ตอน 3: Chapter 3

ทาข้างแล้วล้างก็เป็นยาที่ทำให้เด็กผู้หญิงยกได้

โคโตะ

ผงยาที่โรยที่ฝ่าเท้าแล้วอาการคันก็จะหายไป

ยาที่แค่ทำให้ควันก็สามารถไล่แมลงได้

อืม ใช่เลย

เขาคือเทียน-คอน

เป็นพ่อค้าประจำที่รู้จักกันมาตั้งแต่ตอนที่คุณย่ายังมีชีวิตอยู่

สินค้าจะฝากไว้กับคุณอย่างดีเลยครับ

เวทมนตร์ของผม

คุณต้องการอะไรหรือครับ?

เอ่อ... ผมได้รับคำสั่งให้ทำของที่คนที่ชอบอยากได้ครับ

คามะตะ [ต้นฉบับ] โรคุสึกาเอโกะ [ออกแบบตัวละคร] vient

เทียนจะแวะมาขายของใช้ในชีวิตประจำวันเป็นประจำ

แล้วก็รับซื้อยาที่ผมทำด้วย

แต่ว่าราคาต่อหน่วยมันถูก เลยต้องทำออกมาเยอะๆ

แล้วคุณทสึบากิเนี่ยเป็นพระผู้ใหญ่ เลยขายยาก...

แน่นอนว่าผมก็ทำยาแก้หวัดธรรมดาๆ ได้นะ

แต่ช่วงหลังๆ มานี้ ความต้องการมันก็เริ่มน้อยลง เพราะว่าหมู่บ้านไหนๆ ก็มีหมอพื้นบ้านแล้ว

ก็ไม่ได้มีความหมายอะไรลึกซึ้งหรอก

แค่ว่ามันเก่าแล้ว เลยอยากได้ของใหม่มาแทนเท่านั้นเอง

ว่าแต่ว่า

คุณเอาเสื้อคลุมมาด้วยเหรอครับ?

!

อะไรก็ได้ครับ

วันนี้ไม่ได้เอามาด้วยสินะ

แต่ก็นะ

เดี๋ยวจะรีบเอามาให้เลยครับ

ลางสังหรณ์ไม่ดี...

...นั่นคือเรื่องของเมื่อวานที่คุยกันอยู่

ผ้าผืนนี้ปักด้วยลูกปัดที่ช่างแก้วหลวงทำขึ้น ซึ่งเป็นดอกไม้ที่บานได้เฉพาะที่ก้นโอเอซิสแห่งหนึ่งเท่านั้น

และวันนี้

วิบวับ

ส่วนอันนี้เป็นของที่ข้ามทะเลมา เป็นขนของอสูรกายที่จะปรากฏตัวเฉพาะในคืนเดือนขาวเท่านั้น

ผ้าผืนนี้ก็... ใช่แล้ว

แวววาว

ย้อมด้วยน้ำศักดิ์สิทธิ์จากแดนหิมะ เลยให้สีที่สวยงาม และไม่ซีดแม้ว่าจะซักกี่ครั้งก็ตาม

ฮ่า...

ไม่คิดเลยว่าวันถัดมาจะนำมาได้เยอะขนาดนี้

เอาล่ะ

จะทำยังไงดีล่ะครับ

ว่าแต่ ตัวที่ผมแนะนำที่สุดนี่คงจะเป็นสีลาเวนเดอร์มั้งครับ

จริงๆ แล้วผมอยากจะแนะนำสีโรสพิงค์มากกว่านะ

ไม่เอาเด็ดขาด

ก็รู้อยู่แล้วนี่นา

โอ๊ะ...

อยากจะ... เอา "ยาที่กำลังกลิ้งอยู่ตรงมุมบ้าน ซึ่งมีอสูรกายเรืองแสง มาบีบให้เป็นรูป" ด้วยแสงแดด...

ทำไมถึงเอามาแต่สีฉูดฉาดแบบนี้ล่ะ...

ทำไมเหรอครับ

คนที่บอกว่าไม่สนใจของประดับตกแต่งอะไรเลย เพราะว่าเสื้อผ้าของแม่ยังใส่ได้...

คนนั้นน่ะสิ ที่เป็นคนพูดขึ้นมาเองนะ?

ก็ช่วยไม่ได้นี่นาที่จะตื่นเต้นไปหน่อย

ถึงตอนตั้งชื่อให้ "แม่มดแห่งทะเลสาบ" ก็ยังแนะนำไปตั้งเยอะ แต่ก็ไม่ได้สั่งตัดเลย

ไม่ต้องกังวลเรื่องราคาหรอก

ถึงจะช้าไปหน่อย แต่ผมจะมอบให้เป็นการฉลองนะครับ

แถวนี้มีแบบน่ารักๆ ปุ๊บปั๊บเลยนะ

น่ารักเหรอครับ...

