ฟางฮวานหง มองไปที่ซงไคที่กำลังเล่นสนุก
เอะจิจิ เดินไปตามทางในโรงเรียน
กลาง
เรย์ริน ขึ้นมาแล้วนะ... ข้างหลัง
จะทักทายว่ายังไงดีนะ...
...คุณฮินะ
ดิฉันเองค่ะ
ช่วยเปิดประตูให้หน่อยได้ไหมครับ
...คุณเหรอ?
มีใครอื่นอีกไหม?
เปล่าค่ะ
มีแค่ดิฉันคนเดียวนะคะ
.........
เก้าวันแล้วตั้งแต่พิธีฉลองเทศกาลขอพร...
นี่เป็นครั้งแรกที่ได้สบตาตรงๆ กับคุณเอะสึกิเลยนะ...
จะขอพูดตรงๆ เลยนะครับ
ช่วยยุติการสลับตัวให้ตอนนี้เลยได้ไหมครับ
ทั้งฟุยุคิและริริก็รู้แล้ว
คุณวาชิก็ดูจะสงสัยอยู่เหมือนกันนะ
จริงๆ แล้วอยากจะใช้เวลาตามที่คุณเคิสึกิปรารถนาเลย
ในเมื่อฝ่าบาทฮองเฮาทรงทรุดด้วยพิษแมลงแล้ว
แต่ว่าฝ่าบาทจะหลีกเลี่ยงไปได้ถึงเมื่อไหร่กันนะ...
ดิฉันก็ต้องรีบกลับไปหา 'โฮริริน' แล้วช่วยท่านไว้
ฝ่าบาทฮองเฮาเหรอคะ?
ท่านทรงปวดทรมานมาตั้งแต่เมื่อวานแล้วค่ะ...
เพราะท่านทรงห่มผ้าอยู่บนเตียง เลยไม่รู้เลยค่ะ...
เช่นนั้นก็... เป้าหมายของคุณพระสนมก็คือ
การลอบสังหารฝ่าบาทฮองเฮา
ตามแผนเดิมแล้วคือจะฆ่าดิฉันก่อน แล้วค่อยทำกับฝ่าบาทค่ะ
แต่เพราะว่าได้สะบัดคำสาปออกจาก 'โฮริริน' ด้วยคันธนูปราบมารไปแล้ว
ในมุมมองทางวิถีเต๋าแล้ว คิดว่ายังไงคะ?
อาจจะย้ายไปหาฝ่าบาทอย่างรวดเร็วแล้วก็ได้นะ...
ใช่แล้ว
คุณพระสนมคงจำกัดไว้แค่ 'สตรีผู้สูงศักดิ์แห่งจี๋ฉี' เท่านั้นล่ะค่ะ
คำสาปโดยพื้นฐานแล้วจะโจมตีเหยื่อที่อ่อนแอ
เพราะอย่างนั้นเอง พิษแมลงเลยถูกส่งมาหาคุณ... หรือว่าคือดิฉันล่ะค่ะ
และเมื่อถูกสะบัดออกไป ก็มุ่งหน้าไปยังเหยื่อรายต่อไปเลยค่ะ
เมื่อเป็นเรื่องของวิถีเต๋าแล้ว ช่างน่าเชื่อถือจริงๆ เลยนะ...
ดังนั้น ดิฉันจึงอยากจะปัดเป่าคำสาปด้วยคันธนูปราบมารอีกครั้งค่ะ...
ฝ่าบาทไม่ได้ให้คันธนูแก่ 'จู เคิสึกิ' เลยค่ะ
ดังนั้น ดิฉันจึงอยากจะกลับไปที่โฮริรินเดี๋ยวนี้เลยค่ะ
ถ้าเป็นอย่างนั้น ในฐานะหลานสาวของฝ่าบาท ก็คงจะให้ยืมคันธนูด้วยความยินดีค่ะ
นี่คุณ...!
เลือดอะไรน่ะ!
หืม? อ่า แค่ดึงคันธนูมากไปหน่อยค่ะ...
ต้องขออภัยด้วยที่ทำให้พระวรกายบาดเจ็บค่ะ
แต่ว่า... เอ่อ... เป็นแค่รอยถลอกเองค่ะ
ว่าแต่ ทำไมต้องเป็นคุณที่ดึงด้วยล่ะคะ?
เป็นแค่รอยถลอกเอง จะให้เลือดออกเยอะขนาดนั้นได้ยังไงกันล่ะคะ!
