ตอน 19: Chapter 19

【การปรุงยาเวท】

เทคนิคที่ใช้แปรรูปโลหะและสิ่งของอื่น ๆ โดยไม่ใช้เครื่องมือ

ความเข้าใจในขั้นตอนการผลิตเทียบเท่ากับเทคนิคการสร้างวงจรเวท

การควบคุมเวทมนตร์ และ การจัดการมานา

ความรู้เกี่ยวกับการหลอมและสารเคมีในกระบวนการปรุงโลหะ

เป็นเทคนิคเวทระดับสูงที่มีความยากมากซึ่งไม่สามารถทำได้หากไม่มีสิ่งเหล่านี้

ถือเป็นหนึ่งในสุดยอดของเวทมนตร์ที่ใช้ความสามารถเกือบทั้งหมดอย่างเต็มที่

ต่อไปก็จะสลักอักขระเวทนี่สินะ...

เป็นครั้งแรกที่ได้ลองใช้จริง เลยรู้สึกประหม่าหน่อยแฮะ

อักขระเวทนี่มีสรรพคุณช่วยเพิ่มประสิทธิภาพการใช้มานา

ความสำเร็จหรือล้มเหลวของงานนี้ จะถูกวัดจากฝีมือของนักปรุงยาเวทสายผลิต

ถ้าจะใช้เป็นตัวกลางในการร่ายเวทที่ไม่เสถียร ก็ไม่จำเป็นหรอกนะ นั่นแหละคือความยึดมั่นของสายผลิต

ซีรอสเป็นสายผลิตที่พิถีพิถันมาก ๆ ถ้าตัดสินใจจะทำอะไรแล้ว ก็จะใส่ใจให้ถึงที่สุดเลยล่ะ

บันทึกชีวิตต่างโลกของผู้วิเศษอะโฟร์

การ์ตูน: 888 ต้นฉบับ: คิโยอาซึ โคสุ ตัวละครต้นแบบ: จอห์นดี

กำลังสร้างไอเท็มสำคัญอยู่...เหรอ?

ตอนที่ 19

อาเจ๊ย้ายไปว่างงานอีกแล้ว...

...สู้ยากกว่าที่คิดไว้อีกแฮะ

ต่างจากตอนเล่นเกมเยอะเลย

...รู้แล้วว่าใช้การปรุงยาเวทได้

จะทำยังไงดีเนี่ย...

นอนก่อนละกัน

การกระทำของซีรอสดูเหมือนจะมีจุดหมายนะ

แต่จริง ๆ แล้วมันไม่มีเลยสักนิด

เฮ้อ~...

เป็นอะไรไปครับ การผสมยาเวทมันน่าเบื่อเหรอครับ?

เปล่า ๆ ๆ อาจารย์สอนนี่ดีสุด ๆ เลยนะ...

อีกไม่กี่วันก็หมดช่วงปิดเทอมฤดูร้อนแล้ว

แค่คิดว่าต้องกลับไปที่วิทยาลัย ก็รู้สึกหดหู่หดหู่เหลือเกิน...

เทียบกับการสอนของอาจารย์นี่สิ เหมือนคนไร้ค่าเลยล่ะ

ก็เพราะอาจารย์ผู้สอนพวกเขาทั้งหมดคือศิษย์เก่าของวิทยาลัยนี่ครับ เลยรู้จักแต่สิ่งที่เคยถูกสอนมาน่ะครับ...

โลกนี้ หลังจากสงครามเทพปีศาจในอดีต นักเวทผู้เก่งกาจก็สูญสิ้นไปทั้งหมด

และวีรบุรุษกับผู้วิเศษ ก็ใช้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่ได้รับจากเทพสี่ทิศ คอยผนึกเทพปีศาจเอาไว้ได้อย่างหวุดหวิด

แต่เหล่านักเวทที่เหลืออยู่กลับมีแต่พวกที่ฝีมือไม่ถึงครึ่ง

สงครามสิ้นสุดลงแล้ว ทว่าสถานการณ์กลับยังไม่มั่นคงเนื่องจากขาดแคลนบุคลากรอย่างหนัก

