ตอน 5: Chapter 5

เรื่องเล่าของอาคาเนะ

ที่ 5 ต้องเดินตามเส้นทาง

หลังจากจบเวทีแรก ชูเนะก็ตัดสินใจแน่วแน่ว่าจะเข้าสู่โลกแห่งร็อคโกะแล้ว!!

ต้นฉบับ: สึเอะ나가 ยูกิ

ภาพ: มาบะตะคาชิ

เรื่องเล่าของอาคาเนะ

ฉากได้เปลี่ยนมาที่คฤหาสน์ชิกุมะ...

รับบทกำกับเรื่องเล่า โดย บ้านยาชิ (ดูแลการเล่านิทาน: คิโนะยะ บายาชิ)

よしっ

ขออนุญาตนะครับ

อาจารย์ครับ ผมนำชามาให้แล้วครับ

260

โอ้โห!! มายุจิจัง ไม่ได้เจอกันนานเลยนะเนี่ย

เอ๊ะ!?

สบายดีไหม?

โอ้... มายุจิ เติบโตขึ้นเยอะเลยนะ

ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขอยู่ใช่ไหม?

ดีมาก!!

สามีของมายุจิ ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ!!

สบายดีหรือเปล่าครับ!!

มายุจิ ไม่ได้เจอกันนานแล้วนะ

อาจารย์

อยู่คนเดียวนี่ทำอะไรกันอยู่เหรอครับ

มายุจิ

มายุจิจัง

น้องสาวของมายุจิจัง

ขอไปดูก่อนนะครับ!!

มาแล้ววว!!

โอ๊ะ โอ๊ะ

โอ้โห!! มาดูกันเลย!!

มันเป็นลูกพีชครับ

ลูกพีชเหรอ!!

ถ้ามีลูกค้ามาก็ปอกแล้วเสิร์ฟให้เลยนะ

อุ๊ย

อาจารย์ดูตื่นเต้นมากเลยนะเนี่ย

ก็เป็นเพราะเมื่อวานนั่นแหละ

เข้าใจแล้ว

แล้วความรู้สึกอยากจะเป็นศิษย์ของอาจารย์ก็ยิ่งแรงขึ้น

ใช่ครับ!!

ตอนนี้ฝีมือมันยังห่างไกลจากการเป็นนักแสดงหลักเลยครับ

อยากจะฝึกฝนฝีมือให้มากกว่านี้ ไม่อยากเสียเวลาแม้แต่วินาทีเดียว!!

ดังนั้น

โปรดรับผมไว้ด้วยเถอะครับ!! ให้ผมได้เข้าเป็นศิษย์ด้วยเถอะครับ!!

อ่า... อ่า... เข้าใจแล้วล่ะ

เอาล่ะ

จะรับเป็นศิษย์ให้เอง

ไม่นะ!!

อ๊าาาาาาา

ไม่ได้ๆ อยู่ดีๆ ตรงนี้ไปก็ไม่พอหรอก

ยังเป็นแค่จุดเริ่มต้น

แต่ว่านะ

เงื่อนไขเหรอครับ?

มีเงื่อนไขอยู่ข้อหนึ่ง

มาอยู่กับพ่อแม่ที่บ้านเถอะนะ

อาชีพนักเล่านิทานน่ะมันเป็นธุรกิจที่ไม่แน่นอน ไม่มีพ่อแม่คนไหนจะไม่กังวลว่าลูกตัวเองจะไปทำอาชีพแบบนั้นหรอก

โดยเฉพาะทางบ้านเธอน่ะ มีเรื่องให้กังวลตั้งหลายอย่างเลยนะ

ถึงจะอยากเป็นนักเล่านิทาน ก็ต้องทำตามธรรมเนียมให้เรียบร้อยก่อนนะ

รับทราบครับ

ถ้างั้นพรุ่งนี้เป็นไงครับ?

พรุ่งนี้เหรอ!?

ที่จะได้เจอมายุจิจังน่ะ

เรียกด้วยคำว่า 'แก' แบบนั้นนี่ เหงื่อเย็นไหลเลยนะ ช่างเป็นเรื่องที่น่าสมเพชจริง ๆ

เรื่องเล่าของอาคาเนะ

ตั้งแต่วันนั้นสินะ

ก็ไม่ได้พูดถึงเรื่องจะสอนเรื่องเล่านิทานให้คุณอาโทเนะเลย

ควรจะทำหน้าแบบไหนเวลาไปเจอดีล่ะ

ทำไมสามีของบ้านเราถึงต้องมารับเคราะห์แบบนี้ด้วยล่ะครับ!!

