ตอนที่ 44

ฮาวา

ขอบคุณสำหรับความนิยมมากๆ ☆ ฉบับตีพิมพ์ก็ถูกพิมพ์ซ้ำต่อเนื่อง! คอมิกส์เล่มล่าสุดเล่มที่ 6 ออกวางจำหน่ายแล้วนะ!!

ร้อนจัง...

ตั้งแต่เริ่มฝึกมานี่ก็หลายวันแล้วสินะ...?

หนึ่งสัปดาห์เหรอ? สิบวัน...?

เพิ่งจะ 5 วันเองนะ

ไม่จริงน่า!

เข้าใจเลยล่ะ

อยากจะให้พวกแกหนีออกไปได้ก่อนที่คนจะตายอีกนะ...

ที่นี่เหมือนจะอยู่ภายในอาคมพิเศษที่มันสร้างขึ้นมาน่ะ

ตื่นเต้นจัง

ไม่มีวิธีหนีออกไปจริงๆ เลยเหรอ!?

คืนที่ 44: “โอคยาคุซามะ” ต้นฉบับ: อาซึมิ ชู / มังงะ: คิโนะ โค

ไอ้บาเรียเวทมนตร์ที่พวกเราโจมตีเต็มที่แล้วยังทำลายไม่ได้น่ะ

ถึงจะพูดแบบนั้นก็เถอะ...

ฉันเคยลองทำแล้วนะ

ถ้าสามารถทำลายได้ด้วยนิ้วก้อยสักนิ้ว ก็มีโอกาสที่จะทะลุออกไปได้

โป๋ห่าวเหนียง ♀ มุฮิ

มันก็ไม่ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้นี่ครับ?

ต้องมีฝีมือระดับที่ทัดเทียมกับมังกรระดับสูงที่เรียกว่า "ไร้เทียมทาน" เลยล่ะ

มันแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยนะ!!

จูเคย์—!

ไร้ความหมาย

ใช่แล้ว ใช้จูเคย์โจมตีล่ะ!?

จูเคย์ก็ใช้กับสามคนนั้นไม่ได้เหมือนกัน

ก็เพราะว่าพวกเขาบอกว่า "ถ้า" ใช้กับชูคุ (แรงโน้มถ่วง) ล่ะก็...

น่ะ...

นี่พวกเราอาจจะกำลังเผชิญหน้ากับสิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่ามนุษย์หรือเผ่าปีศาจอีกรึเปล่า... ?

นี่นายกำลังรับมือกับสิ่งที่น่ากลัวกว่านี้อยู่ไม่ใช่เหรอ...?

พอไปช่วยพวกปีศาจแล้วก็ต้องเจอกับสามคนนั้นอีก...

ไม่อยากเลยยยย! ไม่ชอบหมอกเลยยย!!

ฮือ! ร่างกาย! ร่างกายมันแห้งเหี่ยว...!!

ไม่อยากเจออะไรแบบนั้นอีกแล้ว ดี!

แต่เอาเถอะ คิดไปอีกแบบก็ได้นะ

ทีมประชัน

ทีมซาวะ

ถ้าผ่านการฝึกนี้ไปได้

นั่นหมายความว่าพวกเราจะแข็งแกร่งขึ้นได้อีกแล้วสินะ...!

มาลุยไปข้างหน้ากันเถอะ!

อืมๆ

อึก กล้ามเนื้อสมองเอ๊ย...! ไม่ไหวแล้ววว!

อ๊ะ เอริส!

ที่นี่มันดูเหมือนจะสร้างภาระในการใช้เวทมนตร์เป็นพิเศษด้วย

ถึงตอนนอน ปีศาจสีน้ำเงินกับสีดำก็สลับกันโจมตีด้วย

จะไปที่ไหนเหรอ เอริส!

ยิ่งไปกว่านั้น มันยังเป็น "อาวุธลับแห่งโทโมเอะ" อีกด้วย!

นั่นมันคาถาอะไรกันแน่

“โอคยาคุซามะฮะคามิซามะเทสึ!”

