ตอน 46: Chapter 46

วันนี้มาเดินซื้อของที่หน้าสถานีประจำตำบลกับพี่สาวค่ะ

ถึงบอกให้เปลี่ยนมือถือแล้วแท้ๆ

แบตเตอรี่อยู่ได้แค่ยี่สิบนาทีเอง ถ้าเป็นแบบนี้คงซวยแน่ๆ

แยกจากกันเร็วมากเลย

อ่านแล้วไม่ตอบ...

เปียโนบนถนนมัตสึดะ

เปียโนในเมืองที่ทุกคนหลงใหล

ก็อย่างที่คิด เมืองใหญ่ก็ต้องมีอะไรแบบนี้ดึงดูดผู้คนนี่นา

เรื่องสั้นตลกของสาวสวยหูแมวตัวติด "ยานิคัส" อัปเดตสัปดาห์ละ 3 ครั้ง

คงมีคนมาเยอะสินะ?

คาสชิโยโทกิยากุ” แถวรถไฟโยโกฮาม่าเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์เลยค่ะ

น้ำกับทองก็อัปเดตแล้วนะ

อยู่ตรงนั้นเอง…

บรรยากาศนี่สุดยอดเลยนะ…

องค์ประกอบภาพมันกลายเป็นสวนสัตว์ไปซะงั้น

หรือจะว่าไป ทำไมต้องมานั่งตรงที่เด่นขนาดนั้นด้วยล่ะ…?

สงสัยจะคิดว่าเป็นห้องสูบบุหรี่เพราะคนเยอะมั้ง

เบื่อมากจนไม่รับรู้ว่ามีเปียโนอยู่เลยเหรอ…?

เอ่อ คือว่า

ขอโทษนะครับ ถ้าไม่เล่น รบกวนให้ที่นั่งหน่อยได้ไหมครับ…?

เหมียว…

ที่นั่งเหรอ?

เอ๊ะ...?

ที่นี่ไม่ใช่ห้องสูบบุหรี่เหรอ เหมียว

เปียโนบนถนนสิ... ก็ต้องขอให้เล่นหน่อยสิ

ออกเสียงออกมาก็พอแล้วไม่ใช่เหรอ?

อ่า

ฝากจองในเล่มด้วยนะ!

อา... ใช่แล้วล่ะ...

นั่นใครน่ะ~ คนธรรมดาไปนั่งตรงที่เด็ดขนาดนั้นได้ยังไงกันเนี่ย

พวกเรานี่ถือกล้องกับขาตั้งมาตั้งใจจะถ่ายจริงจังเลยนะ~

ไม่เป็นไรน่า ถึงจะเป็นคนธรรมดา

มีกฎว่าคนเล่นไม่เก่งห้ามเล่นเหรอเนี่ย

มีอะไรแปลกๆ เข้ามา...

ดูสิ ท่าทางที่กำลังเล่นอย่างมีความสุขนั่น

แค่กดไปเรื่อยๆ แบบลวกๆ ล่ะก็...

เปียโนบนถนน ใครนั่งก็ได้

จะเล่นเพลงอะไรก็ได้

ไม่เก่งก็ได้ ไม่เป็นไวรัลก็ได้

เด็กคนนั้นคือตัวแทนของอิสรภาพที่คนยุคใหม่หลงลืมไปแล้ว

การตีความแบบขยายความ ยินดีต้อนรับ!

นี่อาจจะเป็นนักดนตรีตัวจริงก็ได้นะ

นี่ ถึงเวลาออกไปตามหาน้องสาวแล้วมั้ง

อืมมม?

คิดแล้วแพ้ นั่นแหละคือดนตรี