ตอนที่ 76

ถูกพี่สาวสุดเลิฟ (แย่งไป?) น้องสาวโกรธจัดเลยล่ะ☆

คุณโทมะ! คุณทำอะไรกับพี่สาวคะ!

จะเป็นไปได้อย่างไร... การสะกดจิต...!

ไม่ได้สะกดจิตอะไรหรอกนะ

--จุดเริ่มต้นคือ "สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเวยทส์"

!?

พวกคุณที่เติบโตมาในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า

ถูกคุณโมริสแห่งบริษัทเรมบรันต์มองเห็นพรสวรรค์นักฆ่าของน้องสาว

และถูกชายผู้มีเบื้องหลังอย่างบิลคิรับไปเลี้ยงดู

คุณนี่ไปได้ถึงไหนกัน...!!

พี่สาวเป็นแค่ของแถมเองนะ

ดูเหมือนว่าถึงจะเป็นงานนอกระบบ ก็ยังทำได้ดีอยู่นะ

คืนที่ 76: "หนึ่งหินสี่นก" ต้นฉบับ: อาซุมิ เคน / มังงะ: คิโนะ โคโตระ

แต่ว่า

พี่สาวก็ไม่มีฝีมือการลอบสังหารแบบคุณหรอกนะ

…! ถึงอย่างนั้นก็ยังทำได้ดีนะ!

แล้วก็

การเกษียณจากการงานนอกกฎหมายของพ่อเลี้ยง

ถ้ายังทำอาชีพนั้นต่อไปได้

คนที่ยังอยู่ในสภาวะปกติได้น่ะ คงมีแต่คุณเท่านั้นแหละ

คนที่สามารถกินข้าวได้อย่างสบายๆ ต่อหน้าญาติของคนที่จัดการไปได้น่ะ

จากที่คุณรู้จัก คงมีแต่มอริสกับ...

คุณล่ะมั้ง

ทำได้แล้วนะ แคโรคีม่า!

การจัดส่งกับบริการถึงที่นี่ประสบความสำเร็จอย่างงดงามเลย!

ถึงอย่างนั้น การคิดเรื่องการจัดส่งนี่ก็ดีเหมือนกันนะ

อันที่จริง มีคนแปลกๆ ที่เรียกตัวเองว่า "วะกะ" น่ะ

เขามาพูดถึงไอเดียนั้นที่ร้านข้าว เลยขอยืมมาใช้หน่อย

เอ๊ะ ช... แอบฟัง เหรอครับ?

แคโรคีม่า สั่งภาชนะจัดส่งเพิ่มอีกนะ!

ถ้าเป็นแบบนี้ พวกเธอก็สามารถเลิกทำอาชีพนอกระบบได้เลย!

คีม่าก็งานเสิร์ฟด้วยนะ

จะยุ่งกว่าเดิมอีกนะ!

ถ้าการจัดส่งมันฮิตขึ้น แน่นอนว่าร้านอื่นก็จะลอกเลียนแบบ

คำสั่งซื้อภาชนะของแคโรจากร้านอื่นก็จะเพิ่มขึ้นด้วยสินะ

ถึงอย่างนั้น การจะถอนตัวออกจากงานนอกระบบก็เป็นข้อห้ามของครอบครัวเรา

ระหว่างที่ต่อสู้กับมือสังหารที่ถูกส่งมา

ก็อาจจะยอมแพ้แล้วกลับไปทำอาชีพนอกระบบก็ได้นะ

แต่ถึงอย่างนั้น นักฆ่าก็ยังไม่มาเลย

สำหรับบิลคิกับแคโรแล้ว ทุกอย่างก็เป็นไปอย่างราบรื่น

ถึงอย่างนั้น คุณที่หยุดการลอบสังหารไม่ได้ ก็ได้เสี่ยงเดิมพันครั้งใหญ่

ถ้าคุณรับงานลอบสังหารด้วยตัวเองแล้วออกไปเคลื่อนไหว

คราวนี้ถึงแม้จะเป็นพ่อบ้านน้ำแข็ง ก็จะไม่นิ่งเฉยแล้ว

แต่ว่า

ถ้าสามารถทำให้พวกเขายอมรับฝีมือของเราแทนบิลคิได้

พวกเราสองคนก็จะได้อยู่ในโลกใต้ดินนี้ต่อไปได้...

