ในห้องส่วนตัวของอาซึกะ... ทันใดนั้นมาชิที่พูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมราวกับกำลังสอบสวน สิ่งที่ไม่คาดคิดก็ปรากฏขึ้นในตอนนี้~
ในวันที่เกิดเหตุระเบิด ตอนที่ก้าวผ่านประตูหมอก
ผมได้เห็นความทรงจำของนักผจญภัยคนนั้น
โทโมเอะ คุณรู้เรื่องอะไรไหม?
คุณวากะเองก็มีส่วนผิดเหมือนกัน
ถึงแม้ว่าคุณจะสรุปได้แล้วก็ตาม แต่ก็ยังถามอีกครั้ง
ขอให้ยืนยันอีกครั้ง
ความสามารถในการเห็นความทรงจำของผู้อื่น
นั่นน่าจะเป็นความสามารถของโทโมเอะไม่ใช่เหรอ
...นี่ พวกคุณทั้งสาม
...ในคืนงานเลี้ยง
เกี่ยวกับเรื่องที่ผมสามารถใช้พลังของผู้รับใช้ได้
ผมคิดอยู่ตลอดเวลาเลยนะ
หลังจากที่รับรู้ว่าพลังของตัวเองสามารถไปถึงเทพเจ้าได้
ดูเหมือนว่าคุณวากะหลังจากนั้นจะรู้สึกถึงความวิตกกังวลและความกระวนกระวายใจ...
คืนที่ 45: "ไม่ใช่คนงั้นเหรอ สองคน" ต้นฉบับ: อะซึมิ เคย์ / มังงะ: คิโนะ โคโทระ
ในหมู่บ้านของโมริอิจิ คนที่รวยก็ถูกลดระดับลง
นักผจญภัยที่ล่วงเกินในอาคุระนั้น จัดการตัวเองด้วยมือของตัวเอง
ยอมรับพลังของตนเองและตัดขาดจากโลกเดิม
ถ้าคุณตั้งใจที่จะเป็นราชาแห่งอาคุระแล้วก็เป็นเรื่องน่ายินดี แต่ว่านะ...
ตามสัญญาของผมกับพวกนาย
ผมก็คือ...
ที่รวมกันระหว่างมังกร แมงมุมดำ และวิญญาณตาย
ผมกลายเป็นบางสิ่งที่ไม่ใช่คนไปแล้วหรือเปล่า...
ที่กำลังคิดอยู่...
...บางสิ่งที่ไม่ใช่คน
อืม
พุ
โอ!!
ทำไมนายถึงหัวเราะล่ะ!
นายเนี่ยนะ!?
งั้นเหรอ ไม่ใช่เรื่องการมีหรือไม่มีพลัง
การที่จะไม่ใช่คนเนี่ย มันเป็นเรื่องที่น่าตกใจมากเลยนะ!?
แต่เป็นความกังวลว่าตัวเองจะเปลี่ยนไป...สินะ
ยังไงคุณก็ไม่เปลี่ยนแปลงเลยนะ
ตรงนั้นแหละคือเสน่ห์ของความเยาว์วัย
เฮ้อ
ช่วงที่ผ่านมาน่ะ ผมคิดว่าข้ามผ่านภูเขาลูกหนึ่งมาได้แล้วซะอีก
แต่นายกลับเข้าใจผิดและเดินเตร่ไปเรื่อยเปื่อย น่าสนใจจนอดไม่ได้ที่จะ...
เขินเลย...
การเป็นมนุษย์มันเป็นสิ่งสำคัญสำหรับคุณนะ
เพราะสมัยก่อนผมเคยสละความเป็นมนุษย์ไปเอง เลยอาจจะเข้าใจได้ไม่ถ่องแท้
?
จะเก็บมันไว้ในใจครับ
เดินเตร่เหรอ...
ถ้าคุณเก็บเรื่องสำคัญแบบนั้นไว้เงียบๆ
มันก็ไม่เกินจริงเลยที่จะเรียกว่าการทรยศต่อผมนะ!
