...

...เอาตามใจชอบเลย ขออันข้างบนมาหนึ่งชิ้น

ไม่ว่าจะไปที่ไหน ก็ต้องน่าตกใจแน่ๆ เลย~ เม็น

อืม... ถึงอย่างนั้นก็เถอะนะ

อืม ถึงอย่างนั้นก็ตามนะ

ไม่ใช่แค่ท่านโทโมเอะนะ แม้แต่ท่านโอจิ ก็ยังไม่มี การติดต่อมาเลยนะ...?

ได้ยินไหม? ป่าที่เห็นได้ทันทีเมื่อเข้าไปสุดดินแดนรกร้างนั่นน่ะ

อ่า! อย่างนั้นเหรอ

อ่า ใช่ พวกนักผจญภัยที่เข้าไปนั่นดูเหมือนว่าจะไม่กลับมาล่ะ

ประมาณนั้นเหรอ?

ฝูงดวงตาสีทับทิมนั่น ก็เคลื่อนที่แบบนั้นสินะ

พวกที่ออกไปค้นหาก็ไม่กลับมาเหมือนกันนะ

มีคนรอดชีวิตกลับมาแล้ว พวกเขาบอกว่ามีสายพันธุ์ลูกผสมของไกนคลับที่แข็งแกร่งน่ากลัวโผล่ออกมา

พวกนักวิจัยเขาบอกว่า

ไกนคลับ... ปูเหรอ?

รอช้าเลยนะครับ

พวกอสูรตัวอื่นวิ่งหนีจากตัวนั้นจนระบบนิเวศเริ่มผิดเพี้ยนไปแล้วล่ะ

โอ้! เป็นน้ำสีเหลือง เป็นกลุ่มส้มหรืออะไรที่ออกรสเปรี้ยวหรือเปล่า?

ขอชิมเลยนะ...

นั่นก็เป็นเหตุให้ฝูงเรดบีที่อาศัยอยู่ในป่านั้นหายไปด้วยสินะ

ระดับของภารกิจเก็บเกี่ยวก็เลยพุ่งสูงขึ้นไง

ป่าแถวชายแดน...

เป็นเส้นทางที่พวกเราไม่ได้เดินผ่านน่ะ

ไม่น่าเชื่อเลยนะ

ถึงจะโปร่งใสด้วย

มันคือกล้วย

แถมรสชาติยังจางอีกด้วย

เมื่อวานได้กินของอร่อยรสจัดมาน่ะ

กล้วยที่ผสมเจือจางน่ะอาจจะไม่ถูกปากนัก...

อ๊ะ... แต่ถ้าชินแล้วก็จะติดงอมแงมเลยล่ะ...

...อ๊ะ

นี่ พวกแก ได้ยินมาว่าสมาคมพ่อค้าเริ่มรับงานในรูปแบบการว่าจ้างแล้วนะ

อ่า ก็เพราะอย่างนั้นแหละ พวกเขาก็เลยทะเลาะกับฝ่ายที่รับงานอยู่

อา! นักผจญภัยอันดับต้นๆ ของจิกค์นี่นา

ข้า... อ่า จะช่วยคุณไรมให้นะ

ไรมนิลาเท!

ตอนแรกก็คิดว่าคงไม่เข้ากับเครื่องดื่ม... เลยจำได้แม่นเลย

อะไรกันเนี่ย ทะเลาะกันอยู่เหรอ?

อ่า วิธีการแบบนั้นน่ะเหรอ

ในที่สุดก็มีคนตายออกมาแล้วนะ

ไม่แปลกใจเลยที่คุณไรมจะโมโห!

มีแต่เรื่องน่าเศร้าเต็มไปหมด

คนตายก็ไม่ได้ดูสงบเสงี่ยมเลยนี่นา

วาคามา! วาคามา! ตอนนี้สะดวกไหมคะ!?

อืม? ไรม... ช่วงนี้เห็นชื่อคุณที่ไหนเหมือนจะคุ้นๆ นะ?

ข้า ตอนที่เลเวลต่ำๆ คุณไรมช่วยดูแลข้ามากๆ เลย

ข้าด้วยๆ ท่านคนนั้นน่ะ

...โทโมเอะ... แกเนี่ยนะ...

