ตอน 24: Chapter 24

“จะมาอีกครั้งในอีกสามวันข้างหน้า เพื่อรับเด็กกำพร้าของเมืองค่ะ”

และแล้ว วันที่ต้องไปหาฮัสเซก็มาถึง

...ถึงอย่างนั้นก็เถอะ

ตั้งใจจะไปเป็นผู้ติดตามให้มันจริงๆ เหรอ

ตอนที่ 24

นี่คือรถบัสเลสเซอร์สำหรับเรื่องนั้นไงครับ

โดนคุณเจ้าอาวาสคะยั้นคะยออีกแล้วล่ะครับ

เพราะว่าในเทศกาลเก็บเกี่ยว พวกคนรับใช้ก็ต้องเดินทางไปด้วยนี่คะ

อันนี้ก็เป็นแบบฝึกหัดที่ดีเลยนะคะ

ว้าย! เปิดแล้ว!

นั่นก็จริงนะ

สองคนนี้ดูเหมือนจะไหวอยู่นะคะ

โอ้

ทำได้นี่นา

เป็นพวกของฝั่งนี้อยู่แล้วนี่คะ

ฟรัง...

ไม่เป็นไรหรอกค่ะ คุณฟรัง

เพราะว่าคุณบริกิตต์จะมานั่งด้วยด้วยในครั้งนี้เองค่ะ

ถ้ามีคุณบริกิตต์ที่เป็นขุนนางระดับกลางมาด้วย คุณฟรังก็น่าจะวางใจได้บ้างนะคะ

ฉัน...

ตัดสินใจแล้วค่ะว่าจะถวายแด่คุณโรเซไมน์

ก็เป็นฝั่งของเจ้าอาวาสนี่นา

ช่างเป็นเช่นนั้นจริงๆ เลย~

คุณโรเซไมน์

อะไรเหรอ กิล?

วันนี้จะไปรับพวกเด็กกำพร้าของฮัสเซที่ในเมืองใช่ไหมคะ

พวกเด็กกำพร้าของฮัสเซนี่สภาพโภชนาการกับสุขอนามัยแย่มากเลยล่ะครับ

ใส่เสื้อผ้าขาดๆ แถมหน้าก็หิวโหย

พอเห็นพวกเขาก็ทำให้นึกถึงพวกเด็กตัวเล็กๆ ที่อยู่ใต้ดินเลย...

อืม

จะพาพวกเขากลับมาให้เองครับ

กิล ช่วยเตรียมการต้อนรับด้วยนะ

ครับ!

กิล เงียบๆ หน่อยสิ...

บ้านของเจ้าอาวาส กับคฤหาสน์ฤดูหนาว

เอ๊ะ?

ดูเหมือนว่าการเตรียมการต้อนรับจะยังไม่เรียบร้อยเลยนะคะ

น่าจะมีการแจ้งไปจากทางเบนโนแล้วไม่ใช่เหรอคะ

นี่มันไม่ใช่อาการผิดพลาดครั้งใหญ่เมื่อเจอกับพวกขุนนางแล้วนะเนี่ย?

ขอประทานอภัยด้วยค่ะ!!

ไม่ได้ค่ะ!! ไม่คิดเลยว่าคุณเจ้าอาวาสกับคุณเจ้าอาวาสจะเสด็จมาด้วยตัวเอง!!

ขออภัยในความไม่สุภาพด้วยนะคะ!

นี่อาจจะตั้งใจ... เพื่อให้เห็นว่าพวกเราปกติได้รับการปฏิบัติแบบไหน...?

เข้าใจแล้วล่ะ

เอ๊ะ

ว่าแต่...

ตามที่แจ้งไว้เลย พาเด็กๆ ทุกคน มาให้หมดเลยนะ

ครับ! รับทราบครับ เดี๋ยวนี้เลยครับ

เด็กกำพร้าในเรื่อง

เอ๊ะ?

จากจำนวนคนที่รายงานมา สองคนยังขาดอยู่นะคะ?

คงเป็นคนที่รายงานมาผิดล่ะค่ะ

ไม่จริง!

ไหนๆ การมาเยือนครั้งนี้ก็ยังมีข้อผิดพลาดอยู่แล้วนี่คะ...

โกหก!

พี่สาวกับมาร์เตก็ถูกจับไปขาย เลยถูกซ่อนไว้ล่ะค่ะ!

※

ทอร์ล

แก

หุบปาก...

คุณเฟลดินานด์บอกว่า "ทุกคน"

ไม่ได้ยินคำสั่งเหรอ?

ใครสักคนพาที่เหลือมาให้ฉัน

พี่น้องกันเหรอ?