การที่จะทรยศต่อคุณวากะของเรานั้น มันไม่มีทางเกิดขึ้นได้เลยในทุกสถานการณ์หรอกครับ
ถึงจะเป็นสัญญาแห่งการปกครอง แต่สำหรับคุณวากะที่เป็นผู้ปกครองนั้น
มันจะไม่มีทางที่ปัจจัยที่เป็นผู้รับใช้อย่างพวกเราจะแทรกเข้าไปได้หรอกครับ
111
ครับ
แบบนั้นเราก็จะมาอยู่ในสถานะที่เท่าเทียมกันแล้วสิครับ
ตัวคุณวากะเองก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลงอะไรเลยนะคะ
เหรอครับ?
หูย...
ที่วากะสามารถใช้ความสามารถของข้าได้น่ะ
ก็ในสถานการณ์ปัจจุบัน มันก็เป็นเรื่องบังเอิญนั่นแหละครับ
เป็นเรื่องบังเอิญอย่างนั้นหรือ?
เอ่อ... ถึงจะน่าอายนะครับ แต่ระหว่างคุณกับข้า
เกิด
การเชื่อมโยงขึ้นมาครับ
!?
ความ... เกี่ยวข้อง...?
มิโอะ! ไม่ใช่! อาจจะไม่ใช่สิ่งที่นายกำลังคิดอยู่ก็ได้!
อธิบาย!
โทโมเอะ! อธิบาย! เร็วเข้า!
หืม? เอ่อ... เมื่อกี้คำพูดมันอาจจะหยาบคายไปหน่อยไหมครับ ความเกี่ยวข้องน่ะ
ก็คือเครื่องยืนยันความผูกพัน ความเชื่อใจ และความภักดีต่อพวกเรา
ถ้าคุณคิดแบบนั้นก็จะเข้าใจได้ครับ
พลังของพวกเราเหล่าผู้รับใช้ สามารถถูกใช้งานได้หลากหลายแบบตามที่คุณต้องการครับ
ถึงอย่างนั้น มันก็เป็นพลังของสิ่งมีชีวิตที่แตกต่างกันมาตั้งแต่แรก
การจะใช้งานมันได้ ต้องอาศัยการรับรู้และการคุ้นเคยครับ
โดยปกติแล้ว มันควรจะค่อยๆ แสดงออกมานะครับ
ในกรณีพิเศษที่เจ้านายต้องการวิธีการแก้ไขสถานการณ์
และในกรณีที่สร้างความไว้วางใจกับผู้รับใช้อย่างมั่นคง
อยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น!!
ความสามารถของผู้รับใช้ที่เหมาะสม
คือการมองความทรงจำของผู้อื่นสินะ~
บางครั้งก็แสดงออกมาแบบที่คลุ้มคลั่งครับ
เรื่องครั้งนี้ก็เป็นแบบนั้นสินะ
ไม่ว่ายังไงก็ไม่มีข้อเสียนะครับ
เอ๊ะ...
นั่นมันรู้สึกแย่มากเลย แถมเป็นประสบการณ์ที่หนักหนาสาหัสด้วยนะ
นั่นมันคุณเทเมสโซท์ไม่ใช่เหรอ...
ฮ่า...
จริงอยู่ที่ว่าผมพึ่งพาโทโมเออยู่ตลอด แต่ก็รู้สึกว่ามันไม่เต็มที่เหมือนกันนะ
ความไว้วางใจ...เหรอ
ใช่แล้ว! ความไว้วางใจ! มันคือความไว้วางใจนะคุณวากะ!
ขอบคุณมากนะครับที่ใช้ความสามารถของข้าเป็นคนแรก!
...แค่บังเอิญ
ในฐานะผู้รับใช้อันดับหนึ่งของคุณวากะ มันก็เป็นเรื่องที่น่าภาคภูมิใจนะครับ!
หืม?
แค่บังเอิญ! เป็นเรื่องบังเอิญ!
