ตอนที่ 5

มะมิมะมิมู่

เพลงดาบพุ่งลง!

ปราชญ์แห่งความโง่เขลาอันยาวนาน อัซลี ผู้เป็นนักปราชญ์

อย่างนี้ก็ทนต่อไปได้อีกไม่กี่วันสินะ

นักเวท อัซลี มุ่งหน้าสู่การฟื้นฟูฟอร์ตาเวน

นายท่าน!

ฉันขนไม้ จากในป่ากลับมาแล้ว

ดีแล้ว เอาไปวางตรงนั้นซะ

พวกผู้ชายกำลัง รื้อถอนต้นไม้อยู่

หลังจากวางไม้ เสร็จแล้ว ก็ไปป่าอีกครั้งนะ

อ้าา ระวังปริมาณ MP ด้วยนะ

รับทราบ

ให้ฉันจัดการเอง

อรุณสวัสดิ์ครับ คุณอัซลี

เย้! ลิน่าจัง

ใช่ค่ะ

นี่จะไปที่ทุ่งนาเหรอ?

จะไปหว่านเมล็ด ของผลไม้ที่เพิ่งได้มาใหม่ค่ะ

เพราะว่าเป็นที่นาที่ทุกคนช่วยกันเพาะปลูก ถ้ามันจะออกผลให้ดีก็คงจะดีนะ...

งั้นผมไปก่อนนะครับ

ไปเถอะ

จากที่นี่ ถึงฟอร์ตาเวน ก็ผ่านมาแล้ว 6 วัน

ในช่วงเวลานี้ ผมได้จัดการให้แน่ใจว่าอาหารมีเพียงพอ

ในขณะเดียวกันก็รอให้ ทุกคนที่ร่างกายเหนื่อยล้า ฟื้นฟูจนถึงขีดจำกัดแล้ว

อาหารมาจากเนื้อของมอนสเตอร์ที่ล่ามาได้

และ หญ้าป่าหรือหญ้าภูเขาที่เก็บกลับมาจากบนเขา

เขตกลาง ถึงแม้จะมีที่นา แต่เพราะขาดแคลนแหล่งน้ำมานาน ก็แห้งเหี่ยวไปแล้ว

ยังไม่สามารถ เก็บเกี่ยวพืชผลได้ในทันที

ก็มีบางคนที่ แสดงความรังเกียจ ต่อการใช้เนื้อของมอนสเตอร์เป็นอาหาร

ผมกับริดเป็นคนเริ่มกินก่อน จากนั้นมานากะ ก็เข้าร่วมด้วย

ตัวกิ้งก่าทะเลอร่อยจัง!

ความยืดหยุ่นนี่ ทำให้ฟื้นฟูได้ง่ายกว่าที่คิดนะ

ปิกุริ

คุณค่าทางโภชนาการ ก็สูงมากเลยนะ

คุณแม่: อยากลอง กินดูบ้างจัง

ฉันก็อยากกินบ้าง...

ดังนั้นอาหารเหล่านี้ ก็ถูกกินจนเกลี้ยงอย่างรวดเร็ว

ตอนที่ผมอาศัยอยู่ในโลกเบื้องล่าง เนื้อของมอนสเตอร์ยังเป็นอาหารประจำบ้านอยู่เลย...

ผมคาดเดาว่าน่าจะหลังจากที่ยุคแห่งทรัพยากรที่อุดมสมบูรณ์มาถึงแล้ว

วัฒนธรรมแบบนี้ ก็ถูกแทนที่ไปแล้ว

...หืม?

วัฒนธรรมเหรอ?

ถ้าเป็นอย่างนั้น ระดับวัฒนธรรมก็ไม่ได้ พัฒนาไปมากนักใช่ไหม?

เป็นแค่ความรู้สึกของผมเองรึเปล่านะ?

หรือจะว่าไป วัฒนธรรมมันเหมือนกำลังถดถอย...

ไม่รู้ว่ามีแค่ฟอร์ตาเวนเท่านั้นหรือเปล่า

เหมือนที่ไลแอนเคยพูด ว่าไม่ว่าที่ไหนก็ ไม่มีการเปลี่ยนแปลงอะไรใหญ่โต

นี่มีใครกำลังขัดขวางความก้าวหน้าของโลกอยู่รึเปล่า...