ให้ทหารหรือขันทีทำก็พอแล้วไม่ใช่เหรอคะ?
น่าจะอยู่ภายใต้การดูแลของตระกูลเก็นนะ แล้วคุณวาชิก็เป็นสายเลือดของตระกูลเก็นด้วยนี่คะ
ถ้าให้เขาดึงแทน กังวานน่าจะเพราะกว่าไหมคะ?
คุณเอะสึกิคะ...
อะไรกัน นี่มันความคิดที่ขี้เกียจชัดๆ เลยนี่นา
ถูกต้องเลยค่ะ
ดิฉันนี่เองค่ะ ที่คิดไปเองว่าต้องเป็นดิฉันที่จัดการให้ได้...
ห๊ะ?
ทนอยู่เฉยๆ ไม่ไหวจริงๆ เลยค่ะ...
ยังไงก็ตาม ดิฉันตั้งใจไว้ว่าจะจัดการให้ทุกอย่างเองให้ดูเลยค่ะ...
ดิฉันนี่เองค่ะ ที่พูดจาโอ้อวดกับฝ่าบาทโดยอาศัยความคิดที่ตั้งไว้แบบนั้น...
ยังทำท่าทางให้ริริดู... ข้ามกำแพง... เหยียบย่ำ...
โอ้อวดกับฝ่าบาทเหรอ!?
ค... นี่คือที่เขาเรียกว่าการหมุนฟรี... งั้นเหรอ...?
การที่มีพลังกายมากเกินไปนี่น่ากลัวจริงๆ นะ...
เอ
จู่ๆ เป็นอะไรไปล่ะ!
ขอประทานอภัยค่ะ
ดิฉันกำลังยืนนิ่งไม่ได้เลย เพราะความละอายใจครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิต ที่เกิดจากการที่ตัวเองทำตัวได้ไม่เข้าท่า ด้วยพลังกายและอารมณ์ที่พลุ่งพล่านค่ะ...
คุณนี่อ่อนแอในเรื่องแปลกๆ นะ!?
อื้อ
โดยรวมแล้ว วิธีรับมือมันแสนจะเฉื่อยชาเลยนะ
เพราะถูกสาป
เพื่อปัดเป่าคำสาป
จะดึงคันธนูเหรอคะ?
มันก็ไม่ต่างอะไรกับการไล่แมลงวันให้หนีด้วยมือชั่วคราว
ถึงคุณเคิสึกิจะดูเป็นคนขี้ขลาดมากอยู่แล้ว
เลยนี่นา
แต่กลับแข็งแกร่งในเรื่องแปลกๆ นะคะ
ก็หมายความว่าคุณเป็นแค่ตุ๊กตาตัวน้อยที่ฆ่าแมลงไม่ได้สินะคะ
การจะสะท้อนคำสาปกลับไปนี่... ในกรณีนี้
ถ้าถูกสาปก็ต้องสะท้อนคำสาปกลับไปสิ!
!
หมายความว่าให้สาปคุณพระสนมจูต่างหากค่ะ
ถึงอย่างนั้น ถ้าจะใช้พิษสู้พิษ ก็ต้องรวบรวมแมลงสำหรับพิษแมลงให้ได้ก่อนสิ
...คำสาปมันก็เป็นแบบนั้นน่ะค่ะ
กว่าจะกลายเป็นพิษแมลงก็ต้องใช้เวลาหลายวันสินะคะ
สุดท้ายแล้ว ต่อให้บอกว่าเป็นการสะท้อนคำสาป มันก็ไม่ได้ง่ายๆ นะคะ—
อืม เพราะว่าภาชนะมันไม่พอ
ไม่ๆ
ไม่ๆ
จะให้คุณแมงมุมกับคุณตะขาบอยู่ด้วยกันได้ไหมคะ
...!
คาดะ? คะเซะ
แกเนี่ยนะ จะทำพิษแมลงด้วยเหรอ!?
ถ้ามีแมลงที่รอดจากการแย่งชิงกินกันได้ก็พอแล้วเหรอคะ?
เอ๊ะ...? ใช่ค่ะ
แต่พิษแมลงของคุณพระสนมก็เหมือนแมงมุมเลย
เลยต้องการแมลงขนาดใหญ่ที่สามารถกินแมงมุมได้ แต่ว่า
แมลงที่กินแมงมุมได้...
อะไรกัน
คุณเอะสึกิคะ!
