ตอนที่ 88

ปาโกะแห่งแอโอะ

ถ้ามองตามความเป็นจริงแล้ว

☆ความคิดเห็นปะทะกัน!!

จะพูดแต่เรื่องที่ถูกได้เรื่อย ๆ เลยนะ

ก็คิดอย่างนั้นเหมือนกันนี่นา!

อ่า น่ารำคาญ น่ารำคาญน่ารำคาญ

มิอุระ โคจิ

หน้าคุณ

หน้าแบบที่ว่า "ฉันถูกแล้วนะ" นั่นน่ะ

ไม่มีหรอกน่าาา

โมโหชะมัด...

#88 ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปก็ไม่ไหวแล้วนะ

反正ก็ไม่ได้จะเกี่ยวอะไรกับคุณนัตสึแล้วนี่นา

ปล่อยให้ฉันอยู่คนเดียวสิ

คนที่เข้ามาตีตัวก่อนในทางที่ไม่ดีน่ะ

ไม่ใช่คุณยุมะเหรอครับ!

ก็เพราะว่าคุณเขาบอกว่าจะครองประเทศแล้วดันมาเล่นสนุกน่ะสิ

ถึงจะฝึกซ้อม แต่ก็ฝึกอย่างจริงจังนะครับ!

เมื่อก่อนก็ทำมากกว่านี้ตั้งเยอะ! แทบจะคลั่งไคล้การฝึกซ้อมเลยล่ะ

แต่มันคือฝีมือที่เกิดมาจากการฝึกฝนมากกว่าคนอื่นนี่นา

ถ้ายังเอาแต่เล่นแบบนี้ คงขึ้นไปถึงจุดสูงสุดไม่ได้หรอก

นั่นมัน...

เรื่องคุณจินกะ

ที่ว่าห่วงน่ะเหรอ...

กล่องสีคราม

คุณโกโต

คุณอิโนมัตสึด้วย

เป็นอะไรไปเหรอ?

เปล่าค่ะ ไม่มีอะไร

ว่าแล้วเชียว ทั้งสองคนนี้...

แบบนี้ต่อไปไม่ไหวหรอกนะ

โฮ่!

เร็วเข้าสิ...

เอาไปใส่กล่องข้าวข้างนั้นเร็วเข้า!

0 \(1/4\) \(ค^{2}/4\) \(0.471\)

...ตื่นสายเหรอ?

ละครเกาหลีมันสนุกเกินไปน่ะสิ!

เหตุผลมันเด็กเกินไปแล้ว...

แล้วคุณจินกะล่ะ?

ปล่อยไปก่อนแล้วนะ

อีกเดี๋ยวก็ใกล้จะถึงวันวิคเตอร์คัพแล้วนี่นา

ก็เออ

เอาไปส่งให้อาหารหน่อยสิ

วางไว้หน้าห้องชมรมนะ

ซีรีส์รวมยอดขายทะลุ 200 หมื่นเล่ม!! คอมิกซ์เล่ม 9 วางจำหน่ายแล้ว!!

ถ้าทำออกมาแบบนี้

คุณจินกะคงจะชอบมั้งนะ

ข้าวกล่องของคุณจินกะ...

● ● ● ● ● ● ●

ถึงจะไม่ได้อยากทำ

ให้ใส่ไส้กรอกตัวใหญ่ๆ ด้วยนะ

แล้วก็ผักเยอะๆ ด้วย...

ไข่เจียวก็สวยงามอีกด้วย...

แบบนี้ฝาปิดไม่ลงหรอกมั้ง

ก็อย่างที่คิดสินะ?

ไปแล้วววววววว!

★เป็นแค่ยอดเดียวเท่านั้นที่อ่านมังงะของคุณมิอุระ โคจิได้ คือนิตยสารโชเน็นจัมป์รายสัปดาห์!! ฝากเชียร์ด้วยนะ!!

