ตอนที่ 26

สมาคมพ่อค้าเรมบรันต์

ท่านนายท่านมาถึงแล้วนะครับ

ฮ้า...

คุณเป็นคนพูดเองนี่ครับ

หัวหน้าคนกลางของนักผจญภัยที่ขัดขวางการถอนคำสาปจากโรคต้องสาปน่ะ

ราตรีที่ 26: อันดับท็อปผู้มีเบื้องหลัง

ไลม์นิลาเตะคงจะลงมือกับคุณคุซุโนะฮะในที่สุด

และจากเหตุนั้น การลงโทษก็จะมอบให้คุณคุซุโนะฮะ

อ่า ใช่แล้วพูดอย่างนั้น... แต่

ไม่คิดว่าจะมาถึงขนาดนี้เลยนะ...

ทำเรื่องแย่ๆ ไปจริงๆ เลย!

แม้จะมาพบเพื่อรักษาหน้าให้คุณมาโคโตก็ตาม

แต่ไม่ว่าจะมากี่ครั้ง คำตอบก็ยังเหมือนเดิม

หลังจากเรื่องนั้น ไรม์ก็ไม่ได้แค่พึ่งพาผม แต่บางครั้งก็รบกวนคุณโทโมเอะและคุณนูรุด้วย

หลายต่อหลายวัน เพื่อไปขอโทษ และขอโทษอยู่เรื่อยมา

ถ้าคุณท่านยืนยันมากๆ ล่ะก็

ลองไปตายแล้วขอโทษดูไหมล่ะครับ

น่าแปลกที่คุณโมริสถึงได้น่ากลัวกว่า

...ถึงแม้ว่าจะถูกนักไสยเวทหลอกก็ตาม

ก็เป็นสิ่งที่ไม่อาจให้อภัยได้จริงๆ... เฮ้อ...

ถ้าภรรยากับลูกสาวยังไม่ฟื้นตัวให้เห็นเป็นรูปธรรม

ก็คงไม่ยอมแพ้เด็ดขาดหรอก...

ยอมแพ้แล้วล่ะ

เฮ้อ

แต่มีเงื่อนไขนะ

ขอรับคำขอโทษตามคุณมาโคโตนะ

การผจญภัยในอนาคตของเธอเนี่ยนะ

อ่า รู้แล้ว

จะ...เลิกเป็นนักผจญภัย

จะเลิกเนี่ยนะ

หมายถึงจากอันดับท็อปกลายเป็นคนว่างงานเลยเหรอ!?

ถ้าหัวหน้าของกิลด์ออกไปก็แย่สิ...

อ่า...

เดี๋ยวก่อน ยังไม่ได้บอกว่าจะถึงขนาดนั้นสักหน่อย

เธอก็มีชีวิตอยู่ไม่ใช่เหรอ

ก็เรื่องนั้นแหละครับ!

จู๊

แต่การผจญภัยของนักผจญภัยน่ะ ในอนาคตจะให้มี ข้อจำกัดนะ

แบบนี้ดีแล้วใช่ไหม?

● ● ● ● ● ●

...อ่า...

จริง ๆ...ขอโทษจริง ๆ นะ...

คุณคึซุโนะฮะ...

ที่ทำให้ต้องลำบากใจนี่ ขอโทษด้วยนะ

ก็ดูเหมือนจะไม่มีเจตนาร้ายนี่นา

ถึงแม้การผจญภัยจะถูกจำกัด

น่าจะหาเลี้ยงชีพได้อยู่...

แต่ก็น่าจะไม่ได้เจอกันแล้วล่ะนะ

เอ่อ...สู้ ๆ นะ

...อือ

กลับมาแล้วค่ะ

ยินดีต้อนรับกลับค่ะคุณหนู

คุณวะ เมื่อครู่นี้คุณเอลโดวาและพวกเขารายงานมาว่า

แกร๊ก

ดาบที่มอบให้ไรม์เสร็จสมบูรณ์แล้วนะคะ

อ๊ะ! ลืมไปเลย

หรือจะว่าให้ว่ามันมาได้จังหวะไม่ดี...

พอดีเรื่องการขอโทษเพิ่งจะคลี่คลายลง

อ้าว ในที่สุดก็ยอมแพ้แล้วเหรอคะ ผู้ชายคนนั้น

เปล่าหรอก สุดท้ายคุณเรนพลานท์ต่างหากที่ยอมแพ้

พร้อมกับเงื่อนไขจำกัดการผจญภัย

ช่างเถอะ คุณโทโมเอะ

ฝากดาบไว้ที่กิลด์นักผจญภัย แล้วให้เขาเอาไปให้ไรม์นะ

รับทราบค่ะ

ไรม์ เป็นอะไรไป หัวนั่น

...อ่า เรื่องนั้นคุณได้รับแจ้งจากคุณเรนบรานท์แล้วค่ะ

หา!? เป็นการเลิกเป็นนักผจญภัยจริงๆ เหรอ!?