น, นี่มันอะไรกันเนี่ย!?
ไปกันเถอะค่ะ!
ช่วยอธิบายด้วยค่ะ! เราจะบุกจากประตูหลังนะคะ!
เร็วเข้าสิคะ!
เปิดประตูเถอะ!
อย่าให้ความกังวลเข้าครอบงำจนตื่นตระหนกไปเลย
จิตใจวุ่นวาย
ข้าคือ... "องค์รัชทายาท" นะ
เป็นเพราะธรรมชาติกำลังหวาดกลัวต่อการประชวรหนักของพระมารดาแห่งแผ่นดินกระมัง
ท่านครับ/เพคะ! เมฆมืดมัวน่าขนลุก... ที่นี่ไม่เป็นสิริมงคลเลยค่ะ!
โปรดกลับไปยังที่ที่ควรจะเป็นในฐานะองค์รัชทายาทโดยเร็ว
หากได้รับการส่องนำจากพลังมังกรอันเข้มแข็งของฝ่าบาท ฝ่าบาทและขุนนางในราชสำนักก็จะรู้สึกมั่นใจขึ้นมากค่ะ
จัดการงานราชการให้เรียบร้อย แล้วออกคำสั่งเสีย
จงเป็นธรรมและมีความสามารถ
ให้เริ่มพิธีสวดมนต์เร็วขึ้นครึ่งชั่วยาม
ผู้ที่คุ้มครองด้วยพลังมังกรอันเข้มแข็ง นั่นคือ "องค์รัชทายาท"
"องค์รัชทายาท" นะ
หากผู้คนรับรู้ว่ามีการเตรียมการรับมืออย่างรวดเร็ว จิตใจก็จะสงบลง
หะ...
ให้เหล่าแพทย์ทบทวนคำสั่งห้ามเปิดเผยอีกครั้ง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องยาเข้าออก หรืออาการป่วยก็ต้องไม่รั่วไหล
การเลือกผู้ที่ปากหนักให้ยามเฝ้าประตูนั้น ฝากไว้กับหัวหน้ายามแล้ว
ไปเอาบัญชีรายชื่อที่ห้องตรวจมาสิ
แล้วก็เรียงชื่อชาวบ้านให้เรียบร้อย
อ่า เริ่มทำแล้วสินะ
เขียนไว้แล้ว
ชอบจัง
เข้ากันดีจัง
สำหรับเหล่าตุ๊กตาตัวน้อย ให้มอบผ้าไหมชั้นดีเป็นของขวัญสำหรับพิธีกลางฤดูใบไม้ร่วงนะ
มันจะทำให้คนเบนความสนใจไป และเมื่อพวกเขาสนใจการปัก ก็จะขังตัวอยู่ในวังเองโดยธรรมชาติ
ค่ะ, ค่ะ
เราได้ส่งรายงานถึงฝ่าบาทจักรพรรดิไปแล้วค่ะ
ที่พระราชวังหลัก ไม่จำเป็นต้องพูดถึงอาการประชวรของสมเด็จพระราชินีอีกแล้ว
ตรงกันข้าม ให้ทำเหมือนว่าอาการนั้นเป็นเพียงเล็กน้อย
ให้ทำเหมือนว่าอาการมันเล็กน้อย เพื่อที่ว่าพระองค์จะพอมีเวลาให้รับการเยี่ยมของพวกเราได้
พวกเจ้าก็ยิ้มแล้วกลับไปที่พระราชวังหลักก่อน เพื่อที่จะได้ไปบอกต่อเรื่องนี้
ไม่ต้องเสียเวลามากกว่านั้น
แต่ว่า...
ดังนั้น ขอให้พวกเจ้าอยู่ที่นี่ก่อนเถอะ
เป็นเวลาหนึ่งชั่วยามแล้ว
...
...
...ตามบัญชาค่ะ
...ช่วยเปิดให้หน่อย
ข้างหลังประตูบานนี้มีคนที่สำคัญอยู่
คุณแม่ที่น่านับถือ กับ
คุณผู้หญิงที่ทำให้รู้ถึงความรักอันอ่อนโยนของท่าน
หลิงหลิน
ถึงจะเป็นคนที่สำคัญ คนที่สำคัญขนาดนี้
ช่วยเล่าให้ฟังหน่อย...
แต่การกระทำของตัวเองต่างหากที่ทำให้หลิงหลินเจ็บปวด
ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม ต้องขอโทษให้ได้
ขอร้องล่ะ...!
