ตอนที่ 4

นี่มันอะไรกันเนี่ย...

นี่เป็นเพราะเกิดเรื่องนั้นขึ้นกับเกียรติยศของผู้อาวุโสผู้โง่เขลา ยูซลีย์

มันคือ ซากปรักหักพังเลยล่ะ...

ฟอร์ตาเวนมาถึงแล้วกับภาพที่แปลกตาแบบนี้...

ที่นี่ไม่เหมือนกับเมืองที่ไรด์ บอกเลยนะ

แล้วสินะ

ฟอร์ตาเวนมีผู้รอดชีวิตเพียงแค่

พวกเรา 3 นักรบ และเด็ก ๆ ที่อายุยังไม่ถึงเกณฑ์

รวมถึงนายกเทศมนตรีของเรากับเหล่าองครักษ์ของท่านด้วย

ที่นี่ถูกขนานนามว่าเป็นเมืองที่แม้แต่พ่อค้าก็ยังไม่กล้าเข้าใกล้ เมืองที่ถูกกิลด์ทอดทิ้ง

พวกเราพยายามขอความช่วยเหลือหลายครั้งผ่านทางนกพิราบสื่อสาร

แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือคำตอบที่คลุมเครือจากประเทศที่เป็นผู้ดูแลกิลด์...

พวกเราดูเหมือนกลุ่มกองโจรที่บุกเข้าไปในเมืองเพื่อปราบมอนสเตอร์

แต่ไม่เคยถูกฝูงมอนสเตอร์จำนวนมากโจมตีรุนแรงอย่างเมื่อสักครู่นี้เลย...

สถานการณ์มันยิ่งเลวร้ายลงเรื่อย ๆ

อาหารกับน้ำเหลือน้อยเต็มที เหล่าชายที่ไว้ใจได้ช่วยกันเฝ้าเมืองไปพร้อมกับกำลังจะตาย

ดังนั้นเมืองนี้จึงเหลือแต่สตรี ชายชรา และเด็ก ๆ เท่านั้น

ครั้งแรกที่ได้เห็นเมืองที่

ซึ่งไม่ได้ทำหน้าที่ของกิลด์เต็มที่

อย่างนั้นเหรอคะ?

แต่ว่านกพิราบสื่อสารที่ส่งไปก็ได้คำตอบกลับมา...

อัซลีย์

อยากให้คุณไปพบนายกเทศมนตรี ไปกับฉันได้ไหมคะ?

ฝากด้วยนะ

เพอร์คี

อ๊ะ อ๊ะ

รับทราบแล้ว จะไปดูประตูให้ค่ะ

อยู่ตรงนี้ พวกเราก็...

ถึงแม้จะอยู่ใกล้กว่าข้างใน เมื่อเทียบกับบริเวณหน้าประตูเมือง

แต่มันก็ไม่ใช่ที่ที่คน จะอาศัยอยู่ได้นี่นา...

ถึงแม้ว่าผมซึ่งเคยอาศัยอยู่ในห้องใต้ดิน จะไม่มีสิทธิ์พูดแบบนี้

แต่นี่คือบ้านของนายกเทศมนตรี

เอ๊ะ มาถึงแล้วเหรอ!?

ผมยังคิดว่าต้องอยู่ข้างในสุดแน่ๆ

ถึงจะได้เห็นแสงไฟจากประตูเมือง ในตำแหน่งที่อยู่เมื่อกี้

ในสถานการณ์ที่นักรบมีน้อยแบบนี้ ระยะทางแบบนี้มันจะเหมาะสมไหมเนี่ย

แต่ว่า

ก็เพราะว่า เป็น นายกเทศมนตรี ถึงเลยใหญ่ขนาดนี้

ผมคือไรด์ครับ

ผมกลับมาแล้ว

เชิญเข้ามาได้เลยค่ะ

แต่ถ้าไม่นับเรื่องนั้น ก็ไม่มีอะไรแตกต่างออกไปเลย...

