ตอนที่ 11

เกิดอะไรขึ้นคะ...?

ไม่ต้องถามแล้ว รีบๆ หน่อย!!!

ตอนที่ 11

คุณเบรัทล! มิรามิรา! ตื่นได้แล้ว!!

การมองเห็นที่ประหลาด... ลารอวดที่หายไปในดิน

ลารอวดหายไปแล้ว!

ตรงนี้ไง

ตรงที่คุณเบรัทลกำลังยืนอยู่พอดี

ก็แค่พื้นดินธรรมดาเอง

จริงนะ!

จู่ๆ ลาโรวด์ก็ถูกดึงลงไปในพื้นดิน!

เรื่องแบบนั้นมันไม่ปกติเลยนะ

ถ้าเป็นเรื่องจริงล่ะก็...

ต้องเป็นนักเวทมนตร์แน่ๆ...

ฉันคุ้นเคยกับการรับมือกับจอมเวท

มันอันตราย ดังนั้นพวกเธอสองคนกลับไปที่รถม้าซะ

เข้าใจไหม?

ลารอวดปลอดภัยไหมคะ...?

ไม่รู้สิ...

...ถูกดินควบคุมอยู่

เวทมนตร์แห่งผืนดิน...

ทำไมถึงพาแค่ลารอวดมาด้วยล่ะ...

ถึงจะไม่รู้เหตุผล แต่...

ถ้าตอนนั้นใช้เวทมนตร์ไปล่ะก็

อาจจะช่วยลารอวดไว้ได้ก็ได้...

ถ้าฉันทำได้ดีกว่านี้...

ไม่สิ... ไม่ต้องทำอะไรเลยก็ดีแล้ว

คุณเบลาทอร์เป็นอดีตเจ้าหน้าที่เฝ้าระวังนะ!!

ลืมไปแล้วเหรอ?

อย่าใช้เวทมนตร์ทันที

แล้วก็อย่าทำอะไรที่ทำให้ตัวตนถูกเปิดเผย

ถ้าพวกเราถูกจับได้

ก็จะไม่สามารถช่วยพี่ชายหรือแม่ของโนนาได้

ถึงแม้จะใจดีแค่ไหนก็ตาม

ถึงแม้จะพยายามทำเพื่อผู้อื่น

ถ้าถูกจับได้ว่าเป็นนักเวท ก็หนีไม่พ้นการถูกจับกุม

ก็เพราะโนนา ฉันถึงรอดมาได้

และไม่ต้องเห็นหน้าเศร้าๆ ของคุณคูลท์ด้วย

ฉันรู้สึกขอบคุณโนนาจริงๆ

แต่ที่นี่เราควรจะระมัดระวังตัวไว้ก่อน

ราโลอุดกับพวกเขาก็ยังไม่ได้ตัดสินใจเป็นพวกเรานะ

ถึงแม้จะไม่ได้บอกมิรามิรา แต่...

ฉันมีเพื่อนสนิทนะ

ที่เป็น... มนุษย์

แต่เพราะฉัน

ถึงถูกสำนักงานเฝ้าระวังเวทมนตร์ฆ่าตาย

ตอนนั้นที่ในเมือง

มีคนเยอะแยะไปหมด

ก็เลยกลัวจนทำอะไรไม่ถูก

ได้แต่ยืนมอง

ตอนที่เด็กคนนั้นถูกยิง...

ตอนนั้น

ถ้าใช้เวทมนตร์ให้เร็วกว่านี้ล่ะก็...

ไม่ต้องสนใจสายตาคนอื่นหรอก

แค่ทำทุกอย่างที่ฉันทำได้ก็พอแล้ว...

บางทีอาจจะช่วยทุกคนได้ก็ได้

เพราะเวทมนตร์ของฉันมันเป็นแบบนี้

น่าจะทำไม่ได้นะ

แต่ถึงอย่างนั้น...

ดังนั้น...

ตั้งแต่เรื่องนั้นมา ฉันก็ไม่สามารถค้นหาสิ่งที่ทำได้ถึงขีดสุดของตัวเองได้เลย

แต่ขอโทษนะ...

ミラミラพูดถูกจริงๆ ด้วย

...ความตั้งใจของโนนา

มีอยู่ใช่ไหมคะ?