คุณวากะ
มัน!
ก็แค่คลุ้มคลั่งเพราะความทรงจำนั่นเองไม่ใช่เหรอครับ!
ถ้าได้รับบาดเจ็บหนักขนาดนั้นล่ะก็!
พลังของผมก็ต้องทำงานเพื่อรักษาตัวคุณแล้วสิครับ!
ไม่ใช่ว่าบาดเจ็บสาหัสถึงขั้นใกล้ตายเหรอ!?
ผมไม่มีพรสวรรค์ในการฟื้นฟูด้วยซ้ำไปนี่นา!
ถ้าความสามารถไม่ทำงาน ก็ต้องตายสิครับ
!? จริงเหรอครับ
111
อ่า คุณไม่รู้เหรอ? ก็เพราะไม่มีพรสวรรค์ไง
คาถาที่ช่วยเพิ่มพลังการฟื้นฟูของคนที่ถูกร่ายมันใช้ไม่ได้
แต่ถ้าเป็นการฟื้นฟูโดยการแบ่งปันพลังของคนที่ใช้คาถานั้น ก็พอจะใช้ได้นะ
ยาที่ทำโดยไม่ใช้มานา มันได้ผลนะ แต่ก็รักษาช้าหน่อย
แผลที่โดนเองที่ป่ามากิยังเหลือรอยจางๆ อยู่เลย
ขอโทษมิโอะหน่อยนะ แต่เวลาบาดเจ็บ ผมจะไปอยู่ใกล้คนที่ฟื้นฟูได้ล่ะ...
ผมไม่ถนัดเวทมนตร์ฟื้นฟูเท่าไหร่
อึก
งั้นมันก็เป็นความสามารถที่ช่วยคุณวากะได้มากกว่านี้...
อืมมม ใช่แล้วล่ะ
แต่ว่า มิโอะ จะว่ายังไงก็ตาม ความจริงที่ว่าข้าเป็นอันดับหนึ่งมันก็ไม่เปลี่ยนแปลงนะ?
ไม่ใช่ว่าระดับมันแตกต่างกันเหรอ~?
ข้าสร้างความผูกพันกับคุณวากะแล้วนะ?
นี่ โทโมเอะ หยุดเดี๋ยวนี้นะ...
ความผูกพัน!?
ถ้าเป็นความผูกพันแล้ว สำหรับข้าก็มีความผูกพันที่ได้แลกหมัดกับคุณวากะอย่างสุดกำลัง
และได้แบ่งปันโลหิตร่วมกันด้วยนะ!
จะเรียกว่าแบ่งปันได้ยังไงล่ะ มันเหมือนกับโดนดูดไปฝ่ายเดียวมากกว่า
ฮึบ! ทั้งๆ ที่ไม่มีสติสัมปชัญญะเลยแท้ๆ
เอาจริงเถอะ ประสบการณ์แบบนั้นข้าก็มีเหมือนกันนะ!
เป็นความสัมพันธ์ที่ถูกทะลวงอย่างเร่าร้อนจนต้องทรมานเลยล่ะ!
ในรูปแบบของบริดด์แห่งเปลวเพลิงนะ! อย่าทำให้มันสั้นสิ!
โดนรังแกฝ่ายเดียวอย่างนั้น คงจะพอรับรู้ได้สินะ
ซึกก็ถูกโจมตีด้วย...
เรื่องผู้รับใช้ที่มาเสริมเนี่ย ช่างมันเถอะครับ!
ตัวผมเองถึงจะเป็นผู้รับใช้ก็ไม่เป็นไรนะครับ...
ฮิซะจัง ค่อยๆ
อ่อนน้อมลงอีกหน่อยสิ
อยู่เฉยๆ ต่อหน้าคุณวากะก็คงไม่ต่างอะไรกันหรอกนะ
อึก
แย่แล้ว นี่มัน...