ไรด์ เหนื่อยหน่อยนะ

เรน่า มีเรื่องจะรายงานต่อนายกเทศมนตรีและอยากจะแนะนำคนให้ท่านรู้จักด้วย

แถม ยัง แต่งตัว ได้ดีกว่า เพอร์คีอีกด้วย

แววตาที่เฉียบคม

ท่านนั่นใช่ไหมคะ?

คนนี้คือ

อิง นักเวทย์ของเรา

ฉันชื่ออัซลีย์ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ

ไม่เป็นไรเลยค่ะ...

งั้น เชิญ เข้ามาเถอะค่ะ

ขออภัยที่ทำเรื่อง ไม่ให้เกียรตินะคะ

ยินดีต้อนรับค่ะ เชิญเข้ามาเลยค่ะ

เรื่องของพวกคุณ ฉันได้ยินมาแล้วล่ะ

ก่อนอื่นเลยนะ

ต้องขอขอบคุณที่ช่วยไรด์กับพวกเขานะคะ

ชื่อของฉันคือไลอันค่ะ

ในวันข้างหน้าฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ

ฉันชื่ออัซลีย์ค่ะ

ตอนนี้กำลังเดินทาง เพื่อเปิดหูเปิดตา

และลับคมทักษะของนักเวทย์อยู่ค่ะ

ยอดเยี่ยมไปเลยค่ะ

ถึงแม้ว่าตอนนี้ฉันจะยังไม่สามารถ ให้คำแนะนำอะไรกับคุณได้

แต่ขอให้คุณทำในสิ่งที่ทำอยู่ได้อย่างสบายใจนะคะ

0 0 0

คุณไรด์ ดูเหมือนว่าคุณจะมีอะไรอยากจะพูด เหมือนเก็บไว้ไม่อยู่เลยนะ

อ๊ะ! มันเป็นอย่างนี้น่ะค่ะ!

ต้องขอบคุณอัซลีย์ พวกเราถึงได้โค่นซีไมร่าลงได้!

นี่มันจริงเหรอ!?

คุณพูดว่าอะไร...!?

ซีไมร่าที่มารังแกพวกเรามาตลอด...

มันเป็นเรื่องจริงค่ะ!

เวทมนตร์ของอัซลีย์ บางทีอาจจะทัดเทียมกับ นักเวทย์ทั้งหกก็ได้

หก... นักเวทย์เหรอ?

นักเวทย์ที่มีอยู่ไม่กี่คนในโลกเหรอคะ...? มีใครหรือกลุ่มไหนที่ได้รับฉายานั้นไหมคะ...?

...คุณไม่เคยได้ยินมาก่อนเหรอคะ?

นักเวทย์ที่เก่งที่สุดในโลกซึ่งหลั่งไหลออกมาจากมหาวิทยาลัยเวทมนตร์...

น่าจะเป็นที่รู้จักกันทั่วโลกเลยล่ะ...

คือ...เป็นสมญานามที่รวมกับ "หกนักรบ" จากมหาวิทยาลัยนักรบ จนกลายเป็นคู่ทวิภาคี

ทั้งหมดเป็นคำศัพท์ที่ฟังแล้วจำไม่ได้เลยค่ะ!

เอ่อ...

เพราะว่า

เป็นระยะเวลานานที่ตัดขาดจากโลกสามัญ...

เอ่อ...

เป็นอย่างนี้นี่เอง...

ฉันไม่รู้สิคะ

ขออภัยที่ได้พูดจาไม่สมควรเลยค่ะ

โพดรัง

นายกเทศมนตรีไม่ต้องโค้งคำนับให้ฉันหรอกค่ะ

ผมรู้สึกทั้งตื่นตะลึงและเกรงใจเหลือเกิน

รับไม่ไหวจริงๆ ค่ะ...

