ตอน 27: Chapter 27

หมายตาของท่านคือสมบัติสินะ

ถ้าอย่างนั้น ข้าก็จะมอบสิ่งที่ท่านต้องการให้ล่ะ?

ラスポスป่าปรากฏตัวแล้ว!

แต่น่าเสียดายที่สิ่งที่ข้าต้องการนั้น ไม่ใช่สิ่งที่สามารถแลกเป็นเงินทองได้หรอกนะ

ข้าต้องการ "กุญแจสู่สวรรค์" น่ะ

ต้นฉบับ: เอ็นโตะ・ยาฮาโค มังงะ: ฮาซึกิ โทบิ ตอนที่ 27 การพบพาน

ฉบับล่าสุด เล่มที่ ⑤ วางจำหน่ายแล้ว!!!

ข้า...

นั่นมันเป็นไปไม่ได้เลย

ผู้ที่จะไปถึงสวรรค์ได้ มีเพียงท่านเจ้าของของข้าเท่านั้น

ไม่ใช่เจ้าอย่างแน่นอน

จะยอมจำนนอยู่กับแอลกอฮอล์ต่อไปอย่างนั้นหรือ

สุดท้ายแล้ว ก็แค่ตรงนั้นคือขีดจำกัดของเจ้าสินะ

แน่นอนว่าข้าอยู่ภายใต้ท่านลูฟัส

ข้าไม่ปฏิเสธเลยว่าตนเองเป็นผู้ที่ภักดีต่อเธอ

โอ้... ว่ากันว่าข้าด้อยกว่าสิบสองดวงดาวอย่างนั้นหรือ?

การต่อสู้มิได้ขึ้นอยู่กับความแข็งแกร่งของ "ตัวตน"

ความแข็งแกร่งของ "กองทัพ" ต่างหากที่สำคัญ

ช่างเป็น... น่าลองดูสักครั้งนะ?

ข้าต่างหากคือสิบสองดวงดาวแห่งวิถีแห่งการครอบครอง

สิบสองดวงดาวระดับ 800 จะเหนือกว่าข้าได้อย่างนั้นหรือ?

แต่ข้าไม่ได้ตั้งใจจะอยู่ใต้อำนาจของเจ้าหรอกนะ ราชาปีศาจ

สองพี่น้องแห่ง 'ฝาแฝด' ผู้มีพลังรบสูงสุด

สิ่งที่เจ้าพูดมันก็เป็นแค่เรื่องของ "ตัวตน" เท่านั้นเอง

สหายร่วมเผ่าพันธุ์ของข้าเอ๋ย!

แสดงพลังนั้นให้ข้าดูหน่อยสิ!

ศัตรูคู่แค้นของเรามาถึงแล้ว!!

สองพี่น้องแห่ง 'ฝาแฝด' ใช้สกิลเดียว ทำให้น้องสาวボルクスฟื้นคืนชีพวิญญาณของวีรบุรุษโบราณให้กลายเป็นวีรชน และพี่ชายカストールก็ใช้เหล่าทัพเหล่านั้นเป็นกองทัพ

เหล่าหน่วยรบชั้นยอดของพวกเราในชั่วพริบตาเดียว...

เหล่าวีรชนทั้งหมดทะลุระดับ 500 ไปแล้ว...ไม่สิ

บางคนก็ไปถึงระดับเดียวกับผมที่ 100 แล้วด้วยซ้ำ

ราชาปีศาจ ท่านแข็งแกร่งจริง ๆ

ถ้าพูดถึงแค่พลังส่วนตัว ท่านคงจะทัดเทียมกับท่านเจ้าของของเราได้เลยล่ะ

เหล่าอสูรพวกนั้นก็ไม่ถือว่าอ่อนแอหรอกนะ แต่นั่นก็แค่นั้นเอง

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับกองทัพที่รวมเป็นหนึ่งภายใต้ชื่อของลูฟัส มาฟาล ท่านทำได้แค่การระดมพลเท่านั้นเอง

ในฐานะแม่ทัพ ท่านด้อยกว่าท่านเจ้าของของเราอย่างมากเลยทีเดียว!!

