ตอนที่ 3.2

“คมดาบพันล้าน”

ที่ทวีปตะวันออกซึ่งข้ามทะเลมาได้ มีกลุ่มนักผจญภัย 7 คนอยู่

พละกำลัง เวทมนตร์ สติปัญญา... แต่ละคนล้วนมีความสามารถที่ยอดเยี่ยม และสร้างผลงานที่ยิ่งใหญ่

เป็นกลุ่มนักผจญภัยที่ถูกขนานนามว่าเป็นสุดแกร่ง

ได้ยินมาว่าพวกเขาได้แยกกลุ่มแล้ว แต่ยังคงซุ่มซ่อนตัวอยู่...

แอบเข้ามาใกล้ถึงเจ้าหญิง แล้วกำลังวางแผนอะไรกันอยู่!

คิดผิดแล้วน่า

ไอ้หมอนั่นตายไปแล้ว...เพราะไอ้เทพแห่งดวงอาทิตย์เจ้าโสโครกนั่นแหละ

ที่อยู่ตรงนี้ก็เป็นที่พวกคุณรู้จักดีนี่ครับ

เป็นไอ้ขี้เกียจแสนน่ารักของท่านหญิงอัศวินน่ะครับ

พูดเพ้อเยอะเกินไปแล้ว!!

จะฆ่าแกตรงนี้แหละ...ไอ้หนอนบ่อนไส้อย่างแก จะปล่อยให้มีชีวิตอยู่ไม่ได้!!

สสสสสส...

แย่นะ เป้าของฉันมัน...

หา!!

ตั้งแต่แรกก็เป็นฝั่งฉันแล้วนี่นา

...ดาบเวทของฉันนี่มันอุทิศให้คุณอัศวินหญิงเลยนะ

ยอมตาม ไปกับคุณ แบบไร้หลักการขนาดนี้

แกเนี่ย...!!

พอเลยน่า

ถึงจะโดนปฏิเสธก็อย่าใช้กำลังมันไม่ดีเลยนะ

อึก อ๊าาาา

โซระ!

ฮะๆๆ

กระตือรือร้นเกินไปแล้วว่ะ คิดถึงอายุตัวเองหน่อยไหมเนี่ย?

ฆ่ามันซะ

รับความอัปยศขนาดนี้ แล้วจะยังมีชีวิตอยู่ได้ยังไง

แถมถ้าแกไปบอกเจ้าหญิงล่ะก็...ไม่ว่าจะยังไงฉันก็จบสิ้นแน่

คุณนาโอคนนั้น

คุณ...มีความตั้งใจแค่ขนาดนั้นเหรอ

ถึงได้เป็นองครักษ์ของอัลวิน

คุณเนี่ย

ไม่รู้เหรอว่าเธอ

ไม่รู้หรือไงว่าพวกแกกำลังท้าทาย “ดันเจี้ยน” อยู่?

เพื่อช่วยประเทศชาติที่ถูกพวกอสูรทำลายนั่นแหละ

ถึงแม้จะยังเด็ก แต่ก็อยู่แถวหน้าพวกเราเสมอ...

แค่นั้นเองเหรอ?

ตอนแรกฉันก็คิดว่าการพิชิต “ดันเจี้ยน” นั่นมันเป็นแค่เรื่องฝันไป

แต่ว่า!

ถึงแม้จะอยู่ในความมืดมิด เจ้าหญิงก็ไม่ยอมแพ้ และเข้าเผชิญหน้ากับพวกอสูรด้วยตัวเองเสมอ

ท่านได้นำทางพวกเรา

เพื่อการฟื้นฟูอาณาจักร...

เพื่อการล้างแค้นให้กับกษัตริย์และราชินีผู้ล่วงลับ!

เราต่อสู้ด้วยชีวิตเลยนะ!

ทุกอย่างมันเป็นไปด้วยดีเลยนะ!!

จนกระทั่งแกโผล่มา

พอแล้วล่ะ

ไม่ได้รู้อะไรเลย...

ว่าผู้หญิงที่ตัวเองต้องปกป้องนั้นเป็นคนแบบไหน

คงจะสนแค่ป้ายที่ว่า “เจ้าหญิงอัศวิน” โดยไม่สนใจข้างในเลยสินะ

ไร้สาระชะมัด

เรื่องของวันนี้ สามารถจัดการแบบเป็นความลับได้

แต่ว่า...การคิดจะมาเล่นงานชีวิตของฉันอีกเนี่ย เป็นเรื่องที่ไม่ควรคิดเด็ดขาด

ถ้าไม่รักษาสัญญา เรื่องของวันนี้จะไปฟ้องอัลวินให้รู้แล้วรู้รอดเลย

ก...จะไม่ฆ่าเหรอครับ?