“เซนโยโคริโอเท็ตทิชิมัสึ!”

บ่น

เดโนะฮามิคาริโดงโกอิคินิริ

โคมาริโนะไซฮาเคะโยเกะมาสึคิ

แถมยังให้พูดตามแบบยิ้มแย้มอีก!

แกที่ชอบบ่นคาถาปริศนาอยู่เรื่อย ทำมันออกมาเองได้นี่ เอริส

ของฉันน่ะ! เป็นการเปิดเผยต่างหาก!

!! เฮ้! ลืมเรื่องวันก่อนไปแล้วเหรอ!?

ต้นไม้สีเขียวนั้นที่ชูขึ้นตรงๆ น่ะ!

มันต้องพุ่งออกจากพื้นแล้วก็ระเบิดกลางอากาศแน่ๆ!

ที่นี่มีแต่พืชที่ไม่เคยเห็นมาก่อนเลย

ถ้าเผลอไปแตะโดนล่ะก็...!

น่ารำคาญ!

โดยรวมแล้วข้าวเป็นแบบนี้ เป็นเม็ดสีสดๆ อีก จะทนไม่ไหวแล้วเนี่ย

เจ้าสีเหลืองนี่ ฉันจะกินแล้วตายซะเลย!

ใจเย็นน่า เอริส!

เอริส!!

...เอริส

...อควา นี่มันพิษนะ

ฉันจะรับผิดชอบเอง จัดการทั้งหมดให้เอง!

ไม่ต้องสนใจฉัน

ไปซะ!

ทุกคน!! ไปหาเสบียงกัน!

ถึงจะพูดไปแล้วก็เถอะนะ... มันจะโอเคจริงๆ เหรอเนี่ย?

โอเค เพราะมีคำเปิดเผยมาว่าโอเค

ถ้าไม่ชอบ ฉันจะกินเอง

...ถึงจะน่ากลัว แต่ก็อร่อยสุดๆ เลยนะ

สัญชาตญาณของเอริสในสถานการณ์แบบนี้มันแม่นยำจริงๆ...

แบบนี้ตายไปก็ไม่เสียใจแล้ว...

โชคุง!

คุณได้เรียนรู้ทักษะพื้นฐานครบถ้วนแล้วใช่ไหมครับ!

การพักผ่อนเป็นเรื่องที่สำคัญมากๆ เลยนะ!

ฮิ๊บ

และอาวุธลับแห่งโทโมเอะอีก...

ถ้าอย่างนั้น ขอเชิญเลย!

แกร๊ก! คมกริบเลย!!

ตรงนั้นก็พยายามอยู่เหมือนกัน

โอเคแล้ว เดี๋ยวก็เป็นแถวเลย!

เวลาเป็น 5 วันก่อน

เวลาเที่ยงตรง บริษัทเลมบรันท์

ใช่ค่ะ

สุดท้ายรูปแบบธุรกิจก็เหมือนกับพวกเรานี่เอง...

กลายเป็นร้าน "อะไรก็ได้" ที่รับได้หลายอย่างใช่ไหม?

เพราะว่ามีคอนเน็กชันกับช่างโลหะฝีมือดี

แล้วก็มีแผนจะขายยาและผลไม้อื่นๆ ด้วย

...โดยพื้นฐานแล้ว ร้านอะไรก็ได้ ถูกตั้งขึ้นมาสำหรับร้านเก่าแก่ใหญ่ๆ

ที่ต้องการขยายธุรกิจออกไป เพื่อไม่ให้ร้านเก่าแก่ที่มีทุนหนาผูกขาดหลายสายงานเฉพาะทาง

ถ้าเป็นสายงานเฉพาะทาง ก็สามารถจัดซื้อผ่านกิลด์ได้

แค่ชิ้นเดียวก็มีส่วนลดแล้ว และถ้าปริมาณการซื้อเพิ่มขึ้น อาจได้ส่วนลดสูงสุดถึง 40%