จบลงแค่นี้แหละ

ราชาปีศาจ!

จะทำให้มันจบลงด้วยการโจมตีครั้งนี้เลย!

'เทพผู้มี 50 นาม'!

เทพผู้มี 50 นาม ธาตุไม้ที่แข็งแกร่งที่สุด เวทมนตร์โจมตี

ด้วยวิธีนี้ก็สามารถปกป้องไว้ได้แล้ว

...จบแล้วสินะ

กุญแจสู่สวรรค์

นี่คือสิ่งที่ท่านลูฟัสได้ฝากไว้เมื่อ 200 ปีก่อน

สิ่งที่หากก้าวพลาดเพียงก้าวเดียว โลกทั้งใบก็อาจจะพังทลายลงได้

จะปล่อยสิ่งนั้นให้เผ่าราชาปีศาจหรือพวกนั้นไปได้อย่างไรกัน

ห๊ะ!?

นี่เป็นของของท่านเจ้าของที่จะกลับมาในสักวันหนึ่ง

นี่มัน...!

ไม่นะ...

บ้าไปแล้ว...!?

อึก...

พวกเราที่ได้ทำการปรับปรุงตามข้อเสนอของมิซาร์คริสตัลน่ะ

วันรุ่งขึ้นก็ออกจากบรูทแกงกันไป

อา~น

ท่านลูฟัส อา~

บอกให้ตามมาตามปกติ ผลลัพธ์ที่ได้ก็เป็นแบบนี้แหละ...

เพื่อท่านลูฟัส

ข้าจะติดตามไปจนถึงสุดขอบโลกเลยนะคะ~♡

【สิบสองดวงดาวแห่งวิถี สกอร์ปิอุส】

ระดับ 800

เผ่าพันธุ์: เอมเพอラー บาร์ซักซ์คอร์ปิออน ธาตุ: ไฟ

SHPP 8000 8000

LMAIVDS UNGNIET KDITTXR (ความสุข) จิตใจ (สติปัญญา) ชีวิต (ภาชนะ) โจมตี โชค (เทพ) ความเร็ว (พลัง) ชีวิต (การใช้งาน) การโจมตี (ความแข็งแกร่ง) (ระดับ) (พลัง) 5332634 5381518 0000700 0000050

สกอร์ปิอุสแห่ง 'วิถีแห่งการลงทัณฑ์' ได้เข้าร่วมเป็นสหายแล้ว...

ส่วนเจ้าสคอร์ปีอุสล่ะ

ตั้งแต่ตื่นขึ้นมาก็เกาะแขนข้าไม่ห่างเลย

มันเอาอกมาแนบกับข้าขนาดนี้เลยนะ

ถ้าเป็นเพศเดียวกันมันก็ไม่มีความหมายอะไรนี่นา

ถึงแม้ว่าข้างในตัวข้าจะเป็นผู้ชายก็ตามนะ

ก็เพราะว่าทำให้ข้าต้องรู้สึกเหงามาตลอดจนถึงขั้นคลุ้มคลั่งไปเลย ดังนั้นถ้าอย่างนี้

ถ้าสคอร์ปีอุสพอใจกับแบบนี้ ก็จะปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปนะ...

แล้วอีกอย่าง ระดับก็กลับไปเป็น 800 แล้วด้วย

นี่มันคือ...เหรอ? เป็นเพราะการได้พบกันอีกครั้งกับข้าแล้วความแค้นมันจึงคลายลงอย่างนั้นหรือ?

ใบหน้าครุ่นคิดของท่านช่างงดงามจริง ๆ เลยค่ะ

เจ็บนิดหน่อยแล้วนะ!

แค่นั้นแหละ สกอร์ปิอุส

ทำให้ท่านมาสเตอร์ลำบากใจแล้วนะ

ทำไมต้องให้แกอนุญาตด้วยล่ะ ในเมื่อข้ากำลังสร้างความรักกับท่านลูฟัสอยู่น่ะ?