...!! ต่อไปนี้พี่สาวกับฉันจะอยู่เบื้องหลังของทวีเก๋ด้วยกัน...!

แคโรคงจะไม่รับงานนอกระบบแล้วสินะ

ทำไมล่ะ!

เพราะว่า "ได้รับการยอมรับ" ไงล่ะ

เหรียญทอง 2 เหรียญ! มากเกินไปแล้วค่ะ!!

แล้วเมื่อเดินต่อไปบนเส้นทางช่างไม้ในวันนี้

ก็ได้รับความมั่นใจว่าตนเองจะเป็นผู้ที่มีความสามารถไม่น้อย

ในงานนอกระบบน่ะ ได้ค้นพบฝีมือของฉัน คุณก็น่าจะจำได้ไม่ใช่เหรอ?

พี่สาวของฉัน

...

กำลังจะเดินไปสู่แสงสว่าง

ทั้งๆ ที่ฉันรู้สึก

ว่าความมืดนั้นสบายใจเหลือเกิน

เอี๊ยดดด

...อย่ามาล้อเล่นนะ!

เรื่องแบบนั้น ต่อให้เป็นไปไม่ได้ก็จะให้อภัยไม่ได้เด็ดขาด!

ปราการแรงโน้มถ่วง

!?

...!! ร่างกายมันหนักเหมือนตะกั่วเลย...

?...

จะบอกให้รู้ว่าพวกคุณที่ถอนตัวจากงานนอกระบบไปน่ะ

มีคนไล่ตามหรือมือสังหารมาไหม

เรมบรันต์เป็นคนสั่งให้วะกะเนี่ย

ให้คุ้มครองผู้ที่เกี่ยวข้องกับบริษัทคุズノฮะอยู่แล้ว

และวะกะก็

ชอบผลงานของแคโรมากเลยล่ะ

ด้วยแค่

เรื่องแบบนั้นเหรอคะ...?

โป๊ต้า

...ไม่ไหวแล้ว

ความสามารถของเธอเทียบไม่ติดเลย

...ทำไมถึงได้

แย่งพี่สาวของฉันไป...!

ไม่เอาเหรอ?

ไม่อยาก!

ถ้าไม่ได้อยู่กับพี่สาว

จะไม่ให้อภัยเด็ดขาด

ไม่ว่าจะเป็นใครก็ตาม

อย่างนั้นเองสินะ!

ถ้างั้นคุณมาทางนี้ ปัญหาคงจะคลี่คลายแล้วล่ะ!

สักวันหนึ่งจะต้องーーー...!

...ห๊ะ?

พรสวรรค์ของคุณในงานนอกระบบน่ะ

ครอบครัวที่ยอมรับมันได้ ก็ได้เริ่มเดินไปบนเส้นทางอื่น

ถึงตอนนี้ถึงมาบอกให้ทิ้งสิ่งนั้นซะ

คงจะรู้สึกไม่พอใจน่าดูเลย

...คงจะรู้สึกไม่มั่นคงสินะ

...อึก!

เทคนิคการลอบสังหารของคุณ ความสามารถในการรวบรวมข้อมูล และการควบคุมข้อมูลโดยใช้สิ่งเหล่านั้น

คีมาจัง

แล้วก็ทำได้ยอดเยี่ยมในทุกอย่างเลยนะ

ทำงานเป็นบริกรตามปกติในโลกเบื้องหน้า

มาเป็นสายลับของเราในทวีเก๋ที่อยู่ใต้การดูแลของไรม์ในโลกใต้ดินสิ

ถ้าอยากเห็นเลือด เราก็จะให้งานโหดๆ ทำด้วย

...สภาพแวดล้อมดีกว่าที่คิดเหรอคะ...?

เอ๊ะ...

อู๋เก๋

จะมาเป็นพันธมิตรของบริษัทคุズノฮะกับพี่สาวไหม?

เรื่องแบบนั้นน่ะ

จะปฏิเสธได้ยังไงล่ะ...