ดิฉันคือคุณโรเซไมน์ค่ะ

ได้รับมอบหมายให้ดูแลการบริหารของวิหารน้อยกับสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าของฮัสเซค่ะ

วิหารน้อยนี่เพิ่งสร้างขึ้นมาอย่างกะทันหันเมื่อไม่นานมานี้เอง

ตรงโรงโม่น้ำน่ะเหรอคะ?

วันนี้มาตามหาคนที่อยากจะย้ายมาที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าของดิฉันค่ะ

ที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า จะมีที่นอนและอาหารเตรียมไว้ให้ค่ะ

แต่ว่า ที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ก็จะต้อง ทำงานด้วยนะคะ

ถ้าจะย้ายมาที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ก็จะต้องใช้ชีวิตตามกฎของวิหารค่ะ

ถ้าอย่างนั้น ใครอยากจะมาบ้างไหมคะ?

นั่นหมายความว่า จะไม่ขายพี่สาวใช่ไหม?

ถ้างั้นฉันกับพี่สาวจะไปเอง

เดี๋ยวก่อน นอร่าล่ะ

แบบนี้เนี่ย สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าจะ ถูกมองว่าเป็นที่ที่น่ากลัวไปไหมเนี่ย!?

ถึงจะบอกว่าดีก็คงจะยากล่ะค่ะ

โนร่า

ความรู้สึกของคุณเป็นยังไงเหรอคะ?

อย่างน้อยก็ขอให้เลือกให้ดีๆ หน่อยเถอะนะ

ถ้ามาที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าแล้ว จะไม่ขายหรอกค่ะ

แต่ว่าก็จะกลายเป็นมิโกะ เลยจะแต่งงานไม่ได้เหมือนกันค่ะ

ตอนนี้สิ่งที่ดิฉันกำลังฟังอยู่คือความตั้งใจของนอร่าค่ะ

เด็กกำพร้าจะไปแต่งงานดีๆ ได้ยังไงกันล่ะ

จะไปสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าค่ะ

ถ้าอยู่ที่นี่ก็จะถูกขาย แล้วต้องแยกจากทอร์ลเท่านั้นแหละค่ะ

นอร่า...

ค่ะ

พวกคุณ จะบังคับให้พี่น้อง ต้องแยกจากกัน ไม่ได้นะคะ

ถ้าพวกคุณสองคนจะไป งั้นฉันกับมาร์เตก็จะไปด้วย!

ริค

ถ้าอยู่ที่นี่ คนต่อไปที่จะถูกขายก็คือมาร์เตล่ะ

หยุดนะริค

แล้วมาร์เตล่ะ?

เซ็น...

เข้าใจแล้วค่ะ

มีใครอยากจะย้ายไปที่อื่นอีกไหมคะ?

พอแล้วล่ะ

งั้นไปกันเถอะ

ถ้าบังคับพามาที่นี่ ก็มีแต่จะสร้างความกังวลหรือความไม่พอใจเท่านั้น

ค่ะ

ถ้าเกิดหนีไปได้ล่ะก็ เด็กพวกนี้แหละที่จะโดนลงโทษ

สิ่งที่ดิฉันทำได้ก็ถึงแค่นี้แล้วค่ะ

ยินดีต้อนรับกลับค่ะ คุณโรเซไมน์

กิล กลับมาแล้วค่ะ

ค่ะ

ช่วยเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เด็กๆ พวกนี้ด้วยนะคะ

หลังจากนั้นก็ให้อาหารเด็กๆ พวกนั้น

รับทราบค่ะ

...พวกเราต้องกินก่อนถึงจะให้พวกเขากินได้

รสชาตินี้...

เธอสอนสูตรที่พวกเราไปซื้อมาให้มิโกะสีเทาด้วยเหรอ?

เดิมทีตอนที่ดิฉันเข้าจำศีลที่วิหาร

เพราะว่ามีพ่อครัวอยู่แค่คนเดียว เลยต้องให้มิโกะสีเทาเป็นผู้ช่วยค่ะ

ถ้าได้อยู่ด้วยกันก็จะเข้าใจได้ค่ะ

นั่นหมายความว่า...

หลังจากที่พวกเธอเหล่านั้น กลับไปที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าแล้ว ก็แค่ทำอาหารชนิดเดียวกัน แต่ไม่ได้สอนให้เลยใช่ไหมคะ

เหล่ามิโกะสีเทาที่อยู่ที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า

ได้เรียนรู้ตัวอักษรและการคำนวณ

และก็รู้สูตรอาหารของคุณด้วยสินะคะ

ถ้าพวกขุนนางรู้เข้า คำขอซื้อก็จะหลั่งไหลเข้ามาเลยนะ

...ราคาสูงเลยนะคะ

อย่างที่คุณว่าเลยค่ะ ลูกๆ ของเรามีทักษะพิเศษมากมาย

และจำเป็นต่อแผนการยกระดับสภาพแวดล้อมทางการศึกษาด้วย

เพื่อที่จะขยายธุรกิจการพิมพ์ในอนาคตด้วย

ยังมีอีกมากที่ต้องให้พวกเขาเรียนรู้ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าค่ะ

ตรงกันข้ามนะคะ พวกเราอยากได้บุคลากรเพิ่มอีกด้วยซ้ำค่ะ

แต่ว่าอีกฝ่ายเป็นพวกขุนนางนะ?