มีเรื่องอะไรหรือคะ
พระราชวังคิริเป็นที่ปิดผนึกไว้นะคะ
ฟุยุซึคิ!
หากเป็นเรื่องด่วน ก็โปรดแจ้งเรื่องที่ต้องการทราบได้เลยตรงนี้ค่ะ
ฟุยุซึคิสินะ ที่นี่เรย์ริน... ไม่สิ
คุณเอะสึกิมาแล้วหรือคะ
เปิดประตูเถอะ!
คิริ ฟุยุซึคิ
ไม่ฟังคำสั่งขององค์รัชทายาทเลยหรือคะ
เปิดประตูเถอะ!
ตอบมาให้สั้นๆ สิ
คุณเอะสึกิมาอยู่ที่นี่เหรอคะ
ค่ะ
เจ้า... รู้ใช่ไหม?
...ไม่สามารถจะกราบทูลได้ค่ะ
ตอบมาสิ ฟุยุยูกิ
ทำไมล่ะ
เรย์รินถูกผู้หญิงคนนั้นช่วงชิงตัวไปไม่ใช่เหรอ
ถูกท่านเจ้าบ้านรุกรานแล้วทำไมเจ้าถึงไม่ร้องเรียน!
นั่นคือบทลงโทษค่ะ!
เพราะว่าข้าเองที่ไม่สามารถยื่นมือเข้าไปช่วยท่านเจ้าบ้านได้
การที่ข้ายังคงยับยั้งการลงมือในสถานการณ์นี้
ก็เพื่อเป็นการลงโทษตนเองนี่แหละค่ะ
อะไรกัน...?
องค์ชาย่ะ เป็นผู้ที่สามารถพลิกสถานการณ์ให้เปลี่ยนไปได้ แม้จะเกินกว่าความประสงค์ของคุณเรย์รินเลยก็ตาม
สำหรับองค์ชายเพียงท่านเท่านั้น ข้าถึงจะสามารถเล่ารายละเอียดของเรื่องนี้ให้ฟังได้ค่ะ
...ถูกคุณเรย์รินโน้มน้าวแล้วสินะ
●●●●●
“เพราะว่าเป็นองค์รัชทายาท”
อืม
เพราะว่าข้าจะพลิกสถานการณ์ให้มันเปลี่ยนไปเอง
จะใช้อำนาจลงโทษคุณเอะสึกิให้เป็นไปตามความประสงค์ของเรย์ริน
ถ้าบอกไม่ได้...
ตัวของตัวเองนี่
ช่างน่าขันเสียนี่กระไร
องค์ชาย!
ถึงกับถอดมงกุฎออกเลยหรือคะ...!
ตอนนี้ข้าขอสาบานว่าจะไม่ใช้พลังอำนาจไปเล่นสนุกโดยไร้มงกุฎ
ดังนั้นได้โปรดให้ข้าได้พบคุณเรย์รินด้วยเถอะค่ะ
ขอร้องล่ะ...!
...เชิญทางนี้ค่ะ
...!
คุณนางกำนัลคนหนึ่งจะมากันองค์รัชทายาทได้อย่างไรกันคะ
ขอบคุณนะ ฟุยุซึคิ
การนิ่งเงียบ
ถือเป็นการลงโทษ
ที่ท่านเจ้าบ้านได้กล่าวไว้
คราวนี้แหละที่อยากจะปกป้องชีวิตของท่านเจ้าบ้านให้ได้
แต่ถึงอย่างนั้น ก็ไม่อาจไม่ปรารถนา
การลงโทษผู้หญิงที่ทำให้ท่านเจ้าบ้านตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้ได้
และบทลงโทษสำหรับตัวข้าเองด้วย... โบ๊ะ
ขอเรียนให้ทราบทุกสิ่งที่ข้าทราบเท่าที่จะทำได้ค่ะ
ท่านเสนาบดีเอ๋ย~ ท่านเสนาบดีนี่นา
แย่แล้วค่ะ
ถึงแม้ว่าท่านเสนาบดีจะเป็นสายตระกูลคูระ
แต่ในโลกนี้ก็มีขั้นตอนการทำอะไรอยู่เหมือนกันนะคะ
ก่อนอื่นก็ต้องส่งเอกสารไปสอบถามหน่วยงานที่เกี่ยวข้องก่อนค่ะ
หลังจากที่ได้รับตราประทับรับรองว่าการนำออกนี้เป็นสิ่งที่ชอบธรรมแล้วล่ะก็~
ไม่นะ!