ส่งผลให้เหล่านักเวทจำนวนน้อยที่เหลืออยู่ต้องเสียชีวิตตามไปด้วย

ยิ่งไปกว่านั้น โรคระบาดก็แพร่กระจายเข้ามาโจมตี

หลังจากนั้นก็เกิดรัฐรวมชาติขึ้น แต่ก็เสื่อมถอยลงไปในระยะเวลากว่า 100 ปี

สาเหตุเกิดจากการที่ไม่มีคนนำศพในสนามรบไปฝัง ทิ้งไว้เฉย ๆ

ยุคแห่งสงครามที่เหล่าผู้เกรียงไกรแย่งชิงอำนาจก็เริ่มต้นขึ้น

แต่ละประเทศต่างต่อสู้กันเพื่อแสวงหาสิ่งของตกทอดจากยุคเก่า จนกระทั่ง

ตำราเวทมนตร์และอุปกรณ์เวทมนตร์อันล้ำค่ามากมายก็กระจัดกระจาย

ไม่ว่าจะถูกนำไปใช้เป็นอาวุธแล้วถูกทำลาย หรือไม่ก็สูญหายไป

และแม้ว่าปัจจุบันจะกลายเป็นยุคที่ประเทศมากมายตั้งอยู่ท่ามกลางความสงบสุข

หากสังเกตให้ดี ก็จะพบว่ามีคนส่วนน้อยที่เข้าใจเวทมนตร์อยู่เท่านั้น

ในที่สุดการศึกษาวิชาเวทมนตร์ก็เริ่มต้นขึ้นเมื่อประมาณ 400 ปีก่อน

จำนวนและคุณภาพของนักเวทลดน้อยลง ทำให้ต้องเข้าสู่สถานการณ์ที่ต้องศึกษาว่าเวทมนตร์คืออะไรตั้งแต่ต้น

ผลลัพธ์คือสิ่งที่ถูกสอนในวิทยาลัยเวทมนตร์ส่วนใหญ่ในปัจจุบันคือ

“มีอักขระเวท 56 เสียง และตัวอักษรอีก 10 ตัวที่เป็นสัญลักษณ์”

แค่นั้นเอง

แทบจะไม่มีใครรู้เลยว่า ถ้าเอาตัวอักษรมาต่อกันเป็นประโยค จะสามารถสร้างอักขระเวทที่มีความหมายได้

นักวิจัยด้านเวทมนตร์ได้ทำซ้ำ ๆ โดยการแยกเวทมนตร์ที่มีอยู่เดิม แล้วนำตัวอักษรแต่ละตัวมาประกอบเพื่อตรวจสอบผลลัพธ์

ถ้าลองเล่น ๆ ปรับเปลี่ยนประโยคไปแบบสุ่ม จะเกิดอะไรขึ้นนะ?

นั่นแหละคือสถานการณ์ของเวทมนตร์ในโลกนี้

เวทมนตร์สมบัติลับของพวกเราก็มีข้อบกพร่องพอสมควรเลยนะ

ทั้งสิ้นเปลืองมานาเยอะเกินไป และภาระของผู้ใช้เวทมนตร์ก็...

เรากำลังพยายามทำให้มีประสิทธิภาพขึ้น แต่มีส่วนที่ถอดรหัสไม่ได้เยอะเกินไปเลยครับ

→ ตามที่บอกไว้เป๊ะเลยครับ

อา น่ารักจังเลย ทีน่า ในสองเดือนนี้ เธอกลับมาแข็งแกร่งได้ขนาดนี้...

ข้าดีใจจนจะร้องไห้แล้วเชียวนะ...!

ร้องออกมาเถอะ...

แต่ว่า พอเก่งกาจขนาดนี้ ก็มีไอ้พวกสารพัดชนิดมาขอหมั้นด้วยด้วยสิ!!

ไอ้พวกสัตว์ป่าที่เข้าใกล้ ข้าจะส่งพวกมัน ไปลงนรกด้วยมือของข้าเอง!!

ขอโทษที่ต้องมารบกวนตอนที่ท่านกำลังหลั่งน้ำตาอยู่ครับ

นี่ครับ ของวิเศษเวทมนตร์ที่ท่านสั่งให้ทำเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพเสร็จเรียบร้อยแล้วครับ

อะไรนะ? สมกับเป็นซีรอส ท่านทำได้เร็วมากเลยนะ

เอ๊ะ!?

พวกสัตว์ป่าสารพัดชนิดน่ะ...

