ตอน 30: Chapter 30

ตอนที่ 30

สภาพแวดล้อมการเรียนรู้ของวิลฟรีท

...นี่คือการยืนยันเกี่ยวกับฮัสเซทั้งหมดครับ

・กำหนดส่งงานคือเมื่อไหร่ครับ คาโตริ

งานที่ได้รับมอบหมาย...สามารถให้ผู้ใหญ่บ้านจัดการเองได้ไหมครับ

ค่ะ... จะไปคุยกับขุนนางที่ตั้งใจจะซื้อเด็กกำพร้า

เข้าใจแล้วครับ ผมจะไปด้วย จะได้ดูให้ดีเอง

ครับ

จะมาฝึกให้ด้วยเหรอครับ

...ถ้าพูดถึงการเรียนของเหล่าขุนนางแล้ว

พี่วิลฟรีทเองก็ควรจะให้ฝึกแบบนี้เหมือนกันไม่ใช่เหรอครับ?

ก็เป็นทายาทของเจ้าผู้ครองแคว้นนี่ครับ?

ดังนั้นจึงต้องเลี้ยงดูเจ้าเพื่อมาเสริมการขาดแคลนของคนผู้นั้น

ท่านผู้ดูแลศาสนกิจก็ใช้ชีวิตมาแบบนั้นนี่ครับ

?

เจ้าก็รู้ไม่ใช่เหรอว่าพ่อลูกคู่นั้นหน้าตาเหมือนกัน?

...ครับ

อย่างน้อยถ้าทำหน้าที่เหมือนเจ้าผู้ครองแคว้นและทำงานได้เหมือนท่านพ่อบุญธรรม

...ถ้าพี่ชายได้รับการศึกษาที่เข้มงวดกว่าผมในฐานะเจ้าผู้ครองแคว้นคนต่อไป ผมก็จะให้ความร่วมมือครับ

แต่เจ้าไม่ใช่แค่เด็กเอาแต่ใจนะ!!

การที่การศึกษาของฉันจะเข้มงวดขึ้นเพื่อท่านพี่นี่ มันไม่เข้าใจเลยค่ะ

ถึงจะเป็นพ่อลูกกัน แต่เราก็เป็นคนคนละแบบนะคะ

จะกลายเป็นผู้ใหญ่ได้เหมือนท่านพ่อบุญธรรมได้ไหมน่ะเหรอคะ?

ตรงกันข้ามนะคะ น่าจะเน้นการศึกษาของท่านพี่วิลฟรีทในฐานะคนในสายเลือดของฉันมากกว่าไหมคะ?

ในฐานะหัวหน้าคณะนักบวช ท่านก็เป็นผู้ที่ถนัดการศึกษาแบบสปาร์ตาไม่ใช่เหรอคะ?

น่าเสียดายที่มันทำไม่ได้ค่ะ

ฉันเกลียดคนโง่ที่ขี้เกียจที่สุดเลยค่ะ

ที่ไม่พยายามเลย

พอเห็นเด็กคนนั้นแล้ว...

ใช่แล้ว พอได้บอกกับจิลเวสเตอร์แล้ว

เขาบอกว่า

ใจมันสั่นไปหมดเลย เหมือนจะถูกผลักให้ตกลงไปในหุบเหวลึกเลย

“ขอร้องล่ะ อย่าเข้ามาใกล้เลยนะ”

แต่ท่านพ่อบุญธรรมก็อนุญาตในฐานะเจ้าผู้ครองแคว้นนะ!

ถ้าเทียบกับท่านแล้ว คุณนี่ทำผลงานได้ แถมยังมีความคิดเห็นที่ไม่คาดคิดออกมาอีก

น่าสนใจจริงๆ เลยนะ

แย่แล้ว ถูกสนใจเข้ามาอีกแล้วสิ

ไม่เอาค่ะ ฉันอยากจะรีบทำภารกิจให้เสร็จแล้วไปอ่านหนังสือค่ะ

อ๊ะ!

เพื่อการอ่านหนังสือ คุณจะทำได้มากแค่ไหนนะ...