เหลือเชื่อเลยนะคะ ไม่รู้สึกเลยว่ากำลัง คุยอยู่กับคนหนุ่มสาว

ก็เป็นเพราะการอบรม เลี้ยงดูที่ดีของพ่อแม่ของคุณสินะคะ

เอ่อ...รู้สึกละอายใจจริงๆ เลยค่ะ

นี่เป็นคนหนุ่มสาวที่รู้จักมารยาท หายากมากในยุคนี้เลยนะคะ

เรน่า

ตรงมุมตะวันตก มีบ้านว่างหลังหนึ่งใช่ไหมคะ

ฉันทราบแล้วค่ะ งั้นจะพาอัซลีย์ ไปที่นั่นเลยค่ะ

ผมจะไปรับหน้าที่ดูแลประตูเมืองแทนเพอร์คีเองค่ะ

ที่นี่คือ...?

ที่นี่คือจัตุรัส ที่เคยเป็นที่ให้ทุกคน ได้พักผ่อน

ตอนนี้สภาพเปลี่ยนไปหมดแล้ว

เมื่อกว่า 10 ปีที่แล้ว ฉันก็เคยวิ่งเล่นตรงนี้

หลังจากหมู่บ้านถูกทิ้งร้าง ผู้คนก็หาแหล่งน้ำ

เพื่อจุดประสงค์อื่น มารวมตัวกันที่นี่

จุดประสงค์อื่นอีกเหรอคะ?

ลองมองไปทางนั้นสิคะ

อึ...

ฉันนึกออกแล้ว คุณริดเคยบอกไว้

ตอนนี้มีน้ำน้อยมากเลยค่ะ...

ใช่ค่ะ

ตรงจากที่นี่ไปประมาณ 10 กิโลเมตร มีแม่น้ำสายหนึ่งค่ะ

นอกจากจะสูบน้ำจากที่นั่นแล้ว พวกเราก็ไม่สามารถมั่นใจได้ว่าน้ำดื่มจะเพียงพอ

คนมีจำกัด การไปตักน้ำก็มีความอันตรายมากมาย ตลอดทางนั้นมาพร้อมกับ

คุณริดกับนายกเทศมนตรี พวกเขาต้องเดินทางไปกลับทุกวัน หลายครั้งเลยค่ะ

ความเหนื่อยล้าทางร่างกายมาพร้อมกับความเหนื่อยล้าทางจิตใจ...

พูดไปแล้วนะ คุณริดกับไลแอน พวกเขาหน้าตาไม่ค่อยดีเลยค่ะ

เกรงว่าน่าจะหลายวันแล้วที่ไม่ได้นอนหลับพักผ่อนอย่างดีเลยนะคะ

ความรู้สึกอ่อนเพลียแบบนั้น ตอนนี้ฉันไม่สามารถประเมินค่าได้เลย

ท่านเจ้าบ้าน!

รอมานานแล้วค่ะ!

ตึ๋ง... ตึ๋ง...

โอ๊ะ คุณคนนี้คือ...?

เพอร์คี

คือคุณเรน่าค่ะ

คุณเรน่าคะ คุณนี่คือ มาสคอตของฉัน ชื่อเพอร์คีค่ะ

ฉันคือเพอร์คี ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ

ฉันคือเรน่าค่ะ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ

นี่เป็นครั้งแรกของฉันที่ ได้เจอมาสคอตค่ะ

น่ารักจริงๆ ค่ะ

ว่าแต่ คุณเรน่าก็ดูน่ารักมากๆ เลย... แต่ว่าฉันพูดไม่ได้

เดินข้ามจัตุรัสนี้ไปอีกหน่อยก็จะถึง บ้านที่คุณพักอยู่นะคะ

เพอร์คี

ขอโทษนะคะ วันนี้ช่วยเฝ้าประตูได้ไหมคะ

อยากให้ไรด์กับเพื่อนๆ ได้พักผ่อนให้เต็มที่

!

