ตอน 47.5: Chapter 47.5

ผมถอดความเป็นเด็กมัธยมปลายปีหนึ่งในฤดูร้อน

ปลดปล่อยความเป็นถื๊อถื๋อ

ฉบับล่าสุดในนิตยสารเคซีกำลังฉายในทีวีแอนิเมะสุดปัง จะวางจำหน่ายวันที่ยี่สิบสองเดือนพฤศจิกายน ต้นฉบับ／อิโนะอุเอะ เคนจิ／มังงะ／โยชิโอกะ คุมิ

อยู่ๆ นะ เดือนนี้เป็นตอนพิเศษที่มีโนจิมะ เก็น (พากย์โดย เอคุจิ ทาคูยะ) เป็นตัวละครหลักนะ

เฮ้ย! ท่าทางอะไรน่ะ

★มังงะเรื่องนี้เป็นเรื่องสมมติ ไม่ได้เกี่ยวข้องกับบุคคลหรือชื่อองค์กรที่มีตัวตนจริงนะครับ

เรื่องความฝันที่คนอื่นเล่าให้ฟังเมื่อคืน มันก็ไม่สำคัญที่สุดในโลกนี่นา

ก็ก็...

ใครบอกว่ากำลังเล่าเรื่องความฝันกันเล่า!?

นี่เรื่องจริงนะ ระหว่างที่คุณครูสอนพิเศษอย่างเอเลน่าจังมากับผมเนี่ย

นี่มันโลกหนังผู้ใหญ่ชัดๆ

หรือว่าเกมอีโรติก

เปล่าๆ จริงจังเลยนะ

ถ้ามีคุณเอเลน่ามา ก็คงพิสูจน์ให้เห็นความจริงได้เลยล่ะ

หืมมมม

ก็เสียดายแย่เลยนะ

ถ้าเป็นเรื่องแบบนั้น ผมก็มีเหมือนกันนะ

หืม?

ลองพูดออกมาสิ

ตอนที่ผมอยู่มัธยมต้น

ผมโคตรฮอตเลยนะ มีแฟนคลับเป็นด้วย

ฮะะะะะะ!!?

มิเตระ อะนี่ แกพูดเกินจริงน่า!

แกนี่แหละที่พูดเหรอ!!

ถ้ามีเพื่อนร่วมชั้นอยู่แถวนั้นก็พิสูจน์ได้แหละนะ

เค็ะ!

พูดอย่างเดียวใคร ๆ ก็ทำได้โว้ย!

อะไรกัน พวกนายไม่มีวีรกรรมแบบนั้นเหรอ?

อ๊าาาาาจัง!

อย่าพูดไร้สาระสิ!

เฮ้อ ชีวิตช่างน่าสงสารจริงๆ เลยนะ

ต้องมีสิ ใครๆ ก็มี!

ผมตอนประถมน่ะ ถูกเรียกว่าเด็กอัจฉริยะเลยล่ะ

ผมก็เป็นเด็กเกเรที่โด่งดังในท้องถิ่นด้วย

หืมมมม

ตั้งค่าที่ดูน่าจะโกหกชะมัด!!

พวกแกเสียงดังน่ารำคาญนักนะ!!

ว่าไงนะ ไอ้หมอนั่น!

การบรรยายอันศักดิ์สิทธิ์ของผมนะ

โปรดเตรียมตัวอย่างสมเกียรติด้วยนะ

แต่ว่าคุณผู้ช่วยศาสตราจารย์!

สองคนนี้โกหกอย่างโจ่งแจ้งเลย

ดังนั้นมันก็ไม่ใช่เรื่องโกหกสิ

ความหึงนี่มันน่าเกลียดนะ

โกหกเหรอ?

ผั่บ

พวกนายมองไม่เห็นอะไรแบบนั้นเลยเหรอ

ฟู่...

ก็มองเห็นอยู่ครับ

แต่ว่าเจ้าพวกนี้ไม่ยอม

ยอมรับความผิดตัวเองน่ะสิ

ก็คงไม่มีทางยอมรับความผิดได้สินะ

ถ้าอย่างนั้นก็—

แบบคนสายวิทย์ พิสูจน์ให้ดูหน่อยสิ

แบบคนสายวิทย์เหรอ?

นั่นอะไรน่ะ?

เครื่องตรวจจับคำโกหก (หนึ่งพันเก้าร้อยแปดสิบบอน)

โธ่ๆ อาจารย์รอง

นี่มันแค่ของเล่นไม่ใช่เหรอครับ

ถึงจะให้มาพิสูจน์ด้วยของแบบนี้

มันก็ไม่น่าเชื่อถือเลยนี่นา

ฟุ

พวกโง่ที่ไม่มีความรู้แบบนี้เนี่ย

หืม?

พวกแกรู้กลไกของสิ่งนี้ไหม?

ก็...อย่างไม่เป็นทางการนะ

กลไกของเครื่องตรวจจับคำโกหก (หนึ่งพันเก้าร้อยแปดสิบเยน)

น่าจะเป็นแบบนี้ใช่ไหม

ไม่สนใจอนิเมะครับ

คือการวัดค่าความดันโลหิตและอัตราการเต้นของหัวใจของเป้าหมาย แล้วอ่านการเปลี่ยนแปลงที่เกิดจากความกดดันทางจิตใจเมื่อโกหกเพื่อตรวจจับคำโกหก

แต่มันจะใช้ไม่ได้กับเจ้าพวกนี้หรอกครับ

เพราะมันโกหกได้อย่างเป็นธรรมชาติกว่าการหายใจเสียอีก

ความดันโลหิตกับอัตราการเต้นของหัวใจไม่เปลี่ยนแปลงเลย

ก็รู้อยู่แล้วล่ะ

ดังนั้นเราจะใช้ความรู้ของคณะวิศวกรรมศาสตร์เข้ามาช่วย

เครื่องทดสอบแรงกระแทกชาร์ปี เครื่องจับเท็จ

ด้วยการทำแบบนี้ ก็เป็นการเพิ่มภาระทางจิตใจต่อคำโกหกขึ้นน่ะสิ

สมแล้วที่เป็นศาสตราจารย์ของเรา!!

แบบนี้คงจะโกหกได้ไม่ง่ายๆ เลยสินะ

เผื่อไว้ก็ลองทดสอบการทำงานดูไหม

ดีมาก ยามาโมโตะ ลองโกหกมั่วๆ สักอย่าง

ผมเหรอ!?