ตอนที่ 24

วิชรี

บทที่ 24: เรื่องเล่าการพบเห็นนักเวทย์ผู้ไม่ซ่อนเร้นและประกาศสงครามอย่างเต็มที่...

เจ้าหน้าที่คนนั้น

เรียกสี่คนนั้นว่าควอเบลต้า

ควอเบลต้า...

เห็นหน้าไหม? พวกเขาเป็นคนแบบไหน?

เพราะพวกเขาสวมเสื้อคลุม

ถึงจะมองไม่ชัดนัก... แต่ว่า...

นักเวทย์ฟองสบู่เป็นผู้หญิง

อายุก็พอๆ กับพวกเธอ

ที่สำคัญที่สุดคือ...

ฮาคุริ

มันให้ความรู้สึกแปลกแยกเกินไป

จะเรียกว่าไม้เท้าได้ยังไงกัน

จะใช้เครื่องมือเวทมนตร์แล้ว!

นั่นมัน...เวทมนตร์งั้นเหรอ!?

ผู้ตรวจการใช้เวทมนตร์เหรอ?

“เครื่องมือเวทมนตร์”...?

ว๊าก!!

นี่มันอะไรกันเนี่ย...

นี่มัน...

ฉันถือไอเทมเวทมนตร์แล้วก็เดินออกจากตรงนั้นไป

วิธีการใช้งานก็ค้นคว้าด้วยตัวเอง

ที่มาที่นี่ก็เพราะว่า

ที่ทางซูอิมีข่าวลือเกี่ยวกับนักเวทไม่ขาดสาย

เพราะฉันกำลังตามหาลาโรวด์อยู่ไง

การที่ใช้งานไอเทมเวทมนตร์นี้มาถึงขนาดนี้

ที่มันไม่มีอะไรออกมาได้นี่ถือว่าโชคดีนะ

สำหรับการใช้งานสิ่งนี้

จำเป็นต้องมีความรู้เกี่ยวกับวิธีการใช้งานเฉพาะของไอเทมเวทมนตร์นั้นๆ

ถ้าผิดพลาดไปนิดเดียวก็อันตรายได้

...

ของวิเศษชิ้นนี้ เอาไปทิ้งไว้ในส่วนลึกของป่านี้เถอะ

ถ้ามันไปอยู่ในมือใครสักคนคงจะยุ่งยากน่าดู

ฉันลองทดสอบดูแล้ว มันก็ยังใช้ได้ดีนะ?

มันน่าจะมีประโยชน์อื่นอีกไม่ใช่เหรอ?

ก็เพราะว่าไม่รู้ถึงอันตรายของของวิเศษนี่ไงถึงคิดแบบนั้น

ถ้าฝังลงดิน คงจะไม่มีใครสังเกตเห็นหรอก

ลองฝังไว้ตรงส่วนที่ห่างจากทางเดินออกไปหน่อยดีกว่า

อย่างน้อยพ่อค้าคนส่งของก็ไม่จำเป็นต้องใช้มัน

ใช่แล้ว...! พลั่ว

ตรงที่ช่วยลาโรウドที่ฝังอยู่

วางมันไว้ตรงนั้น

ถ้าขุดหลุมแล้วใช้เวทมนตร์มิรามิร่าทำให้พื้นแข็งขึ้น

ก็น่าจะยากที่จะถูกจับได้

ก็จริงด้วยนะ

จะไหวเหรอ?

ฝังอยู่เนี่ยนะ!?

จะไปเอามาให้เดี๋ยวนี้

แค่สองคนนั่นมันน่าเป็นห่วงนะ

เธอไปช่วยด้วยสิ

เอ๊ะ?

...แต่ว่า

ชิรา...

ฉันไม่เป็นไร

พวกเธอสองคนรอเดี๋ยวนะ

ถ้าจะทำอาชีพส่งของจริงๆ

ก็ต้องเรียนรู้งานให้ไวเลยนะ

ตอนนี้กำลังส่งของอยู่เลยนะ

หน้าไหนจะมาทำตัวเป็นคนส่งของด้วยกันได้

ไม่นะ...

ที่ฉันจะไปน่ะ ไปถึงซูอุยนะ

ถึงแม้จะไม่ได้พูดกับลาโรวด์ตรงๆ ก็เถอะ

รู้สึกเหมือนแรงมันหมดไปเลย

ลาโรวด์ไม่ยอมให้ฉัน

ฉันคิดว่า

อยากจะอยู่คนเดียวเพื่อทบทวนตัวเองสักหน่อย

ไม่น่าไว้ใจเลยแฮะ

ให้มาอยู่ด้วยกันไปสักพักล่ะ

ห๊ะ?

ก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอ

หลังจากที่ทำตัวป่วนขนาดนั้น

...ชิ

ทำไมแกถึง

ไม่ส่งลารอวดไปที่สถานกักกันล่ะ?

...นี่นา

ทำไมกันนะ...

ฉันเองก็กำลังตามหาครอบครัวที่หายสาบสูญอยู่เหมือนกัน

หลังจากอยู่ที่สำนักงานเฝ้าระวังเวทมนตร์มาหลายปี

ไอ้หมอนั่นก็ทำให้ฉันนึกถึงเรื่องที่ลืมไปแล้ว

เป้าหมายของฉันไม่ใช่แค่ในฐานะเจ้าหน้าที่เฝ้าระวัง

คือการจับนักเวทมาเรื่อยๆ เท่านั้น

แต่คือการได้อยู่กับครอบครัวในเมือง

อย่างสบายๆ ต่างหาก

ฉันรู้สึกว่าการเป็นคนส่งของที่เดินทางไปหลายเมือง

น่าจะเหมาะกับนิสัยของฉันมากกว่า

เพราะฉะนั้น ฉันเลยตัดสินใจที่จะเปลี่ยนวิธีการตามหาครอบครัว

มันสุดยอดไปเลยว่ะ

พี่ชายที่คิดว่าตายไปแล้วยังมีชีวิตอยู่

แล้วยังได้ออกเดินทางอีกด้วย

อะไรเหรอ?

ตอนที่กำลังหลบฝนอยู่

ก็เลยรู้สึกโล่งใจที่พวกแกสองคนอยู่ตรงนั้น

ถ้าไม่ได้พวกแก

ฉันคงตายไปแล้ว

อืม!

...?

หนี้ก้อนนี้จะใช้คืนให้ได้แน่นอน

จะส่งไปถึงซูอิอย่างปลอดภัยเลยนะ

อย่าไปแตะต้องเครื่องมือเวทมนตร์อีก

ไม่สิ...

มีรอยแผลแบบนี้ด้วยเหรอ?

...!!

ออกไปเลย กีล!!

เสียงอะไรน่ะ?

ไม่จริง...

...นี่มัน

เก็นโค

ฮัน

ไทโฮ!!!

เกิดความผิดปกติกับ “เครื่องรางรองเท้า”...!

สัปดาห์หน้า 7 พ.ค. (พฤหัสบดี) คาดว่าจะออก!!