ตอนที่ 48.3

เจ้าหนูวิม...

อันเมื่อกี้เป็นตอนที่เขาเป็นเจ้าแห่งชั้น...

ขอโทษนะเนี่ย ไม่คิดว่าเขาจะใช้สิ่งนั้น...ไม่เป็นไรใช่ไหม?

...ดูเหมือนจะโอเคกว่าที่คิดครับ

ว่าด้วยคำพูดของเขา ที่ว่า ไม่ควรรับไปตามตัวอักษร

ถ่ายได้แล้ว!

...ถ้าเป็นอย่างนั้นก็คงจะดีสินะ...

อย่าทำอะไรห่ามๆ นะ

ถึงจะรู้อยู่แล้ว...

เจ้าหนูวิมจำพวกเราได้แทบไม่กี่คน

ถ้าเขาไม่จำได้

งั้นถึงจะพยายามรั้งไว้ด้วยความผูกพันก็ไร้ประโยชน์เหรอ?

ครับ

ถึงจะจำได้ แต่ที่ติดแน่นอยู่ก็คือ

น่าจะเป็นความทรงจำที่ไม่ดีน่ะครับ

ตัวเขาเองรู้ตัวหรือเปล่านะ?

ก็คงจะยังไม่รู้ตัวหรอก

แต่ว่าตัวการเปลี่ยนแปลงของตัวเองน่ะ

ก็ดูเหมือนจะยอมรับแล้วล่ะ

...นั่นแหละ อาเบล

ถึงจะพูดก็ลำบากหน่อยนะ...

เจ้าหนูวิมน่ะ ไม่ได้จำคุณเลยนะ

นี่คุณวิม! มาทำใจเจ็บนี่นา!?

!?

เจ้าหนูวิมในสภาพแบบนั้น

คงได้ยินเสียงเรียกจากเขาวงกตแล้วสินะ...

คุณไฮเดมาリー

ทำไมถึงไม่หยุดคุณวิมล่ะครับ?

ถึงจะเป็นแค่การคาดเดาก็ได้!

ถ้าคุณบอกเร็วกว่านี้

พอได้แล้ว! อาเบล!

...แต่มันว่ากันว่า!!

...ไม่เลวนี่ อาเบล...

การที่คุณถูกวิมลืมไปแล้ว

ก็หมายความว่าในใจของวิมน่ะ มันเป็นแบบนั้นสินะ

คุณไฮเดมาリー ใส่เสื้อผ้าแล้ว

ให้ได้เลย!!

เอ่อ... มีอะไรให้รับใช้หรือเปล่าครับ?

ขอบคุณนะ อาเบลคุง!!

\(x_{1}=4\sqrt{3}+5\sqrt{2}\) \(x_{2}=4\sqrt{3}-5\sqrt{2}\)

อาเบลคุง!!

อ้อ จะรีบไปหมุน อีกปีนะ

เป้าหมาย 5 ปี ได้รับมาแล้ว 6 จะรักษาไว้

อืม

เดี๋ยวก่อน! อาเบล!!

ฉันน่ะ!!

ผมจะบอกให้เองครับ!!

เรื่องที่ตัวคุณวิมเองต้องรู้ต่างหากล่ะครับ!!

ใจเย็นก่อน

ที่คุณไฮเดมาリーมาบอกเรื่องนี้ในตอนนี้ก็หมายความว่า...

มัน

สายเกินไปแล้ว...

● ● ● ● ● ● ●

แย่จัง

เลยครับ...

คุณไฮเดมาリー คิดอะไรอยู่เหรอครับ

...รบกวนคุณหรือเปล่าครับ

...เล่าให้ฟังหน่อยสิ

เอาคนแบบนั้นมาด้วย

ไม่คิดว่านะ

ในเมื่อเคยได้รับชีวิตกลับคืนมาแล้ว ก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะบ่นหรอกครับ

เรียกได้ว่าแผนการของปราชญ์เลยล่ะ

ถึงจะถูกเล่นงานจนวุ่นวายก็เถอะนะ

กลุ่มยาคิโทริ (ยาม่า) เป็นกลุ่มที่ใจกว้างจริงๆ

ถ้ามีอะไรที่แตกต่างไปแม้แต่นิดเดียว พวกเราคงจะได้ผจญภัยด้วยกันที่นี่ไปได้นานกว่านี้แล้วล่ะ

ถ้าที่กลุ่มยาคิโทริไม่ได้ ก็พอจะเข้าใจได้

ผมเองก็... คุณวิมเองก็...

มันเป็นจุดจบที่พวกเขาดิ้นรนจนมาถึงแล้ว

ก็เชื่อได้ว่ามันไม่ได้เลวร้ายอะไร

ถ้าได้บอกเรื่องความทรงจำออกไป

คุณวิมคงจะเลิกการต่อสู้นะครับ

เต็มที่เลย

ร่างกายก็พลัน...

เอ๊ะ?

กริ๊บ

ตอนนี้ผม

แย่แล้ว ทนไม่ไหวแล้ว

นี่มันมีชีวิตชีวามากๆ เลยนะ?

สุดยอดไปเลย!!

อ่า... ไม่ว่าจะเรื่องการกลับบ้าน หรือชีวิตของเพื่อนร่วมทีมอะไรก็ตาม

ผมมีชีวิตอยู่นะ

แต่ว่านะ

นั่นน่ะไม่เอาหรอกครับ

อีกแล้ว

คงไปถึงจุดนั้นแล้วล่ะ

ไม่ต้องรีบร้อนหรอก

จะบินไปทางไหนก็ได้ สู้แบบไหนก็ได้เลย

ไปเถอะ

วิม

ไม่ว่าจะรูปร่างแบบไหนก็ตาม

ถ้าอยากหนี ก็หนีไปเลย

ก็คงจะเจอที่ที่อยากไปแล้วใช่ไหมล่ะ?

ถ้าเป็นของที่ทิ้งได้ ก็ทิ้งมันไปซะ

ตอนนี้ไม่มีใครตามทันเธอได้แล้วนะ

ในที่สุดเธอก็

สามารถ

ใช้ชีวิตในแบบที่ตัวเองชอบได้แล้วล่ะ

โปรดติดตามตอนต่อไป...