ถึงจะเป็นนักผจญภัยอันดับต้นๆ ของจิกค์ แต่ก็เป็นคนเอาใจใส่เก่งด้วยนะ

มันผุดขึ้นมาในหัวเลย

ค่ะๆ มีอะไรหรือเปล่าคะ~?

นี่มันอะไรกันนะ ความรู้สึกเฉื่อยชาแบบนั้น!

ทั้งๆ ที่ช่วงนี้ไม่มีการติดต่อเลย

จู่ๆ ก็มีคนตะโกนถามเสียงดังว่าตอนนี้สะดวกไหมเนี่ย...

ผมติดต่อคุณหลายครั้งในช่วงที่งานยุ่งเลย แต่ว่า... มีอะไรเหรอครับ?

งานที่ได้รับมอบหมาย ผมทำให้สำเร็จและเตรียมรายงานเรียบร้อยแล้วครับ!

ก็เพราะเรื่องนั้นน่ะ ถึงต้องใช้เวลาไงล่ะ~

เป็นไงล่ะ~ แล้วมันเป็นยังไงบ้าง? มีธุระด่วนอะไรหรือเปล่า?

แย่กว่านั้นอีกเหรอ!?

อ๊า! เดี๋ยวก่อน! ท่าน!

วาคะ!! รีบกลับมาที่อะคุเร็วเข้าสิ!!

เอ๋ เปล่า...

ต้องทำยังไงก็ต้องทำให้ได้ วาคะเท่านั้นแหละ!

เระ! เจ้าเระน่ะ มีเรื่องใหญ่แล้วนะ!

ทำยังไงได้...

!?

เป็นไปได้ไหมว่าพลังเวทหมดแล้วกลายเป็นแมงมุม?

มันไม่ใช่แค่สถานการณ์ง่ายๆ แบบนั้นนะ!

ขอบคุณสำหรับอาหารครับ!

ขอโทษด้วยนะครับ ผมวางเงินค่าอาหารไว้ ไม่ต้องทอนก็ได้ครับ

ห๊ะ?

เพศ: โทโมเอะ

คุณลูกค้า!! นี่เหรียญทองนะ!? เยอะเกินไปแล้วครับ!!

เรื่องสี่ช่องวาดใหม่

อ๊า น่าเบื่อจริงๆ!

คุณโทอา กับคนที่ใส่ชุดโป๊ๆ เยอะจังเลยนะ!?

พิเศษ 4 ช่องสำหรับเล่มที่ 1!

วันนี้คิดว่าทุกอย่างจะราบรื่นแล้วแท้ๆ!

ก็คิดว่ามันคือกล้ามเนื้อหน้าอกเหมือนตอนสมัยของข้าสิ ไม่ได้หรือไง

แบบนี้แหละ ถึงจะเข้าที

มังงะ ■โฮโนะ โคโดระ

!

...นี่สิ โทโมเอะ

คู่กรณีเป็นผู้หญิงนะ!?

วาคา

พูดจาเหลวไหลจริงๆ เลยนะ...

วาคา คุณ

ข้าคืออะไรกัน

"การผจญภัยในต่างโลกที่พระจันทร์นำทาง" เล่มที่ 3 จบแล้ว

ไม่ได้แบบนี้ไม่ดีเลย

ของวิเศษในตำนาน

ผ่านไปหนึ่งคืน

เดินเล่นในจิกค์

เชือกสำหรับมัดวัตถุดิบหมดแล้ว

นี่เป็นครั้งสุดท้ายแล้วนะ

มีแผงลอยหลายร้านออกมาเลยนะ

ของย่างนี่อร่อยจังเลยค่ะ♡

ที่โรงแรม

ฮิฮิฮิ

ฟู่ววว

คุณวาคาหลับลึกไปแล้วค่ะ...

คุณวาคา คุณมิโอะ กลับไปแล้ว

ให้ด้ายมิโอะออกมาไหมคะ?

ถ้าคุณวาคาบอกอย่างนั้นล่ะก็...

= z

ร่างแยก ยังไม่นิ่ง...

อา คุณวาคาคะ ดิฉันอยากกินอันนั้นมากๆ เลยค่ะ

หืม? อันไหนดีนะ...