โอ๊ย คิดไกลเกินไปแล้ว

อันดับแรกต้องจัดการกับ เรื่องที่อยู่ตรงหน้าก่อน

รูปแบบคำสั่งของ ฟอร์ตาเวนที่เหมาะสม มันพังทลายลงแล้ว

ไรอันเป็น นายกเทศมนตรีของเมือง และยังเป็นนักรบอีกด้วย

ในความคิดของเขาคงจะมีแค่เรื่องเดียว ก็คือต้องปกป้องเมืองไว้ให้ได้

ร่วมกับ สอน เรย์ ลิน่า

เข้าสู่โหมด การปกป้องอย่างสมบูรณ์ เพื่อการทำงานของชาวเมือง

เพื่อให้คนที่สิ้นหวังในชีวิต รู้สึกถึงพลังชีวิต นั่นก็คือการมอบให้พวกเขา คุณค่าของชีวิตนั่นเอง:

มันสอนให้รู้ว่ามันเป็นงานที่ ต้องทำนี่นา

การใช้การทำงาน มาเป็นคุณค่าของชีวิตมอบให้พวกเขา

ผมไม่แน่ใจว่าฟันเฟืองนี่จะ หมุนได้ไหม

แต่ผลลัพธ์ของมัน

สามารถช่วยผู้อื่น

ชีวิตของเมืองที่ประชากรไม่ถึง 1,000 คนนี้ ก็กำลังจะเริ่มต้นขึ้นนับจากนี้ไปสินะ

... งั้นผมไปด้วยก็ได้นะ

ปัญหาก็ยังกองพะเนินเทินทึก นอกเหนือจากนั้น

ฟอร์ตาเวนตั้งอยู่ใน พื้นที่ราบ เป็นเมืองขนาดกลางที่ถูกล้อมรอบด้วยกำแพงเมือง

ถนนถูกแบ่งออกเป็น สี่เขต คือ ตะวันออก ตะวันตก เหนือ และใต้ มีประตูเมือง เขตกลางมีที่นา

แต่ละเขตก็มี ประตูที่สามารถเข้าออกได้

แต่เนื่องจากได้รับการโจมตีจากมอนสเตอร์× มาเป็นเวลานาน ทำให้การเข้าไปยังเขตเหนือจากด้านนอก ก็กลายเป็นเรื่องยากแล้ว

จากการเข้าเขตใต้ไปยังเขตเหนือ ต้องผ่านประตูเมืองถึง 3 แห่ง คือ ทิศตะวันออก ตะวันตก และเหนือ

อย่างไรก็ตาม บริเวณอื่น ๆ นอกเหนือจากเขตใต้ ก็ได้กลายเป็นรังของมอนสเตอร์ไปแล้ว

ประตูสากลของเขตใต้ รวมถึงแนวทิศตะวันออกและทิศเหนือของที่นา

ยังมีแนวป้องกันที่สร้างจากเศษหินเพื่อป้องกันการบุกรุกของมอนสเตอร์

พูดอีกอย่างคือ พื้นที่ที่ถูกแบ่งออกเป็น รูปสามเหลี่ยมนี้ กลายเป็นสถานที่เดียวที่สามารถอยู่อาศัยได้

ที่นา

เขตใต้

เสียงร้องของมอนสเตอร์ที่ดังขึ้นในตอนกลางดึก ทำให้ชาวบ้านที่นี่ รู้สึกหวาดกลัว

แบบนี้ ปัญหาก็มีอยู่จริง

มามิโฮ!

พิชิตดิน!

แม้ว่าผมเองก็อยากจะรีบ จัดการกับปัญหานี้

แต่เพราะคนไม่พอ ริดกับไรแอนก็ต้องผลัดกัน เฝ้าประตูเมืองจน ยุ่งจนแทบไม่ทัน

ดูจากสถานการณ์ปัจจุบัน ทุกคนไม่ได้ตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิต ดังนั้นตอนนี้จึงต้องเน้นไปที่การจัดระเบียบสภาพแวดล้อมในชีวิตก่อน

ช่วงหลายวันนี้ผมก็

\[ \gamma \]

มามิมะมิโฮ?

มุ่งเน้นไปที่การขุดหลุมหน้าประตูทิศใต้

มองยังไงก็วิเศษจังเลยครับ!