โฮ่! วันนี้มาช้าจังเลยนะ

แวะร้านสะดวกซื้อนิดนึง

แข่งบาสฯ ใกล้จะมาแล้วนี่นา

พอมีกิจกรรมของชมรมใกล้การแข่ง

บรรยากาศทั้งโรงยิมมันก็เปลี่ยนไปด้วยเหมือนกันนะ

บรรยากาศที่เงียบและตึงเครียด

ความรู้สึกกดดันมันก็ส่งมาถึงทางเราด้วย

อืม

เข้าใจเลย

อรุณสวัสดิ์จ้า

อรุณสวัสดิ์

อรุณสวัสดิ์

มิตสึฮะ

วางใจได้เลย

ถึงจะมีท่าทีแบบนั้น

ยิมนาสติกสปริงก็กำลังเข้าฝักสุดๆ เลยนะ

ดูเหมือนว่าชีวิตของฮินะจะไม่ได้รับผลกระทบจาก

คุณอิโนมัตสึเท่าไหร่เลยสินะ

นายจะบอกว่าอะไรกันแน่เนี่ย

เอ๊ะ

นี่กล่องข้าวของใครเหรอ?

อันนั้นของฉัน

ทำไมถึงมาวางไว้ตรงนี้ล่ะ

จินกะ

ต้องรีบสิ

อืม

เก๊ะมิโน่ เก๊ะมิโน่

ฮอนคุ คะมิอวกะ

เยี่ยม!

กลับมา กลับมา

อีก 10 นาทีจะเริ่มใหม่นะ—

ครับ/ค่ะ

มีใครพกเทปพันผ้ามาบ้างไหม?

ทากาวะพกมาน่ะ

กรรไกรมาทางนี้...

ยูนะ ตอนนี้พอไหม?

เรื่องการเล่นเมื่อกี้อ่ะนะ

อะไรเหรอ?

นายก็ยิงเข้าเองก็ได้นะ

ซายะโดนประกบเต็มๆ เลยนี่

ไม่จำเป็นต้องรีบหรอกนะ

ถึงจะเป็นการซ้อม

คิดว่ายูนะเล่นแบบบุกมากกว่านี้ได้นะ

ไม่ว่าจะเป็นตอนเช้า หรือหลังซ้อมก็ตาม

ฉันจะไปเป็นเพื่อนเอง

ขอโทษนะ!

รู้แล้วน่า!

เรื่องที่ว่าตัวเองมันฝีมือไม่ถึง

เรื่องที่ว่าไปฉุดรั้งทุกคน...

แต่นั่นก็เพราะว่าทุกคน

จินกะ อย่างคุณจินกะ มันทำได้ พยายามได้ ก็เลยคิดว่าไม่เป็นอย่างนั้นน่ะ!

เอ๊ะ

ครับ/ค่ะ

ขอโทษนะ

ก็ตื่นตระหนกไปหน่อย...

ไม่หรอก

ฉันเองก็ไม่สมบูรณ์แบบเหมือนกันนะ

มาสู้ไปด้วยกันเถอะ

“มาเป็นที่ 1 อีกแล้วเหรอ?”

เอ๊ะ?

ไม่ได้คิดจะมาเกียจคร้านแล้วก็เล่นเกมเหรอ?

ก็เพราะว่าฉันเริ่มช้ากว่าทุกคนนี่นา

ถ้าไม่ซ้อมเยอะๆ อย่างน้อยวันละ 1 ชั่วโมง

วันละ 1 ชั่วโมง คูณ 24 วัน ก็คือ 1 ปีล่ะ

เอ่อ...

ก็เลยคิดว่าอาจจะตามไม่ทันอ่ะ

ถ้าคิดแบบนั้นแล้ว ก็ทำอย่างอื่นไม่ได้แล้วนะ

ถึงจะคิดแบบนั้น แต่มันก็ไม่ใช่ว่าจะทำได้จริงๆ ก็เถอะนะ

ที่ทำได้แบบนั้นได้

มันเป็นพรสวรรค์ของยูเมกะ

ของจินกะสินะ

แห่งการเดินทางอันโดดเดี่ยวที่ไม่มีวันสิ้นสุด

หีบสีฟ้า

จบ