ตอนที่ 182

ฝันกลางวันนะ

ตื๊ดดดดด

ฮัมเบล

เป็นช่วงบ่ายที่ขาวและร้อน

มันไม่เหมือนปกติเลย มีอะไรบางอย่างที่มันต่างไป

นอกจากเสียงจักจั่นแล้วก็ไม่มีเสียงอื่นเลย ราวกับเวลาหยุดนิ่ง

ทิวทัศน์ที่เหมือนฝันกลางวันแบบนี้ ทำให้รู้สึกวิงเวียนขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้

เป็นแมวหูขาว อัปเดตสัปดาห์ละ 3 ครั้ง เป็น "สาวงาม" จิ๋วๆ แนวตลกสั้นๆ เหมือนหลงเข้าไปในที่ไหนสักแห่งเลยล่ะ

ยานิเนโกะ

มีความรู้สึกว่าเคยเห็นทิวทัศน์นี้ที่ไหนมาก่อน

ยานิเนโกะ

สัตว์มนุษย์ไร้ค่าที่ใช้ชีวิตเพื่อบุหรี่ ปกติจะอยู่คนเดียวที่บ้านสัตว์มนุษย์ แต่บางครั้งก็จะกลับไปเกาะอยู่ที่บ้านเกิด

จากบ้านเกิดเดินไปสิบนาที...

ถึงจะเป็นทางที่รู้กันเองแล้วก็ตาม

มี

เมื่อก่อนก็เคย

ยานิโกะจัง

นี่ เร็วๆ หน่อยสิ

ฉันจำได้ว่าเคยอยู่ในทิวทัศน์ที่เหมือนกันเป๊ะเลย

ตอนนั้นแม่ก็เดินนำอยู่ข้างหน้าเหมือนกัน...

ถึงจะจำรายละเอียดไม่ได้ชัดเจนนะ

รีบหน่อย ไม่งั้นมันจะปิดแล้วนะ

ออกมาเถอะ เจ้าหนูตัวน้อย!

มันช่างเป็นลางไม่ดีเสียจริง

หนาวแปลกๆ แล่นผ่านแผ่นหลัง ทั้งๆ ที่เป็นหน้าร้อน

ทาร์ตแอปเปิ้ลของที่นี่อร่อยเลิศเลยล่ะ

เป็นร้านที่มีบรรยากาศดีมากๆ เลยนะ

สูบบุหรี่ได้ไหมจ๊ะ?

ชิซูเม่ แม่ของยานิเนโกะ เธอยิ้มอย่างใจเย็นเสมอ แม้ภายนอกจะดูปกติ แต่ก็เป็นพวกยานิแคสเหมือนกับยานิเนโกะ

แน่นอนอยู่แล้วล่ะ

ตอนนั้นชิซูเม่ก็ดูแปลกๆ ไปนะ...

ชิซูเม่คนนั้น กับชิซูเม่คนนี้

นี่มันชิซูเม่จริงๆ เหรอเนี่ย...?

เอาล่ะ ยานิโกะจัง

ถึงแล้วจ้ะ...

ช่วยจับให้นิ่งๆ หน่อยนะ~

หยุดนะ~ ปล่อยหน่อยสิ~

ไม่เป็นไรนะ ไม่น่ากลัวหรอก~

หนึ่อออออ อ๊ากกกกกก!

จะยอมให้ความโหดร้ายแบบนี้ได้ยังไงกันนะ

เป็นไข้หน้าร้อนน่ะ

ถึงจะพูดกี่ครั้ง คุณก็ไม่ยอมไปหาหมอนี่นา

พอหายแล้วจะพาไปร้านกาแฟนะ~