โลกที่เก็บเสียง
หืม เงียบแล้ว
ดูเหมือนจะยืดเยื้ออยู่นะ ทั้งสองคนก็ทำตัวแบบนั้นไปก่อน
ไปเรื่องหลักกันก่อนเลยไหมครับ ซึก
เรื่องแผนงานในอนาคตน่ะครับ...
อึก
เรื่องสำคัญขนาดนั้น
ให้ตัวผมเป็นคนเริ่มก่อนได้หรือครับ?
ดูจะอ่อนแอลงไปเยอะเลยนะ...
เคยมีเรื่องแบบนี้มาก่อนแล้วนี่นา
ก็เป็นเรื่องปกติเลยนี่ครับ เทโมเอกับมิโอะ
ซึกก็เป็นสหายที่สำคัญและเป็นคนในครอบครัวเหมือนกันนะ
....สึ!!
คุณวากะครับ...!
แล้วก็เรื่องต่อจากนั้นนะครับ
ทันทีที่ร้านของทวีเกะเปิด
ผมกับซึกสองคนก็จะมุ่งหน้าไปยังเมืองโรงเรียนร็อตสการ์ด
วา ให้ผมด้วยเหรอคะ!?
คุณเทโมเอ ละเลยคุณมิโอะอย่างนั้นเหรอ!?
ฉะ
พวกผู้ชายก็สบายๆ ไปกันเถอะ
ถ้าเป็นแบบนั้นล่ะก็
มั่นใจได้เลยว่าคงไม่สามารถคงสภาพสมบูรณ์ได้ครับ!
โดนทั้งสองคนข่มขู่ขนาดนี้...
ผมตั้งใจจะให้คุณเทโมเอไปสำรวจเมืองท่าทางเหนือของทวีเกะครับ
เพราะว่าอาคุไม่มีทะเลนี่ครับ
ของทะเล... สาหร่ายคอมบุ สาหร่ายโนริ ปลาโอแห้งเนี่ย เป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้สำหรับอาหารญี่ปุ่นนะ
สำหรับคนแบบเขาที่ยึดติดกับความเป็นญี่ปุ่น
นอกเหนือจากความทรงจำของผมแล้ว
ถ้าพูดเรื่องตรงจุดนั้น คงจะยอมรับได้ล่ะมั้ง
เผื่อว่า จะขอให้สร้างแผนที่ใหม่ที่ละเอียดขึ้น โดยอิงจากแผนที่โบราณที่ผมเห็นที่ร้านของคุณเรมบรันต์ด้วย
แผนที่ที่ละเอียดน่ะ ในแถวนี้หาไม่ได้หรอก
ถึงจะซื้อมาได้ ก็น่าจะถูกประเทศจับตามองนะ
มิ
คุณมิโอะพาไปด้วย
ก็คงจะดีนะครับ...
ไม่สิ ถ้าเป็นแบบนั้นภาระจะตกอยู่กับคุณเทโมเอคนเดียวนะ
ต้องน้อยใจแน่ๆ
จะให้คุณโนริไปสำรวจเมืองท่ากับคุณเทโมเอด้วย
ถือโอกาสนี้ให้มิโอะหลุดออกจากผมบ้างนะ
มุมมองของผู้ปกครอง...!?
อึก คิกกะ
นอกจากนั้น ผมเองก็ไม่คุ้นเคยกับสามัญสำนึกของโลกใบนี้เท่าไหร่
การล่มสลายของโลก! ความทรงจำ
ตั้งแต่ความเสียหายที่ไม่รู้จักสามัญสำนึก จนถึงการทำลายฐานหลักอย่างสิ้นเชิงเลยล่ะ...
พวกเขาก็หนักหนาไม่แพ้กันนะ...
ความเสียหายที่ไร้สามัญสำนึกนะ แค่ฐานเดียวก็ล่มสลายแล้วนี่...
ซึกเป็นมนุษย์เก่ามานี่นา
จริงเหรอครับ...
คุณวากะก็ลำบากมากเลยนะครับ...
ผมค่อนข้างพึ่งพาเรื่องสามัญสำนึกของโลกใบนี้...