ไม่ ๆ ๆ ๆ ท่านปู่!?

อะไรกันเนี่ย

เอาของวิเศษเวทมนตร์ไปให้ท่านอาจารย์ดูเหรอ!? มันไม่ใช่เวทมนตร์ที่ตระกูลควรเก็บเป็นความลับหรือไง!?

ถึงจะแสดงให้ดูตอนนี้ก็ไม่ได้ช่วยอะไรเลยนะ

เวทมนตร์ของท่านซีรอสเนี่ยมันอยู่เหนือขอบเขตของเวทมนตร์ที่เราเคยรู้จักเลยล่ะ

ตัวเองก็ถอดรหัสได้นะ แต่เรื่องการเพิ่มประสิทธิภาพน่ะ...

ผมเองก็ออกอาการหลงตัวเองหน่อย เลยเพิ่มพลังเข้าไปซะหน่อยครับ

อันตรายนะ อย่าให้ใครรู้เรื่องนี้มากกว่านี้เลยนะ~

คุณทำอะไรกับฉันเนี่ยะะะ!?

ครับ ๆ ถ้าเคี่ยวนานกว่านี้จะขมมากเลยนะครับ

อย่าทำเป็นไม่สนใจแบบเนียน ๆ สิ!?

ถึงเวลาเอาบีกเกอร์ออกจากไฟแล้วล่ะ

เติมผงมังดราโกราลงไปตรงนี้...

มังดราโกรา... ของที่เก็บมาจากเขตสีเขียวเข้มใหญ่นั่นเองสินะ...

แหม ๆ คุณมันนอกรีตนะ~

ท้ายที่สุดแล้วมันก็เป็นแค่พืชเท่านั้นแหละ

สำหรับข้าแล้ว อาจารย์มันดูเหมือนปีศาจเลย

สุดท้ายแล้วมันก็ขึ้นอยู่กับว่าจะยอมรับมันได้ไหมนั่นแหละ

สำหรับคนที่เป็นประโยชน์ ก็ขอบคุณ สำหรับศัตรู ก็ขอฆ่าให้สิ้นซากเถอะ

はい ตอนนี้ลองลงมือทำดูนะ

วันนี้ให้จำขั้นตอนการทำยาเวทระดับกลางให้ได้เลยนะ

ลองปรับสูตรดูหลาย ๆ แบบด้วยนะ

คุณทีน่า ระวังหน่อยนะ การไปถึงเมืองเซซานนี่ต้องนั่งเรือล่ะ

เรือเหรอครับ?

ตอนที่เราเจอกันครั้งแรก มันเป็นรถม้าใช่ไหมครับ?

สทีราที่อยู่ของวิทยาลัยน่ะ ถ้าเป็นช่วงฤดูตามปกติที่อยู่ท้ายน้ำ เรือจะเร็วที่สุด

ทางบกน่ะ มีบางจุดที่เป็นอันตราย มีรายงานว่าโดนพวกโจรปล้นด้วยนะ

ถ้าไม่ปล่อยให้ธรรมชาติกำหนดเอง เรือนี่แหละสะดวกที่สุดแล้วล่ะ...

ดูเหมือนจะลำบากจังเลยนะ...

เครื่องจักรไอน้ำ... ถ้าสอนไปนี่จะกลายเป็นตัวโกงด้านเทคโนโลยีเลยนะ

ไม่ต้องพูดอะไรออกมาเลยนะ

ถ้าออกจากสถาบันนี่แล้วจะแย่ไหมครับ?

เรียนจากท่านอาจารย์ที่นี่จะเร็วกว่า

พูดตรง ๆ ก็มองไม่เห็นว่าควรจะเรียนอะไรดี...

จำเป็นต้องกลับไปไหมครับ?

พวกเธอสองคนอย่าทำตัวงอแงสิ...

จะกลายเป็นจุดด่างพร้อยให้กับตระกูลของเรานะ

ถึงจะเป็นสถาบันนั้น แต่ก็ยังเป็นสถาบันชั้นนำอยู่ดีนะ

เวทมนตร์ยาที่เรียนมาจากคุณอาจารย์ การประกอบและการใช้งานอักขระเวทด้วยความรู้ด้านเครื่องรางเวทมนตร์

มันเป็นความรู้ที่สูงกว่าของสถาบันมากนัก

ไม่เห็นมีข้อดีที่จะกลับไปสถาบันเลยสักนิด

แค่แค่นั้นเองก็ยังจะลาออกไม่ได้หรอกนะ...