ถ้าทำตัวเก่งเกินไปนะ จะเอาไปเป็นเศษเหล็กเลยล่ะ?

คนที่จะแตกเป็นผุยผงก็คือคุณต่างหาก

ตั้งใจจะทำลายทานากะเหรอ?

พอได้แล้วนะ คุณนั่น

พวกนี้ไม่ค่อยถูกกันเลยนะ...

ดูเหมือนว่า สิบสองดวงดาวทั้งหมด จะไม่ใช่ว่าจะเข้ากันได้ดีกันทั้งหมด

ก็มีบางคนที่เข้ากันได้ไม่ดีเหมือนกันนะ

ว่าแต่ คนที่อยู่ตรงนั้นที่เป็นสีน้ำเงินน่ะ ใครเหรอ?

แล้วก็คนที่ปีกสีขาวตรงนั้นด้วย

มี่ก็สงสัยเหมือนกันเหมือนกัน

เพิ่งจะตอนนี้เหรอ!?

คนที่ปีกสีขาวน่ะ เป็น 'ออทเมะ' วิลโกะ ที่เพิ่งเข้าร่วมในฮาดโดสิบสองดวงดาวใหม่ครับ

เพราะว่าปาร์เทนอสคนก่อนเสียชีวิตไปแล้ว เธอเลยเข้ามาแทนที่ครับ

ส่วนคนที่สีน้ำเงินน่ะ คือคุณดีน่า ไฮเกนแห่ง 'ฮาเดย์' ครับ

อย่ามาโกหกแบบสบาย ๆ แบบนั้นสิครับ คุณลีบรา!

ฝากตัวด้วยนะคะ คุณไฮแค

เลิกเรียกแบบนั้นเถอะ เอริ

เป็นอะไรไป วิลโกะ

ปรับตัวไม่ได้เหรอ?

ท่านลูฟัส

เปล่าค่ะ... แค่รู้สึกว่าตัวเองอยู่ตรงนี้ได้รึเปล่าเท่านั้นเองค่ะ...

ทุกคนเป็นคนที่ยอดเยี่ยมกันหมดเลยค่ะ

ถึงแม้จะมีคนอย่างผม ที่เลเวลต่ำแบบนี้ ก็คงไม่มีอะไรที่ จะช่วยได้เลยสินะครับ

วิลโกะเป็นคนที่ มีเลเวลต่ำที่สุดในพวกเรา

เพราะเติบโตมาในป่า เลยไม่รู้เรื่องภายนอกเลย

เพราะการเดินทางที่ถูกรายล้อมด้วยผมและสิบสองดวงดาว

ดูเหมือนว่าเขาจะคิดเข้าข้างตัวเองว่าตัวเองอ่อนแอไปแล้วล่ะครับ

ถึงอย่างนั้น ในโลกนี้ ระดับ 300 ก็ถือว่าโดดเด่นมากแล้วนะ

อย่างน้อยก็อยากให้มีความมั่นใจที่สมกับความสามารถของตัวเองสักหน่อย...

หยุดแล้วเหรอ?

เป็นอะไรไป คุณทานากะ

ใช่ครับ, BOSS

มีอะไรเกิดขึ้นเหรอ?

ดีน่า พวกนั้นกำลังมุ่งหน้าไปที่ไหนกันเหรอ?

เอ่อ ถ้าดูจากตำแหน่งและทิศทางตรงนี้แล้ว...