อ่า... การมีคนที่สามารถแบ่งปันความลำบากได้นี่มันวิเศษจริงๆ...
แล้วเรื่องการแยกย้ายกันไปทำภารกิจน่ะ
ช่วยบอกให้สองคนทราบด้วยนะครับ ซึก
คุณวากะครับ
ถึงจะเป็นอันเดดก็ตายได้เหมือนกันนะ
เซย์โมะนี่พูดเรื่องพวกนี้ได้ด้วยสินะ
ถนัดเวทมนตร์ฟื้นฟูไม่ใช่เหรอครับ?
การโจมตีต่อเนื่องแบบโอเวอร์คิลที่หุบเหวของกระสุนทุกนัด
การฟื้นฟูมันไม่ได้ช่วยอะไรเลยแม้แต่น้อย
แต่ว่าในที่สุด ซึกก็หวังว่า...
จะแข็งแกร่งพอที่จะหยุดการทะเลาะของทั้งสองคนได้ในครั้งเดียว...
จะมอบชีวิตที่อันตรายแบบนั้นให้ได้อย่างไรกันนะครับ...
อาจจะกลับคืนสู่ผืนดินก็ได้...
พูดเกินไปแล้วน่า
สำหรับผมแล้ว ซึกสามารถเก่งขึ้นได้อีกเยอะเลยนะ
ค่อนข้างคาดหวังไว้นะ
คุณวากะครับ...!
ถึงแม้จะไม่คู่ควร แต่ผมจะพยายามอย่างสุดหัวใจเพื่อทำให้คุณคาดหวังได้ครับ!
อืมมม
ซึกดูท่าทางจะเก่งเรื่องการเจรจาด้วยนี่นา
พวกเราเป็นเพื่อนผู้รับใช้กันนี่นา ถึงแม้จะโจมตีครั้งเดียวอาจจะไม่ไหว แต่ก็น่าจะโน้มน้าวได้แน่ๆ เลย...
งั้นดูเหมือนว่าจะนานน่าดูเลย
ผมจะกลับไปที่ห้องของทวีเกะเพื่อพักผ่อนก่อนนะ
ซึกก็อย่าฝืนตัวเองจนเกินไป ค่อยๆ จบก็แล้วกันนะ
ฮะ!
เช้าวันต่อมา
เอ่อ...
จุ๊บ
คือว่า...
ขอโทษด้วยนะ...?
เปล่าค่ะ... คือว่าหนูเองก็โน้มน้าวพวกคุณทั้งสองไม่สำเร็จ...
รู้สึกไร้ความสามารถจริงๆ ครับ...
โอ้ ช่างเป็นริมน้ำที่สวยงาม
ถ้าไปทางนั้นไม่ได้นะ ซึก!!
ให้ตายสิ พวกเธอสองคนนี่
ฟู่
อย่าว่าซึกแรงนักสิ...
แต่ว่านะครับ!
จะพาแค่ซึกไปทำภารกิจที่น่าสนใจ... ไม่สิ สำคัญแบบนี้
มันไม่มากไปหน่อยเหรอครับที่จะพาแค่ซึกไป?
เผลอหลุดความรู้สึกจริงออกมาซะแล้ว
ยังไงเดี๋ยวมาถึงอาคุก็เจอได้นี่นา แล้วก็รายงานทางจิตได้ทุกทีไม่ใช่เหรอ
ค่ะ เคลื่อนที่แล้วค่ะ
แต่นะ! ทั้งๆ ที่เป็นผู้ติดตามหน้าใหม่ แต่ได้มาเป็นสหายของคุณวากะนี่น่าอิจฉาจัง
ไม่ค่ะ มันมากเกินไปแล้ว!
รักจังเลยค่ะ
พวกเธอลองคุยกันตามความรู้สึกจริงดูสิ...
ก็ให้งานสองคนนี่ไง
ก็ถึงจะแค่นั้นน่ะนะ
นี่ ของขวัญอำลาสำหรับสองคน
ความทรงจำของคุณวากะเหรอครับ...?