ข้าราชการคนหนึ่งกลับนำคันธนูปาฏิหาริย์ที่เป็นสมบัติของชาติออกไปเองซะอย่างนั้น
เสียงดังน่ารำคาญจังเลยค่ะ!
กลิ่นอายจากในพระราชวังหลังนี่เริ่มผิดปกติแล้วล่ะค่ะ
อาการประชวรหนักของฝ่าบาทฮองเฮา ถือเป็นเหตุการณ์สำคัญของประเทศเลยนะคะ
เจ้าจะขออนุญาตจากคนรอบข้างทุกครั้งเลยเหรอ ในตอนที่เจ้ากำลังเหนี่ยวศรใส่ศัตรูในสนามรบอย่างนั้นเหรอ?
เพราะว่ามีทั้งหัวหน้างานที่เอาแต่ใจ
หรือผู้มีอำนาจที่ชอบสั่งอะไรตามใจตัวเองน่ะค่ะ
ใช่ค่ะ ใช่ค่ะ จะขออนุญาตค่ะ
ถ้าไม่มั่นใจในความปลอดภัยของตัวเอง ก็คงเหนี่ยวศรไม่ได้สินะคะ
ก็เพราะว่าศัตรูของข้าน่ะ
ไม่รู้จักเก็บปากนี่นา
เหล่าเสนาบดีก็จะไม่ถูกตำหนิใดๆ ทั้งสิ้น
ทุกสิ่งที่ข้าจะทำต่อไปนี้ ล้วนเป็นไปตามอำเภอใจของข้าเอง
ข้าจะบันทึกไว้ด้วยนะ ว่าเจ้าเป็นคนห้ามการนำคันธนูออกไป
รีบหุบปากซะ
อ๊ะ จะบันทึกให้เหรอคะ?
นั่งลง!
คันธนูปาฏิหาริย์เพื่อขอพรให้หายจากอาการป่วย...
ท่านเสนาบดีเชื่อในมนตร์ดำนี่ น่าประหลาดใจจริงๆ ค่ะ
เดิมทีข้าไม่เชื่อเรื่องพวกนั้นหรอกนะ
แต่ก็เป็นความจริงที่ว่า เมื่อเอะสึกิเริ่มยิงธนู อาการป่วยของคุณเรย์รินก็ทุเลาลง
คงเป็นเพราะว่าอาวุธวิเศษนั้นมีพลังวิญญาณสถิตอยู่กระมัง
ขอรับครับ/ค่ะ คันธนูปาฏิหาริย์
แม้แต่องค์ชายเองก็ไม่ได้ผลักไสขนาดนั้นเลยนี่นา
ก็เข้าใจได้นะว่าท่านเป็นห่วงอาการของเธอ
นี่คือความรู้สึกนี่เอง
แต่ว่า... นั่นหมายความว่าองค์ชายเริ่มยอมรับเอะสึกิแล้วอย่างนั้นหรือคะ?
เอะสึกิที่
ยิงดอกซากะออกไป
แล้วท่านก็ไม่ได้ทัดทาน
แต่กลับปล่อยให้เธอไป
?
เมื่อครู่นี้ องค์ชายดูเหมือนจะตกใจกับบางสิ่งบางอย่างเลยนะคะ
...การสอบถามนี่ไม่ใช่หน้าที่ของข้าสินะ
หน้าที่ของท่านเสนาบดีวาศ คือการนำอาวุธออกมาขับไล่ศัตรูและภัยพิบัติ
ในฐานะที่เป็นสายตระกูลคูระ ผู้สืบเชื้อสายจากฮ่องเต้ และเป็นผู้ที่ดูแลเรื่องน้ำแข็งและการรบ
ข้าจัดการเองจะดีกว่า
คันธนูปาฏิหาริย์ก็จะทำหน้าที่ของมันได้อย่างเต็มที่
รออยู่เถอะนะ ชูเอะสึกิ
จะปล่อยให้เจ้าช้าไปได้อย่างไรกัน
โอยะ
ประหาร!
สมบัติของชาติ! ทำลาย!
ด้วยแรงที่โง่ๆ แบบนั้น จะยิงธนูได้อย่างไรกัน อ๊ะ!