อืม! คุณนี่โชคดีจริงนะ!

ที่แคโรได้รับการยอมรับในฐานะช่างแกะสลักจากวะกะ

แล้วก็จงขอบคุณชื่อของตัวเองให้ลึกซึ้งไปเลยนะ!

...หืม?

เดี๋ยวก่อนครับ

ชื่อเหรอครับ?

อืม

พอได้คุยกับช่างฝีมือไม้ที่เก่งกาจอยู่เนี่ย

คนที่ทำภาชนะชิ้นนี้

ได้ยินว่าน้องสาวของเขาชื่อ "คีมา" แล้วก็นึกถึงแกงกะหรี่ขึ้นมาเลยล่ะ

หวังว่าสักวันจะได้กินอีกนะ...

ฟังดูเป็นชื่อที่เผ็ดร้อนและน่ารับประทานมากเลยนะสำหรับวัยหนุ่มอย่างคุณ

สุนิชิ

มิโอะก็บอกว่าจะให้วะกะได้ลองชิมเหมือนกัน

ดังนั้นตั้งแต่วันนี้ คุณก็ต้องพยายามทำแกงกะหรี่ให้เหมือนต้นฉบับแล้วนะ

เพราะของที่ทำออกมามันเป็นยาพิษที่มีแร่ธาตุผสมอยู่ไง

? แกงกะหรี่เหรอคะ??

เอ่อ หนูไม่รู้เรื่องนั้นเลยค่ะ

ข้าก็ไม่รู้รสชาติเหมือนกัน

กรี๊ด!

กับมิโอะแล้ว วิชาของข้ามันออกฤทธิ์ได้ไม่ดีเท่าไหร่ เลยใช้ไม่ได้นี่นา

ถ้าเป็นมนุษย์เหมือนกับวะกะ ความรู้สึกรับรสก็คงจะคล้ายกัน

เดี๋ยวก่อนสิ

ถ้าลองทำไปหลายๆ ครั้ง สมองกับลิ้นก็จะเชื่อมโยงกันเองไม่ใช่เหรอ

เดี๋ยวก่อน อะไรนั่นน่ากลัวจัง

รสเผ็ดมันเชื่อมโยงกับความรู้สึกเจ็บปวดด้วย ดังนั้นมันก็เชื่อมโยงด้วย

เอาเป็นว่าคุณเลิกกังวลเรื่องนั้นได้เลย

ความรู้สึกเจ็บปวดเหรอ!?

ไม่เป็นไรหรอก จะฝังรสชาติให้จำไปเลย

คาดหวังไว้นะ คีมาแกงกะหรี่ ไม่สิ คีมา

อ๊ะ ดีเลย

ฟุฟุฟุฟุ

อึก ดีเลย หัวหมุนติ้วเลย

ความร่วมมือของช่างแกะสลัก

การจัดหาสายลับในทวีเก๋

ชิชิชิชิ นุววว!!

แล้วก็เป็นกำลังสำคัญในการสร้างรสชาติแกงกะหรี่ ได้สามอย่างในหินเดียว

อย่างนั้นเองสินะ ชอบดินใบไม้ที่สุกงอมนี่เอง

คุณลุงผิวสีแทน พันผ้าสีขาวที่หัว มีหนวดด้วยเหรอ!?

ใคร! ใครกันน่ะ!?

กับคุณไรม์

ตั้งใจว่าจะทำให้เขารู้สึกถึงผลของการฝึกฝน แต่ว่า...

ก็ยังสู้ไม่ได้เลยสำหรับคุณชูเอ็นสินะ

ถึงจะอย่างนั้น การจะเล็งได้ทุกอย่างด้วยก้อนเดียวก็คงจะยากไป

เดี๋ยวก่อน!! หน้าตาไม่ใช่ของกินเลยนะ

นี่มันอะไรเนี่ย ดูพองๆ เหมือนอาหารเลย

เอาล่ะ ในแง่ของอาคุรากะ วัยหนุ่มคนนี้เป็นตัวตนแบบไหน

เผ็ด เผ็ด เผ็ด มีอะไรโรยอยู่ด้วยนี่

สองคน...