อืม
อันที่พวกเธอถามก่อนหน้านี้ แล้วมันก็ยังเป็นแบบนั้นแหละ
ของมิโอะเป็นเรื่องเกี่ยวกับวิชาดาบ
เป็นความทรงจำตอนที่ได้รับคำชี้แนะจากอาจารย์ของท่านซามะเรื่องธนู
ซึ่งเป็นอาจารย์ที่สอนวิชาอยู่ยาอิด้อนนิดหน่อย
ส่วนมิโอะน่ะ เป็นเรื่องเกี่ยวกับ "ปืน" ใช่ไหมครับ
ถึงแม้ว่าในญี่ปุ่นยุคปัจจุบัน การจะรู้เรื่องปืนนอกเหนือจากนิยายมันจะยากหน่อยนะ...
ไม่รู้ทำไม ท่านอาจารย์ของมิโอะถึงได้...
บอกว่า "เพราะมันเป็นอาวุธระยะไกลแบบเดียวกับธนูไง"
แล้วก็อธิบายอย่างละเอียดจนเหมือนจะทำได้จริงๆ ด้วย...
...แม้ว่าจะไม่ได้ถามลึกมากนัก
ท่านอาจารย์นี่ก็น่าจะมีเรื่องลึกลับเยอะเหมือนกันนะ...
...ถึงจะทำได้นะ แต่ว่าในโลกอะคุตะการ์การสร้างปืนมันถูกห้ามไว้ล่ะ
อัฟุไน
...ก็คงทำอะไรไม่ได้แล้ว ครั้งนี้เรายอมแพ้ให้พวกคุณก่อนแล้วกัน
ถ้าอย่างนั้น
ก็เป็นเรื่องเกี่ยวกับร้านของทวีเกะใช่ไหมครับ
อืม
โทโมเอะมีงานอื่นนอกจากการสำรวจที่อาคุก็มีอีกเยอะนะ
สำหรับเวรหน้าร้าน ก็จะมีพวกดวอร์ฟรุ่นน้องที่เบเรนนำอยู่
แล้วถ้ามีเวลาเหลือ ก็อยากให้อัลเคที่หน้าตาค่อนข้างเป็นมนุษย์ช่วยด้วย
ถ้าการฝึกเป็นไปด้วยดี พวกโมริอิจิเองก็น่าจะไหว
แล้วก็พอมีเวลาบ้าง ก็อยากให้มิโอมาช่วยอยู่ที่ร้านด้วยนะ
แยกจากคุณวากะเพื่อดูแลพวกมนุษย์เหรอครับ...
มิโอนี่ดีเลย
ใช้... คงจะมาเป็นสาวขายหน้าร้านสินะ
ไม่ไหวเหรอครับ?
จะทำให้ได้เลยค่ะ!
ไวจัง
ใช่แล้วค่ะ! รับรองว่าจะทำให้คุณคาดหวังได้อย่างแน่นอนค่ะ!
ของคุณวากะ (ที่ร้าน)
เป็นร้านสำหรับเผ่าอาคุเท่านั้นก็ต้องเป็นห่วงเหมือนกัน แต่คิดว่าจะเป็นบอดี้การ์ดไว้ก่อน ก็ดีแล้วที่ให้เป็นสาวเสิร์ฟหลัก
วิธีการโปรโมตร้านคือการให้ชิม การสาธิตใช่ไหมครับ
ข้าจะคิดหาวิธีที่มิโอะก็สามารถทำได้เอง
อืม ถ้ามีไอเดียดีๆ ก็ปล่อยให้ฉันจัดการเถอะ
เฮ้ มิโอะ กลับมาสู่ความเป็นจริงได้แล้ว!
