ตอนที่ 6.1

เชือกของท่านอัศวินหญิง

ผู้ที่รู้จักความทุกข์ทรมานและความขัดแย้งของท่านอัศวินหญิงที่บาดเจ็บล้มลง

ตอนที่ 6 หนึ่งปีก่อน ②

กำลังวางแผงอยู่ตามท้องตลาด!

ต้นฉบับ: ชิราคิเนะ โท หรือภาพ: คิยัง ดีไซน์ตัวละคร: มาชิมาซากิ

ต้นฉบับ: ชิราคิน โทสุ ภาพ: คิอิยัน ออกแบบตัวละคร: มาชิมาซากิ

เจ้าหมอนี่นี่มัน "ยาเสพติด" ชัดๆ

แล้วเธอก็เป็นผู้เสพประจำด้วย

ไม่ใช่เหรอ?

อ่า...

อ๊ะ

การปลดปล่อยเหรอ

แก! อุ๊ย!

ฉันไม่คิดจะมายุ่งเรื่องส่วนตัวหรอกนะ แต่ว่า

การต้องมาพึ่งพาสิ่งแบบนี้...

อุ๊ย!

ถ้าอยากได้ "ยา" ล่ะก็ ลองกลั้วน้ำโสโครกนี่ดูสิ

อาจจะยังมีกลิ่นหลงเหลืออยู่นะ

ถ้าไรง่ายๆ งั้นมาเล่าให้ฟังไหม

พูดตามตรงเลยนะ

นายคงเป็น "โรคเขาวงกต" สินะ?

ฉันเริ่มสนใจเมื่อประมาณ 6 เดือนก่อน

ตอนแรกก็ดีนะ

การพิชิต "เขาวงกต" ก็ก้าวหน้าไปไกลกว่า

รู้สึกคึกคักขึ้นมา...

แบบเทียบไม่ติดเลย

แต่แล้วผลของการทำเรื่องโง่ๆ ก็มาถึงอย่างรวดเร็ว

ตอนนี้ถ้าไม่ได้ใช้วันละครั้ง ก็จะเริ่มมีอาการขาดยา

แลกกับยา ก็ต้องยก "สร้อยมรกต" ที่สืบทอดมาจากบรรพบุรุษให้ไปด้วย...

ตัวฉันที่เป็นสัญลักษณ์แห่งการกอบกู้แห่งอาณาจักรมักทาโรด

กลับไปพึ่งพาสิ่งแบบนั้นเพื่อกลบเกลื่อนความกลัวได้เนี่ยนะ

มันห้ามให้ชาวบ้านรู้เด็ดขาด

ผลของการพยายามซื้อคืนน่ะเหรอ... ก็เป็นสภาพนี้ไง

นายก็คงเข้าใจใช่ไหม?

ฉันรู้เรื่องราวแล้ว

เพื่อการฟื้นฟูอาณาจักร ก็ต้องบุกตะลุย "เขาวงกต"

แล้วต้องไปเอาสมบัติมาให้ได้... นั่นแหละคือประเด็น

ถ้ากลัวก็บอกว่ากลัวสิ

คนที่เธอยอมให้พิงหลังน่ะ พวกเขาเป็นพวกที่แม้แต่เรื่องธรรมดาๆ

ก็ยังพูดออกมาไม่ได้เลยเหรอ?

...เรื่องของแกมันไม่เกี่ยว

อืม ใช่

ยอมรับเลย

แล้วก็มีคำถามอยู่นะ

มีใครที่รู้จักความทุกข์ทรมานของเธอบ้างไหม?