ตำแหน่งปัจจุบันของท่านลูฟัสกับพวกพ้อง

อา มีดราอุพนีร์อยู่ด้วยนี่นา

เป็นประเทศของเผ่าสัตว์ที่ถูกก่อตั้งโดยดูว์บะ แห่งเจ็ดวีรบุรุษในฐานะจักรพรรดิ

จักรพรรดิเหรอ? นี่มันใหญ่โตเอาเรื่องเลยนี่นา

ถึงจะเป็นเผ่าสัตว์ก็ยังมีหลายสายพันธุ์เลยนะครับ เช่น สายแมว หรือสายหมา

พวกเขาอ้างว่าเพราะเป็นการรวมเหล่าเผ่าสัตว์ต่างสายพันธุ์ให้เป็นหนึ่งเดียว ท่านจึงเป็นจักรพรรดิที่อยู่เหนือกว่ากษัตริย์

เจ้าสัตว์เดรัจฉานที่หัวกลวงนั่น มันทำเรื่องที่ ซับซ้อนขนาดนี้ได้ยังไงกัน

'เผ่าสัตว์แห่งเจ็ดวีรบุรุษ(o) เผ่าสัตว์หมีขาวที่ถูกเรียกว่าราชาแห่งสัตว์ มักจะลงท้ายคำพูดด้วย 'เบียร์' บางครั้งก็ลืมลงท้ายคำพูดไป

ขอยืนยันว่ามันเป็นเพียงการช่วงชิงการปกครองที่ท่านลูฟัสได้สร้างไว้เท่านั้นครับ

เข้าใจแล้วสินะ เจ้าพวกโดวเบนี่ก็ทำได้ดีมากที่รวบพวกนี้ให้มารวมกันได้ขนาดนี้

ตามคำกล่าวของคุณนะครับ ท่านลูฟัส

เจ้าไม่ปรานีต่อเหล่าเจ็ดวีรบุรุษนอกจากมิซาร์เลยนะ...

แต่ดูเหมือนว่าจะมีเผ่าพันธุ์อื่นที่ไม่ใช่เผ่าสัตว์ปะปนอยู่ด้วยนะ...

ก็เพราะว่าไม่นานนี้จะมีเทศกาลล่าสัตว์จัดขึ้นในประเทศนั้นค่ะ

เป็นการแข่งขันวัดความแข็งแกร่งของพวกตัวประกอบไร้ค่าที่มาปล่อยมอนสเตอร์ที่เหล่าเทย์มเมอร์จับมาได้พร้อมกัน

ว่าใครจะล่ามอนสเตอร์ได้มากที่สุดน่ะค่ะ

โอ้ รู้ดีนี่นา

ใช่แล้ว ก็เป็นแบบนั้นค่ะ

ก็เพราะว่าพอเก็บได้บรูทแกงแล้ว ต่อไปก็มีแผนจะไปร่วมเทศกาลล่าสัตว์ แล้วก็บุกโจมตีพวกอสูรกายที่กระจายตัวอยู่ในประเทศนั้นนี่ครับ

...อย่างนั้นเหรอ

แย่เลย สกอร์ปิอุส เก็บมานี่มันถูกต้องที่สุดเลย

ถ้าไม่เก็บมานะ จะเกิดคอมโบสามครั้งที่เลวร้ายที่สุด คือการทำลายสามอาณาจักรเลยล่ะ...

ถึงจะดูเหมือนตัวเขาเองไม่ได้รู้สึกผิดอะไรนะ...

แต่ว่าเทศกาลล่าสัตว์นี่นะ

ก็เป็นกิจกรรมเสริมที่ไม่เลวเลยนี่นา

วิลโกะ

ลองเข้าร่วมดูสิ

ผมเหรอ!?

เอ๊ะ?

เป็นเรื่องที่เหมาะมากสำหรับวิลโกะที่กำลังสูญเสียความมั่นใจนี่นา

ไม่ต้องกังวลไปหรอก

คุณนั่นคือผู้สืบทอดของปาร์เทนอสคนนั้นนะ

ในไม่ช้านี้ก็จะสามารถยืนเคียงข้างพวกเขาทุกคนได้เลยล่ะ

ดังนั้นก็ลองทำแบบสบาย ๆ ดูสิ

...ครับ

งั้นก็

จะพยายามให้เต็มที่เลยครับ!

ดีล่ะ ถ้าอย่างนั้น

ไปทางดราอุพนีร์กันเลย!