ไม่นะ! กรุณาหันความสนใจไปทางพ่อแม่คู่นั้นมากกว่าฉันเถอะค่ะ!

อีกแล้วเหรอ... ไปทางท่านพ่ออีกแล้วสินะ...

อีกแล้วเหรอ...

ทำไมคุณถึงได้เจอคุณพ่อได้มากกว่าฉันล่ะ

ก็มันเป็นงานนี่นา จะทำยังไงได้ล่ะคะ?

...ถึงจะเข้าใจว่าเป็นงาน แต่การทำให้ท่านเข้าใจเรื่องนี้เป็นสิ่งสำคัญที่สุดไม่ใช่เหรอคะ?

อีกอย่าง ถ้าท่านรู้ว่าพอทำงานแล้วอาจจะได้คุยกับคุณพ่อ

เวลาเรียนของฉันก็อาจจะใกล้เข้ามาก็ได้นี่คะ?

พี่วิลฟรีท

ในเมื่อคุณพูดถึงขนาดนั้นแล้ว

ลองสลับชีวิตกับฉันสักวันไหมคะ?

ให้ฉันไปเรียนหนังสือของท่านพี่

ส่วนท่านพี่ก็จะไปทำหน้าที่ของท่านหัวหน้าคณะนักบวชค่ะ

นั่นเป็นความคิดที่ดีนะ!

เช่นนั้นก็ถือโอกาสนี้...

เพื่อที่ฉันจะไม่หงุดหงิดจนเผลอไปกดดัน ท่านพี่วิลฟรีทก็ต้องเห็นความเป็นจริงให้ได้ค่ะ

ให้วิลฟรีทไปที่วิหารอย่างนั้นเหรอครับ?

ช่วงบ่าย ท่านจะต้องทำงานในฐานะหัวหน้าคณะนักบวชแทนฉันค่ะ

เดี๋ยวก่อนสิ

...ให้อยู่กับเฟรดินานด์ที่วิหารทั้งวันแบบนั้น มันไม่น่าสงสารเหรอครับ?

แต่ฉันนี่สิที่อยู่กับคุณเฟรดินานด์มาตลอดนะคะ?

คุณที่คลั่งไคล้คุณเฟรดินานด์นี่น่ะดีแล้ว

ฉันเหรอ!?

ท่านพ่อบุญธรรมพูดแบบนั้นเหรอครับ!?

ฉันน่ะเหรอที่แปลก?

ทั้งคู่เลยค่ะ

ก่อนอื่น ขอถามความต้องการของวิลฟรีทโดยตรงก่อนดีกว่า

พอรายงานนี้เสร็จแล้วค่อยเรียกนะ

วิลฟรีท

ได้ยินแล้ว

หยุดเถอะ

จู่ๆ เลยเหรอ!?

ถ้าแผนนี้พังขึ้นมานี่แย่เลยนะ!

โรเซไมน์

ท่านพ่อบุญธรรม ท่านพี่วิลฟรีทปรารถนาเอง ขอให้ทำให้สำเร็จด้วยเถอะค่ะ

ฉันตั้งใจจะทำให้คุณเข้าใจให้ได้ว่าตัวเองพูดอะไรที่มันไม่เข้าท่าขนาดไหน

แต่...แต่ว่าการอนุญาตของหัวหน้าคณะนักบวชน่ะ...

อืม

ว่าแต่ คุณเฟรดินานด์บอกว่าคุณจะทำให้ท่านพอใจนี่คะ

แล้วท่านพ่อบุญธรรมก็สั่งแบบนั้นใช่ไหมคะ?

ถ้าทำตามคำสั่งของเจ้าผู้ครองแคว้นได้ ก็ไม่มีปัญหาค่ะ

เฟรดินานด์ นี่เป็นการอบรมคุณหรือคะ?

โรเซมายน์เริ่มจะพูดจาแบบมีพิษด้วยรอยยิ้มแล้วนะ

อะไรนะคะ!?

