ตอน 75: Chapter 75

กล่องข้าวลายไม้ที่กำลังฮิตมากๆ ช่วงนี้...ผู้ทำนี่อาจจะเป็น...!

เช่นนั้นตอนช่วงเย็นฉันจะไปรับภาชนะนะครับ

ค่ะ

คุณนุรุเอะ!

โอโกโซ่~ ของผู้จัดการร้าน♪

สำหรับมื้อกลางวันวันนี้

เป็นบริการ "อาหารกล่อง" จากร้านอาหารหรูเก่าแก่เป็นพิเศษเลยนะคะ!

ร้านอาหาร หลังครัว

"อาหารกล่อง"เหรอคะ?

ค่ะ! ช่วงนี้กำลังฮิตในเมืองซีเกเลยค่ะ!

ที่ซื้อจากร้านข้างทางแล้วเอาไปเองก็ยังมีอยู่เหมือนกันนะคะ...

"อาหารกล่อง"เนี่ย ถ้าจองไว้ ไม่ต้องไปที่ร้าน

พวกเขาก็จะนำอาหารที่บรรจุในภาชนะไม้แบบนี้มาส่งให้ค่ะ

แต่ว่ามันดูหรูหราด้วย

แล้วก็มีคนบอกว่ามีประโยชน์มากในการประชุมกิลด์หรือรับรองแขกด้วยค่ะ

เจ้าของร้านชื่อบิลคิสินะคะ

คุณคิดแผนแปลกๆ แบบนี้ได้เก่งจังเลยนะคะ

แล้วก็คือ สำหรับอาหารที่คุณมิโอะเสิร์ฟเพื่อฝึกรับรส

ผู้จัดการร้านเราก็เลยอยากจะทำตามค่ะ

ผู้จัดการร้านเราเลยเพิ่มอาหารที่จงใจทำให้อร่อยแบบไม่ดีเข้าไป 2 อย่างค่ะ

อย่าหลงเชื่อเทคนิค แต่ลองทายดูสิว่าอันไหนอร่อยที่สุด

ค่ะ!

!

อร่อยมากเลยค่ะ!

แน่นอนอยู่แล้วค่ะ เพราะเป็นร้านหรูนี่นา~

ชาร้อน... จะรินให้ค่ะ

อ้อ ใช่แล้ว

จานชามจะคืนร้านนะคะ ถ้าทานแล้วก็รบกวนล้างด้วยค่ะ...

ชามของต้นไม้นี่รู้สึกได้ถึงความเป็นไปได้เลยนะ

รสชาตินี้เทียบเท่ากับอาวุธของร้านเราเลยครับ!

ทำไมต้องกินจากชามด้วยล่ะ!!

ต้องคืนกลับไปไม่ใช่เหรอ!?

อ๊ะ แต่ว่ามันอร่อยมากเลยนะคะ

เอ่อ...พวกเมนูห่อเนื้อกับไข่เนี่ย

อร่อยเป็นพิเศษเลยใช่ไหมคะ? ฝีมือหัวหน้าใช่ไหม?

ถูกเผงเลย!!

บอกแล้วไงว่าห้ามเดาสุ่มแบบนั้น!

แต่มันจะมีความแตกต่างทางเทคนิค ถ้าไม่ใช่คนเดิมทำทั้งหมด...

กลัวว่าจะไม่ค่อยได้ฝึกฝนเท่าไหร่

อ๊ะ!? จริงด้วย!!

ฝีมือการทำอาหารของมิโอะกำลังมีปัญหาหน่อยๆ

อาโซระ

หรือว่าฝีมือของหัวหน้าจะเก่งกว่าร้านหรูๆ อีกนะ?

...พี่สาวของฉันเอง

ตอนที่ฉันไปทำงานที่ร้าน เธอก็ชวน "แขก" เข้ามา

พอไปสืบดูก็คิดว่าเธอต้องมีแผนอะไรบางอย่างแน่ๆ

แคร์โลกับคีมา...