ไม่รู้ตัวเลยว่า ทางตะวันตกเฉียงใต้ก็ สร้างเป็นแนวกั้นดินขึ้นมาแล้ว

นี่เป็นเพราะคุณไลแอนกับคุณริดช่วยกันเฝ้าประตูเมืองสลับกัน

คุณพูดถ่อมตัวเกินไปแล้วครับ

หลังจากนี้

จะนำหลุมที่ขุดได้ไปถมเป็นทะเลสาบเหรอครับ?

ต้องสร้างแนวกั้นดินแบบเดียวกัน ทางตะวันออกเฉียงใต้ด้วย

โชคดีที่ตอนนี้มีน้ำเพียงพอ เลยอยากจะเพิ่มระดับความปลอดภัยเป็นอันดับแรก

果然是 มีวิสัยทัศน์ล่วงหน้าจริง ๆ

ฮ่า ๆ

เดิมทีผมตั้งใจจะ

จะเสนอให้คุณนะ

ไม่ ไม่หรอก

แค่แนวป้องกันดินและทะเลสาบ เสร็จสมบูรณ์ทั้งหมด ก็สามารถป้องกันการบุกรุกของ มอนสเตอร์จากข้างนอกได้แล้วล่ะ

ประตูทิศใต้

ทะเลสาบ

ได้ยินมาว่าช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา ผู้คนไม่ค่อย ถูกมอนสเตอร์ที่บินอยู่บนท้องฟ้า โจมตี

ดังนั้นถึงแม้จะยังไม่วางใจ แต่ผมได้เตรียมมาตรการรับมือกับ มอนสเตอร์บนบกไว้เป็นอันดับแรกแล้ว

เป็นอย่างนั้นเอง

อาาา แต่ว่า

ผมคิดว่าผมก็มีหลายจุดที่ ทำพลาดไปเหมือนกันนะครับ

ถ้าคุณมีข้อสงสัยอะไร เชิญถามผมได้เลยนะครับ

คุณแอซลีย์ ถ่อมตัวมากเลยนะครับ

ฮำฮำฮำ

ก็ไม่ใช่แบบนั้นนะครับ

พอเห็นรอยยิ้มของคุณไลแอน ไม่รู้ทำไม ในตัวมันถึงได้ผุดขึ้นมา เป็นพลังงานบางอย่าง

นี่คือท่าทีของผู้ที่มีคุณสมบัติจะเป็นนายกเทศมนตรีใช่ไหมครับ

ไม่ต้องกังวลครับ

เมื่อไม่กี่วันก่อน ผมได้ตรวจดูคุณสมบัติของคุณไลแอน กับคุณเรน่าแล้วครับ

ตอนนั้นผมคงจะ ไม่เกรงใจ แล้วพูดความคิดเห็นออกไปเลย

แต่เป็นพลังที่แสดงออกมา หลังจากได้เป็นนายกเทศมนตรีแล้วสินะครับ

แน่นอนว่าจะต้องเก็บเป็นความลับ กับคุณเพอร์ชี้ที่ค่อนข้างน่ารำคาญไว้น่ะครับ

Lv.:62

Lv.:33

HP:1231 MP:111

HP:344

ฉายา

พิเศษ

EXP:418419

MP:71

นักเต้นกลางอากาศ·ความแข็งแกร่ง·ร่างแข็ง·สายลมเร็ว

EXP:71504

พิเศษ

·ร่างแข็ง·ร่างแข็ง

ฉายา

·ผู้แห่งความแข็งแกร่ง·เลขานุการ·นักรบเหล็ก

·ผู้แห่งความแข็งแกร่ง·ยาว·ชุดเกราะดาบเสริม

ความสามารถของเรน่า เป็นไปตามที่คาดไว้

ทว่า ความสามารถของคุณไลแอน ทำให้ผมตกตะลึง

เพราะว่ามีคำร่ำลือว่า ก่อนที่ริดกับเรน่า จะสามารถดูแลตัวเองได้ มอนสเตอร์เกือบทั้งหมด เป็นคุณไลแอนที่จัดการไป เรื่องนี้ทำให้ผมประหลาดใจอย่างมาก