แต่ถ้าเป็นร้านอะไรก็ได้ และจัดซื้อสินค้าผ่านกิลด์

ถึงแม้จะซื้อในปริมาณมากก็สามารถได้ส่วนลด แต่

ถึงจะซื้อในปริมาณมากก็ตาม

ส่วนลดก็ไม่เกิน 20% เท่านั้นค่ะ

ถูกกว่าในร้านของคุรุมิ 1/2 ส่วนลด

จะค้าอะไรก็ได้นะ

แต่ถ้าเล่นหลายๆ ชนิดพร้อมกัน ตอนซื้อของทีไรเงินทุนก็จะหมดเร็ว

ของขายดีอันนี้ มาตุนให้เยอะๆ กันเถอะ...

แต่ถ้าเป็นแบบนั้น คราวนี้เราก็จะสู้กับร้านเฉพาะทางเรื่องราคาซื้อไม่ได้เหมือนกัน

สุดท้ายก็ต้องเน้นไปที่สินค้าที่ทำกำไรได้สินะ

สำหรับบริษัทพ่อค้าหน้าใหม่มันก็ไม่มีข้อได้เปรียบอะไรมากหรอกนะ

ขอบคุณที่เป็นห่วงครับ

สมาคมพ่อค้าเองก็อธิบายคล้ายๆ แบบนี้มาเหมือนกัน...

แต่ของที่ผมรับมาส่วนใหญ่เป็นของจากอาคุะซังนี่ครับ

ยังไงก็สมาคมก็ไม่ช่วยเท่าไหร่...

เป็นยังไงบ้าง

ของที่เรารับมาส่วนใหญ่เป็นของพิเศษ แล้วก็มีแหล่งซื้อของที่เป็นของตัวเองด้วย

น่าจะไม่มีการแข่งขันกับบริษัทพ่อค้ารายอื่นได้นะ

ในทางกลับกัน เวลาที่ไปหาวัตถุดิบที่อาคุะไม่มีนี่อาจจะลำบากหน่อยนะครับ

...แม้ว่ามันจะเป็นเรื่องที่ดูโดดเด่นแล้วก็เป็นปัญหาเหมือนกัน

ช่องทางจัดซื้อของตัวเอง...

ตรงนั้นก็ อืม ถึงขั้นมีโทโมเอะอยู่แล้ว ก็ถือว่าสายเกินไป

แต่ถึงแม้ว่าพวกเธอจะเก่งแค่ไหนก็ตาม

น่าจะเป็นการที่ท่านโทโมเอะกับท่านมิโอออกไปหาวัตถุดิบในแดนเถื่อน... อะไรแบบนั้นมั้งครับ

ถ้าเป็นการจัดซื้อหลายๆ ชนิด มันคงจะอยู่ได้ไม่นานหรอกนะครับ...

ถ้าท่านคุซึโนฮะตัดสินใจแบบนั้นแล้วก็จะไม่พูดอะไรมากมายหรอกครับ

แต่ก็น่าจะต้องพิจารณาเรื่องการสนับสนุนแหล่งจัดซื้อไว้ด้วย

น่าจะกำลังคิดอยู่แบบนั้นล่ะครับ

คุณฮินะนี่อ่อนกับท่านคุซึโนฮะจริงๆ เลยนะ...

ร้านวัตถุดิบทั้งร้าน บริษัทมิลเลียน นี่มันยอดเยี่ยมมากเลยนะครับ

อ้อ แล้วก็เรื่องสถานที่ที่ตรงกับความต้องการของท่านคุซึโนฮะที่เคยพูดไว้ด้วยนะครับ

!!

ในประเทศส่วนใหญ่ของโลกนี้

เวลาไปออกร้านก็จะถูกชวนไปทำกิจกรรมข่าวกรอง

อาณาจักรไอโอนี ซึ่งเป็นที่ที่คนสนใจเรื่องแบบนั้นเป็นพิเศษ

ถ้าปฏิเสธก็จะเกิดผลเสียต่อการค้าอย่างมาก น่าลำบากใจมากเลยครับ...

ที่ที่สามารถตั้งร้านได้โดยไม่ต้องเข้าร่วมกิจกรรมรายงานข่าวของประเทศเนี่ย...

