ตอน 103: Chapter 103

กองดองไงล่ะเหมียว

ว้าว ห้องเต็มไปด้วยควันบุหรี่เลย... ตาจะหลุดแล้ว คุณยานิเนโกะ ช่วยเปิดหน้าต่างหน่อยสิ~

เหมียว

ลมแรง เลยช่วยเปิดหน่อยนะ~

ลมต้นฤดูเลยนะ

กรี๊ดดดดด!

ในฤดูใบไม้ผลิครั้งหนึ่ง วันที่มืออาชีพกับคนที่อยากเป็นมืออาชีพได้มาพบกัน

ต้นฉบับเนี่ยะะ

เอ๊ะ

ต้นฉบับเหรอ?

อ๊ะ แอ่งน้ำ...

โอ๊ย... ตอนนั้นช่วยชีวิตไว้จริงๆ เลยนะเนี่ย

ถ้าไม่มีคุณเอ่ยโกะล่ะก็ คงส่งงานไม่ทันแน่ๆ เลยล่ะ

เครื่องแบบมันก็แค่ของถูกๆ นี่นา!

อีกอย่าง ก็เพราะคุณนี่แหละถึงได้มาเที่ยวที่กองถ่ายมืออาชีพแบบนี้ได้ไงครับ!

อาฮะฮ่า ถึงจะพูดเกินจริงไปหน่อย... แต่มันอาจจะเป็นการพบกันที่ถูกลิขิตก็ได้นะเนี่ย~

นิยาคิดว่ามีวิญญาณเข้ามา เลยตกใจเลยล่ะ

อ๊ะ อะ เอ่อ

ขอโทษนะ คุณยานิเนโกะ

อาจารย์เป็นนักเขียนหนังสือทั้งที่เก่งกาจแต่ก็ไม่ทำตัวถือตัว แถมยังใจดีด้วย...

แล้วยังให้คำแนะนำกับผลงานของคนธรรมดาอย่างฉันอีกด้วย...

เคารพมากเกินไปแล้วนะ

เคารพก็สมควรแล้วล่ะครับ!

คุณทัตสึโร่ที่หาเลี้ยงชีพด้วยสิ่งที่ตัวเองชอบเนี่ย เป็นเหมือนสิ่งที่คนสมัครเล่นใฝ่ฝันเลยนะ!

รุ่นพี่ยานิเนโกะก็เคารพอาจารย์และมาเป็นผู้ช่วยของอาจารย์อยู่ไม่ใช่เหรอ!?

ไม่เคยอ่านมังงะของคุณทัตสึโร่เลยนะ

อาฮะฮ่า

อยากให้ลองอ่านสักครั้งน่ะ เพราะอยากให้จำสีผมของตัวละครได้ด้วยนะ~

มะ... มะ... ผู้ช่วยยังไม่ได้อ่านหนังสือของคุณอีกเหรอ...??

เหมียว...

ไม่ได้หรอกครับ รุ่นพี่! ความคิดที่ต่ำต้อยแบบนั้นสำหรับนักสร้างสรรค์...

เหมียว~

นายอ่านมังคัสเหรอเนี่ย?

แน่นอนสิ! ซื้อมาแล้วนะ...

แค่ชื่นชมอย่างเดียว ความฝันมันก็เป็นจริงไม่ได้หรอกーーーー

ก็ซื้อมาแล้วนะ แต่ยังเก็บไว้ดูอย่างตั้งตารออยู่นะครับ!

ไม่เป็นไรหรอก พยายามจนเกินไปก็ไม่ไหว...

ยาดะกะเนโกะเคียว อ่านมังคัสเพราะเคารพในฐานะนักเขียนมืออาชีพ