อ้อ! หรือว่าจะเป็นคู่แฝดคู่นั้นนะ

คนที่เข้ามาหลังจากที่คุณออกไปน่ะ

ตอนที่ส่งให้ริโกะ ฉันก็อยู่ด้วย เลยจำได้

ตอนแรกเขาบอกว่ามีแต่ตัวน้องสาวคนเดียว

"ไม่อยากอยู่ถ้าไม่มีพี่สาว!" แล้วก็ร้องไห้โวยวายเลยล่ะ

โดยคุณโมริสจากบริษัทเรมบรันท์

เจ้าของร้านอาหารหรูสองคนก็รับไปเลี้ยงเลย

เรน... แบรนท์เหรอ...?

เอ๊ะ ทำไมไม่รู้ล่ะคะ?

บริษัทเรมบรันท์น่ะ

เขาบริจาคให้สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าของเรามานานแล้วนะคะ?

ได้ยินเสียงเลือดในตัวเย็นเฉียบ

สงสัยเรมบรันท์คงจะ

รู้เรื่องที่มาของฉันแล้วล่ะมั้ง

เจ้าของร้านอาหารหรูที่รับสองคนมาเลี้ยง บิลคิ

เบื้องหลังตัวจริงคือมือสังหาร

งานที่ฝากถึงสองพี่น้อง ที่ถูกสอนวิชาของวงการใต้ดินโดยเจ้าคนนั้นน่ะ

การลอบสังหารของฉันที่ตั้งเป้าไปที่เรมบรันท์...

ไม่ว่าจะต้องเสียสละอะไร ก็อยากจะปกป้องพวกเธอไว้

ถ้าการลอบสังหารไม่สำเร็จ พี่น้องคู่นี้จะต้องถูกกำจัด

ถูกคนที่มาจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเหมือนกันฆ่า

ไม่ว่าจะหนีไปที่ไหน สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าก็อยู่ในมือของเรมบรันท์

ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ก็คือการแก้แค้น

แต่ว่า

สู้ๆ นะ

คนที่ช่วยพวกเธอออกมาได้ก็คือ

คนที่กำลังพยายามช่วยพี่น้องคู่นี้ในตอนนี้ก็คือ

ถ้าเจ้าทำอย่างเต็มที่ ตอบสนองความคาดหวังของข้าได้

สิ่งสำคัญของเจ้า ข้าจะปกป้องให้ได้อย่างแน่นอน

มาถึงแล้วนะ สวนไม้แห่งนี้

...ต้องตั้งสมาธิหน่อยแล้วล่ะ

เจ้าของมาเอง ไม่ได้ขวางทางก็ถือว่าเกรงใจนะ~

ฉันรู้อะไรแค่เรื่องคดีสีดำเท่านั้นแหละ

นั่นมันต้องเป็นความผิดของคนหนุ่มแน่ๆ!

เอริสบอกไว้เลยนะ

ว่า "สวนไม้ก็มีเรื่องไม่คาดฝันเกิดขึ้นเพราะคนหนุ่มด้วย" น่ะ

อะไรคือเรื่องนั้นน่ะ หมอนั่น

...พวกเราพวกโมริตะนะ

จะใช้พลังของวิญญาณเหมือนเอลฟ์ เพื่อพูดคุยกับป่า

ไม่เหมือนกับเผ่าพันธุ์ที่แค่อาศัยอยู่ในป่าเฉยๆ

แต่เราจะเข้าใจคุณสมบัติของพืชอย่างถ่องแท้

เพื่อบริหาร ดูแล และขยายป่า เปรียบเสมือนผู้เชี่ยวชาญแห่งป่าเลยล่ะ

สิ่งที่คาดไม่ถึงน่ะนะ

วาคาซามะกำลังสื่อสารกับป่าโดยตรง โดยไม่ผ่านวิญญาณเลย

สื่อสารกับป่าโดยตรงได้นี่มันเป็นไปไม่ได้เลยนะ...

...แต่ก็ยังพูดเต็มปากไม่ได้เหมือนสามีของฉันน่ะ

...อาจจะเป็นไปได้ก็ได้นะ

...อืม

...ไม่สิ จะยอมรับเรื่องนั้นไม่ได้

แล้วบางทีก็...