เป็นแหล่งรวมความรู้ทุกอย่างเลยนะ

ชื่อว่า "เมืองการศึกษารอตสการ์ด"

รอบๆ เมืองกลางมีเมืองเล็กๆ กระจายอยู่มากมาย แต่ละแห่งก็มีสถานศึกษาที่มีเอกลักษณ์ของตัวเอง

แหล่งรวมความรู้...

ที่นั่นอยู่ไกลจากตรงนี้ใช่ไหมครับ

เพราะว่าแผนที่ที่หาได้แถวนี้มีแค่บริเวณรอบๆ ซีเกเท่านั้น

อย่างนั้นเหรอ ท่านคุズノฮะมาจากใจกลางของทุ่งรกร้าง...

จากดินแดนที่ยังไม่ถูกสำรวจสินะครับ

แผนที่ของมอร์ริส

คือ...

ขออภัยที่ใช้แผนที่เก่าๆ นะครับ...

เอ๊ะ!?

เป็นอะไรไปเหรอ?

เปล่าครับ พอได้เห็นแผนที่ของโลกทั้งหมดนี่ครั้งแรกน่ะครับ

อย่างนั้นเหรอ งั้นขออธิบายให้มอริสฟังคร่าวๆ นะ

ครับ

โอยๆๆๆๆๆ

รูปร่างแบบนี้ ทวีปมันเชื่อมถึงกันนะ

ถ้ามีฮอกไกโดด้วย ก็แทบจะเป็นหมู่เกาะญี่ปุ่นเลยสิ!

ขออนุญาตนะครับ

...เป็นอะไรไป มอริส

ถ้าไม่ถอยออกมาก็มองไม่เห็นเลยครับ

เปล่าครับ ช่วงนี้สายตาเริ่มแก่ขึ้นมานิดหน่อยน่ะครับ...

อ้อ นี่คือจุดปัจจุบัน... ทวีเกะครับ

โอ้โห!

ฝั่งนั้นเป็นสหพันธ์โลเรล แบ่งด้วยเทือกเขา

ถ้าเทียบกับที่ญี่ปุ่นก็คงจะแถวชิโมคะกะนะ...

แทนที่จะมีอ่าวโชโดไค ก็มีเทือกเขายาวต่อเนื่อง น่าจะแถวชิโกกุล่ะนะ

บอกว่ามีอุปกรณ์ที่คล้ายชุดกิโมโนของโทโมเอะกับมิโอใช่ไหมครับ

ในโลเรล อันนี้ เห็นแล้วครับ

ที่นี่เป็นประเทศพิเศษที่มีวัฒนธรรมเป็นของตัวเองครับ

ข้อมูลพวกนั้นแทบจะไม่เคยรั่วไหลไปยังประเทศอื่นเลย

เอ๊ะ งั้นชุดกิโมโนก็เป็นชุดที่พิเศษมากๆ เลยสิ...

สุดท้ายแล้วตั้งแต่แรกพวกเราสองคนก็โดดเด่นอยู่แล้วสินะ...

ตรงแถวนี้เป็นอาณาจักรลิเมีย กับ

อาณาจักรลิเมีย

จักรวรรดิกริโตเนีย

จักรวรรดิกริโตเนีย

และ ถูกทำลายโดยเผ่ามาร

เอลีเชียนน่ะไม่มีแล้วด้วยซ้ำ

จำได้ว่าโทโมเอะเคยพูดถึงเรื่องนี้...

