ตอนที่ 48.2

การที่ได้สู้กับเจ้าแห่งชั้นที่ 98 น่ะ

มันก็เป็นคำสั่ง

(ฮารามะ โซกโย)

สงสัยว่าก็แค่หนีจากความรู้สึกผิดที่ไม่ได้ทำอะไรให้ตัวเองทำ

ถึงแม้ว่ามันจะไม่ใช่แรงจูงใจที่หนักแน่นพอจะยอมเอาชีวิตเข้าไปเสี่ยง

แต่ผมคิดว่ามันก็ใกล้เคียงกับการปฏิเสธอยู่

อะไรก็ตามที่ดูเหมือนว่าตัวเองจะต้องรับผิดชอบอยู่บ้าง

...ถ้าจะพูดอีกอย่างก็คือ...

มันทำให้ผมอยากจะมองทุกอย่างแล้วบดขยี้มันให้หมด

อาาา

อาาาาาา

“อย่ามายุ่งกับฉันสิ”

แบบนั้น

…ก็ไม่ได้ดูเป็นการผูกขาดขนาดนั้นนะ

ถ้าเป็นคนที่มีความคิดแบบนั้น การที่จะเข้าเป็นส่วนหนึ่งของพรรคก็…

แน่นอนว่ามันก็เป็นแค่ด้านหนึ่งเท่านั้น

ก็อยากจะทำความรู้จักกับใครสักคนให้ได้เหมือนคนทั่วไปน่ะ

...มันรับมือยากจริงๆ นะ

ผมก็มีความปรารถนาต่อเรื่องแบบนั้นอยู่เหมือนกันครับ

II

ใช่แล้วครับ

เป็นพวกที่โคตรจะน่ารำคาญเลยล่ะ

ถึงจะแบบฝืนๆ ก็เราก็คิดว่าได้สานสายสัมพันธ์กันมาบ้างแล้วนะ

คุณวิมเองก็อาจจะมีส่วนที่รู้สึกเติมเต็มอยู่เหมือนกันรึเปล่า?

นั่นมันแค่ความเข้าใจผิดหรือเปล่านะ?

ผมไม่คิดว่าจะเป็นความเข้าใจผิดนะครับ

นั่นก็เป็นหนึ่งในสิ่งที่เขาต้องการอย่างกระตือรือร้นด้วยนะ

เขาดูเหมือนจะให้ความสำคัญกับพวกเราในระดับหนึ่งนะ

นั่นก็เป็นเรื่องจริงครับ

ถ้างั้น เพื่อรักษาระยะห่างที่เหมาะสมต่อไป

คิดว่าวิธีที่ถูกต้องคือการที่เราจะช่วยกันค้นหาวิธีการเข้าหาที่เหมาะกับเขาใช่ไหมครับ?

ถ้าจุดนี้มันไม่ตรงกันแล้วก็ไม่รู้จะทำยังไงเลยครับ

ไม่ใช่สิ...

มันไร้ประโยชน์ต่างหาก

มันกลายเป็นสิ่งที่ไร้ความหมายไปแล้ว

?

อาจจะพูดได้แบบนั้นครับ

หมายความว่ายังไง?

การเสริมกำลังให้กับสมอง

นั่นคือสิ่งที่คุณวิมเรียกมันว่า "ผู้ควบคุมหุ่นเชิด" น่ะครับ

คิดว่ามันมีผลข้างเคียงด้วยครับ

“นักเชิดหุ่น”นี่ใช้สมองหนักเลยนะ

ถ่ายโอน

หนีเหยี่ยน

ปุปิปิปิ

ตัวคุณวิมเอง ถ้าทำพลาดก็จะมีเสียไปบ้าง

ต้าซิง: นักเชิดหุ่น

คือ...

น่าจะแค่รับรู้ถึงระดับนั้นเท่านั้นแหละครับ

เพราะว่าคุณกำลังบังคับอวัยวะที่บอบบางให้ทำงานน่ะ

ก็ต้องมีผลข้างเคียงอะไรบางอย่างแน่ๆ

สิ่งที่ผมรับทราบอยู่ในขณะนี้ก็คือ

การสูญเสียความทรงจำ และรสชาติที่เปลี่ยนไปครับ

นิสัยก็น่าจะมีการเปลี่ยนแปลงไปบ้างนะครับ

น่าจะ

สูญเสียความทรงจำไปค่อนข้างมาก

มะ...

เรื่องที่ไม่ได้นึกถึงมานาน หรือเรื่องที่อยากจะลืม

นี่

เธอรู้จักเรื่องโคและองุ่นไหม?

...อะไรน่ะ

แล้วเจ้าหญิงที่ถูกเถ้าล่ะ?

คาดว่าเขาจะลืมไปทีละอย่าง โดยเรียงตามสิ่งที่เขาไม่คิดว่าสำคัญในจิตใต้สำนึกนะครับ

...ไม่รู้สิ

ช่วงหลังๆ มานี้ เป็นความรู้สึกที่ค่อนข้างจะ ไม่เกี่ยวโดยตรงกับ

การต่อสู้เลย กำลังปวดหัวอยู่เลยครับ

คราวที่แล้วก็ลองใช้คุณต้าซิงดูนะ ก็โอเคดีนะ แต่ว่า

คุณวิม เอาแค่กาแฟเปล่าๆ เลยเหรอ!?

ปกติใส่น้ำตาลกับนมไม่ใช่เหรอ!?

อา อร่อยจัง

เหมือนว่าความรู้สึกเจ็บปวดกับรสชาติมันจะทื่อลงด้วยครับ

ตอนแรกก็คิดว่าเป็นส่วนหนึ่งของการเติบโตจากการเปลี่ยนแปลงของสภาพแวดล้อมนะ

แต่นี่ก็คงเป็นผลข้างเคียงด้วยล่ะมั้งครับ

แน่ใจเหรอครับ?

※เจ้าของชั้นที่ 97

ครับ

ถ้าลองนึกดูแล้ว น่าจะเป็นนิทานอีสปเรื่องล่าและองุ่นเป็นเรื่องแรกที่ใช้ผู้ควบคุมหุ่นเชิดเลยมั้ง

เกี่ยวกับหมาจิ้งจอกที่กระโดดไปไม่ถึงองุ่น แล้วก็ตัดสินเองว่าองุ่นนั่นมันแห้งและไม่อร่อย ไม่มีเลยน่ะ

ใช่ไหมนะ

มันมีสัญญาณปรากฏตั้งแต่หลังจากปราบวานิเสร็จเลยครับ

หลักฐานอย่างเป็นทางการหลังจากเข้าสังกัด ก็คือรูปหน้าและชื่อของสมาชิกทุกคนในกลุ่ม

และการที่กลับมาจากชั้น 99

หลังจากนั้น ก็ได้ตรวจสอบสมุดบันทึกที่จดรายละเอียดการสนทนากับแต่ละคนไว้ทั้งหมด

แต่ดูเหมือนว่าเขาจะลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่ามีสมุดบันทึกนั้นอยู่