หืม อ่า เจ้าคนนั้น...

เดี๋ยวก่อนนะ

ไรม์เลิกแล้วเหรอ เป็นคนดีนะเนี่ย

แบบนี้อัตราการทำเควสต์สำเร็จก็จะลดลงอีกสินะ

ใช่เลย!

เพราะคุณโทอาที่เพิ่งมานี่เอง พาร์ตี้ของนักผจญภัยเขาก็ ใช้ที่นี่เป็นฐานในการปฏิบัติงาน

ถึงจะอัตราการทำสำเร็จยังคงเหมือนเดิมอยู่ก็เถอะ

คิดว่าคงไม่ไหวแล้วสิ

แต่ว่า

สุดท้ายก็ยังทำตามเป้าไม่ได้อยู่ดีสินะ

...อาจจะหาวิธีได้นะ

ครับ

มาจากร้านค้าเรนพลานท์เหรอ...?

!?

「ขอให้ใส่ใจเป็นพิเศษกับเรื่องการเปิดเผยเลเวลของนักผจญภัยสามคนข้างล่างนี้ด้วยนะ...」?

...หา!? นี่มัน

กิ, คิ, ฟุ

เขาจะมาลงทะเบียนในไม่ช้านี้ล่ะนะ

ขอให้ระมัดระวังให้ดีนะ

สงสัยจะเลิกเป็นนักผจญภัยแล้วสินะ

อู

แกจะทำอะไรต่อล่ะ

...ไม่ใช่ว่าจะไม่มีเส้นสายแล้วนะ

ก็คงจะจัดการให้ได้อยู่หรอกค่ะ

"ถึงแม้จะต้องก้าวเข้าไปในโลกเบื้องหลัง" ก็ตามสินะ

หน้าซีดเผือดเลย

* * * *

ตึกที่ปรากฏในความทรงจำของไรม์...

นั่นแหละใช่ไหม? สิ่งที่อยากจะปกป้องแม้จะต้องแลกด้วยชีวิต

...แต่ไม่มีใครเคยรู้เรื่องนี้เลยนะ

พี่สาวคงจะทำอะไรไม่ได้สินะ...

...พวกเด็กกำพร้าที่ไม่มีการศึกษาเหมือนฉันเนี่ย

ก็หาอาชีพดี ๆ ได้แค่การเป็นนักผจญภัยเท่านั้นแหละ

ฉันก็แค่อยากจะทำให้พวกนั้น

สามารถมีชีวิตอยู่ได้อย่างพอสมควรน่ะครับ

แต่ว่าก็ยอมตามใจพวกที่

ยังคงเป็นนักผจญภัยระดับล่างอยู่ก็เข้าใจ

...คงจะหัวร้อนที่ได้ยินว่ามีคนตายสินะ

ถ้าคิดดูให้ดีนะ

นักผจญภัยที่ตายระหว่างการสำรวจในดินแดนรกร้างน่ะ มีเป็นว่าเล่นเลย

ถ้าทางร้านค้าเรนพลานท์ออกจดหมายแนะนำให้แกนักผจญภัยระดับต่ำไปยังพื้นที่ใกล้เคียงได้

ก็ทางนั้นย่อมดีกว่าแน่นอน

จะได้ไม่เป็นเหมือนไอ้โง่อย่างฉัน

ให้พวกที่อยู่ในบ้านเด็กกำพร้าได้เรียนหนังสือให้ดี

แล้วก็ให้ทำงานที่มันเป็นเรื่องเป็นราวหน่อยน่ะ อยากทำแบบนั้นน่ะครับ

แต่ถ้ามีการสนับสนุนพร้อมการศึกษาด้วยแล้วล่ะก็

ต่อไปก็คงต้องใช้เงินมหาศาลสินะ

ถึงจะให้ทุกคนเป็นนักผจญภัยไปเลย

แล้วแกก็ดูแลเองทั้งหมดก็คงจะดีสินะ

ฮ่าๆ...

เปล่าหรอกครับ โชคดีที่มันเหมาะกับผมนะ

ถึงอย่างนั้น งานแบบนี้

ถึงจะไต่เต้าไปได้ระดับหนึ่งก็ไม่ได้แปลว่าจะอวดเก่งได้

เมื่อเทียบกับผมที่เคยเป็นอันดับต้น ๆ น่ะ...