คือรัฐศาสนาเอลิเชียนที่ไม่มีอยู่ในตอนนี้

ปัจจุบัน

คงจะรู้สึกแย่สินะ

พื้นที่กว่าครึ่งของเอลิเชียนเก่าได้กลายเป็นอาณาเขตของเผ่ามารไปแล้ว

ที่นั่น อาณาจักรลิเมียกับจักรวรรดิกริโตเนียก็ได้เป็นพันธมิตรกัน

เพื่อตั้งแนวป้องกันสุดท้ายต่อต้านเผ่ามาร

เผ่ามาร... ตัวน่ารังเกียจนี่แหละที่เป็นสาเหตุของการอัญเชิญวีรบุรุษสินะ

ว่าแต่ ชิกิเคยบอกว่ากำลังรวบรวมกำลังทหารอยู่ไม่ใช่เหรอ

ได้ยินมาว่าถูกเผ่ามารรุกราน

ยังว่ากันว่าไม่นานนี้จะมีสงครามใหญ่เกิดขึ้นอีกด้วย

!!

เอ๊ะ รู้เรื่องนี้แล้วยังไม่ดีใจอีกเหรอ!?

...สงครามที่จะเกิดในไม่ช้านี้ก็คือ

!!

การทวงคืนป้อมสเตรา ซึ่งเป็นจุดสำคัญที่สุดของสงครามปราบปีศาจ

วีรบุรุษแห่งลิเมียกับ วีรบุรุษแห่งกริโตเนีย น่าจะกำลังเคลื่อนทัพอยู่

เป็นอย่างนั้นหรือครับ ท่านนายท่าน

ไม่เป็นไรหรอก ผมเชื่อใจท่านคุズノฮะนะ

ผู้ชาย... คนสองคนที่ถูกเทพธิดายกตัวไปแทนที่ผม...

ถูกเรียกตัวไปยังลิเมียและกริโตเนียสินะ

และดูเหมือนจะเป็นข้อมูลที่มีค่า

ดังนั้นอำนาจในการพูดต่อประเทศต่างๆ จึงแข็งแกร่งมาก

เนื่องจากจริงๆ แล้วสองประเทศคือลิเมียและกริโตเนียกำลังยับยั้งการรุกรานของพวกปีศาจไว้

...แต่ตอนนี้คงจะกำลังวุ่นวายกับการทวงคืนป้อมนี่แหละ

การแทรกแซงไปยัง

เมืองการศึกษารอตสการ์ดที่อยู่ใจกลางแผนที่นี้ ก็ยังไม่ปรากฏให้เห็นในตอนนี้

สรุปว่าคุณคุズノฮะจะทำธุรกิจได้โดยไม่มีปัญหาอะไรเลยสินะ

โอ้ ยังคง

ถึงแม้จะไม่ให้ความร่วมมือกับกิจกรรมของประเทศ ก็สามารถเปิดร้านได้เลยใช่ไหมครับ!

จุดปัจจุบัน ไอออน

ลิเมียกริโตเนีย ที่มีวีรบุรุษอยู่

โลเรล ที่มีวัฒนธรรมเป็นของตัวเอง

และเอลิเชียนที่ไม่มีอยู่ในตอนนี้...

พ่อกับแม่ของผมเกิดและเติบโตที่ไหนในโลกนี้กันนะ

...จนถึงตอนนี้ก็แค่คิดว่า "โลกที่พวกตัวน่ารังเกียวนี่สร้างขึ้นมันแปลก"

เท่านั้นเอง...

เผ่ามารกับ เผ่า亜人

ความเชื่อและคำสอนของเทพธิดาในโลกนี้

แหล่งรวมความรู้จากโลกอื่น

ความหมายของรูปร่างโลกนี้

เมืองโรงเรียนร็อตส์การ์ด

ถ้าไปที่นั่น อาจจะเข้าใจเกี่ยวกับโลกนี้ได้มากขึ้นก็ได้นะ

แน่นอนว่าเรื่องธุรกิจก็สำคัญนะครับ

พอร้านของผมที่ทวีเกะเปิดได้แล้ว

แต่ผมอยากรู้อะไรมากกว่านั้น

ก็จะรีบออกเดินทางไปลอตสการ์ดเลยครับ

คุณรันเบรนต์

...โฮ่

เร็วทีเดียวเชียวนะ

นึกว่าจะต้องรอจนกว่าร้านที่ทวีเกะจะเข้าที่เข้าทางเสียก่อน...

