ตอนที่ 22

ตอนที่ 22

ถ้าฟิลิโอรู้ตั้งแต่แรกว่าเขาเป็นนักเวทย์

บางทีอาจจะปลดปล่อยคุณแม่ได้เร็วกว่านี้ก็ได้

วิธีการที่ 'เฉียบขาด' ที่ต้องห้าม...

ทุกสิ่งคงจะแตกต่างไปจากนี้

WITCHRY

ถ้าจับนักเวทย์ได้

ก็จะได้รับเงินรางวัลจากสำนักเฝ้าระวังเวทมนตร์

เป็นจำนวนที่ค่อนข้างมาก ทำเงินได้พอสมควรเลยล่ะ

เจอแล้วเหรอ?

เป็นอะไรไป จู่ๆ ก็...?

หา

อยู่ตรงนี้ไง

เอ๊ะ...?

นายต้องเป็นคนห่อเหี่ยวไปซะ

ล้อรถของนาย ต่อให้ม้ายังตามไม่ทัน

เล็งที่ที่หนีง่ายที่สุด

แล้วก็ชิงเงินรางวัลแล้วหนีไป

นายจะสามารถหาครอบครัวได้พร้อมกับใช้ชีวิตอย่างหรูหรากว่าตอนนี้เลยนะ

นะ...

อะไรนะ...

ฉันพูดอยู่ไง

ทำแบบนั้น...

เป็นไปไม่ได้หรอกน่า!

พ่อมด

แม้แต่ว่าคนรักของตัวเองจะเป็นพ่อมดก็ตาม

ก็ต้องเอาไปทุบหัวใส่ขวดแล้วส่งให้สำนักงานเฝ้าระวังเวทมนตร์

ถ้าถูกจับได้ก็ต้องจับตัวไว้

พวกที่ปลอมตัวกลมกลืนกับมนุษย์ธรรมดาน่ะก็เหมือนนักต้มตุ๋น

เพราะฉันยอมทำแบบนั้น

แกถึงได้ทำแบบนั้นได้ไง

ถ้าไม่ชอบ ก็ยุติความเป็นพี่น้องตรงนี้เลยแล้วกัน

...!?

เดี๋ยวก่อนสิ!

เข้าใจแล้ว! จะทำเอง!

ก็แค่...

ไม่มีอะไร

แต่ว่า... ทำไมจู่ๆ ถึง

ถึงได้พูดเรื่องแบบนั้น...

ในหัวก็รู้

ลาโรウドไม่ได้ทำอะไรผิดเลย

แต่ว่า

ตอนที่ถูกฟริโอจ่อคทาใส่

ความรู้สึกเหมือนหัวใจแข็งตัว

ยังไม่จางหาย

ความฝันที่

ตื่นขึ้นมาอย่างสมบูรณ์แล้ว

เหล่าพ่อมดที่ซ่อนตัวอาศัยอย่างลับๆ ในหมู่มนุษย์

สำนักเฝ้าระวังเวทมนตร์ที่ไม่สามารถมองเห็นสิ่งนั้น

ช่วงเวลาที่ฉายซ้ำในหัวอยู่บ่อยๆ

ความรู้สึกรังเกียจที่เพิ่มพูนขึ้นเรื่อยๆ ตามกาลเวลา

ความรู้สึกรังเกียจนั้นไม่จางหายไป

จริงจังเลย...

มันจะไปได้ดีเหรอเนี่ย...

ฮะ!

ยิ่งตัวเบาไว้ยิ่งดีนะ

ของที่พกติดตัวไว้ก็ยิ่งน้อยยิ่งดี

นี่จะทิ้งทั้งหมดเลย

ค่าใช้จ่ายอยู่ที่นี่

เอ๊ะ...

นี่มันของลาโรウドด้วยนี่นา

ลืมแบ่งให้ด้วยแฮะ

...

ช่างเถอะ ถ้าเอามาคืนทีหลัง

ส่วนของแก เดี๋ยวฉันจะเก็บไว้ให้เอง

เอ๊ะ! จริงดิ

ใส่ซองนี้ แล้วฉันจะจัดการเอง

น้องชายก็ต้องเชื่อฟังหน่อยสิ?

อ่า

เข้าใจแล้ว

ห้ามใช้เด็ดขาดนะ!

จะอยู่หรือจะตายก็ไม่เกี่ยว

ช่างมันเถอะ

เดิมทีก็ไม่มีอะไรที่อยากทำอยู่แล้ว

ครอบครัวก็ไม่มีแล้ว

อยากกลับไปในความฝันอีกครั้ง

อยากจะลืมฟิลิโอ

ทั้งที่อยากจะลืม

คนที่อยู่ใกล้ที่สุดน่ะ

เป็นนักเวทมนตร์ซะอีก...

ขอโทษนะ

ลาโรว

กลายเป็นพี่ชายที่แย่ไปซะแล้วสินะ

ฉัน

ไม่สิ...

ก็ไม่ได้เป็นพี่ชายแล้วด้วยซ้ำ

อย่ามองด้วยสายตาแบบนั้นสิ

นายก็รู้ว่าฉันไม่มีหน้าจะไปให้ใครเห็น

เร็วเข้า

เร็วเข้าสิ ช่วยฉันด้วย

ไม่อยากอยู่ที่นี่

ฉันเป็นมนุษย์นะ

เร็วเข้า!!!

พี่ชาย!!

ยังเรียกพี่ชายอยู่เหรอ...!

หลังจากนั้น

ลาโรวด์ก็ทำให้ฉันกลายเป็นคนตาย

และได้รับการช่วยเหลือจากคนอื่นไปอีก

ลาโรวด์น่ะ

ใช้เราเป็นเครื่องมือเพื่อใช้ชีวิตอยู่เฉยๆ ที่ไหนสักแห่ง

เราไม่มีสิทธิ์ไปตำหนิเจ้าหมอนั่น

...แต่ว่า

การที่เขาเร่ร่อนไปมา

แล้วแฝงตัวอยู่กับมนุษย์เพื่อใช้ชีวิต

ร่างของลาโรวด์

และค่อยๆ ทำลายพวกเราไป

ได้ใช้ชีวิตอยู่ในเมืองอื่นโดยแสร้งทำเป็นไม่รู้จัก

แล้วมาบรรจบกับฟริโอ

ฉันก็แค่คาดหวังว่าไอ้หมอนี่จะไม่หักหลังฉันเท่านั้น

คนที่คิดว่าลาโรวด์เป็นพี่น้องจริงๆ

ก็อาจจะเป็นตัวฉันเองก็ได้

แต่ถ้าฉันไม่อยู่แล้ว

เขาก็จะลืมฉันแล้วใช้ชีวิตต่อไป

ส่วนลาโรวด์ ก็เพื่อตามหาครอบครัวที่แท้จริง

เขาใช้ฉันเป็นเครื่องมือ

ฉันก็ทำได้แค่เดินตามใครสักคนอยู่เสมอ

แม่ก็ใช้ชีวิตเพื่อฟิลิโอ

สุดท้ายแล้ว

ก็ไม่มีใคร

คว้ามือของฉันไว้เลย

น่าจะตายไปตั้งแต่ตอนนั้นซะ

ก็อย่างที่คิด

ฉัน

มันอยู่ตัวคนเดียวมาตั้งแต่แรกแล้วนี่นา

จะตั้งขึ้นได้ไหม?

พี่ใหญ่

แทงตรงเข้าไปในหัวใจที่ถูกบิดเบือนด้วยอาวุธ...

สัปดาห์หน้า 23 เม.ย. (พฤหัสบดี) จะมาให้ชม!!