ทำหน้าเคร่งขรึมไม่เหมือนเคยเลยนะ

ก็จริงอย่างนั้นแหละ

พ่อของคุณอาโทเนะคือ คุณชินตะ

ศิษย์คนแรกของอาจารย์ชิกุมะ ที่ถูกอาจารย์แห่งสองคนขับไล่ออกไปในเรื่องเรื่องการขับไล่ออกไปครั้งก่อน

ถึงแม้วันนี้จะไม่ได้เจอตัวเขาเอง แต่มันก็รู้สึกอึดอัดเหมือนกันนะ

ขออนุญาตนะครับ!!

นี่! ได้ไหม? เข้ามาเองเลยนะ

ได้สิ!! มันก็เปิดอยู่แล้วนี่นา

อ๊ะ!!

อาจารย์!! พาแม่มาแล้วครับ!!

บ้าเอ๊ย

เวลาแบบนี้ต้องเรียกคุณแม่สิ

...ไม่ได้เจอกันตั้งแต่วันนั้นเลยนะครับ

ไม่ได้เจอกันนานเลยครับ อาจารย์ชิกุมะ

โอ้... มายุจิจัง

ไม่ได้เจอกัน... นานเลยครับ

เรื่องเล่าของอาคาเนะ

ขอบคุณมากเลยครับสำหรับความสุภาพนี่

ไม่หรอกครับ เลยเลย

มันก็ไม่ได้หนักอึ้งนะ แต่รู้สึกเย็นชา

มันมีบรรยากาศแบบผู้ใหญ่ไหลเวียนอยู่ มันน่าอึดอัดชะมัด

นี่

ใบหน้าโมโมะกะนี่มันแปลกๆ ใช่ไหม?

นี่เธอพูดว่าใครเหรอ?

มีเรื่องที่ต้องขอโทษมายุจิจังน่ะ

แกอ่านบรรยากาศให้เป็นหน่อยสิ!!

ผมเริ่มฝึกเล่านิทานให้คุณอาโทเนะมาตั้งแต่นาน 6 ปีแล้ว

ก็ส่วนหนึ่งเป็นเพราะแรงปรารถนาของเจ้าหมอนี่ด้วย

แต่ที่สำคัญที่สุดคือการไถ่บาปให้กับคุณชินตะ และเพื่อจะทำให้เจ้าหมอนี่ยอมแพ้ความฝันของตัวเอง

ก็ไม่ได้มีความคิดที่จะรับเป็นศิษย์อะไรเลย

แต่ขณะที่ได้เฝ้าดูการเล่านิทานของเจ้าหมอนี่ต่อไป

ผมกลับฝันขึ้นมาเสียอย่างนั้น

ว่าจะเติบโตไปเป็นนักเล่านิทานแบบไหนกันนะ คุณอาโทเนะ

ทั้งที่ตัวเองไม่มีคุณสมบัติพอจะรับเป็นศิษย์ด้วยซ้ำไป

มันเป็นเรื่องที่น่าอายจริง ๆ เลยนะ

ถึงอย่างนั้น ก่อนที่มันจะมาถึงจุดนี้ การไปทักทายก่อนก็เป็นเรื่องที่สมควรทำ

ที่เก็บไว้เฉย ๆ นี่ขอโทษจริง ๆ นะครับ

เอ่อ...

รู้อยู่แล้วครับ

เอ๊ะ?

เรื่องที่คุณอาโทเนะเป็นปัญหาของอาจารย์ชิกุมะ

ครับ

รู้เหรอ?

น้องคนนี้พูดเก่งเร็ว

งั้นก็ยอมให้เล่นเรื่องเล่านิทานแล้วเหรอ?

มันไม่ใช่ว่าซ่อนมันอยู่นี่นา?

แบบนั้นน่ะ

ไม่ชอบแน่ ๆ เลยครับ ในเมื่อมีเรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นมาแล้ว

แล้วทำไมถึง...