โย่

กำลังใช้เต็มที่เลยนะ

ถ้าคุณวาคาพลิกตัวมาสัมผัสตัวดิฉัน มันก็ถือเป็นเหตุสุดวิสัยไม่ใช่เหรอคะ...!?

ขอโทษค่ะ มีเรื่องที่ลืมพูดไปนิดหน่อย

2

ศูนย์แลกเปลี่ยนวัตถุดิบ

วันนี้มีวัตถุดิบหายากเข้ามาเยอะเลยนะ

ตึกตัก

① ร้านค้า

② พนักงานขาย

โยโย่

ฮาราริ

③ อาวุธ·ชุดเกราะ

7

นี่! นี่คือวัตถุดิบในตำนาน "ด้ายอัลเค" นะ!?

ทิ้งลงถังขยะเหรอ!?

กิโอ

วัตถุดิบสุดหายากที่ไม่ทราบที่มา ทำให้ตลาดวุ่นวายไปทั่ว

เข้าใจว่าที่ ② ไม่ไหวแล้วค่ะ!

คุณวาคาท่านนอนพลิกตัวได้ดีเกินไปแล้วค่ะ...

ไม่ไหวแล้วนะ

ทั้งหมดไม่ไหวแล้ว

แทบจะขยับไม่ได้เลย

กำลังแปลงเป็นร่างอยู่

ㅂㅂㅂ

เดี๋ยวก่อน อย่าเพิ่งแปลงร่างในสภาพนั้นสิ

ตำนานพี่สาวสุดรัก 2

ตำนานพี่สาวสุดรัก 1

ก็เป็นแบบนั้นน่ะ

ตัวเอก

ปุปุปุ

อึ๋ย... ดื่มเยอะไปเลย รู้สึกไม่สบายตัวจัง...

แต่ว่าถ้ามีนี่ล่ะก็...

น้องสาวที่น่ารักและแสนจะมั่นคง

พี่สาวที่เก่งแต่แอบเปิ่น

คุณเลนบรันด์กับคุณมอร์ริสสนิทกันจังเลยนะครับ

ขออนุญาตส่งคุณกลับไปนะครับ

เมื่อก่อนก็เคยทะเลาะกันนะ

หลังจากที่ไม่คุยกันเป็นเวลา 1 สัปดาห์

โมอิชุ ปาป้าอยู่ไหนคะ?

!!

กา-ระ

สาวเอลฟ์สุดสวยผู้เยือกเย็น

มันคือ "ยาเร่งการสลายแอลกอฮอล์ที่เหลืออยู่ในร่างกาย" ที่ผมเตรียมไว้ก่อนดื่มครับ

อะไรน่ะ

สาวคนแคระที่องอาจและร่าเริง

เหรอคะ ก็ตามนโยบายของห้างร้านน่ะ

ประมาณนี้เหรอ?

ไม่หรอกค่ะ มันเป็นเรื่องของความกตัญญูและคุณธรรมนะ!!

คือว่า ไม่ใช่ว่าเรียกมอร์ริสว่าปาป้าหรอกนะ

แต่อยากให้มอร์ริสเรียกคุณว่าปาป้ามากกว่าค่ะ

※ภรรยาที่ป้อนคำพูดให้ลูกสาวในเวลา 1 สัปดาห์

*

3

ไม่ดื่มมันลงไปก่อนที่จะรู้สึกไม่สบายตัวเหรอคะ?

การสลายแอลกอฮอล์ในร่างกายเหรอ

เอ่อ...

ปาป้าคะ ท่านอะจょうซามะ ไม่ใช่ปาป้าค่ะ

!?

เป็นอย่างนั้นเอง ขอโทษด้วยนะครับ มอร์ริส!

เอ๊ะ อ่า

อ๊าาาาา!?

ได้ครับ ท่านผู้ใหญ่ รับทราบแล้ว

นิยายที่คุณพ่อเขียนนี่มัน...

เหมือนกับตัวเอกในไลท์โนเวลเลยแฮะ

เรื่องนั้นเอาไว้ก่อน เอาเอกสารที่สะสมไว้ 1 สัปดาห์มาเร็วๆ เลย!