ว้าววว! เจ้านายพูดกับ ฉันด้วยเหรอคะ

ขอโทษค่ะ

ไม่น่าเชื่อเลย!

พอแล้ว รีบไปเลย!

คุณปู่จะประทับใจจนน้ำตาไหลแล้วค่ะ! ต้องเตรียมร่มไว้กันฝนด้วยนะ!

รู้แล้วค่ะ♪

คุณอัซลีย์คะ

อย่างนั้น...ได้ไหมคะ?

ถึงแม้มาสคอตจะไม่ได้นอน แค่ยืนนิ่งๆ อยู่เฉยๆ ก็สามารถฟื้นฟูพลังได้แล้วค่ะ

ไม่เป็นไรค่ะ

ทุกสิ่งทุกอย่าง

ต้องขออภัยเป็นอย่างยิ่งค่ะ

ที่ปล่อยให้เมืองแบบนี้ ตกไปอยู่ในมือของคนที่

ไม่ว่าจะเป็นปีศาจ หรือไม่ก็เป็นมารกันแน่ค่ะ

ฉันโกรธประเทศมากเลยค่ะ

ฟอลตาเวิน

สถานการณ์ของหมู่บ้านนี้

ตัวฉันที่ใช้ชีวิตไปกับสิ่งที่ตัวเองชอบ ดูจะน่าสมเพชไปหน่อยนะเนี่ย

การเดินทางของฉัน ในสายตาของพวกเขาคงเป็น เรื่องฟุ่มเฟือยไปเลยล่ะค่ะ

แต่ว่า

ต่อหน้าคนเหล่านั้น ฉันไม่อยากแม้แต่จะโกหกเรื่องการแนะนำตัวเองเลย

ฉันคือคุณริดค่ะ

มีอะไรเกิดขึ้นเหรอคะ?

ออกไปดู ปรากฏว่าเป็นคน 3 คนที่มาขอบคุณ เรื่องการเฝ้าประตูค่ะ

รีบกลับไปพักผ่อนเถอะค่ะ

แบบนี้ก็เชิญชวนให้พวกเขากลับไปได้

วันนี้คือ วันแห่งการได้รับคำขอบคุณค่ะ

ฉันกลัวเรื่องแบบนั้นที่สุดเลยค่ะ

แม้แต่มนุษย์ถึงจะไม่แสวงหาเรื่องแบบนั้น ก็จะแสดงตัวออกมาโดยธรรมชาติ

รู้สึกว่า มันน่าอาย

ในพจนานุกรมของฉัน

คนที่มีความมุ่งมั่น แต่ไม่แสดงตัวออกมา

เรียกว่า กำลัง

ร้ายกาจ

อรุณสวัสดิ์ค่ะเจ้านาย!…

โย่

เมื่อคืนเป็นยังไงบ้างคะ

หนาวสุดๆ เลย!

อ่าๆ ฉันก็หนาวมากเหมือนกันค่ะ…

เหมือนกับตอนที่อยู่ข้างนอกเลยค่ะ

เจ้านายยังมีผ้าห่มด้วยนะคะ!

ฉันอยู่นอกบ้านมาตลอดเลยนะคะ!

เทียบกับมนุษย์ที่ควบคุมการเปลี่ยนแปลงของอุณหภูมิได้แล้ว มาสคอตก็คงรู้สึกหนาวมากในที่ที่ไม่มีแสงแดดสินะคะ

คุณริดยืนหยัดมาตลอดเลยเหรอคะ...