เจ็บ เผ็ด ปากจะบวมแล้ว!!

โดยเฉพาะมอนด์ คงจะซึมซาบเข้าไปในตัวแล้วสินะ

อ๊ะ... รสชาติและกลิ่นนี่ติดใจอย่างไม่น่าเชื่อเลยนะ...

เอาเป็นว่า ให้เป็นสามอย่างไปเลยแล้วกัน

คุณโทโมเอะ ไม่เป็นอะไรแล้วครับ

!?

ขอบคุณมากเลยครับ...

เอ๊ะ!? นี่มันอะไรกัน เกิดอะไรขึ้นเนี่ย!?

คีมา!? ตั้งสติหน่อยสิ คีมา!!

อะ...อะ... การัมมาซาล่า... เกลร่า...? คุณมัตสึซะ...?

อะไร...

มันเรียกว่าโถน้ำเกรวี่เหรอ...

แย่แล้ววววว! คีมา~!!

อย่าทิ้งให้ฉันอยู่คนเดียวนะ

ไม่เป็นไร ชีวิตยังอยู่ดีนะ~

หลายวันต่อมา อาซึระ

งานชิมของมิโอะ

...อืม กินได้ค่ะ!

ใกล้เคียงกับอาหารตอนที่อยู่แถวป่าเถื่อนเลยค่ะ

รู้สึกเหมือนรสชาติที่คุ้นเคยจังเลย

รสจืดๆ แบบนี้หนูก็ชอบนะคะ

ขออีกจานได้ไหมคะ

จริงเหรอคะ!?

"

...ไรม์ บอกตามตรงนะ

กินได้ค่ะ...

รสชาติเป็นยังไงบ้างคะ?

......

...หลังกลับจากการผจญภัย แล้วก็แวะดื่มตามร้านไปเรื่อยๆ

ถ้าออกมาจากร้านที่สาม

รสชาติที่กินได้แบบไม่ต้องกังวล

คือแบบนั้นเองครับ

ฟังดูอ้อมไปนะ

ก็สรุปว่า เป็นรสชาติที่ไม่ว่าอร่อยหรือไม่ก็ไม่อร่อย... ใช่ไหมครับ?

ไม่สิครับ!

เพราะว่านี่คือครั้งแรกที่ทุกคนกินหมดจานเลยนะ!

อืม เข้าใจแล้วครับ

...ในที่สุดก็สามารถกลับมาที่จุดเริ่มต้นได้แล้วครับ

เพื่อให้คุณวัยหนุ่มได้กินของอร่อยๆ

ก็จะค่อยๆ ก้าวไปทีละก้าวอย่างไม่เร่งรีบครับ

ค่ะ

น่าจะพอที่จะไม่ต้องเข้าร่วมงานชิมได้แล้วล่ะ

ส่วนการรวบรวมข้อมูลที่เมืองซือเก ก็

คุณเฒ่า ร้านวัตถุดิบ ร้านสมุดบันทึก

ก็มีคนเก่งกว่าฉันเข้ามาด้วยนี่นา...

จากการขายงานฝีมือไม้ ก็มีเส้นสายอยู่หลายอย่าง

พวกเรา "ฝ่ายลับ" น่ะ ค่อนข้างรู้จักคนเยอะเลยนะ

ร้านวัตถุดิบก็เป็นที่ชื่นชอบของพวกโลลิคอนนะ

เรื่องข่าวลือของพวกนักผจญภัยกับในเมือง ปล่อยให้พวกเราจัดการได้เลย~

เฮ้อ...

ฉันจะมีประโยชน์อะไรได้บ้างนะ...

งานชิมของไรม์จบแล้วเหรอ?

รับทราบครับ พี่สาว

มีเรื่องจะคุย ไปที่โรงงานของเอลดวาหน่อย

...ไม่ต้องกังวล ค่อยๆ ทำไปทีละก้าวสินะ

จากช่วยร้าน ก็ต้องไปเป็นคนรับใช้ที่โรงงานต่อเหรอ...?

อุ๊ย จะรีบไปเดี๋ยวนี้เลยครับ

โรงงานช่างตีเหล็ก เอลดาร์ดวอร์ฟ ห้องตัดเย็บ

นายก็ถูกเรียกมาเหมือนกันสินะ...