สิ่งที่คาดไม่ถึงมันเกิดขึ้นได้

ไม่ใช่แค่ตอนที่มีวาคาซามะอยู่เท่านั้นนะ

คราวนี้ก็มีคุณโทโมเอะ แถมเธอยังบอกว่า "ชีวิต" จะปกป้องไว้อีกนะ

11

ตอนที่เราก้าวเข้าไปในสวนต้นไม้เป็นครั้งแรกน่ะ...

ค่ายฝึกที่นำโดยคุณหนุ่มนี่ให้ความรู้สึกไม่ดีอย่างแรง

ชู่! เงียบไปซะ เอริส!

ที่นี่คือสวนไม้สินะ?

ใช่ครับ

เพราะว่ามันไม่ตรงกับชีววิทยาของพืชที่ผมรู้จักเลย

ท่าทีต่อวาคาสามะ...

เลยอยากให้ช่วยไปตรวจสอบให้หน่อย

แล้วก็เรื่องของยางรักด้วย ต้องแน่ใจเรื่องความปลอดภัยก่อนนะ

หนุ่ม

ตรงนั้นมีผักที่น่าสนใจ...

อืม ตรงนั้นก็อยู่นอกเหนือสามัญสำนึกของผมเหมือนกัน

!? ไม่มีอาวุธเลย

เอ๊ะ!?

ฉันก็เหมือนกัน!

...ตรงนั้นมันกลายเป็นดอกไม้สดแนวหน้าเลยนะ

อะไรนะ!? บารานิสสุดยอดจัง

หัวหน้าใหญ่ช่างโลกสวยเหลือเกิน

เฮ้ นี่หมายความว่ายังไงน่ะ

มันก็หมายความว่าน่ะสิ

ในแง่ของกายภาพนะ

โอ้! นี่มันอะไรเนี่ย!

...อะ กลิ่นสายไหม

สายไหมเหรอคะ?

มันเป็นขนมที่ทำจาก ก้อนเมฆที่ทำจากน้ำตาลน่ะ

ขนมน้ำตาล...มีกลิ่นแบบนั้นด้วยเหรอ?

อืม...มีแต่กลิ่นของผลไม้เท่านั้น

คุณกล้วยไม่อยู่ด้วย...

มีอยู่จริงๆ ด้วย ต้นไม้นี่แหละ

คนแถวบ้านเรียกมันว่า "ต้นซอสถั่วเหลือง" ใช่ไหมนะ

มีกลิ่นซอสถั่วเหลืองออกมาจากใบที่เหลืองแล้วด้วย

ฉันคิดว่ามันเหมือนสายไหมเลยล่ะ

พี่สาวสึกิทำท่าทางเป็นตัวละคร

ชื่อน่าจะ...

สวนไม้ยามพลบค่ำ

พูกุสึ

คนหนุ่มดูเหมือนนักท่องเที่ยวที่คึกคัก

โอ๊ย

ผมก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน

เสียงดังจัง

แต่ก็รู้สึกเหมือนโดนเล่นอะไรบางอย่างด้วยนะ

เท่าที่สำรวจมาครึ่งวัน ดูเหมือนจะไม่มีอันตรายเท่ายางรักนะ

ส่วนที่เหลือก็ฝากไว้เถอะ ผมกลับไปก่อนนะ

โมเอะกำลังจะเคลิ้มหลับแล้ว

ค่ายฝึกครับ ตั้งใจไว้นะ

สวนไม้ยามพลบค่ำเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

โอ้!

หลังจากที่วาคาสามะกล่าวเช่นนั้นแล้วจากไป

--ก็โชคดีที่รอดมาได้ในเช้าวันรุ่งขึ้น...

สวนไม้ยามพลบค่ำเมื่อไม่มีวาคาสามะ

จะโจมตีเข้ามาเต็มกำลังเลย

ห๊ะ?

มันเหมือนกับว่าสวนไม้ยามพลบค่ำมีการตัดสินใจที่จะเคลื่อนไหวเองเลยนะ...

...นี่

เคยทานอาหารที่พี่เอม่าทำมาก่อนนะ

แครอท...ใช่ไหม?

มันตกลงมาจากข้างบนเหรอ?

นี่ๆ มันไม่ใช่ผักที่ขึ้นบนดินเหรอ!?

แล้วทำไมมันถึงกลายเป็นต้นไม้ไปได้...

ใบกะหล่ำปลีไม่ใช่เหรอ!

