ตอน 44: Chapter 44

ก่อนหน้าถัดไป

อืมมม...

เป็นไงบ้างคะ... นวนิยายของฉัน...

นักเขียนเหมียวที่ตั้งใจจะเป็นมืออาชีพ มาเรียนกับรุ่นพี่มืออาชีพสิ!

ใช่แล้วล่ะนะ... นิดหน่อย... อืมมม...

ฉันเป็นคนทำมังงะนี่นะ เลยอาจจะไม่รู้มากนัก...

ไม่เป็นไรเลยค่ะ! ในฐานะนักเขียนคนเดียวกัน อยากขอเรียนเลยค่ะ!

ฉันรับฟังคำแนะนำทุกอย่างเลยค่ะ! ท้ายที่สุดก็อยากเก่งให้เร็วที่สุดค่ะ

ใช่แล้วล่ะนะ งั้นก็...

"จงค้นหา จงอำลา แต่ไม่อาจได้ครอบครอง" เป็นคำพูดที่ฉันชอบเลยค่ะ!

อ้อ จริงด้วย แล้วก็มีคำแนะนำนะ...

คำแนะนำจาก คุณโอจินโบะ ทาโดโระ (นักเขียนอีโร่มังงะ) สินะ...

โดยรวมก็เป็นแบบนั้นนะ แต่ฉากที่ตัวเอกโดนอันธพาลทำร้ายอ่ะ

การแสดงบุคลิกผ่านการกระทำกับคำบรรยายไม่เข้ากัน เลยรู้สึกว่าทำไมเขาถึงนิ่งขนาดนี้ล่ะ

เข้าใจนะว่าอยากให้ประโยคดูเท่ขึ้น แต่การแสดงออกมันเยิ่นเย้อและจำกัดวงแคบ เลยเขียนความรู้สึกซับซ้อนไม่หมด

ถ้าโดนกดลงไปเนี่ย น่าจะมีอาการตื่นตระหนกหรือโกรธออกมามากกว่านี้หน่อยไหมล่ะ

ตัวเอกเรื่องนี้มันเหมือนกับร่างของฉันตรงไหนสักแห่ง ถึงจะไม่ได้โดนทำร้ายเอง แต่ก็พยายามจินตนาการและเขียนออกมาค่อนข้างเต็มที่เลยนะ

ไม่ใช่ตรงนั้นหรอกนะ

อ่า... เป็นตัวแบบนี้สินะ งั้นก็ตรงส่วนอื่นอีกหน่อย...

คำบรรยายก็ไม่ได้หมายความว่าเขาต้องหงุดหงิดตลอดนะ เข้าใจว่ามันเป็นสไตล์ที่อ่านง่ายบนเว็บอยู่แล้ว แต่ฉันไม่ค่อยชอบเท่าไหร่ มันเหมือนพยายามเอาใจคนอื่นจนดูเชยๆ น่ะสิ แล้วในนิยายทั่วไปส่วนใหญ่ตัวเอกก็มักจะนิ่งๆ แบบนี้อยู่แล้ว ฉันเลยไม่รู้สึกแปลกเลย

ที่อยากจะพูดก็คือ ในผลงานเรื่องอื่น ๆ เนี่ย ในฉากแบบนี้มันก็มีตัวละครที่ใจเย็น ๆ เยอะมาก แล้วฉันก็มักจะคิดว่า "อืม...นี่มันคล้ายฉันจัง" ในนิยายเนี่ย ข้อดีก็คือมันสามารถนำเอาอารมณ์จากภายนอกประสบการณ์ของเราเข้ามาได้ใช่ไหมล่ะ นั่นก็คือ... งั้นก็พูดง่าย ๆ ก็คือในผลงานของฉันเนี่ย

เอ๊ะ

โอ้...

อารมณ์ตอนโดนโจมตีใช่ไหมนะ

คือว่า...

พอจะเข้าใจบ้างไหม?

ฮือออ...