เคราไม่โกนทำไมล่ะ มอนด์

หุบปากน่า

แบบของนางุมิด้วย...

แค่จัดเครื่องแต่งกายให้มันไม่น่าอายในฐานะผู้ติดตามของคุณวัยหนุ่มเท่านั้นเอง

หลังจากที่ฉันถูกบดขยี้ที่สวนต้นไม้ มีอะไรเกิดขึ้นบ้าง...?

มาแล้วทั้งสองคน

การคุ้มกันที่สวนต้นไม้ครั้งนี้

แม้จะจมลงเร็วกว่าที่คาดไว้

แต่ก็ถือว่าทำได้ดีพอสมควร นับว่าเป็นผ่านเกณฑ์ได้เลยล่ะ

ก็...

ถึงอย่างนั้นก็ยังห่างไกลจากคะแนนเต็ม อย่าได้หลงตัวเองนักล่ะ

นี่เป็นคำให้กำลังใจจากข้าถึงพวกเจ้าสองคน

เป็นฝีมือของลูไกเหมือนกับเสื้อโค้ทของหนุ่มน้อยเลยนะ

สวมใส่อุปกรณ์นี้

แล้วจงตั้งใจฝึกฝนให้มากกว่าเดิม

ลายเดียวกันกับคุณนายเลย...!

อ๊ะ ขอบคุณมากเลยครับ!

รู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่งเลยครับ

แกเป็นใครกัน

มอนด์จ้ะ

ครับ!

วิธีการถอนอาคมของวิชาแห่งต้นไม้ น่าเสียดายที่ยังไม่ได้ค้นพบอย่างสมบูรณ์

แต่ถึงอย่างนั้น

ข้าขอประเมินการทำงานของพวกเจ้าไว้สูง

และอนุญาตให้มีการเพิ่มจำนวนหน่วยมรินกิที่จะย้ายไปอาซึระแบบทดลองด้วย

เพื่อการเพิ่มกำลังคนอีกครั้ง

จะแต่งตั้งให้เจ้าเป็นหัวหน้าหน่วยโมริโอนิในอาคุ

จงนำโมริโอนิและคนอื่นๆ ไปทำความเข้าใจเกี่ยวกับป่าแห่งต้นไม้

จงทำความเข้าใจถึงคุณสมบัติที่ต้นไม้ต่างๆ มี

ขอรับภารกิจด้วยความยินดีค่ะ

และไรม์

เจ้าจากนี้ไปนับจากนี้...

...เอ๊ะ?

ลอตส์การ์ด ห้องธุรการโรงเรียนกลาง

อืม...?

คุณไบรท์

เป็นอะไรไปเหรอครับ คุณคุズノฮะ

เรื่องเอกสารนี่แหละครับ พอจะลำบากใจนิดหน่อย

อ๋อ เป็นเรื่องการขอเป็นผู้ช่วยสอนเหรอครับ?

ผู้ช่วยสอน

สรุปคือ อาจารย์ที่ตัวเองมีวิชาสอนหรือจำนวนนักเรียนน้อย

ก็จะไปช่วยสนับสนุนอาจารย์ท่านอื่นที่มีเนื้อหาวิชาใกล้เคียงกับตัวเอง

จะได้ไม่ต้องสอนเอง แถมยังได้เงินด้วย

เข้าใจแล้วครับ เนื้อหาวิชาแบบนี้นี่เอง

เงินก็จะได้ด้วย

เหมือนเป็นช่องทางช่วยพยุงให้สามารถหาเงินพิเศษโดยการอ้างอิงเนื้อหาวิชาการสอน...

ดูเหมือนจะเป็นแบบนั้นครับ

ถ้าเป็นคุณคุズノฮะแล้ว วิชาสอนนี้ผมแนะนำเลยครับ

ถ้าอย่างนั้น ในวิชาของผมก็กำลังหาผู้ช่วยสอนอยู่เหมือนกันครับ

ถ้าคุณสนใจ...