เรื่องของท่านซีรอสก็ต้องเก็บเป็นความลับด้วย

ในเมื่อเป็นชนชั้นสูงแล้ว ก็ต้องมองไปถึงอนาคตและหาคนที่จะมาเป็นลูกน้องด้วยนะ

ถึงจะบอกว่ามีประโยชน์แค่เรื่องเข้าสังคมและการหาคนก็ยังดีกว่า

ไม่อยากจะยอมรับเลย โอกาสแบบนั้นมีตั้งเยอะแยะ...

คุณทเวต และคุณเซ레스ティーน่า

ข้าจะมอบสิ่งนี้ให้กับพวกเธอทั้งสองคน

นี่เป็นสื่อเวทมนตร์ที่ข้าทำขึ้น เป็นตัวแทนของไม้เท้าเลยล่ะ

ลองทดสอบความรู้สึกในการใช้สิ่งนี้ดูนะ ระหว่างที่อยู่ในสถาบัน

ถ้าส่งรายงานความรู้สึกมาให้จะขอบคุณมากเลยนะครับ

หาะ...!?

ในโลกนี้ การที่สื่อเวทมนตร์ถูกมอบให้จากอาจารย์นั้น หมายความว่า

ถือว่าผ่านการเป็นผู้ใหญ่แล้วด้วย

ตัวการกระทำนี้เองก็เป็นพิธีการนะ...

ก็ไม่มีประโยชน์อะไรหรอก เอาไว้ก่อนก็ได้

คุณเซ레스ティーน่า ใส่กำไล ส่วนคุณทเวตใส่แหวน...

แหวนวงหนึ่ง ลองมอบให้เจ้า弟ดูสิ

คุ...ให้ไอ้ครายซัสเหรอ?

ให้การบ้านด้วยนะ

ให้ปรับปรุงประสิทธิภาพและเสริมพลังของเวทมนตร์สมบัติลับระหว่างที่อยู่ที่สถาบัน

เป็นกลุ่มหรือเดี่ยวก็ได้นะ

ถ้าทำสำเร็จ เราจะเตรียมสื่อเวทที่ดีที่สุดให้

โอช่าาา! จัดให้เลยววว!!

ต้องทำให้สำเร็จให้ได้แน่นอน!!

ก็ให้การบ้านที่รู้ว่ามันจะล้มเหลวนี่นา...

งั้นก็ขอไปก่อนนะครับ!

เอาล่ะ...

ตั้งแต่วันนี้ก็เป็นคนว่างงานซะแล้ว...

เอาเป็นว่า ต้องย้ายเข้าบ้านใหม่ซะก่อนล่ะ

มีแค่ตัวคนเดียวก็ง่ายแล้วนะ

ถึงแม้ว่าเงินเดือนจากวิชาสอนพิเศษของตำราเวทมนตร์มันจะไม่ใช่จำนวนที่ใช้จนหมดได้หรอกนะ

แต่ก็มีเงินเก็บนะ แต่ไม่มีงานนี่มันเสียภาพลักษณ์จริง ๆ...

งานทำนาเนี่ย เป็นงานอดิเรกของข้าเลยล่ะนะ

โอ้...

หนอนเยอะแยะไปหมดเลย

นี่มันดินดีจริง ๆ เลยเชียว♪

หัวไชเท้าเซ็กซี่

ได้เมล็ดพันธุ์ที่นำมาปลูกในไร่ด้วยนะ...

ผักโขมแม็กซิมัม

ผักกาดบัสเตอร์

มันจะแม็กซิมัมยังไงถึงจะเป็นบัสเตอร์ล่ะเนี่ย?

มีรสนิยมในการตั้งชื่อแบบไหนกันเนี่ย

ในสถานการณ์แบบนี้...

ประเมิน

วื้ดดดด

【แจ็คพีนส์】ถั่วธรรมดา ๆ

ไม่มีแรงจังเลย

ความสามารถในการประเมินนี่มันเอาแน่เอานอนไม่ได้จริง ๆ...

บางทีมันก็ทำได้ดีเหมือนกันนะ

ช่างเถอะ แค่มีถั่วก็ทำโชยุได้แล้ว

หลังจากนั้นแค่หาไข่กับข้าวได้ก็...