คันธนูวิเศษที่เป็นสมบัติของชาติ จะยอมแพ้ให้กับกำลังกล้ามเนื้อได้อย่างไร
น่าจะไม่มีครั้งไหนที่สายธนูขาดมาตั้งแต่หลายร้อยปีก่อนแล้วนะ
แล้วนี่มันอะไรกัน ในยามนี้เนี่ยนะ!?
ปัง!
ตอนที่ตั้งท่า มันเหมือนกับว่ามันกำลังอ้อนแขนข้าเลย
ไม่สิ มันไม่ใช่แค่การอ้อน แต่เหมือนกำลังยึดเกาะอยู่
คันธนูปาฏิหาริย์ที่ช่างฝีมือตระกูลคูระรังสรรค์ขึ้น
ไม่ว่าศัตรูแบบไหน หรือแม้แต่เปลวไฟที่กำลังคำราม ก็ไม่เกรงกลัว
ถ้าจะมีสิ่งที่เหนือกว่านั้นล่ะก็ นั่นก็คือ—
เมื่อมันถูกปลดปล่อยจากแรงกดดัน ในมือของคนตระกูลคูระที่คุ้นเคย
เหมือนกับว่าเส้นเอ็นแห่งความตึงเครียดมันขาดสะบั้นไปเลยล่ะ—
ดินพิชิตน้ำ และน้ำพิชิตดิน
...พลังของผืนดินงั้นหรือ?
ผืนดินอันหนักอึ้งนั้น สามารถทำให้แม้แต่น้ำที่กำลังปั่นป่วนสงบลงได้
คันธนูปาฏิหาริย์ของตระกูลคุระที่ควรจะเข้ากันไม่ได้ แต่กลับถูกเจ้าตัวน้อยตระกูลชูใช้งานต่อเนื่องมานานกว่าสามเคียว
ตอนแรกก็เต็มไปด้วยการยิงแบบสะเปะสะปะ
แต่ก็ค่อยๆ พัฒนาฝีมือขึ้น และสุดท้ายก็ยิงเข้าเป้า
ราวกับว่ากำลังพิชิตคันธนูนั้น
พลังแห่งวารีที่ต้านทานอยู่
ราวกับถูกพลังแห่งปฐพีเข้าพิชิต
ท่าร่ายรำราวกับผีเสื้อกลางวัน
เธอที่เรียกองค์ชายว่า "โอ-จูเน-ซามะ"
หลังจากเทศกาลโกะชิโช ก็เริ่มจะออดอ้อนองค์ชายโดยไม่เกรงใจใคร "หวง เรย์ริน"...
เธอที่คุ้นชินกับความกลัวตาย
"ชู เอะสึกิ" ที่ขยันขันแข็งและยิ้มด้วยความเมตตา...
อย่างนั้นเอง
อย่างนั้นเองรึ...!
ท่านเสนาบดี!?
เดี๋ยวก่อนนะ ไปไหนกันล่ะ!?
บ-僕ไม่ได้เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้เลยนะ จะบันทึกให้เรียบร้อยใช่ไหมครับ!?
จะกลับไปที่โคมามิยะ
คึ...
บันทึก...อู้วววว!
เอ๊ะ...
ก็... ไม่ไหวแล้ว...
ดิฉัน...
เพิ่งหายจากอาการป่วย...
เองค่ะ...
ไม่ต้องกังวลเลยค่ะ คุณเอะสึกิ!
มาถึงแล้วค่ะ!
กำลังโหลดหน้าถัดไป... (10/28)
มังงะ ที่คุณอาจชอบ
ได้เป็นถึงท่านเจ้าครอบครองดินแดน แต่ดันมีพลเมืองเริ่มต้นจากศูนย์ซะงั้น
ตำรับปริศนา หมอยาแห่งวังหลัง
เสียงรำพึงจากหมอยา บันทึกไขปริศนาแห่งวังหลังของเหมาเหมา
ยมลแห่งยมโลก
เกษตรตามใจพี่ที่ต่างโลก
การต่อสู้ชิงบัลลังก์ในเงามืดของเจ้าชายไร้ค่าสุดแกร่ง
ตำนานดาบและคทาแห่งวิสตอเรีย
ชีวิตตัวประกอบอย่างตูช่างอยู่ยากในโลกเกมจีบหนุ่ม (ภาคสาธารณรัฐ)
การปฏิวัติของสาวน้อยหนอนหนังสือ
แบล็คโคลเวอร์
ซวยเหลือหลาย เกิดใหม่กลายเป็นดาบ