“ผู้หญิงอายุเท่ากันที่ค้ำจุนบ้านเด็กกำพร้าไว้เนี่ย น่าจะยิ่งใหญ่กว่าเยอะเลยสินะ”

แย่แล้วสิ ผม...

มันชัดเจนขนาดนั้นเลยเหรอครับ

อืม

อืม ชัดเจนดีนี่

ลองดูหนุ่มบ้านฉันสิ

สามีนี่มันคาดเดาไม่ได้จริง ๆ เลย

ถึงจะใช้เส้นสายของฉันแล้วก็ตาม

เป็นใครกันนะ

"มาจากดินแดนรกร้าง" นอกนั้นก็จับอะไรไม่ได้เลย

นั่นแหละใช่ไหมล่ะ

ข้อมูลก่อนหน้านั้นน่ะ แทบจะไม่มีเลยล่ะ

ก็เอาเข้าจริงแล้วนะ

ถึงแม้ว่านิสัยของหนุ่มจะค่อนข้างชัดเจน แต่ว่า

ของขวัญจากหนุ่มปริศนานั่นน่ะ

เอ๊ะ...บอกว่าไม่ต้องการของแทนที่กริชหักเหรอ...

...นี่คือดาบเหรอ?

21

ถึงจะเป็นดาบที่รูปร่างเพรียวบาง แต่ก็ไม่เหมือนเรเปียร์สิ...

!!

...สุดยอดไปเลยครับ...

โฮ่! ไม่เคยเห็นดาบญี่ปุ่นมาก่อนใช่ไหมครับ

อืม...เดิมทีคิดว่าจะยื่นดาบให้แล้วจบไปแล้ว...

แล้วแกจะรู้คุณค่าของมันไหมนะ

เป็นอย่างไรบ้าง ได้เห็นอาวุธชั้นเลิศที่ความแข็งแกร่งและความงามอยู่ร่วมกันแล้ว

อาวุธชั้นเลิศ...

จะเรียกว่าเป็นสายพันธุ์ย่อยของดาบก็ได้นะ

ที่เรียกว่าคาตานะ

ถึงอย่างนั้นมันก็ยังเป็นของที่ยังไม่สมบูรณ์นัก

แต่ถ้าเป็นคุณภาพในฐานะอาวุธแล้ว ถือว่าดีมากแล้วนะ?

มอบสิ่งนี้ให้ผม...

ใช่แล้ว เจ้าหนุ่ม

มันคือของดีที่มีเพียงชิ้นเดียวเพื่อแกโดยเฉพาะ

เรื่องการดูแลรักษาเดี๋ยวจะสอนให้ แล้วก็ติดต่อมาได้ตลอดเลยนะ

มากเลย

ได้รับไปไม่ได้หรอกนะ...

ดาบที่พี่สาวหักกับอันนี้เนี่ย

มันไม่สมดุลกันเกินไปแล้ว

ถ้าใช้ไม่เป็นก็เอาไปตั้งไว้ที่บ้านซะ

ถึงจะคืนให้ไป ก็โดนเจ้าหนุ่มดุแน่ ๆ เลย

ฮ่าๆๆ ถึงจะทะเลาะกัน พี่สาวก็ยังเก่งกว่าอยู่ดี

...พูดเรื่องบ้าอะไรน่ะ

ถึงแก่ข้ากับมิโอะจะร่วมกัน สู้เจ้าหนุ่มไม่ไหวหรอก

ตอนซ้อมกันน่ะ เป็นข้าที่วิ่งหนีตั้งนานเลยนะ

ใช่แล้ว มันไม่ปรานีเลยนะ

...ไม่ใช่แค่ในสมาคมการค้า

ลองไปตั้งกองทหารรับจ้างดูไหมล่ะ...?

ถ้าเจ้าหนุ่มต้องการก็แล้วแต่เลยนะ

เอาล่ะ สำหรับเรื่องของแกน่ะ

ถึงจะยังไง แกก็คงอยากจะปกป้องบ้านเด็กกำพร้าหลังนั้นสินะ?

...ไม่ดีเหรอครับ

เปล่าหรอกนะ การที่เมตตาต่อคนในครอบครัวนี่น่าชื่นชมดี

เจ้าหนุ่มก็เป็นแบบนั้นนี่นา

สามีนี่ก็...

เมตตาต่อคนในครอบครัวเหรอ

อาจจะเป็นพวกธรรมดา ๆ ก็ได้นะ...