ใช่ครับ นี่คือการลงทะเบียนเสร็จสิ้นแล้วครับ

งานเทศกาลล่าสัตว์จะจัดขึ้นในวันพรุ่งนี้ ดังนั้นวันนี้ขอให้พักผ่อนอย่างสบายใจนะครับ

ลงทะเบียนเสร็จแล้วสินะ เซย์

ครับ

ว่าแต่ คุณครุสกับคุณแกนท์ล่ะครับ?

พวกนั้นกำลังวิ่งไปเก็บข้อมูลอยู่ล่ะ

พวกเรามาถึงดราอุพนีร์แล้ว

เหตุผลที่มาที่นี่ก็คือ...

ย้อนกลับไปถึงตอนที่คุยกับคุณเมเกรซครับ

แอปเปิลทองคำ

แอปเปิลทองคำ ทำไมถึงมีแค่เธอคนเดียวที่ทำได้ล่ะครับ?

จากตรงนี้เป็นข้อสันนิษฐานของผมนะ ขอถามหน่อยได้ไหมครับ?

ก่อนอื่น เรื่องราวนี้ย้อนกลับไปถึงยุคเทพปกรณัม

เมื่อครั้งก่อนนั้น ในมิซการุสยังไม่มีมานา

เพราะเหล่าเผ่าเทพปีกชั้นแรกได้รวบรวมความแปดเปื้อนเอาไว้

นั่นแหละคือ "แอปเปิลทองคำ" ที่มนุษย์ไม่ควรจะได้ครอบครอง

แต่มีบางคนในหมู่ผู้มีปีกได้ลิ้มรสผลไม้ต้องห้ามนั้นเข้าไป

เผ่าพันธุ์ที่สัมผัสกับความโกรธเกรี้ยวของเทพธิดาเหล่านั้นก็สูญเสียปีกและกลายเป็นมนุษย์ไป

ในขณะเดียวกัน เหล่าเผ่าเทพปีกที่เหลืออยู่ก็สูญเสียความสามารถในการรวบรวมมานา และมานาก็ได้ท่วมท้นไปทั่วโลก

แต่ในบรรดาผู้ที่กินแอปเปิลนั้น คงมีบางคนที่รอดพ้นจากสายตาของเทพธิดามาได้

คุณแม่

♢

แต่ลูกหลานของคนผู้นั้นกลับเกิดมาพร้อมกับพลังในการฟื้นคืนบรรพบุรุษ และมีพลังในการรวบรวมมานาที่หายสาบสูญไปแล้ว

ลูก

ถูกค้นพบ

ยิ่งไปกว่านั้น ลูกของคนผู้นั้นโชคดีที่มีปีกสีขาว จึงสามารถซ่อนความผิดของตัวเองไว้ได้

ปีกสีดำของเธอเป็นเพราะสิ่งนั้น และปีกสีดำสนิทก็เป็นสิ่งที่ถูกรังเกียจในฐานะสิ่งต้องห้าม

...ทั้งหมดเป็นแค่จินตนาการของผมนะ

นั่นแหละคือลูฟาส มาฟาร์ล

...มันสมเหตุสมผลดีนะ

แทนที่จะบอกว่าเกิดมาพร้อมปีกสีดำแล้วมีพลังมหาศาล มันก็เข้าใจง่ายกว่านะ

ปีกสีดำนั้น ก็คือเครื่องหมายแห่งบาป

เป็นเรื่องจริงที่ว่าลูฟาสมีความสามารถในการสร้างแอปเปิลทองคำได้

เป็นตราประทับแห่งบาปที่กินผลต้องห้ามเข้าไปนั่นแหละ

เพราะพวกเราได้เก็บค่าประสบการณ์เข้ามามากมายจนแข็งแกร่งขึ้นอย่างก้าวกระโดดน่ะครับ

เอ่อ... ท่านราชาแห่งท้องฟ้าแห่งแกแลร์โฮลนเป็นเผ่าปีกสวรรค์ที่ไม่ชอบมานาใช่ไหมครับ? การกินก้อนมานาเข้าไปมันไม่เป็นไรเหรอครับ?