น่าทึ่งจัง

แต่ทวีเกะที่เชื่อมต่อไปยังดินแดนอันป่าเถื่อนที่ไม่เคยมีใครย่ำมาก่อนแห่งนี้ เป็นเมืองแห่งความโกลาหลและความปรารถนา

ถ้าเปิดร้านได้ครบ 3 ปี ก็ถือเป็นห้างร้านชั้นดี

ถ้าทำได้ครบ 5 ปี ก็ถือว่าเป็นร้านเก่าแก่ที่เข้มข้นสุดๆ เลยครับ

แม้แต่ร่องรอยเล็กๆ น้อยๆ ก็ถูก

บดขยี้โดยสมาคมการค้ามากมาย

ถ้าอยากจะเติบโตในฐานะพ่อค้า

สถานที่อย่างรอตสการ์ดที่แม้จะล้มเหลวก็ยังสามารถลุกขึ้นได้ก็คงจะดีกว่า

แต่ว่านะ

ถ้าสมาคมคุズノฮะประสบความสำเร็จในรอตสการ์ดล่ะก็

เพราะไม่แข่งขันกับเราในท้องถิ่นก็เลยสะดวกดี

...ก็คงจะขอเฝ้าดูสักพักก็แล้วกัน

ใช่แล้ว การตัดสินใจได้รวดเร็วก็เป็นเรื่องดี

เอ๊ะ?

ถึงแม้จะเตรียมใจรับฟังคำติชมอยู่แล้วก็ตาม

ก็ตัดสินใจไปแล้วทั้งๆ ที่ยังไม่แน่ใจว่าจะทำได้ดีที่นี่ด้วยซ้ำ

ที่รอตสการ์ดก็มีคนรู้จักเก่าๆ อยู่ด้วย

ส่วนเอกสารที่จะยื่นเข้าเมืองการศึกษากับจดหมายแนะนำ จะจัดการเตรียมที่นี่เอง

ก็อีกแล้วที่เอาใจป้อนให้...

คุณรันเบรนต์ ขอบคุณทุกอย่างเลยครับ

แต่แน่ใจว่าคนพวกนี้

...คุณรันเบรนต์นี่ เป็นพ่อค้าใหญ่ที่มีประสบการณ์สูงจริงๆ

อาจจะมี แผนการอะไรบางอย่างแฝงอยู่ก็ได้นะ

ต้องไม่เหมือนกับมนุษย์ที่ผมเคยฆ่ามาหรอก

...นี่เป็นเรื่องที่ตัดสินใจไว้แล้วตั้งแต่ก่อนหน้านี้

ทั้งๆ ที่ได้รับความใส่ใจจากหลายๆ ด้านเลย

โกหกเหรอครับ?

ผมโกหกคุณรันเบรนต์เรื่องหนึ่งครับ

ก่อนหน้านี้ผมบอกว่าใส่หน้ากากนี้เพื่อผนึกคำสาปขั้นรุนแรง

เกี่ยวกับหน้ากากนี่แหละ

แต่จริงๆ แล้วไม่ใช่คำสาปครับ

อึก...

เอ่อ...อะไรเหรอครับ

เดี๋ยวก็ชินเองครับ

ไม่เป็นไรหรอกครับ!

ถึงแม้ว่าภรรยาและลูกสาวจะกลายสภาพน่าเกลียดเพราะโรคคำสาป แต่ความรักที่มีให้พวกเธอก็ไม่เคยเปลี่ยนแปลงเลย

ความเชื่อมั่นในตัวคุณคุズノฮะก็เช่นกัน จะเปลี่ยนแปลงไปได้ยังไงด้วยเรื่องแค่นี้

คุณรันเบรนต์...

บรรยากาศดูดีนะ แต่คำพูดที่ได้รับมันก็แย่เหมือนกันแฮะ...

?