เก่งจังเลยค่ะ

ฉันรู้แล้ว สาเหตุของความหนาวเย็น

อย่างใดอย่างหนึ่งต้องเป็น เพราะบ้านหลังนี้แน่ๆ เลย

แต่ปัญหาที่ใหญ่ที่สุด คือไม่สามารถใช้ไฟได้

แน่นอนว่าไม่ใช่ว่าจุดไฟไม่ได้นะ แต่เป็นเพราะเชื้อเพลิงไม่พอต่างหาก

เตาผิงที่บ้านคุณไลอาน ดูเหมือนว่าจะถูกปล่อยทิ้งไว้นาน

ถึงแม้ว่าอุณหภูมิจะอยู่ที่ประมาณ 10 องศา แต่ถ้าปล่อยไว้แบบนี้มาเป็นปี จิตใจก็คงจะด้านชาไปแล้วล่ะค่ะ

มีอะไรเหรอคะเจ้านาย? ทำหน้าแปลกๆ แบบนี้

เพอร์คี

พักที่นี่ไว้ก่อน เป็นฐานทัพชั่วคราวเถอะค่ะ

เหล่าองครักษ์รอบๆ ฝากคุณไว้ด้วยนะคะ

จะหาวิธี จัดการกับปัญหาความหนาวเย็นเองค่ะ

…ถอนหายใจ

ช่วงเวลาที่ผ่านมานี่ คุณพัฒนาไปเยอะเลยนะ

อ่าๆ นี่คุณ...

พอแล้ว ถือผ้าห่มแล้วไปดูประตูต่อเถอะ!

ต่างจากตอนที่ออกเดินทางท่องเที่ยว ลิบลับเลยล่ะ

แล้วก็ ให้คนตรงประตูเมืองมาที่จัตุรัสเพื่อรวมตัวกันด้วยนะ!

ฮูฮาเฮียลี่ฮูฮาฮิ♪ รับทราบค่ะ

อาซซาห์!

คุณมาช้าแล้วนะ

หลงทางไปนิดหน่อยค่ะ

อย่างนั้นเหรอคะ

เมื่อวาน ขอบคุณมากเลยค่ะ! ฉันไม่ได้นอน สบายขนาดนี้มานานแล้วค่ะ

เรื่องขอบคุณนี่ ไปบอกคุณเพอร์คีสิคะ

เพราะว่าเขาพูดแบบนี้

คุณเพอร์คีก็พูดแบบเดียวกันกับฉันด้วยค่ะ

จุดที่แปลกๆ ของเจ้าหมอนั่น มันก็คล้ายกับฉันมากเลยค่ะ:

บางทีฉันอาจจะเหมือนคุณเพอร์คีก็ได้

แวะไปทักทายหน่อย

อยู่ด้วยกันมาแปดร้อยกว่าปี ก็ยังไม่เข้าใจจริงๆ เลยค่ะ ...

ทำไมคุณอาซลีถึงให้พวกเรามารวมตัวกัน ในที่ที่รกร้างแบบนี้ล่ะ?

ถึงแม้ว่าคุณอาซลีจะพูดกับผู้มีพระคุณแบบเสียมารยาทไปบ้าง

แต่พวกเรายังมีงานจิปาถะอีกเยอะแยะเลยนะคะ...

เช้านี้สัตว์ประหลาดค่อนข้างเรียบร้อย พวกเราก็กำลังปรึกษากัน ว่าจะไปหาแหล่งน้ำค่ะ

คุณเรน่ากับคุณมาน่าก็จะไปด้วยเหรอคะ...

อายุแค่ประมาณ 20 กว่าๆ ก็ไว้ใจได้ขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย

ไปที่ริมแม่น้ำมาเอา อันที่เสร็จไปแล้ว

ต่อไปให้มาเอา ที่นี่ได้เลยนะคะ

เฮ้ๆ ถึงคุณจะเป็นนักเวท

ฉันไม่เคยได้ยินเลยว่า มีเวทมนตร์สายน้ำนะ

ทุกท่านเชิญถอยหลังออกไปก่อนค่ะ

มันมีอยู่จริงค่ะ

...แต่มันจะใช้ได้เฉพาะในที่ที่มีน้ำเท่านั้น

ดังนั้นที่นี่จึง ใช้เวทมนตร์สายน้ำไม่ได้

แต่ว่า

ถ้าใช้เวทมนตร์ล่ะก็...!