ไอ้เจ้านั่น...

โย่ ท่านซีรอส!

คุณนากริ เหนื่อยหน่อยนะครับ ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือมากเลย

ตอนนี้งานตกแต่งภายในเพิ่งเสร็จพอดีเลย

ข้าทำตามใจตัวเองเลย งานง่ายดีจริง ๆ

หมู่บ้านโกโตะแห่งนี้ มีงานฝีมือมากมายนะ มีความใส่ใจและไม่ยอมประนีประนอม ใช้เทคนิคที่แม่นยำ ทำให้ได้รับความไว้วางใจจากชาวบ้านอย่างมาก ช่างฝีมือทุกคนที่ลงทะเบียนกับกิลด์ช่างฝีมือ ล้วนเป็นศิษย์ของพวกเขา แต่เนื่องจากเรื่องงานธุรการต่างๆ มอบให้คนอื่นทำทั้งหมด กิลด์ช่างฝีมือจึงพยายามรักษาภาพลักษณ์ของตนเองเอาไว้อย่างเหนียวแน่น ก่อนเริ่มก่อสร้าง พวกเขาจะรับฟังคำสั่งอย่างละเอียด จากนั้นจึงออกแบบ ทำการประชุม และทำการตรวจสอบขั้นสุดท้ายอย่างพิถีพิถันก่อนเริ่มงาน ดังนั้น การเปลี่ยนแบบแปลนตามอารมณ์ทีหลังจึงเป็นสิ่งที่พวกเขาไม่ยอมให้เกิดขึ้นโดยเด็ดขาด แน่นอนว่าขุนนางที่โดนพวกเขาตบตีจนปวดหลังก็ไม่เคยขาดสาย

คราวนี้มันละเอียดเกินไปแล้ว

ว่าแต่ สถานที่ก่อสร้างครั้งนี้ค่อนข้างยุ่งยากนะ...

ช่วยมือให้หน่อยได้ไหม?

ว่าจะสร้างสะพานตรงที่แห่งหนึ่งน่ะ แต่มันเป็นจุดที่ยากลำบากมากเลย

กระแสน้ำมันแรงมาก เลยสร้างส่วนฐานไม่ได้เลย

โอ้ เป็นอะไรอีกแล้วครับ ถึงได้มาหาผมเนี่ย?

เวทมนตร์ของคุณนี่แหละที่แน่นอนที่สุด

ถ้าใช้แรงคนนี่ อาจจะมีคนตายออกมาได้เลยนะ!

นั่นก็คือ...

สรุปแล้ว

ผมเป็นเหมือน "เครื่องจักรก่อสร้าง" สินะครับ...

ทำไมร้องไห้ล่ะ นาย?

งานเริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่เหรอครับ?

อาทิตย์หน้าล่ะ ถ้าคุณช่วยยึดส่วนฐานของสะพานให้ได้ ส่วนที่เหลือก็จัดการได้

รับทราบครับ ผมจะจดลงไปในตารางเลยนะครับ

โอ้ ช่วยได้เยอะเลยว่ะ!

แล้วก็ บางทีคุณอาจจะรู้ก็ได้นะ...

พืชที่ปลูกในไร่เนี่ย มันโตเร็วมากเลยนะ

ถ้าไม่กลับมาทันก่อนเก็บเกี่ยว มันจะยุ่งเหยิงเลยล่ะ

ฮ้า!?

แค่คืนเดียวก็มีหน่อแล้ว แถมอีก 2 อาทิตย์ก็ถึงเวลาเก็บเกี่ยวแล้ว

ดูเหมือนว่ามันจะได้รับผลกระทบจากมานาเยอะเลยนะ

2 อาทิตย์...!? เกินความคาดหมายไปเลย...

ถ้าพลาดช่วงเวลานี้ ไร่นาจะเต็มไปด้วยเมล็ดพันธุ์ที่ปลูกทิ้งไว้เลยนะ

นี่มัน...ดูเหมือนว่าจะต้องยุ่งมากเลยนะครับ

พวกข้าวสาลีที่เป็นอาหารหลักก็เป็นแบบนั้นเหรอครับ?