ผมเองก็แบบนั้นเหมือนกัน

ช่วงเย็น

ห้องของอาซุมะ

โมริโอนี่พวกจะให้ฝึกฝนต่อไปโดยเร็วที่สุด 1 เดือนนับจากบ่ายนี้

ถึงแม้ว่าจะสลับสภาพจิตใจแล้วตั้งใจสู้ ก็อาจจะจบได้ภายใน 2 สัปดาห์ก็ได้นะ

ตั้งใจสู้เหรอ... ถ้ามีอะไรมาเป็นจุดกระตุ้นให้เกิดแรงจูงใจก็คงจะดี

แล้ว

การที่โทมะกับมิโอะอยู่ที่นี่ แปลว่า

การฝึกของวันนี้ก็จบแล้วสินะ?

ไม่จริงน่า

พวกเรานอกจากจะมีอาวุธลับอีกด้วยนะ

ทุกอย่างตั้งแต่เวลานอนไปจนถึงทุกนาทีคือส่วนหนึ่งของการฝึกซ้อมเลยครับ

ว้าว แทบจะไม่มีเวลาพักเลยเหรอเนี่ย

...นึกถึงการฝึกภาคสนามของคุณมุเนซุงะขึ้นมาเลยนะ...

อาจารย์!! ทนไม่ไหวแล้วครับ! นะครับ!

ทุกคนทำได้ดีมากเลย

ฮะมะโฮโด หนังสือทำได้

ตัยสึฮะสาม

หรือว่าอาจจะอ้างอิงมาจากสิ่งนั้นนะ

แล้วมันคืออาวุธลับเหรอครับ?

อ่า ในที่สุดพลังเวทมนตร์ก็ฟื้นตัวแล้วครับ

เข้าไปได้เลย

ครับ ขออนุญาตครับ

วากะซามะ---

! การแยกส่วนของโทโมเอะ!?

รอดแล้ว...

...ฮิ...

ยินดีที่ได้รู้จักครับ

เป็นร่างแยกของคุณโทโมเอครับ

...ถึงแม้ว่าร่างแยกจะมีการแบ่งปันความรู้สึกและความรู้สึกนึกคิดกัน แต่ว่า

แต่ละร่างก็มีบุคลิกที่เป็นอิสระของตัวเองนะครับ

ร่างแยกนี้ใช้แหวนที่คุณวากะเคยใช้เป็นแกนหลักครับ

มันไม่เหมือนกับร่างต้นฉบับเลยนะ...

ใช่...สินะ...

ว่าไปแล้ว ร่างแยกของร่างต้นฉบับก็ไม่ได้ตั้งชื่อให้เหมือนกันนี่นา...

ชื่อของคุณคือ... เพราะเป็นโทโมเอตัวเล็กๆ เลยเรียกว่า "โมโมเอ"

!!

ครับ! คุณวากะ!

จากนี้ไปฝากตัวด้วยนะครับ

ร่างแยกนี้คือสิ่งที่เกิดจากพลังเวทมนตร์ของคุณวากะและกิครับ

จริงด้วยสิ เหมือนลูกของวากะกับกิเลยแฮะ

หาา!?

นี่สิ ลองเรียกดูสิ ว่า "โมโมเอ"

ครับ! เอ่อ...

โมโมเอครับ

คุณวากะครับ"

ใช่ไหมล่ะ?

2°

นี่ โทโมเอะ! มิโอะ!

ถึงเวลาจัดการกับโมริโอนี่แล้วล่ะ

มาคุโตะกำลังดื้อรั้นอยู่นะ

จำสิ่งที่สอนไปได้แล้วใช่ไหม?

ครับ! ครับ!

ถ้าถูกถาม ก็จะแก้ไขให้ครับ!

ได้

งั้นฉันขอไปจัดการเองนะครับ!

29292

...ทำเป็นไม่เห็นก็ได้

...ก่อนจะเข้าเรื่องหลัก

โทโมเอะ

เรื่องสัญญาของเธอกับผม

รู้สึกได้ว่ามีคำตำหนิอะไรบางอย่าง... ตาที่เฉียบคมจริงๆ จะทำให้รอยยิ้มเยาะหยันของโทโมเอะสั่นคลอนได้ไหมเนี่ย!?

มีบางอย่างที่อยากจะถามเธอ

...อืม

แบบสบายๆ