เดิมพันเลยก็ได้นะ

แม้จะรู้ว่าไม่เกี่ยว แต่ก็อยากจะพูดออกมา

ศูนย์

ห้ามใช้ "ยา" ไปตลอดชีวิตเด็ดขาด

แน่นอนที่สุด

คนที่ปล้นเพื่อเอาเงินมาซื้อ

คนที่ไปแตะต้อง "ยา" น่ะ

ใครๆ ก็ไม่มีตอนจบที่ดีสักคน

คนที่สติแตกแล้วไปให้สัตว์อสูรกิน

ก็มีคนที่แทงคอตัวเองด้วย

...ขอบคุณสำหรับคำเตือนนะ

แต่ว่า... สำหรับฉันในตอนนี้

โดยเฉพาะ "การปลดปล่อย" น่ะ อาการขาดยามันร้ายแรงจริงๆ

แถมตอนที่ "ยาถอนพิษ" ไม่ได้ผลอีกด้วย

มันเป็นสิ่งที่จำเป็น

พึ่ง "ยา" เพื่อฟื้นฟูอาณาจักรเนี่ยนะ?

จะไปเขียนไว้ในประวัติศาสตร์อาณาจักรว่ายังไงกันล่ะ

เจ้าชายอัลวินที่หวาดกลัว "โรคเขาวงกต"

พร้อมรับมือกับสถานการณ์ฉุกเฉินแล้วล่ะ

เขาจะกลายเป็นพวกติด "การปลดปล่อย" แล้วก็

เอาสมบัติมาทำให้อาณาจักรฟื้นคืนชีพอย่างนั้นเหรอ?

พอได้แล้วน่า

...ทำไมถึงต้องมายุ่งขนาดนี้ด้วย

นายก็ยอมรับเองไม่ใช่เหรอว่ามันไม่เกี่ยวอะไรกับนาย

นายเนี่ย

ถ้าลูกแมวมันหิวโหย

ก็ไม่ให้ขนมปังช่วยรึไง?

ก็เป็นแบบนั้นน่ะสิ

ถ้าดอกไม้กำลังจะเหี่ยวเฉา

มันคือสิ่งที่มนุษย์ทุกคนมี

ก็ไม่รดน้ำให้รึไง?

เรียกว่า "ความเมตตา" น่ะ

...ถ้าเกิดสัตว์ประหลาดมาแย่งชิงผืนดินและครอบครัวไป

ชาวบ้านแห่งอาณาจักรมักทาโรดจะเป็นยังไง?

ชาวบ้านธรรมดาน่ะ มันก็อึดอย่างไม่น่าเชื่อเลยนะ

ที่ต้องเป็นของอาณาจักรเท่านั้นเนี่ย มีแค่กลุ่มเล็กๆ เท่านั้นเอง

แกเป็นใครกันแน่?

ฉันน่ะ

ก็แค่ไอ้เสาบ้านคนนึงเอง

เสาบ้านคืออะไรเหรอ?

ที่เมืองท่าแห่งหนึ่งน่ะ...

อืม...

มีผู้หญิงที่ทำงานโดยการดำน้ำลงไปในทะเล เก็บปลาหรือหอยมาขาย

พวกเธอจะนั่งเรือลำเล็กออกไปไกลๆ แล้วดำน้ำลึกลงไป

แน่นอนว่าถ้าจมน้ำก็คือไม่มีชีวิตอยู่แล้ว...เพราะฉะนั้นถึงจะคาด "ตาข่ายชีวิต" ไว้ที่เอว

พอเก็บปลาหรือหอยได้จนสุดกำลังและหายใจไม่ออก พวกเธอก็จะดึงเชือกช่วยชีวิตขึ้นมา

แล้วก็จะเป็นสัญญาณให้ชายที่อยู่ในเรือดึงผู้หญิงขึ้นมานั่นแหละ คือเรื่องทั้งหมดน่ะ

จากตรงนั้น ชายที่ช่วยผู้หญิงนั่นน่ะ คือเหมือนเส้นชีวิต...

สรุปก็คือกลายเป็นที่เรียกกันว่า "ไอ้หนี้" ไปแล้วสินะ

ช่วยผู้หญิงแล้วก็ได้ผลตอบแทนนิดหน่อย แล้วก็เยียวยา ปลอบประโลม... จะว่าไปแล้ว...