ไม่มีเวลามาคิดแล้วนะ!

เจ็บจัง! มีหนามอยู่บนเถาเลย!

เถาแตงกวาน่ะ ทั้งแรงรัดและความสามารถในการฟื้นตัวมันสุดยอดเลยนะ

พอโดนจับได้ก็จบเห่เลย

ทำไมสามคนนั้นถึงไม่โดนโจมตีล่ะ!?

ต้นไม้นี่ชอบผู้หญิงเหรอเนี่ย!

ต้นไม้มันจะมีอารมณ์อะไรกัน!

คุณโทโมเอะคงสั่งให้สวนไม้ยามพลบค่ำดูแลพวกเราอยู่แน่เลย!

ถึงคุณโทโมเอะจะเก่งแค่ไหน ก็พูดคุยกับพืชได้น่ะเหรอ!?

พวกนายไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญป่าเหรอ!?

...อา ทำไม่ได้! ไอ้บ้าเอ๊ย!

ให้ยอมรับได้ไงวะ

จิ้งจอกพงไพร ที่ปกครองและจัดการป่ามาเนิ่นนาน

ถึงกับรู้สึกยำเกรงต่อป่า

แถมป่านั้นยังพูดคุยกับวาคาสามะ

และยอมรับในฐานะ "นายท่าน" อีกด้วย!

กรอบความคิดที่มีอยู่ในตัวผมมันกำลังแตกสลาย

เดี๋ยวนะ คุณ

พืชที่ไม่เคยเห็นมาก่อน

มันกำลังโจมตีเข้ามาด้วยแรงมหาศาลเลยนะครับ

หรือจะว่าไป การที่พืชมันโจมตีเนี่ย มันแปลกใช่ไหมครับ? นี่...

นี่สองคนไม่สนใจกันเหรอ!?

ระเบิด! หนีไม่พ้น...

คีมา! อย่าห่างจากพี่สาวนะ!

ตุ้บ

...อึก!

ไม่จริงน่า

ตอนที่เคยไปทำภารกิจสำรวจครั้งก่อน

ไลม์นิลาเตเป็นศัตรูที่เราสามารถโค่นล้มได้แน่นอน!

สองคนนั้นน่ะ

น่าจะแข็งแกร่งกว่านักผจญภัยของคุณซีกะท็อปแล้วสิ...

คุณโทโมเอะน่ะ

อะไรกันเนี่ย

รู้สึกเหมือนมีกลิ่นหอม...หวานจัง

เหรอ?

รอบ ๆ บริเวณเต็มไปด้วยกลิ่นหอมหวานของผลไม้เลยนี่นา

งานเทศกาลฝันร้ายของพืชในป่ากำลังพีคเลยนะ!?

ยังมีอย่างอื่นให้ใส่ใจอีกนะ!?

ดูตรงโน้นสิ

อืม ไม่ใช่ผลไม้

เป็นกลิ่นหอมหวานเหมือนขนมน้ำตาล...

นี่น่าจะเป็นของต้นไม้...แน่ ๆ

กลิ่นใบไม้แห้งด้วย...

ต้นไม้ตัวหลักเหรอ!?

ทำไมถึงเปิดใช้งานสกิลช่างฝีมือขึ้นมาตอนนี้ล่ะเนี่ย!

ต้นตอของกลิ่นนี่นายรู้ไหม?

ครับ

มันแปลกมากเลยครับ

เหมือนกับว่าถูกเรียกชื่ออะไรสักอย่าง...

ขนมสายไหมเหรอ? มีกลิ่นแบบนั้นด้วยเหรอ?

ไม่สิ... แต่มันไม่ควรจะเป็นแบบนั้นนะ

กลิ่นที่ได้กลิ่นในสวนไม้ยามพลบค่ำหลังจากที่วาคาสามะจากไปน่ะ...

...ต้นไม้นี่แหละครับ

อย่างที่คิดไว้เลย

เจ้าวาคาซะเคยเปรียบเทียบว่ามันเหมือนกับ "สายไหม" แต่...

ดูเหมือนว่าการคาดเดาของนายจะตรงจุดแล้วล่ะนะ

อา กลิ่นนี่เอง กลิ่นเหมือนน้ำตาลไหม้...