มิมิ มิมิ โฮ่!

ยอดน้ำแข็ง!

นี่มันเวทมนตร์เมื่อวานนี้เหรอคะ!

แต่มันเป็นก้อนน้ำแข็งที่ใหญ่ขนาดนี้ ต้องใช้เวลานานมากถึงจะละลายสิคะ

มามิมะมิมิ โฮ่ー

โฮ่!

รวมตัวกันที่ประตูดาบ!

ไม่จริงน่า...

ถึงกับตัดเสาแช่แข็งที่ทะลุผ่านร่างกายของมัยล่าได้เลยด้วย

นี่มันเวทมนตร์สินะ...

น้ำแข็งทั้งหมดก็ตกลงไปที่ก้นบ่อไม่ใช่เหรอคะ?

ไม่ใช่สิ เมื่อกี้คุณอาซลิบอกว่าเป็นมายากลไม่ใช่เหรอคะ...?

ฉันจะทำแบบนี้ซ้ำไปเรื่อยๆ จนกว่าน้ำในบ่อจะเต็มค่ะ

ได้เลยค่ะ อย่างนั้นเองเหรอคะ

คุณอาซลีเก่งมากเลยค่ะ!

ฉัน ตื่นเต้นจังเลย!!

ฮึ่ย?

มามิมะมิมิ โฮ่!

ขั้นตอนสุดท้ายยังไม่ได้ทำเหรอคะ คุณโอลิน่า?

แค่รอแบบนี้ น้ำแข็งก็จะค่อยๆ ละลายไปเองใช่ไหมคะ...

เป็นยังไงบ้าง โอ่งน้ำเก่ากลายเป็นบ่อได้แล้วใช่ไหมคะ

แค่ทำให้ก้อนน้ำแข็ง ตกลงไปเป็นประจำ มันก็น่าจะละลายได้เองใช่ไหมคะ

งานขนาดใหญ่แบบนี้ จำกัดแค่สำหรับวันนี้

พูดแล้วก็ไม่อยากทำอีกแล้วค่ะ

อืม

อืม...?

เอ๊ะ?

!

ขอโทษค่ะ!!

ฉันเป็นอะไรไปเนี่ย?

โอ๊ะ?

คุณริโตคุ ทำไมถึง คุกเข่าล่ะคะ?

ที่คุณจำไม่ได้ก็เป็นเรื่องปกติค่ะ!

ขอโทษด้วยค่ะที่ดีใจเกินไปจนเผลอเอามือมา...

รัดคอคุณไว้แบบนี้...

ถ้างั้นก็ ฉันรู้สึกได้จริงๆ ค่ะ ว่ามันเจ็บปวด

แต่มันก็ดูเหมือนว่าความเจ็บปวดนี้ จะอยู่แค่ชั่วพริบตา

น่าอายจริงๆ

คุณอาซลิ

คุณพี่ชายของฉันไปสร้างปัญหาให้คุณแล้วค่ะ ขอโทษจริงๆ ค่ะ

อ่า อ่า

พอแล้วค่ะ คุณมาน่า เชิญเงยหน้าขึ้นเถอะค่ะ

ฉันไม่ชอบแบบนี้

ฉันไม่เป็นอะไรแล้วค่ะ ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ

แล้วเรื่องบ่อน้ำนี่ ไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหมคะ?

คะ? น้ำหายไปไหนหรือเปล่าคะ?

หึ...

อ๊ะ อ่า ไม่มีปัญหาเลยค่ะ ทุกคนใช้กันได้ดีมากๆ เลยค่ะ ขอบคุณจริงๆ ค่ะ

ถ้างั้นก็ดีแล้วค่ะ

ยอดน้ำแข็ง!