เดี๋ยวก่อน ๆ นั่นมันไม่จริงนะ

การที่จะสู้สองคนที่เป็นเหมือนอสูรกายแล้วสู้ไม่ได้นี่มันไม่ธรรมดาเลยนะ

เริ่มจะเสียอาการไปเยอะแล้วสิ แย่แล้วสิ

เอาล่ะ...ถ้าปล่อยให้เป็นแบบนี้ แล้วต้อง

ไปจบลงด้วยการเอาไปขายเป็นเงิน น่าสมเพชไม่น้อยเลยนะ

เป็นอย่างไรบ้าง เจ้า

มาให้ข้าใช้ดูไหมล่ะ?

กับพี่สาวเหรอครับ?

หมายถึงให้ไปทำธุรกิจรึเปล่าครับ?

เรื่องนั้นอาจจะมีในอนาคตได้

แต่ในตอนนี้มันคือการรวบรวมข้อมูลเพื่อรายงานสถานการณ์ในเมืองนะ

สรุปก็คือสายสืบของข้าไงล่ะ

สายสืบ...ก็คือให้เป็นหมาน่ะสิ

เป็นอะไรไป?

การที่ต้องลดตัวเป็นหมาน่ะ ความภาคภูมิใจไม่ยอมรับเหรอ?

ไม่จริงน่า

แต่ว่าใช้ได้เหรอครับ? ไม่ใช่แค่สุนัขนะ

นั่นสิ

ผมเป็นพวกกินจุเลยนะครับ?

เอาเป็นเงินทุนสำรองสำหรับตอนนี้ก่อนนะ

เอาไปเก็บไว้ที่ไหนมาล่ะครับ

ช็อกโกแลตทั้งหมดเป็นเหรียญทองเลยเหรอครับ!?

ทั้งหมดประมาณ 170 เหรียญมั้งครับ

ของที่ไม่สมบูรณ์ก็เพราะมีติดตัวมานี่แหละ ยกให้เลย

ฟังนะ สิ่งที่แกกำลังจะเห็นน่ะ

มันเกินกว่าจินตนาการของแกไปไกลเลยล่ะ

การที่แกมาเกี่ยวข้องกับพวกเราน่ะ

ก็หมายความว่าแกได้สัมผัสกับความลับของเราแล้วด้วยสิ

ด้วยเงินจำนวนนี้ งานมันไม่ได้หวานหูธรรมดานะ

เตรียมใจไว้ให้ดีเถอะ

แต่ถ้าแกทุ่มเทสุดกำลังกับงานนี้ แล้วทำให้ข้าพอใจได้ล่ะก็

แม้ว่าข้างหน้าจะมีอะไรเกิดขึ้นกับตัวแกก็ตาม

ข้าจะปกป้องสิ่งที่แกหวงแหนให้ได้อย่างแน่นอน

...บางทีอาการมันอาจจะเพี้ยนไปแล้วก็ได้นะ

แต่ว่า...

คำพูดนั้น

ข้าจะเชื่อมันจริงๆ นะครับ

อ่า รีบตั้งใจทำงานให้ดี จะได้ได้เงินเดือนที่มากกว่านี้เร็ว ๆ นี้

...นี่มันมากกว่านี้อีกเหรอ

มันเป็นที่ทำงานที่เปี่ยมด้วยความฝันขนาดไหนกันเนี่ย...

ฮิฮิ ก่อนอื่นเรามาฝึกฝนให้แน่นปึ้กก่อน

จะปั้นให้มันเติบโตจนไม่ต้องอายเมื่ออยู่ต่อหน้าคนหนุ่มสาว

อย่าเพิ่งตายระหว่างทางล่ะนะ?

เอ๊ะ

---เอาล่ะ

เรื่องของไลม์ก็เคลียร์ไปแล้ว...แต่ว่า

ดันไปอยู่ตรงที่กำลังจะเข้าร้านหนังสือ

สำหรับมนุษย์แล้ว ท่วงท่าถือว่าไม่เบาเลยนะ...

อีกฝ่ายดูเสียใจนะ

นี่ๆ คุณโมริส

มีอะไรให้ข้าหรือ?

นี่คุณโทมะ

ข้าแค่มาซื้อหนังสือตามที่ท่านสามีฝากมาเท่านั้นเองนะ...

โอ้! ใช่แล้ว พอดีข้ามีธุระกับคุณเรมบรันต์พอดี

ขอร่วมไปด้วยได้ไหมครับ?

อ๊ะ แน่นอนอยู่แล้วครับ...