!!

ไลม์ กลั้นหายใจไว้ อย่าหายใจ!

อะไรกัน มันบ้าระห่ำไปแล้ว!

ยังหอบอยู่เลยนะ

ช่างเถอะ ใช้เวทมนตร์ฟื้นฟูสถานะผิดปกติซะ!

สถานะผิดปกติ!?

เฮ้ พวกนายทำอะไรกันอยู่น่ะ

เสียสติไปแล้วเหรอ เจ้ามอน...โด...

ช้าไปหน่อยไหมล่ะ

อั่ก

กลิ่นหอมหวานแบบขนมน้ำตาลนี่

มาพร้อมกับ...เอ่อ...

ความง่วงรุนแรงที่พลังใจธรรมดาต้านทานไม่ไหว!

เป็นครั้งที่ 1717 เลยนะ

ลองสัมผัสผิวลำต้นดูสิ

ค่ะ

คึ

อื้อ...

!!พี่สาว...!!

...ให้ฉันได้ใช้เหรอคะ

อืม จะพยายามให้เต็มที่เลยค่ะ

ฝีมือที่คู่ควรกับคุณน่ะ

ฉันจะฝึกฝนให้ได้ให้ดูเลยค่ะ

นอกจากเจ้าวาคาซะแล้ว ระหว่างต้นไม้กับคนอื่น

ก็คิดว่าคงมีอะไรแบบนั้นอยู่บ้าง...

สำหรับเจ้าแล้ว...น่าจะเป็น "พร" ล่ะมั้ง

ก็หมายความว่าให้ลองหัดจัดการกับวัสดุนั้นก่อนสินะ

แคโร

นี่คือของที่ถูกแปรรูปจากเนื้อไม้ของเจ้า

เครื่องเคลือบเงา

สวยไหมล่ะ?

เอ่อ... สวยมากเลยค่ะ...

จากกลิ่นหอมนี้ มันยังถูกเรียกว่า ต้นเกรดซอยูด้วย

ชื่อของต้นไม้นี้คือ เคย์

เป็นหนึ่งในต้นไม้ที่เหมาะกับงานไม้ลงรักด้วยนะ

ไม้ที่เหมาะกับงานลงรักนี่มันยอมมอบส่วนหนึ่งของตัวเอง...เหรอ?

อย่างนั้นเหรอ เรื่องงานลงรักนั่น ไม่ใช่การบ้าคลั่งนะ

แต่มันคือการถวายน้ำยาง

...อา

พวกเราก็ต้องยอมรับไปสินะ

ความเคารพต่อสวนไม้นี้

ต่อสวนไม้นั้น

ยอมรับว่าคุณวาคาซะเป็น "เจ้านาย" ของมัน

แล้วสาวน้อยคนนั้น

ก็เพราะว่าได้รับการยอมรับในพรสวรรค์จากเจ้าวาคาซะถึงได้ได้รับพร...

ให้ตายสิ... ความเจ็บปวดกับเวทมนตร์นี่ทนไม่ไหว... นะคะ...

แคโร เจ้าได้รับ

จากทีวเกะ ฝึกฝนฝีมือให้ชำนาญ แล้วก็นำไม้ไปส่งให้แก่บริษัทคุズノฮะ

และ

หวังว่าเจ้าจะอุทิศตนเพื่อบริษัทคุズノฮะในฐานะผู้ร่วมมือ

เดี๋ยวนะ นั่นมัน...

ฉันไม่เคย

ได้รับการยอมรับในฝีมือและการมีอยู่ของตัวเองขนาดนี้มาก่อนเลยค่ะ

ในฐานะผู้ที่ได้รับพรจากต้นไม้นี้

ฉันจะทุ่มเทความช่วยเหลือให้กับบริษัทคุズノฮะอย่างเต็มที่เลยค่ะ

พี่สาว!?

แล้ววันหนึ่งถ้า

พี่สาวจะพามาที่นี่อีกครั้ง

ก็ไม่ต้องพูดอะไรเลยค่ะ

......

...ทำไมล่ะคะ พี่สาว...

...ไม่ให้อภัยเด็ดขาด...

จะไม่ยอมให้เป็นแบบนี้เด็ดขาด!!

!!