ที่จริงแล้วเผ่าเท็นกิก็ไม่เป็นอะไรแม้จะกินผลนั้นเข้าไปนะ

น่าจะเป็นเพราะการชี้นำทางจิตใจของเทพธิดาแหละมั้ง

...ที่พวกเขาเอาแต่ยึดติดกับสีของปีก ก็คงเป็นเพราะมโนสำนึกของบาปที่ถูกปลูกฝังไว้นั่นแหละ

แตะ

ฟังมาถึงตรงนี้แล้วเป็นยังไงบ้างครับ?

เรามาถึงที่นี่เพื่อตามหาวิธีที่จะแข็งแกร่งขึ้น

ผมคิดว่าคุณน่าจะเข้าใจได้ว่าทำไมผมถึงผลักไสพวกพ้องของคุณออกไป

แต่คนที่รู้ถึงวิธีนั้นมีแค่ลูฟัสคนเดียว แถมแอปเปิลลูกนั้นก็เป็นสัญลักษณ์ของบาปด้วย

...เรื่องแบบนี้มันพูดออกมาได้ยากจริง ๆ นะครับ

มันช็อกมากเกินไป

มันเป็นเรื่องที่คนทั้งโลกคงจะรับได้ยากเลยล่ะ

แต่สุดท้ายก็ต้องเล่าให้ฟังอยู่ดี

ไม่ว่าจะเล่าเมื่อไหร่ พวกเขาก็คงจะเดือดแน่นอน

...อึก!

สิ่งที่เธอเลือกมันคือเส้นทางที่เต็มไปด้วยหนามพวกนั้น

เธอคงจะถูกมองด้วยสายตาที่เย็นชา และถูกปฏิบัติเหมือนคนบ้า

ถึงอย่างนั้น เธอก็ยังพยายามจะเลือกเส้นทางสู่ความจริง

แล้วทำไมถึงทำถึงขนาดนั้นล่ะ?

เซยุ

ผมนะ

...พ่อของผมเคยเป็นตำรวจครับ

ถ้าพูดในโลกนี้ ก็ให้คิดว่าหน่วยอัศวินเป็นงานที่สืบสวนความผิดของคนชั่วแล้วก็จับกุมพวกเขาน่ะครับ

สำหรับผมแล้ว พ่อคือความภาคภูมิใจครับ

พอโตขึ้นก็จะมาเป็นตำรวจเหมือนพ่อครับ

--แต่ว่า

สำหรับผมตอนเป็นเด็ก พ่อคือฮีโร่เลยครับ

พ่อก็มีวันหนึ่ง

คนอื่นก็ลำบากใจกันนี่นา

จับคนบริสุทธิ์มาได้ซะแล้ว

หลักฐานทางวัตถุและคำให้การทั้งหมดก็เป็นเรื่องโกหก...

แต่ไม่มีใครสงสัยเลย

พ่อคิดว่า...ควรจะสังเกตเห็นความผิดปกติแล้วทำการตรวจสอบอีกครั้งนะ

แต่ก็ถูกกระแสรอบข้างพัดพาไป

ทุกคนต่างก็พูดว่าผู้กระทำผิดถูกตัดสินแล้ว บรรยากาศก็กลายเป็นว่าการโต้แย้งเป็นเรื่องแปลก

ผมก็ทำตามไปด้วยน่ะครับ

แล้ว...ก็เล็งปากกระบอกปืนผิดคนไป

...ขอถามได้ไหมครับว่าคนที่ถูกจับไปเป็นอย่างไรบ้าง?

...เขาฆ่าตัวตายครับ

พ่อ...ทำให้คนที่ไม่ผิดเลย...