--เปล่าสิ นี่ก็ไม่ใช่ นี่ก็ไม่ใช่

แน่นอนครับ พอจัดการธุระที่นั่นเสร็จก็ใช้ได้เลยนะ

วันนี้อยากได้หนังสือแบบไหนครับ?

ให้จำกัดอยู่ในความทรงจำตั้งแต่ที่เจ้านี่มาถึงเมืองซีเก้

อืม ใบหน้าดูเปลี่ยนไปค่อนข้างเยอะนะ

ดูคล้ายกับผู้ใช้คุณไสยที่เห็นในความทรงจำของไลม์เลย

โดยเน้นไปที่เรื่องนี้เป็นหลัก...

สวัสดีครับคุณเรมบรันต์

โอ้ คุณโทมะ...

เป็นอะไรไปครับ?

เปล่า ๆ จริง ๆ แล้วเมื่อครู่

ถูกบรรดาคนรับใช้ของท่านแกล้งนิดหน่อยน่ะครับ

เลยอยากจะมาติงหน่อย

...มอร์ริส

อีกแล้วเหรอ...

เหรอครับ?

จะมาล้อเล่นได้ยังไงกัน นี่มันเรื่องจริงนะ

อันที่จริง มันเป็นเรื่องของไลม์นิราเตน่ะ

ตอนแรกก็รับเงื่อนไขของพวกคุณแล้วนะ จะได้ไม่ต้องไปกังวลให้คนหนุ่มสาว

แต่สุดท้ายเขาก็ตัดสินใจเลิกเป็นนักผจญภัยซะแล้ว

...อ่า ก็รู้สึก ๆ แบบนั้นอยู่เหมือนกันนะ

ไม่อยากให้คนหนุ่มสาวมาได้รู้แล้วมาเป็นกังวลเลยล่ะนะ

ข้าก็เลยตัดสินใจจ้างเขาเข้าทำงานที่บริษัทคุซุโนะฮะด้วยตัวเอง

เจ้าหมอนั่นเองก็สำนึกผิดเต็มที่แล้วล่ะ

ในอนาคตอาจจะมีการติดต่อกันก็ได้นะ

โปรดมองข้ามไปให้หน่อยเถอะนะ

เฮ้อ...

นั่น...แน่นอนอยู่แล้วครับ---

...แต่ก็นะ คุณโมริสน่ะ...

คือว่า คนรับใช้ของพวกเราเขาเสียมารยาทไปหน่อย

ขออภัยด้วยนะครับ

บอกไปแล้วว่าแค่ล้อเล่นต่างหาก

ก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรหรอก

เอาเป็นว่าสรุปแค่เรื่องสำคัญก็พอ

แบบนี้ขอตัวก่อนนะ

อ่า ไม่ต้องเกรงใจเลยครับ ขอตัวก่อนครับ

ไม่ ๆ ต่อจากนี้ไปก็

ขอความกรุณาในการคบค้าสมาคมกันด้วยนะครับ

ทัน

งั้นเหรอ... คุณโมริสล่ะ...

ขออภัยเป็นอย่างสูงครับ

...ด้านหลังน่ะ

โดนเอาไปแล้วครับ

ฟุ่ก... ฟุ่ก...

อาฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!!

คุณโมริสโดนจับด้านหลังด้วยนี่นะ

...ท่านสามี

ไม่รู้ว่ากี่ปี... ไม่สิ กี่สิบปีแล้วที่ได้ยินเรื่องนี้!

ไม่ต้องถึงกับต้องวัดเลยครับ

คุณโทมะ บางทีคุณมิโอะก็

เป็นคนที่มีฝีมือเกินกว่าที่ข้าจะคาดการณ์ไว้เยอะเลยครับ

อ่า เข้าใจแล้ว

ถ้าคุณโมริสไม่ไหว งั้นก็ต้องเป็นตาข้าแล้วล่ะ

ไม่ต้องกังวลหรอก

คุณมากุโตะสินะ...

เขาไปสร้างสมาคมการค้า

ฟังดูน่าสนุกจังเลยนะ

นี่แล้วแต่ในเมืองนี้จะมีอะไรเกิดขึ้นกันนะ

เอาล่ะ พวกเราก็ลองเริ่มเคลื่อนไหวดูหน่อยดีกว่า

มอร์ริส

อะคุ ห้องเก็บข้อมูลความทรงจำ

...ความทรงจำครบแล้ว

แต่ว่า...

เป็นเรื่องที่โหดร้ายไม่เบาเลยนะ คุณเรมบรันต์