เดิมทีเวทมนตร์สายน้ำจะ หายไปในระยะเวลาหนึ่ง

ถ้าปล่อยทิ้งไว้

สักพัก

ถ้าใช้เวทมนตร์หรือพลังวิเศษอย่างอื่น เปลี่ยนน้ำให้เป็นน้ำ

อ๊า... หายไปเหรอคะ?

น้ำนี่ร้องเพลงได้ดีจริงๆ ค่ะ

ข้อมูลที่ได้รับจากการอ่านเอกสารโบราณ มีประโยชน์จริงๆ ค่ะ

น้ำที่เกิดจากการละลายของสสารอย่างน้ำแข็งนั้น จะไม่ถูกจำกัดด้วยข้อนั้น

ถ้าปริมาณน้ำมัน ลดลง

บอกฉันได้เลยนะคะ

นั่นก็หมายความว่า...

คุณจะอยู่ต่อชั่วคราวเหรอคะ?

ก็มีความคิดนั้นค่ะ

ถึงแม้พวกคุณอาจจะ รู้สึกว่าฉันเสแสร้ง

แต่ฉันปล่อยให้ สถานการณ์แบบนี้ถูกทิ้งไว้โดยไม่สนใจไม่ได้หรอกค่ะ

ถ้ามีคุณเพอร์คิอยู่ด้วย ภาระของทุกคนก็จะ ลดลงได้เยอะเลยค่ะ

...เอ๊ะ!

...ขอบคุณค่ะ...

จิตใจของมนุษย์บางทีอาจจะเป็นแค่

บอบบางและเปราะบางขนาดนี้เอง

ครั้งสุดท้ายที่ฉันร้องไห้

มันเป็นตอนไหนนะ

หลังจากผ่านกาลเวลาอันยาวนาน

ฉันก็ได้ใช้เวลาดูดซึมความรู้มากมาย

แต่ทว่า

สิ่งที่สูญเสียไปก็มีมากมายเช่นกัน ไม่ใช่เหรอคะ

ฉันไม่ถนัด การขอบคุณก็ไม่ ถนัดการขอโทษด้วย

นี่เป็นเพราะอะไรกันนะ เป็นเพราะว่า ไม่อยากเสียหน้าเหรอคะ

แต่ว่า มันเป็นเพราะว่า ไม่อยากเสียหน้าจริงๆ เหรอคะ?

ฉัน

ท่ามกลางความวุ่นวาย อันน่ารำคาญนี้ บางทีจากคุณเพอร์คิ

ฉันถึงได้เพิ่ง ตระหนักได้ว่า

กลับไม่สามารถ มองตรงไปที่ มนุษย์ได้แล้ว

ความรู้สึกโกรธของ ตัวเองยังคงมี ความทรงจำหลงเหลืออยู่

นี่อาจจะเป็น

การเดินทาง

การเดินทาง "เพื่อตามหาสิ่งที่สูญเสียไป"

ตอนต่อไปอัปเดตวันที่ 31/8 (พฤหัสบดี)

ทั้งที่สภาพแวดล้อมการใช้ชีวิต

มันย่ำแย่ขนาดนี้

แต่การแต่งตัวของคุณกลับ

บางเบาและประณีตมากเลยนะคะ

ด้านหลังคงจะมี

การซื้อขายก้นสกปรกอยู่แน่ๆ

คุณสังเกตเห็นมันได้ด้วยเหรอคะ!

ถูกต้องค่ะ...จริงๆ แล้วฉันเป็นเด็กผู้ชาย

ป้ายหมาโชว์เด่น

กระโปรงลูกไม้ที่เหมือนน้ำนิ่งตายๆ

นี่ก็เป็นความสนใจของนายกเทศมนตรีเหมือนกัน

ส่วนหน้าอกนั้นก็ใช้

แผ่นเสริมหน้าอกสองชั้น