เมื่อพร้อมแล้วเท่านั้น

ค่อยใช้เวทมนตร์กันเถอะค่ะ

...ถ้าอย่างนั้น

เป้าหมายที่แท้จริงของเราคือการช่วยเหลือครอบครัวของแต่ละคน

ขอแค่อย่าทำอะไรที่ทำให้มันสั่นคลอนก็พอ

ความรู้สึกที่ว่าโนนาอยากจะทำอะไรสักอย่างให้ใครสักคนน่ะ

เราก็รู้มาตั้งแต่ตอนที่ได้เจอกันแล้ว

นั่นคือตัวเธอเองที่

การที่เธอช่วยฉันไว้ก็เป็นการพิสูจน์แล้ว

ขอบคุณนะ มิรามิรา

ความตั้งใจสินะ...

จะพูดออกมาเป็นคำ

มันก็ง่ายดีนี่นา...

เอ่อ...ว่าไปแล้ว...

ตอนที่ลาโรวด์จะจากไป

มีแค่สร้อยคอที่หลุดมา...

มันเป็นของสำคัญของลาโรวด์เลยนะ

นี่...

เอ๊ะ...?

ตอนที่ให้ดู

มันเป็นแบบนี้เหรอ?

...ไม่สิ

ชี้ไปทางโน้น

เข็มนั้น

แม่เหล็ก...?

เข็มมันเปลี่ยนทิศทางแล้ว

รอเดี๋ยวนะ มิระมิระ

แถวนี้แหละ

มันอยู่บนพลั่วที่อยู่ในรถม้าไม่ใช่เหรอ

จะไปเอามาให้

เอ๊ะ?

ไม่เห็นอะไรเลยนะ...

เดี๋ยวก่อน!

ลาโรวด์!?

ไม่เป็นไร

ยังหายใจอยู่

มิรามิรา!

ไปเรียกเบลทอร์มาให้หน่อย

รับทราบ!

มีอะไรบางอย่างอยู่ในดิน!!!

มิรา...

โนนา!!

เวทมนตร์...

แต่ถ้าเบลัตโตะซังมองอยู่ตรงไหนสักแห่งล่ะ?

ความเด็ดเดี่ยวอะไรกัน

ถึงได้พูดจา

ฉันก็แค่...

กลัวเท่านั้นเอง

...แต่ว่า

ฉันต้อง

ไปเจอพี่ชายให้ได้

เวทมนตร์จมดิ่ง

พวกแกเป็นนักเวทย์เหรอ?

บ้าเอ๊ย

จากพื้นดิน

คน...

คุณก็เป็นจอมเวทย์นี่นา?

ทำไมถึงเกิดเรื่องแบบนี้...

ฉันเป็นมนุษย์นะ

นี่มันของวิเศษเลยนี่นา

เวท...ตร์...

ถ้าเป็นของวิเศษ...

คนนั้นคือเจ้าหน้าที่เฝ้าดู...!

มิรามิรา!

พาลาโรอุดไปข้างหน้าเลย!!

โนน่า!!

ใจเย็น ๆ

ฉันไม่ใช่เจ้าหน้าที่เฝ้าระวังนะ

ว่าไปแล้ว

คนที่มามีธุระด้วย

ก็แค่ลาโรウドกับเจ้าหน้าที่เฝ้าระวังรุ่นพี่เท่านั้นแหละ

จอมเวทย์ดันมาทำตัวเกะกะขนาดนี้...

พวกแกเป็นคนของควอเบลตาใช่ไหม?

ไม่สิ...

สำหรับเขาแล้ว ไม้เท้ามันธรรมดาเกินไปหรือเปล่า

อะไร...?

หมายความว่ายังไงเหรอคะ?

ไม้เท้า?

เคยเจอควอเบลตาเหรอ?

อยากรู้ไหม?

ที่ไหนกัน...

อะ...เอ่อ

พวกเธอเป็นนักเวทมนตร์เหรอ?

ไม่ได้เจอกันนานเลยนะลุง

ต้องรวบนักเวทมนตร์ไว้กี่คน

ถึงจะพอใจล่ะ?

?!

กิล...

ยังมีชีวิตอยู่เหรอ?

ตอนนั้นก็ช่วยไว้เยอะเลยนะ

เบลาทร ผู้ตรวจการเก่า

เพราะท่านนี่แหละ ถึงได้กลายเป็นตัวเต็มไปด้วยรอยแผลแบบนี้

แล้วก็เลิกเป็นผู้ตรวจการเวทมนตร์

ทำไมถึงมาอยู่กับลาโรวได้ล่ะ?

ล้อเล่นน่า?

ลารอวดเป็น

จอมเวทนี่นา?

เอ๊ะ?

เบรัทล ศัตรูของจอมเวท... เหตุผลที่ช่วยจอมเวทที่ไร้สติคืออะไร?

ตอนหน้าจะมาให้ชมในวันที่ 15 มกราคม (พฤหัสบดี)!!