ข้าวสาลีน่ะ มันเป็นนาข้าวเลยนะ ในดินแบบนี้มันคงยากใช่ไหม

เอ๊ะ!? ข้าวสาลีเป็นนาข้าวเหรอครับ?

ดูเหมือนจะต่างจากพืชพรรณที่ผมรู้จักอยู่เยอะเลย...

อย่างน้อยก็ขอเป็นข้าวก็ได้...

มันต้องขึ้นเป็นกลุ่ม ๆ อยู่แถว ๆ นั้นแหละ

เอ๊ะ

“นี่มันหญ้าข้าวไม่ใช่เหรอ? กินได้เหรอเนี่ย?

【หญ้าข้าว】 เป็นวัชพืชธรรมดา ๆ ที่ขึ้นอยู่ทุกที่ มีแรงในการสืบพันธุ์สูง และการเติบโตก็เร็วอย่างน่าทึ่ง สามารถรับประทานเมล็ดได้ แต่ไม่เป็นที่นิยมในโลกนี้ รสชาติหอมหวานอ่อน ๆ เมื่อหุงสุกนั้นยอดเยี่ยมมาก เนื่องจากขัดขวางการเติบโตของพืชชนิดอื่น จึงถูกถอนออก เป็นหญ้าที่น่าสงสาร สามารถเก็บเกี่ยวได้ถึง 7 ครั้งในเวลาเพียงครึ่งปี

เจอขึ้นมาทันทีเลยเหรอเนี่ย!?

แถมสถานะยังต่ำสุด ๆ ไปเลยด้วยนะ!!

การมีอยู่ของมันนี่มองข้ามไม่ได้เลย...แต่การขยายพันธุ์นี่เป็นภัยคุกคามนะ...จะเปิดกำแพงรอบ ๆ เพื่อป้องกันการขยายพันธุ์ดีไหม? หรือจะแบ่งแปลงนา แล้วแค่ถอนวัชพืชออกไปอย่างเดียวเหมือนกับมันดรากอราก็ได้...แต่ถ้าเมล็ดมันหลุดร่วงลงไปล่ะ? จากหญ้าเพียงต้นเดียว มันจะขยายพันธุ์เป็นจำนวนมาก...ภายในเวลาแค่ประมาณ 1 เดือน สถานการณ์ก็จะควบคุมไม่ได้ไม่ใช่หรือ? ในเมื่อจะบอกว่าเราจะไม่ทิ้งบ้านว่างเลยได้ ก็ต้องวางแผนและแบ่งเขตเพื่อรับประกันว่าเราจะได้ข้าวอย่างแน่นอน...ถึงขนาดนี้แล้ว ดูเหมือนว่าจะมีพลังชีวิตที่แข็งแกร่งนะ...การงอกของมันก็เร็ว...ควรจะสร้างเครื่องอบแห้งดีไหม? ไปขุดแร่จากที่ไหนสักแห่ง แล้วก็สร้างชิ้นส่วนด้วยการหลอมเวทมนตร์ ส่วนพลังงานก็ใช้หินเวทมนตร์? ไม่ได้...ต้องนำรูปแบบเวทมนตร์ที่ใช้มานาไม่พอมาดัดแปลงเสียแล้ว

เฮ้ เป็นอะไรไป? เฮ้!

ถ้ามีข้าวแล้ว เราก็จะสามารถผลิตโคจิจากมันได้ ซึ่งโคจิก็จะสร้างมิโสะหรือโชยุได้

สาเกญี่ปุ่นทำได้เลย!!

เริ่มเลย! เรามาแบ่งแปลงนากัน เพื่อนำข้าวกลับคืนมาสู่มือของเราให้ได้!!

โอ...โอเค ถ้าทำสำเร็จแล้วก็ให้ข้ากินด้วยล่ะนะ

ข้าวสาลีต้มนี่ เบื่อเต็มทีแล้วครับ

ปิ้ววววว

ข้าว! ข้าว! ข้าวร้อน ๆ!

อยากได้ข้าวขาวกับมะขามแช่น้ำด้วยจัง...

โรยปลาชิราสุทอดลงไปก็อร่อยเลย...

สู้ ๆ นะซีรอส

จิตวิญญาณของชาวญี่ปุ่น จะคว้าข้าวแห่งสายพันธุ์นี้มาให้ได้!

ต่างโลกนี่ มักจะกระหายในรสชาติแบบ "วา" นะ