เปล่าครับ ผมไม่คิดจะใช้ช่องของผู้ช่วยสอนหรอกครับ

แต่ว่าอาจารย์ที่เป็นผู้สอนภาคปฏิบัติอย่างฉันนี่เอง ที่เกี่ยวกับประวัติศาสตร์อาณาจักรลิเมียหรือ

ไม่แน่ใจว่าคุณอาจารย์คนอื่นเข้าใจผิดกันหรือเปล่า

...นั่นก็เป็นเรื่องที่น่าจะใช่เลยครับ

นอกจากนี้ ยังมีคำขอให้ช่วยสอนในวิชาอื่นที่ดูไม่เกี่ยวข้องกันด้วยครับ

อาจจะเป็นความผิดพลาดอะไรบางอย่างก็ได้นะครับ

ให้ฉันลองไปตรวจสอบดูนะครับ

รบกวนด้วยนะครับ

ช่วยได้มากเลยครับ

...เป็นฝีมือของใครกันนะ

ถึงเวลาต้องลงมือทำอะไรสักอย่างแล้วสิ

คุณคุซุโนะฮะครับ

ยื่นใบสมัครเสร็จแล้วใช่ไหมครับ

ครับ เรื่องของคุณเสร็จเรียบร้อยแล้วใช่ไหมครับ?

ก็...พอจะเรียบร้อยแล้วล่ะ

ถ้างั้นกลับไปเตรียมร้านกันดีกว่าไหม

เพราะย้ายมาอยู่ที่ร้านที่ใช้เป็นที่พักด้วย

ใกล้โรงเรียนขึ้น เดินทางไปกลับก็สะดวกขึ้นเยอะเลยนะ

แต่ก็ห่างจากโคเต็ตสึเตย์ไปหน่อยนะครับ...

หม้อครีม...

อา ถึงแม้ว่าจะไม่สามารถไปได้ทุกวันเหมือนเมื่อก่อน แต่

บางครั้งก็ไปกินกันเถอะนะ

ครับ!

ร้านค้า คุซึโนะฮะ โชไก ร้านลอตส์การ์ด

...ป้ายมันดูเข้าใจยากไปหน่อยไหมครับ?

ไม่หรอกครับ เพราะมีตัวอักษรภาษาทั่วไปกำกับไว้นะ

คิดว่ามันมีความมีสไตล์เหมือนลวดลายเลยล่ะครับ

อ๋อ เหรอ อืม ขอบคุณนะ

ตัวอักษร

ถึงจะเป็นตัวอักษรที่คนในโลกนี้อ่านไม่ออกก็ตาม

ที่สลักอยู่บนป้ายต้นฮิโนกิ

แต่ก็ยังคงอ่านออกอยู่...

แต่ก็ไม่เสียใจเลยล่ะ!

นี่ร้านของผมเองนี่นา! แค่นี้เอง!

ว่าไปแล้ว คุณโทมะบอกว่าวันนี้

จะส่งพนักงานของเขามาที่ร้านนี้

ถ้าเป็นคนเลือกของคุณโทมะก็น่าจะไม่ผิดแน่ๆ แต่ว่า...

ไม่รู้เหมือนกันว่าจะมาใครนะ คงเป็นพวกอัลเครย์สินะ

บูฮาเระ

ผมเอง

โอ๊ยยย! โกเซย์ครับ รอเดี๋ยวนะ วากะครับอ๊าาาาา!!

เอริส! คุณวากะกลับมาแล้วเหรอครับ?

ดีใจเหรอ?

เปลี่ยนตัว

ทำอะไรน่ะ!?

อควา~ ถูกขอให้เปลี่ยนตัวแล้ว~

อะไรเนี่ย ทำพลาดตั้งแต่วินาทีแรกเลย เอริส~!

โกเซย์ครับ รอเดี๋ยวนะ จะให้ทบทวนให้เลยครับ อ๊าาา!!

เป็นคนนี้เลยเหรอเนี่ย

ถึงจะบอกให้อย่ามาล้อเล่นขนาดนั้นแล้วนะ

โทมะ คุณโอเคจริงๆ ใช่ไหมครับ!

พนักงานประจำร้านชื่อตี้เก้ (ฮ่าๆ) ย้ายมาที่ลอตส์การ์ดแล้ว★