ท้ายที่สุดแล้ว ก็จากสาวเสิร์ฟหลักสู่แม่ค้าหลัก
สองสัปดาห์ต่อมา
เอาล่ะ พวกโมริอิจิ
พวกเธอทนการฝึกซ้อมอย่างเข้มข้นมาได้ประมาณ 2 สัปดาห์แล้วนะ
นับจากนี้ไป พวกเธอจะเป็นมือและเท้าของเราที่จะมาทำงานให้
มีใครไม่พอใจบ้างไหม?
ครับ!
ดีมาก
ตามลำดับความสามารถเลยนะ
แม้จะเป็นงานด่วน
พนักงานที่ทั้งทำงานและเป็นบอดี้การ์ดที่ร้านค้าของทวีเก้ จำนวน 2 คน
พร้อมกับพวกเราจะออกไปสำรวจเมืองท่าในโลกภายนอก
และมีผู้ร่วมงานอีกหลายคนที่จะเกี่ยวข้องกับการทำแผนที่
ส่วนที่เหลือจะยังคงฝึกฝนอยู่ในโลกอะคุตะการ์กับนักเรียนชั้น 2 ของ TMB
ต่อไป
ตามลำดับความสามารถ...
ถ้าเป็นแบบนั้น ท่านอาจารย์กับเอริสก็จะเป็นบอดี้การ์ดสินะ
ส่วนฉันก็จะเป็นการสำรวจเมืองท่าหรือทำแผนที่สินะ
การฝึกคงจะไปทางเหนือใช่ไหมนะ
ไม่ได้ออกไปทำกิจกรรมต่างหากกับเอริสมานานแค่ไหนแล้วนะ...
แม้จะรู้สึกเหงา แต่ก็ไม่ต้องถูกลูกเล่นแปลกๆ กวนใจแล้วสินะ
ขอโทษนะ แต่ฉันไม่ยอมโค้งคำนับให้มนุษย์ง่ายๆ หรอก
แถมเอาจริงๆ ยังฝึกไม่พอเลยสักนิด
อยากขอฝึกฝนต่อไปครับ
หืม... มีความมุ่งมั่นดีนี่
พูดกันตรงๆ นะ
ถ้าเทียบกับชาวบ้านที่นี่แล้ว
เจ้าก็เป็นแค่ลูกเจี๊ยบที่มีเปลือกเท่านั้นแหละ
แต่ว่า
ใต้ปกครองของข้า มีลูกเจี๊ยบที่คล้ายๆ กันอยู่หนึ่งตัว
ถ้าได้ฝึกพิเศษร่วมกัน
ท้ายที่สุดแล้ว ก็จะต้องมี大会ที่วัดฝีมือภายในอะคุ...
แล้วไปท้าชิงในอันดับของอะคุ ก็คงจะดีไม่เบา
โอ้! ขอให้เป็นอย่างนั้นเถิด!
ถ้าอย่างนั้น เอริส อาคัว
พวกเจ้าก็เป็นเวรที่ร้านของทวีเกะใช่ไหม
ราจ้า!
เอ๊ะ!? นั่นอะไรน่ะ??
ดีมาก ถ้าอย่างนั้น โมโมเอะ
ค่ะ!
โชคุง! เก่งมากเลยที่ทนการฝึกหนักมาได้นะ!
เอ๊ะ แล้วซึคุล่ะครับ? แทนเขา
เตรียมกล้วยมาแล้วนะ กินให้เต็มที่เลยนะ!
มีสิ่งนี้อยู่ ทำให้ฉันเอาตัวรอดมาได้...!
ชีวิตที่ไม่มีกล้วยอยู่แล้วน่ะ คิดไม่ออกเลย!
อืมม...
กล้วย~
มันมีฤทธิ์เหมือนยาเสพติดเลยนะ
ขอแกะเปลือกได้ไหมครับ?
ก็ไม่มีปัญหาสุขภาพนี่นา ไม่เป็นไรหรอก
กล้วย
นอกเหนือจากโลกอะคุแล้ว
ไม่มีต้นไม้แบบนี้อีกแล้วล่ะ
ตราบใดที่มีสิ่งนี้อยู่ พวกมันก็น่าจะสงบเสงี่ยมและเชื่อฟังพวกเราสินะ...