โอ๊ะ

ตอนนี้ดิฉันเป็นบุตรบุญธรรมของท่านเจ้าเมือง เป็นผู้นำวิหาร และเป็นผู้อำนวยการสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าค่ะ

เรื่องระดับนั้น ดิฉันจะจัดการให้เองค่ะ

...งั้นก็

เพิ่งเคยได้ยินเป็นครั้งแรกเลย

เรื่อง "แผนการยกระดับสภาพแวดล้อมทางการศึกษา" เมื่อครู่นี้ ขอให้รีบยื่นแผนงานโดยด่วนเลยนะ

เหรอ?

เอ่อ...

ถ้าคนที่อ่านหนังสือได้มันเยอะขึ้น ความต้องการหนังสือก็จะเพิ่มขึ้น

มันเป็นแผนระยะยาวที่ยิ่งใหญ่มากว่าจะเพิ่มอัตราการรู้หนังสือในเขตปกครองของเรา

แล้วคนที่เขียนหนังสือก็ต้องเพิ่มขึ้นด้วยสิ

ยังไม่ถึงกับลงรายละเอียด...

ก่อนที่จะลงรายละเอียดพวกคุณนี่แหละที่พุ่งเข้าไปก่อนเลย

อยากจะทำความเข้าใจความคิดของคุณให้ได้โดยเร็วที่สุด

ตอนนี้ก็เริ่มพุ่งเข้าไปแล้วนี่นา

ฟู่ว

ถ้าฉันอยากจะใช้ชีวิตที่เต็มไปด้วยการอ่านหนังสือในอนาคต ก็คงหนีไม่พ้นสินะ...!

ถึงอย่างนั้น ท่านนายกเทศมนตรีคนนั้นก็น่าจะเป็นคนยุ่งยากน่าดูเลยนะ

อืม ใช่ค่ะ ให้ความรู้สึกคล้ายกับท่านผู้นำวิหารคนก่อนเลยค่ะ

ใช่แล้ว

คิดว่าตัวเองมีอำนาจ

เก่งเรื่องการแค้นเคือง

แล้วก็มีความมุ่งมั่นสูง

ดูจากท่าทางแล้ว ต้องถูกแค้นเคืองอย่างแน่นอนเลย...

ใช่แล้วล่ะ

สำหรับเมืองฮัสเซ เราอยากจะรักษาความสัมพันธ์ให้สงบที่สุด โดยคำนึงถึงเรื่องของโรงงานในอนาคตด้วยค่ะ...

ท่านผู้นำวิหารคนก่อนได้เชื่อมต่อกับใครบางคนไว้

ก็เลยพอจะทราบได้ว่าขอบเขตอำนาจนั้นไปได้ไกลแค่ไหน

ทำให้วางมาตรการได้ง่ายกว่า...

ส่วนตัวฉันเองที่เพิ่งเริ่มใช้ชีวิตได้ไม่นาน

ในโลกของตระกูลขุนนางกับโลกของสามัญชน

ก็ไม่รู้เลยว่าอำนาจและขอบเขตอิทธิพลของนายกเทศมนตรีในชนบทนั้นเป็นอย่างไร

คราวนี้จะทำตรงไหนให้มันดูดีได้บ้าง ฉันไม่รู้จุดลงตัวเลยค่ะ

โรเซไม

คงจะให้เคลื่อนไหวตามที่ตัวเองสะดวกเท่านั้นล่ะมั้งคะ

หมายความว่าให้ทำอะไรบางอย่างให้มันน่าสนใจเหมือนกับผู้นำมิโกะอย่างนั้นหรือคะ?

อืม

ไม่ว่าความจริงจะเป็นอย่างไร เธอก็ถูกแค้นเคืองอยู่แล้ว

ต้องจัดการ ไม่งั้นจะสูญเสียทุกอย่างนะ

เรื่องสวยหรูมันก็มีไม่บ่อยนักหรอกนะ

ต่อหน้าคนที่สามารถเอาชีวิตรอดมาได้แบบนั้น

ฉัน

ก็พูดอะไรไม่ออกเลยค่ะ