เขาคือ "ผู้ชี้นำ" ของผู้หญิงสินะ

นายคือ "ผู้ชี้นำ" คนนั้นรึ?

ก็ประมาณนั้นแหละ

เข้าใจนะว่าทั้งอาณาจักรและชาวบ้านมันสำคัญ แต่ว่า...

มันไม่ใช่แบบนั้น

ถึงจะจริงที่การฟื้นฟูอาณาจักรก็สำคัญ แต่... ตอนนี้มันไม่ใช่เรื่องนั้น

...ลูกสาวของคุณเมรินดาน่ะ ถูกลักพาตัวไป

คุณเมรินดาน่ะเป็นเพื่อนของอัลวินนะ

เธอก็ออกไปทำงานเป็นโสเภณีเพื่อหาเงิน แทนสามีที่หายตัวไปเพื่อลูกสาว

ดูเหมือนว่าจะมีองค์กรอาชญากรรมเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย...

องค์กรอาชญากรรมเหรอ?

งูสามหัว

ใช้คนรับใช้ของเจ้าก็ได้นี่นา?

พวกเขามักจะไม่ชอบการข้องเกี่ยวกับเมรินดา

เจ้าหญิงผู้มีเชื้อสายดีงามอย่าง

การไปคุยกับโสเภณีอะไรนั่น

มันน่ารังเกียจ... ใช่แล้ว

องค์กรนั้นเหรอ...

นักผจญภัยคนอื่นๆ ก็

ไอ้พวกเสียสติที่ไปยุ่งเกี่ยวกับการค้ามนุษย์น่ะ

พอได้ยินชื่อ "งูสามหัว" ก็ปฏิเสธกันหมดเลย

แย่สุดๆ เลย

...น่าจะอย่างนั้นล่ะ

ฉันเข้าใจสถานการณ์แล้ว

สุดท้ายแล้ว ตัวเลือกของเจ้าก็มีแค่หนึ่งอย่างสินะ

ให้ทิ้งคุณเมรินดากับลูกนั่นไปซะ

แม้ว่านายจะช่วยออกมาได้ แต่เหล่าโสเภณีในเมืองนี้ก็ไม่อาจมีชีวิตยืนยาวได้หรอก

มันก็...

แน่นอนอยู่แล้ว ฉันเห็นมาหลายครั้งแล้ว

นายไม่ใช่พระเจ้าหรอกนะ

ก็ยังมีคนที่ช่วยไม่ได้อยู่เหมือนกัน

ก่อนที่จะไปช่วยใคร ก็ควรช่วยตัวเองก่อนสิ

...แล้วนายล่ะ เป็นยังไงบ้าง?

เงินเดือนของฉันนี่แพงนะ

...หยุดเถอะน่า

ถ้าเยื่อพรหมจรรย์ของเธอยังเหลืออยู่ล่ะก็

พวกบ้าๆ พวกนั้นคงไม่ได้อยู่ใต้แสงอาทิตย์หรอก...

ขำอะไรกัน...

ใช่ๆ

ส่วนทางด้านออสการ์ไม่ต้องห่วงนะ

เขาน่ะมีบุญคุณอยู่กับเรานะ

สร้อยคออันนั้น เดี๋ยวเราจะไปเอาคืนมาให้

เอ๊ะ?

...พ่อค้าคนนั้นน่ะ

ตัวเธอก็เป็นหนึ่งในคนที่เกือบจะตกลงไปข้างหน้าเหมือนกันไม่ใช่รึ?

...ใช่แล้ว จริงด้วยสิ

...ขอโทษนะ

รัชชี

นี่ให้เป็นของขวัญตอบแทนครั้งก่อน

เป็นลูกอมผสมสมุนไพร ดีต่อลำคอด้วย

ช่วยให้ใจสงบลงได้นะ