ถ้าฆ่าคุณไปแล้ว ใครจะไปปกป้องเธอใน “ดันเจี้ยน” ล่ะ

นายเนี่ย...

พูดอะไรเหลวไหลน่ะ

ฉันมีภารกิจของฉันอยู่

เธอแค่ปกป้องอัลวินโดยไม่ต้องคิดอะไรก็พอ

งั้นล่ะ

44

คุ

ตัวหนักเหมือนตะกั่วเลย

ถึงจะเป็นเรื่องปกติก็เถอะ...น่ารำคาญชะมัด

น่าสมเพชจริง

ถึงขนาดต้องกังวลเรื่องสภาพอากาศเล็กๆ น้อยๆ ถึงจะทะเลาะอะไรได้สักทีเนี่ย...

เทพแห่งดวงอาทิตย์...

ตอนนั้น... “พันดาบ” กำลังสำรวจซากปรักหักพังที่เรียกว่า “หอคอยเทพแห่งดวงอาทิตย์”

ตอนที่ไปถึงชั้นบนสุดน่ะ

มีเสียงดังขึ้นในหัวฉัน

“เจ้า...ต่อจากนี้ไป

จะใช้พลังของเจ้าได้แค่ในขอบเขตที่ข้ามองเห็นเท่านั้นนะ

พวกเราถูกสาป

คำสาปของข้า ถูกจับตามองโดยเทพแห่งดวงอาทิตย์...

มันเป็นคำสาปที่สามารถปลดปล่อยพลังได้เฉพาะตอนที่พระอาทิตย์ขึ้นเท่านั้น

เพราะคำสาป ทำให้คาเสียเป้าหมาย และ "พันดาบ" ก็ถูกแยกส่วน

ฉันชีวิตนักผจญภัยพังพินาศ...เลยเกษียณ

หลังจากนั้นก็เสียทั้งเงินและชื่อเสียง แถมยังถูกพวกตัวประกอบจ้องจะเอาชีวิตอีก

หลังจากท่องไปเรื่อยๆ เหมือนหลบหนี ในที่สุดฉันก็มาถึง "เพื่อนบ้านสีเทา"...

และได้พบกับ "เจ้าหญิงอัศวินสีแดงเข้ม"

ถึงแม้จะทำงานเพื่ออัลวิน แต่ก็ต้องคอย...ดูสีหน้าของเทพสุริยะอยู่ตลอด

มันทนไม่ไหวแล้วว่ะ

อีก 2 วันต่อมา

ราโทวิจจะออกจากปาร์ตี้น่ะเหรอ?

อืม...

เขาถูกพวกอันธพาลรุมล้อมตอนเดินอยู่ในเมืองน่ะ

โดนฟาดเข้าที่เอวแรงๆ เลยต้องกลับไปพักฟื้นที่บ้านญาติสักพัก

งั้นเหรอ เสียดายจัง

...แล้วเรื่องใน “ดันเจี้ยน” ล่ะ จะทำยังไง?

เขาบอกว่าญาติจะส่งกำลังใจมาให้

เพื่อนพ้องก็จะหายไป...

นี่มันเรื่องโชคร้ายจริงๆ เลยนะ

...อย่าเพิ่งท้อสิ เดี๋ยวก็จะมีเรื่องดีๆ เกิดขึ้นเอง

ถ้าฝืนไปมากกว่านี้ การพิชิตก็จะช้าลงอีก

นั่งรอไปก่อนนะ อีกเดี๋ยวก็เสร็จแล้ว จะเป็นอาหารคอร์สแบบเชฟมืออาชีพเลยล่ะ

ฮ่า

อีกนิดเดียว...ก็ถึงเวลากินอาหารเย็นแล้วล่ะนะ

รู้แล้วน่า

พอรู้ว่าราโทวิจจะออกไปน่ะ

ก็กังวลสารพัดเลย...

พอได้เห็นหน้าของนายแล้ว...

อ๊า!

...จะทนไหวเหรอเนี่ย?

ช่างเป็นเจ้าหญิงอัศวินผู้ใช้คนแรงจริงๆ เลยนะ

การเป็นตัวเกะกะก็ไม่ง่ายเหมือนกันนี่นะ

แบกรับแสงสว่างกับความมืดไว้ในอก และไปกับเธอ...