ต้องมาจบชีวิตลงแบบนี้ครับ

คุณพ่อบอกว่าท่านลาออกจากตำรวจเพราะความรู้สึกผิด

ถึงอย่างนั้น ท่านก็ยังสอนผมซ้ำแล้วซ้ำเล่าเลยครับ

อย่าได้พลาดเป้าหมายที่เล็งปืนไปเด็ดขาดนะ

ไม่ว่าจะมีคนรอบข้างพูดว่ายังไง หรือจะถูกเกลียดชังแค่ไหนก็ตาม

ให้เลือกสิ่งที่ถูกต้องสิ—แบบนั้นแหละ!

สิ่งที่ขาดไปในตัวผมตอนนั้น

ก็คือความกล้าหาญนี่เอง

แน่นอนว่าเธออาจจะเป็นวีรบุรุษสำหรับมิซการุสแห่งนี้ได้จริง ๆ

...ผมเข้าใจเหตุผลที่เธอถูกเลือกแล้ว

แล้ว...เธอจะทำยังไงต่อไปล่ะ?

ใช่แล้วครับ...

ผมยังไม่รู้จักคุณลูฟัส มาฟาร์ลดีพอเลยครับ

ดังนั้น ตอนนี้คิดว่าจะไปพบเธอเป็นอันดับแรกครับ

มาถึงแล้วสินะ กับราชาแห่งปีกดำ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์แห่งความหวาดกลัวในมิซการุส

ตามความเข้าใจของคนทั่วไปนะ คุณลูฟัสเป็นคนที่คุยด้วยแล้วไม่รู้เรื่องอะไรเลย

แต่มันไม่ใช่อย่างนั้นใช่ไหมครับ?

เธอคุยรู้เรื่อง แถมยังมีนิสัยที่ค่อนข้างใจกว้างด้วย

ถึงจะไม่ปรานีต่อศัตรูนะ

ถ้าไม่ทำอะไรที่หยาบคายเกินไป ก็คงไม่ถูกโจมตีแบบกะทันหันหรอกครับ

ถ้าอย่างนั้นก็ตกลงครับ

ถ้าอย่างนั้นไปที่ดราอัปนิลก็ดีนะ

ที่นั่นจะมีคนมารวมตัวกันเยอะมากในเทศกาลล่าสัตว์

น่าจะได้ข้อมูลอะไรบางอย่างมานะ

หลังจากนั้นถ้าบอกทุกคนไปเลยว่าเจอลูฟัสแล้ว

ตอนแรกทุกคนก็ตกใจอยู่เหมือนกัน

เซ็นคิ (นักดาบศักดิ์สิทธิ์) พยายามจะหนีไปก่อนเลย

แต่ตอนนี้ก็ยังคงร่วมเดินทางไปกับเราอยู่

ต้องทำให้ความคาดหวังของพวกเขาสมหวังให้ได้นะ...

ว่าแต่ว่า

ทุ่งหญ้าแห่งนี้คือเมืองหลวงของดราอุปนิลเหรอครับ?

ถ้ามีราชาอยู่ตรงนั้น มันก็ต้องเป็นเมืองหลวงสิ

ว่าแต่ ราชาแห่งดราอุปนิลเขาถูกเรียกว่าจักรพรรดิด้วย ดังนั้นถ้าให้เป๊ะ ๆ ก็ต้องเป็นเมืองหลวงของจักรพรรดิเลยล่ะ

ถึงอย่างนั้นก็มีคนหลากหลายแบบจังเลยนะครับ

นักผจญภัยนี่ทุกคนเป็นแบบนี้เหรอครับ?

โอ้!

ดูนั่นสิ เซย์!

ไม่สิ นั่นน่ะเป็นเคสที่ค่อนข้างจะ...แปลกมาก ขอร้องล่ะ อย่าให้เขาเป็นเหมือนพวกเราเลยนะ...

กลุ่มนั้นนี่มันครบเครื่องสมบูรณ์เลยนี่หว่า

อิจฉาผู้ชายที่ไปด้วยจังเลย

เป็นการรวมตัวที่แปลก ๆ นะ แต่ว่าเลเวลนี่สูงเลยว่ะ

ตอนต่อไปจะอัปเดตวันที่ 12/5 (วันพฤหัสบดี) นะ