หยุดไปก็เท่านั้นแหละ สำหรับเจ้าหมอนี่

ตัวฉันเองก็ฝืนคำทักท้วงของพ่อแม่มาเป็นช่างทำผมเหมือนกันนะครับ

ก็คงไม่มีทางช่วยอะไรได้มั้ง ที่เป็นเลือดของเจ้าหมอนี่น่ะ

ก็รู้ว่าอาจารย์เคยทะนุถนอมเขามากแค่ไหน

ที่สำคัญที่สุดคือสามีของบ้านเราน่ะ

ถ้าเป็นอาจารย์ชิกุมะล่ะก็

ก็ไม่จำเป็นต้องกังวลอะไรเลย

ผมดูแลศิษย์ได้แค่คนเดียวเท่านั้น

มายุจิจัง

บางทีคุณอาจจะคิดว่าทำไมต้องมาคิดตอนนี้ด้วย

แต่นะ

ก็เป็นผู้ชายที่ไม่มีคุณสมบัติพอจะเป็นศิษย์ด้วยซ้ำ

ถ้า...

ถ้าคุณจะฝากเขาไว้กับผมอีกครั้งล่ะก็

ฟุชโช อารากาวะ ชิกุมะ!! ด้วยทั้งร่างกายและจิตวิญญาณ

จะสาบานว่าจะเลี้ยงเจ้าคนนี้ให้เติบโตเป็นนักเล่านิทานที่สง่างาม!!

อาจารย์...

ฉันด้วยค่ะ

ถึงแม้จะเป็นคนธรรมดา แต่ก็จะทำให้เป็นนักเล่านิทานที่ไม่น่าอายชื่อของอาจารย์เลยค่ะ!!

ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ!!

...งั้นฉันก็

ลูกสาวของผมครับ

ฝากด้วยนะครับ

ได้รับความเห็นชอบจากครอบครัวแล้วด้วย

อย่างเป็นทางการแล้ว หลังจากเรียนจบมัธยมปลาย เธอก็จะเป็นศิษย์ของผม

คงจะรู้แล้วสินะ

ว่าวงการนักเล่านิทานนั้นมีลำดับชั้น โดยมีการเลื่อนตำแหน่งตามประสบการณ์และการมีทักษะน่ะ

ผู้เปิดตัว

ช่วงฝึกฝนเพื่อเป็นนักเล่านิทาน

1989

สร้างรากฐานในฐานะนักเล่านิทานไปพร้อม ๆ กับงานจิปาถะและการฝึกซ้อมในแต่ละวัน

ช่วงที่ผู้ที่ได้รับการยอมรับว่าเป็นนักเล่านิทานจะลับฝีมือของตนเอง

อนุญาตให้ใส่เสื้อคลุมและกางเกงแบบดั้งเดิมได้ตั้งแต่ปีที่ 2 เป็นต้นไป

ชินอุจิ

ตำแหน่งสูงสุดในวงการนักเล่านิทาน—ชินอุจิของตระกูลอารากาวะนั้นมอบให้แก่ผู้ที่บรรลุถึงศิลปะแล้วเท่านั้น

นอกจากจะมุ่งมั่นในวิถีแห่งศิลปะของตนเองแล้ว ยังสามารถรับศิษย์และบ่มเพาะคนรุ่นหลังได้อีกด้วย

ถ้าจะเปรียบเป็นนักเขียนการ์ตูน ก็ประมาณนี้แหละ

ชินอุจิ—นักเขียนที่ประสบความสำเร็จลำดับที่ 2—นักเขียนที่กำลังลงวารสารอยู่ ผู้เปิดตัว—ผู้ฝึกหัดนักเขียนที่น่ารัก—ก่อนเดบิวต์

อาจารย์อ่านมังงะเหรอ!?

ระดับตระกูลอารากาวะ 11

การเข้าเป็นศิษย์คือฤดูใบไม้ผลิปีหน้า...ถึงอย่างนั้นก็ไม่มีเวลามามัวเหม่อลอยอยู่นะ

ให้ผมแนะนำหน่อย

สี่คนที่อยู่ที่นี่ คือศิษย์ของผมครับ

ทุกคนเป็นพวกมีนิสัยแปลก ๆ ทั้งคู่เลย "ลำดับที่ 2"

การฝึกฝนจะเข้มงวดนะ

จากนี้ไป สี่คนนี้จะทำให้เจ้า

เหล่าศิษย์น้องผู้เก่งกาจที่จะฝึกชูเนะ พบกันในฉบับหน้า! เพิ่มขึ้น 23 หน้า!!

ได้ไหม!?

สอนพื้นฐานของนักเล่านิทาน

จบที่ที่นั่ง 5

แน่นอนอยู่แล้ว!!

อาคาเนะ บานะชิ