สกิลพิเศษ “นักเต้นเหินฟ้า” หมายถึง

วิชาดาบที่ได้รับความนิยม ตอนที่ผมอยู่โลกเบื้องล่าง

มีอีกชื่อว่า “ระบำดาบ” เป็นสกิลที่ได้รับความนิยมอย่างมากในหมู่นักรบ

ส่วนที่ยอดเยี่ยมของสกิลนี้ คือตอนที่ใช้โค่นงูพิษยาว 20 เมตร เมื่อ 2 วันก่อน

เหมือนกับว่ากำลังวิ่งไปบนท้องฟ้า ทะยานออกไป

ในพริบตาเดียวก็ผ่าร่างของหนอน 0-d-snake เป็นชิ้นๆ

ทั้งตัวผมกับคุณเพอร์ชี่ที่กำลังเตรียมตัวเข้าร่วมการต่อสู้ต่างก็ตะลึงไปเลย

เป็นอย่างนั้นเอง

ที่แท้แล้ว เมืองนี้ก็ไม่มี ต้นตอของเหตุผลที่จะถึงกับ สูญสิ้นไปได้ ก็อยู่ที่คุณไลแอนนี่เอง

ถ้าเขาไม่ได้อยู่ที่เมืองฟอร์ตาเวน สงสัยก็คงจะกลายเป็นนักรบ ที่มีชื่อเสียงโด่งดังไปแล้วล่ะครับ

แต่ถึงอยู่ในสภาพแวดล้อมที่ ปิดตายแบบนี้ จะชื่อเสียงโด่งดังหรือไม่ ก็ไม่เป็นไรใช่ไหมครับ

...ใช่แล้วครับ

ถ้างั้น

ไม่ใช่การตำหนิ

ผมขอถามคำ ถามคำถามได้ไหมครับ

ได้สิครับ เชิญถามเลยครับ

คุณแอซลีย์

ผมอยากจะรู้ว่า อายุที่แท้จริงของคุณคือเท่าไหร่ครับ

...คือว่า

ถึงแม้จะตอบกลับด้วยคำถาม คำถามก็ดูเหมือนจะโง่เขลาไปหน่อย

แต่ถึงกระนั้น

ก็ขอให้

คุณบอกเหตุผลที่ คุณตั้งคำถามนี้ให้ผมหน่อย

คนในเมืองนี้ ส่วนใหญ่ยังเด็ก

และก็มีความรู้เกี่ยวกับ เวทมนตร์ยังตื้นเขินอยู่ใช่ไหมครับ

แต่ตอนที่ผมยังเด็ก และได้ท่องเที่ยวไปทั่วประเทศ ผมก็รู้ดีนะ

ความรู้และพลังของคุณในเรื่องเวทมนตร์

มันไม่ใช่ระดับที่เด็กวัยรุ่น

สามารถฝึกฝนไปถึงได้

ถึงแม้พ่อกับแม่ของคุณจะ

มีความสามารถมากก็ตาม

ผมก็คิดว่ามันเป็นไปไม่ได้เลย

การที่อายุน้อยขนาดนี้

...ขอบคุณครับ

果然คนที่รู้ก็ ยังคงรู้สินะครับ

ใช่ครับ ผมคือผู้ที่มีอายุยืนยาว...

เมื่อเทียบกับคนทั่วไป ผมเป็นมนุษย์ที่ใช้ชีวิตได้ยาวนานกว่ามากเลยครับ

ถึงอย่างนั้น แต่ผมก็ใช้ชีวิตมาได้ ประมาณ 5,000 ปี

5,000 ปี...

คุณคงไม่ใช่คนกิน "หยูจิวลู่" ยาศักดิ์สิทธิ์ในตำนานใช่ไหมครับ?

ถึงแม้จะเป็นสิ่งที่สกัดออกมาโดยบังเอิญ แต่พอทำเสร็จปุ๊บ ผมก็ดื่มเข้าไปทันทีเลยครับ

คุณเข้าใจไหมครับ ไอ้ความรู้สึกแบบ ที่มันมาแบบกะทันหันน่ะครับ

...คุณไม่เคยเสียใจบ้างเลยเหรอครับ?

ผมเคยตัดขาดการติดต่อกับ โลกเบื้องล่างจริงๆ ครับ

เพราะมีคุณเพอร์ชี่อยู่ตอนนี้ ผมเลยไม่เสียใจ

อย่างนั้นเหรอครับ... ถ้างั้น...

ถ้าว่า...