ตอนนั้นท่านไม่ยอมคุยกับเราเป็นเวลา 1 สัปดาห์เลยค่ะ

ไลท์โนเวลคืออะไรเหรอคะ?

แม้แต่ในห้างร้านใหญ่ๆ ก็ยังมีการปะทะกันอยู่สินะ

ได้ตระหนักถึงความสามารถของภรรยาและความสำคัญของการสื่อสารอย่างถูกต้องอย่างแท้จริงเลยนะครับ...

ช่างเป็นความช่วยเหลือภายในที่ลึกซึ้งจริงๆ...

โฮ่

ความรู้และประสบการณ์

ขนาดใหญ่กับเล็ก

คำให้การของฮิเดกิ

ชุดกิโมโนของคุณมิโอะจะหลุดลุ่ย

เหมือนปูที่อยู่ในความทรงจำของคุณวาคานะเลยนี่นา

ย้วย

ถึงแม้ขนาดจะต่างกัน แต่ก็เป็นปูคัตสึโอะ หรือปูฮานะซากิ

จะนำไปที่อาซึกะเพื่อชิมและตรวจสอบดูไหมคะ

นี่คือความทรงจำเกี่ยวกับเห็ดที่คุณวาคาตำหนิไว้นี่เอง

อ่านต่อเนื่องมาตั้งแต่เล่ม 2 จนถึงตรงนี้ ขอบคุณมากค่ะ!! เล่ม 3 ก็เป็นแบบนี้เหมือนกันค่ะ! หลงรักผลงานนี้มากๆ เลยค่ะ แล้วยังได้มาทำอย่างนี้อีก นี่ถือเป็นผลบุญที่ยิ่งใหญ่มากเลยนะคะ!

ทั้งหมดนี้ก็ต้องขอบคุณคุณอาซึกิ เคย์ นักเขียนผู้ให้กำเนิด การจัดพิมพ์จากทุกท่าน รวมถึงผู้ที่เกี่ยวข้องกับการตีพิมพ์ ร้านหนังสือต่างๆ และทุกท่านที่อ่านหนังสือเล่มนี้ค่ะ!! หวังว่าจะได้ติดตามกันไปนานๆ นะคะ

ถ้ามีหน้าอกก็จะกลายเป็นแบบนี้ทันทีเลยนะคะ

แด่ทุกท่านที่สนับสนุนหน้าอกของผม ขอส่งความขอบคุณจากใจจริงค่ะ

ดิฉันกับคุณโทโมเอ ก็ผูกด้วยสายคาดแบบซาราชิเหมือนกันนะคะ...

อาจารย์คะ วันนี้ได้ยินมาว่าเป็นการเข้าค่ายยิงธนูไม่ใช่เหรอคะ

เอาล่ะ ขอฝากเล่มที่ 4 ด้วยนะคะ!!

จิเทน... มันน่าจะเป็นหนังสือเล่มนี้แน่ๆ เลย

ทำไมถึงให้ผมมาที่ภูเขา แล้วให้ตำราเกี่ยวกับพืชป่ามาด้วยล่ะครับ

คิโนะ มิซุ

จ๊ะ... ♢

อาซึกะ

พวกคุณไม่จำเป็นต้องใส่ชุดกิโมโนอย่างฝืนๆ ก็ได้นะคะ

ดื่มโกสต์ไปหนึ่งมื้อ แล้ววิ่งจนหมดแรง

ศัตรูบุกเข้ามาแล้ว!

แถมยังเตรียมการเหมือนจะไปฝึกยุทธในฐานะนักรบเลยด้วย

เห็ดคาเอะนิตะเกะ... นี่แหละค่ะ

ผมต้องทำอะไรเหรอครับ อาจารย์?

รู้สึก เสียว

ทุกสิ่งคือประสบการณ์!

ชุดฉันไม่หลุดแน่!

อาคินะตระหนักถึงบางสิ่ง

ก็เข้าท้องไป

ทุ่งรกร้าง

ไคจูแกรนด์คลับบินได้!

โอ๊ะ จิเทนเพิ่มมาอีกเล่มแล้ว

ซาบา... ศิลปะการอยู่รอด? หรือว่าเวทมนตร์กันนะ