ตัวฉันในทีエンนี่มันหยุดอยู่ที่ความทรงจำตอนอายุประมาณ 10 ขวบเลยหรือเปล่านะ...

ครั้งแรกที่เจอกับทีエン ก็ผ่านชายกระโปรงของคุณย่า

ก่อนหน้านั้นก็เป็นพ่อของทีエンที่เป็นพ่อค้าเร่ ที่มาหา "แม่มดแห่งทะเลสาบ"

ทีエンที่ได้เรียนรู้การค้าจากพ่อ ก็ได้รับสืบทอดต่อมา

ครอบครัวเทียนได้รับการดูแลอย่างดี ไม่มีอะไรไม่สะดวกเลย

แม้แต่ตอนที่คุณย่าจากไป

ถ้าไม่มีพวกคุณสองคน ก็อาจจะฝังศพไม่ได้ด้วยซ้ำ

เพราะฉะนั้น พอมีคนพูดแบบนั้นกับพวกเรา

พวกเราก็พูดอะไรไม่ออกเลยล่ะครับ

ถึงจะไม่ค่อยเข้าใจนัก

แต่ก็รู้ว่า ถ้าใส่ชุดนี้เข้าไปแล้ว คงจะทำยาได้ไม่สำเร็จแน่ๆ

ก็รู้แบบนั้นน่ะครับ

นอกจากนี้

สำหรับฉันแล้ว ก็รู้สึกว่าไม่มีสีไหนที่เหมาะเลย

ถึงแม้ว่าทีエンจะเป็นคนเลือกแล้ว ก็คงจะไม่มีสีไหนที่ไม่เหมาะหรอกนะ

สีของเสื้อคลุมคุณฮาริจู...

อ๊ะ

ดีจัง...

แต่ถ้าสั่งตัดเสื้อคลุมสีนี้

จี้~

แล้วรู้สึกเหมือนถูกคลุมด้วยเสื้อคลุมของเขาจนใจลอยไปหมดเลย...

อะไรเหรอ? สนใจอันนั้นเหรอ?

เดี๋ยวก่อนนะ ลองทายดูสิ

เงิน

หยุดนะ

ทีเอียน หยุดเดี๋ยวนี้นะ

● ● ● ● ● ●

จบแล้ว

นี่มันก็เหมือนกับการบอกว่า "สนใจ" แล้วนี่นา...!

กึกกัก

นี่ไง

สีนี้เหมาะกับคุณนะ

ลองดูสิ

ผ้าตรงนี้กับตรงนี้อาจจะดูเรียบๆ นะ

แต่ว่าการทอทำให้มันดูเหมือนดอกไม้ได้นะ

พอออกไปใต้แสงแดดก็จะเห็นชัดเลย

แต่ว่ามันไม่ได้ออกไปใต้แสงแดดบ่อยๆ ก็เลยดีที่มันดูธรรมดาๆ น่ะ

ถ้างั้นสีนี้ดีแล้วล่ะ

มันชื่อว่าสีเขียวใบไม้

เป็นสีป่าที่คุณชอบเลยนะ

สีป่าที่สะท้อนในทะเลสาบ...

เอาอันนี้แหละ

เพราะตอนทอจะผสมไหมกับด้ายทอง พอมีแสงจากตะเกียงส่องเข้าไปก็จะสวยขึ้นมากเลยล่ะ

ก็ไม่ได้จะไปโชว์ความสวยให้ใครดูก็เท่านั้นเอง

ถึงอย่างนั้นฉันก็มีหน้าที่ต้องอธิบายสินค้าของตัวเองนี่นา

สอง

ในเมื่อมาถึงแล้ว ลองสีแดงกับสีแก้มดูไหม จะได้เห็นสีเลือดฝาดชัดขึ้นด้วย

สีเลือดฝาดน่ะ แค่ตบแก้มก็เปลี่ยนได้แล้วน่า

แม่มดน่ารักของฉันมาตบแก้มตัวเองไม่หยุดแบบนี้ จะปล่อยผ่านไปได้ยังไงกันนะ

เพราะว่าผิวคุณมันขาว เลยต้องเป็นสีชมพูที่มีโทนสีฟ้าถึงจะเข้ากับคุณที่สุด

ไม่โดนแดด เลยอยากจะบอกว่ามันซีดใช่ไหมล่ะ?

การมองทุกอย่างไปในทางลบแบบนี้ มันเป็นนิสัยที่ไม่ดีของคุณมาตั้งแต่เด็กเลยนะ

เอาล่ะ สีแดงจะเอาแบบไหนดีล่ะ?