ได้ยินมาว่าวันนี้ มีซุปเนื้อวัวนะ

ดีจังเลยครับ! ผมชอบมากเลย

ไม่รู้ว่าถึงเวลา อาหารเย็นแล้วหรือเปล่าครับ

พอพูดแบบนี้ กลิ่นหอมจังเลยครับ

เดี๋ยวไปเรียกคุณเพอร์ชี่ มาเข้าเวรแทนก่อนนะครับ รบกวนรอสักครู่นะครับ

ไม่เป็นไรหรอกครับ นานๆ ทีก็ควรให้ คุณเพอร์ชี่ได้พักบ้าง

อ่า—ใช่แล้วครับ ขอบคุณสำหรับคำแนะนำนะครับ

งั้นหลังอาหารเย็น ผมจะเข้าเวรแทนเองครับ

งั้นก็...บางทีก็อาจจะ—

คงจะเริ่มรู้สึกเสียใจจากนี้ไปสินะครับ

เกรงว่า คุณไลแอนจะหมายความแบบนั้นล่ะครับ

ผ่านการค้นคว้า ผมได้รับข้อมูลมามากมาย สำหรับผมแล้ว โลกมนุษย์นี่มันสดใหม่ดี

ความรู้สึกสดใหม่แบบนี้มันจะคงอยู่ไปได้นานแค่ไหนกันนะ

ตลอดชีวิตมนุษย์เนี่ย มันจะสามารถคงอยู่ได้อย่างสดใหม่ได้นานเท่าไหร่กันนะ?

ไม่ ได้ หมายความว่า จะไม่ ตาย

ที่คิดว่าความเป็นความตาย สามารถตัดสินใจได้ด้วยตัวเองน่ะ มันช่างเป็นเด็กน้อยเกินไปจริง ๆ ครับ

ให้รับตามลำดับนะครับ ไม่ต้องรีบร้อน ยังมีอีกเยอะแยะเลย

โฮก

เจ้านาย กลับมาแล้วนะครับ

ได้ยินว่าวันนี้คุณไรเดอร์จับวัวตัวใหญ่ได้ด้วยนะครับ!

เอ๊ะ เป็นอะไรไปครับ!?

ฮ่าาา...

...อะ

ไม่เป็นไรครับ

อ๊าาา ผมไปเดี๋ยวนี้เลยครับ วันนี้คุณพักได้เลยนะครับ

...วิ่งมาด้วยท้องว่างๆ

หิวขนาดนี้! ไปทานข้าวกันเถอะครับ

ผมจะเข้าเวรแทน คุณไลแอนครับ

คุณคือใครกันครับ!!!

นายท่านไม่น่าจะพูดแบบนี้ได้นะครับ!

โอ้... ถึงแม้จะถูกบอกว่า เป็นสิ่งที่ไม่มีทางเกิดขึ้นได้ แต่มันก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ ด้วยครับ

ถึงแม้ว่าพวกเราจะเล่นด้วยกัน นอนด้วยกัน

แต่ผมไม่เคยสั่งให้มัน "พัก" เลยสักครั้ง

เอาล่ะ เดี๋ยวไปหยอซุปมาให้ครับ

ต้องรีบ กินอะไรซะแล้วสิครับ

คร่อกกก...

เป็นพวกอสูรกายจริงๆ ด้วยเหรอครับ!?

คุณคงใช้ มายาหรืออะไรสักอย่างใช่ไหมครับ

คุณหลอกผมไม่พ้นหรอก!

ผมไม่มีเวลา มาเล่นละครตลกกับคุณหรอก!

รีบไปเอาซุปสิ

ไอ้หมาโง่!

...อึก!!!

บอกว่าผมโง่เหรอ!?

เมื่อกี้คุณ...

อ๊าา พูดออกไปแล้ว

ไปเอาซุปให้ไวเลย ไอ้หมาโง่!!

อ๊าา...

...อืม นี่แหละถึงจะเป็นเจ้านาย

โครลลล!

โอ๊ย! คุณนี่มันทำให้ผมตกใจแทบแย่เลยนะเนี่ย!

ก็เพราะว่ามีแต่เจ้านายเท่านั้นแหละที่ มองผมเป็นหมาโง่

ผมไปเอาซุปนั่นเดี๋ยวนี้เลยครับ!

...วิธีการเลี้ยงดูของผม มันมีตรงไหนผิดพลาดไปหรือเปล่านะ

ขอโทษนะครับ ผมขอซุปสำหรับหนึ่งคนครับ

ตอนต่อไปจะอัปเดตวันที่ 29/9 (ศุกร์) นะครับ