หลังจากนี้แล้ว พวกโมริอิจิที่มาถึงโลกอะคุก็จะคลั่งไคล้ในกล้วยอย่างแน่นอน
ไม่ค่อยเข้าใจเลย
ช่วงเวลานั้นเอง ในตระกูลเรมบรันท์
คุณพ่อครับ! มันหมายความว่ายังไงกันครับ!?
โอ้! ลูกสาวของฉันนี่นา!
เดินได้ด้วยตัวคนเดียวแล้วเหรอเนี่ย!
โอ้! ไม่ใช่แบบนั้นหรอกค่ะ
จนกว่าพวกเราจะหายดี
ก็บอกให้คุณคุซุโนะฮะช่วยรั้งไว้กับทวีเก้ไม่ใช่เหรอ!
บอกว่าจะหนีไปที่ร็อตสการ์ดพอร้านเปิดได้นี่มันหมายความว่ายังไง!?
ก็ใช่ แต่ว่าคุณคุซุโนะฮะก็มีเหตุผลของเขาอยู่นะ
จะรั้งผู้มีพระคุณไว้อีกต่อไปมันก็...
คุณเหรอคะ? ถ้าฉันไม่ได้อยู่ในสภาพแบบนี้ก็คงจะ...
ต้องบอกไปแล้วไม่ใช่เหรอคะว่าอยากจะไปทักทายด้วยตัวเอง?
ลิลิซด้วย...
พ่อคะ ถ้าพ่อรั้งไว้ไม่ได้จริงๆ ก็...
ขอให้คุณคุซุโนะฮะได้เข้าเรียนที่โรงเรียนร็อตสการ์ดที่เราเรียนนี่สิคะ!
ดี งั้นเข้าใจแล้ว!
จะลองไปขอคุณคุซุโนะฮะดูนะ!
ฝากไว้กับคุณพ่อเลยนะ!
เอาล่ะ โมริส
ช่วยจัดการเรื่องเอกสารการเข้าโรงเรียนให้ด่วนเลยนะ...
เพราะว่าลูกสาวน่ารักนี่นา
เข้าใจถึงความในใจเลยครับ
รับทราบครับ
แล้วก็คุณท่านคะ
ร้านค้าของคุซุโนะฮะมีปัญหาอีกแล้วค่ะ
...หืม? อีกแล้วเหรอ?
กำลังโหลดหน้าถัดไป... (10/22)
ชอบตอนนี้ไหม? ตอนนี้แปลโดยระบบของ MANGA-TH
💛 สนับสนุนเว็บมังงะ ที่คุณอาจชอบ
ได้เป็นถึงท่านเจ้าครอบครองดินแดน แต่ดันมีพลเมืองเริ่มต้นจากศูนย์ซะงั้น
เกิดใหม่ต่างโลก วุ่นวายสามวิญญาณ
แชงกรีล่า ฟรอนเทียร์ ~เมื่อนักล่าเกมขยะท้าสู้ในเกมเทพ~
เกิดใหม่ทั้งทีก็เป็นสไลม์ไปซะแล้ว
บันทึกชีวิตต่างโลกของปราชญ์วัย 40 — ชีวิตอาจารย์ต่างโลกตามใจปรารถนา
เกิดใหม่ไปเป็นกองหลังสุดแกร่ง
ผมถูกเพื่อนที่เชื่อใจหลอกไปฆ่า เลยใช้กิฟต์สุ่มกาชาพาพวกพ้องเลเวล 9999 กลับมาล้างแค้น
บันทึกการใช้ชีวิตในต่างโลกของนักปราชญ์วัย 40
บันทึกสงครามของยัยเผด็จการ
ชาวบ้านคนนี้ LV999
ผมที่ตื่นขึ้นมาอีกทีในยานอวกาศ เลยกลายเป็นทหารรับจ้างอวกาศสุดแกร่ง