อันนี้เป็นภาพด้านข้างของคุณเคาน์เตสทากิล ที่เป็นแฟชั่นสุดฮิตจนคนในเมืองหลวงรู้จักกันหมดแล้ว

ส่วนงานฝีมือเปลือกหอยอันนี้ เป็นชิ้นงานที่ช่างฝีมือใช้เวลาสามปีในการทำเลยนะ

เงินไม่เป็นไรหรอก ฉันอยากจะซื้อให้โรเซ่เอง

แล้วอันนี้ก็...

ทางนี้ด้วยนะ

หยุดก็ไม่มีประโยชน์หรอก...

กลับไปทำงานกันเถอะ...

ไม่กี่วันต่อมา

โฮ่...

!

กริ๊ง...

โฮ่...

แง้

ซูรา...

ก็ยังจะไปสั่งทำเสื้อคลุมใหม่ทันทีแบบนี้

มันก็เหมือนกับการบอกว่า "เพราะคุณจะมา เลยสั่งทำใหม่" เลยนี่นา

ฮ่า...

ฉันไม่อยากให้ใครจำฉันในฐานะแม่มดโง่ๆ ที่ตื่นเต้นกับคุณฮาริจูแบบนี้หรอกนะ...

กึกกัก...

ฮะ!

เรือเข้าเทียบท่าแล้วเหรอ

9:4

...เอาล่ะ

อึก

8

ปิกิ

กุกิ

1

4

คารานิ

คารานิ...

ยินดีต้อนรับค่ะ

ของที่สั่งไว้ ได้มาแล้วใช่ไหมคะ?

อ่า

มองเมื่อไหร่ก็ดูดีจัง

ฝากของด้วยนะคะ

ซุ

ช่วยตรวจสอบให้หน่อยสิ

...เอ่อ

เหนื่อยไหมคะ? มียาบำรุงกำลังด้วยนะคะ

ไม่เป็นไร

ทำหน้าเหมือนมีพิรุธจัง...

ไม่เชื่อยาของแม่มดเหรอเนี่ย

แล้วทำไมถึงเลือกยาเสน่ห์ล่ะคะ?

...อะไรกันเนี่ย

เหตุผลที่เขาต้องการยาเสน่ห์เนี่ย คิดไปจนหมดแล้วล่ะ

ก็ดีแล้วที่ไม่ต้องทาลิปสติกนี่นา

ตอนนี้ มีอะไรพังไหมคะ?

...ช่วยเก็บกวาดให้ได้บ้างไหมคะ?

ถ้างั้น

น่าเสียดายที่ไม่มีเวทมนตร์ที่ทำให้ห้องจัดเก็บให้เองโดยอัตโนมัตินะคะ

ก็ต้องใช้สองมือช่วยกันสิ...

สองมือคู่นี้ถึงแม้จะร่ายเวทได้ แต่ก็เก็บกวาดไม่เป็นเลยค่ะ

ก็เพราะเป็นแม่มดนี่นา

นี่มันอะไรน่ะ?

เอ๊ะ? อ่า

ผักกาดหอมเมื่อสองสามวันก่อนนี่คะ

อันที่น่าจะกินไม่ได้แล้วน่ะ

...คุณแม่มดทานแต่ผักกาดหอมตลอดเลย มีความชอบเป็นพิเศษเหรอคะ?

เปล่าค่ะ ผักที่ปลูกในสวนหลังบ้านมีแต่ผักกาดหอมนี่แหละค่ะ

ถึงจะไม่ปรุงอาหารก็กินได้นะคะ

ห๊ะ?

ห๊ะ?

บอกไปสองครั้งแล้วนะ

กินแต่ผักกาดหอมเหรอ?

เวลาออกไปในเมืองก็มีกินอย่างอื่นบ้าง...แต่โดยพื้นฐานแล้วก็แบบนั้นแหละค่ะ

สงสัยจะสนใจเรื่องการกินของคุณแม่มดสินะ

...ขาไก่ยังมีเนื้อติดอยู่อีกหน่อยนะ

ถูกคุณฮาริจูมองอยู่

เป็นไปไม่ได้...

ขนตาหนา ใบหน้าดีนี่นา

ได้เห็นอาวุธใบหน้าขนาดนี้ในระยะประชิดเลยเหรอเนี่ย...!

ทาฟุริ...

คาวะโทชิ

ขอโทษนะคะ

ไม่เป็นไรค่ะ

ห๊ะ...

...เอาเป็นว่า จะเริ่มกระบวนการปรุงยาจากวัตถุดิบที่ได้รับมาก่อนนะคะ

ขั้นตอนต่อจากนี้จะใช้เวลาพอสมควร รบกวนมาอีกครั้งในอีกหนึ่งเดือนนะคะ

ต้องใช้เวลานานอีกเหรอ...

ห๊ะ...