ตอน 140: Chapter 140

มาหาที่บ้านสิ...เหมียว

วิชชา วิชชา วิชชา วิชชา วิชชา~♪

ฟุฟุ...

วิชชา วิชชา ชู วิชชา วิชชา~

บางทีก็อยากกินหมูหรือวัวนะ...

เรื่องปกติของส่วนกลางอพาร์ตเมนต์ → ชอบย่างสัตว์ปีก

เอ๊ะ!?

บอกให้หยุดก่อไฟน่ะ...!?

ไม่นะ...

มีคนจับสัตว์ป่ามาปิ้งกินอยู่ล่ะ...

นำเสนอโดย โรงงานเมี้ยวเหมียว

มันก็เริ่มเป็นข่าวเล็ก ๆ ในละแวกบ้านน่ะ...

เจ้าของตึก ยานิ เหมียว เป็นผู้ชายใจดีที่เป็นเจ้าของอพาร์ตเมนต์น่ะ แต่ว่ารสนิยมของเขาน่ะ...

ทั้งควัน ทั้งกลิ่น...แล้วก็เศษขนกับเศษกระดูกอะไรพวกนั้นมันออกมาไม่ใช่เหรอ...

ที่นี่มันก็เป็นที่ส่วนตัวของฉันนี่นา...

เขาอยากให้ฉันย้ายออกไปจากที่นี่สินะ...

หาที่อื่นอยู่ซะไปเถอะ...

โธ่เอ๊ย ไม่ได้บอกให้ไปถึงขนาดนั้นซะหน่อย!

ทำในครัวมันก็อร่อยกว่าอาหารนี่นา...

ฟุฟุ...คนอิสระอย่างเธอจะมีเงินมาเช่าห้องได้ยังไงกันล่ะ...

แล้วฉันก็อยากให้จิตวิญญาณเป็นอิสระสิ...

ไม่ใช่แบบนั้นโว้ย...!

ถ้ามีของครอบครอง จิตวิญญาณก็จะถูกผูกมัด...ที่อยู่ก็เป็นตัวอย่างที่ชัดเจนที่สุดแล้ว...

เธอนี่ชอบทำแบบนี้เสมอ...

บอกว่าถูกพันธนาการด้วยสิ่งของ แต่จริง ๆ แล้วก็แค่หลีกเลี่ยงการผูกพันกับผู้คนเท่านั้นแหละ...!

นั่นไง...เอ่อ...

เรื่องที่ว่าให้มาเช่าครัวในอพาร์ตเมนต์น่ะ...

เธอก็เป็นส่วนหนึ่งของที่นี่ไม่ใช่เหรอ...

ที่อยากจะพูดไม่ใช่แค่ให้มาเช่าห้องหรอกนะ...

เพนเพน เหมียว เป็นสัตว์ในร่างมนุษย์ที่รักธรรมชาติ และมีวิธีการเอาตัวรอดในระหว่างการเดินทางแบบนั้นล่ะ...

...ไหวเหรอที่ให้ห้องกับฉันแบบนี้...

ไม่เป็นไรหรอก!

กินกับใครมันก็อร่อยกว่ากินคนเดียวสินะ...

...คุณเจ้าของตึก...

ยังไงก็ทักมาคุยเล่นได้เลยนะ! แล้วก็อย่าทำอาหารข้างนอกอีกแล้วนะ?

อืม!

วันรุ่งขึ้น

ฟึนฟึนฟึนฟุ

เอาล่ะ...!

คันไซ สัตว์อสูรจากฝั่งตะวันตก ชอบทั้งคนตลกกับคนรับมุก มีรสนิยมเรื่องเสียงหัวเราะแบบนั้นแหละ

ส่วนผสมสำหรับเครื่องเคียงที่เข้ากับเนื้อสัตว์ป่าก็ซื้อมาแล้วด้วย!

เตรียมพร้อมเต็มที่แล้วล่ะ ฟุฟุฟุ... คงจะตกใจแย่เลยสิเจ้าเพนเพนนั่น!

ก็คือว่านะเพื่อน!

ฮ่าๆๆๆ

นี่ไง! รู้อยู่แล้วไง! แต่ก็นะ!

เฮ้ย!?

นี่แกมันอะไรกัน!? แกเป็นอะไรกันแน่!?

ก็แค่จะขอใช้ห้องครัวน่ะ... เจ้าของบ้านก็โอเคให้แล้ว...

เดี๋ยวก่อนนะ ยังขยับอยู่เลยนะ เอาก็เข้ามาเถอะน่า!

ไม่มาเหรอ...