เป็นของเดิมอยู่แล้วล่ะ

เป็นผลจากการอบรมค่ะ

เข้าใจแล้วค่ะ

ถ้าวิลฟรีทต้องการ ก็ทำตามที่เขาต้องการไปเถอะค่ะ

ค่ะ ท่านพ่อ!

...ต้องเก็บคำพูดของตัวเขาไว้ด้วย ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวจะมาโวยวายทีหลัง

พี่วิลฟรีทคะ

ที่วิหาร ไม่ใช่ในฐานะลูกชายของเจ้าผู้ครองแคว้น แต่ในฐานะหัวหน้าคณะนักบวช

ก็ขอให้ทำงานอย่างเรียบร้อยนะคะ

อะไรกัน เป็นอย่างนั้นเหรอ

นอกจากนี้ ฉันจะแจ้งให้เหล่าคนรับใช้ของวิหารรับคุณในฐานะหัวหน้าคณะนักบวชด้วยนะคะ

จะให้ตามใจไม่ได้นะคะ

เข้าใจแล้วค่ะ

ฉันน่ะไม่ได้ถูกตามใจเหมือนคุณหรอก ไม่ต้องกังวลหรอกค่ะ

ไม่รู้ตัวเลย

ถ้าอย่างนั้น คนรับใช้ของฉัน

ก็สามารถปฏิบัติต่อฉันเหมือนกับฉันได้ใช่ไหมคะ?

แน่นอนอยู่แล้วค่ะ

ให้หัวหน้าคณะนักบวชทำให้รู้สึกหนาวสั่นไปถึงหัวใจ

ให้เธอรับรู้ถึงสถานการณ์ปัจจุบันของตัวเองกับปริมาณงานของฉันก็แล้วกันนะ

ห้องของคุณกลูฟรีท

ถึงจะเป็นแค่คืนเดียว แต่การได้ใช้ชีวิตในห้องของท่านนี่ก็เป็นอย่างไรกันนะ...

ฉันอยากจะรู้ชีวิตประจำวันของคุณพี่วิลฟรีทค่ะ

ตอนบ่ายเป็นเวลาเรียนใช่ไหมคะ

อ่านหนังสือได้แล้วนะ

เอ่อ...

...ออซวอลด์

เอ๊ะ...

อีกไม่นานอาจารย์ก็จะมาแล้ว ไม่เตรียมตัวหน่อยเหรอคะ?

คุณวิลฟรีทจะหนีไปเสียแล้ว

ที่สามารถทำงานเป็นคนรับใช้ธรรมดาๆ แบบนี้ได้นี่ช่างน่าดีใจจริงๆ เลยนะคะ

ย๊ะ

งานเป็นคนรับใช้ของเด็กปกติเนี่ย มันสบายๆ แบบนี้เองเหรอ?

ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ ดิฉันได้รับมอบหมายให้เป็นคุณครูค่ะ ชื่อว่า มอร์ริตซ์ ค่ะ

อาจารย์!

คนที่มอบตำราเรียนให้ฉัน!

คุณวิลฟรีทกำลังฝึกตัวอักษรพื้นฐานอยู่ค่ะ

ก็แค่การคัดตัวอักษรนี่นา ก็แค่นี้แหละ...

คุณวิลฟรีทบอกว่ายังเขียนตัวอักษรพื้นฐานไม่ได้อีกเหรอคะ?

หรือว่าคุณเก่งเรื่องคำนวณมากกว่า เลยทำให้ด้านนั้นมันก้าวหน้าไปก่อนล่ะคะ?

มะ...ไม่ค่ะ ทั้งสองอย่าง...ยัง...ประมาณครึ่งนึงค่ะ...

ครึ่งนึงเหรอ!?

คุณหนูเจ้าค่ะ

รบกวนรอสักครู่ได้ไหมคะ

ทุกคนเข้าแถวให้เรียบร้อย!

คิดว่างานของคนรับใช้น่ะเป็นอะไรกันคะ

จะตั้งใจเลี้ยงดูคุณวิลฟรีทอย่างเต็มที่หรือคะ!?

หลังจากนั้นลิฮาร์ดาก็ไร้เทียมทานเลยล่ะ

สรุปง่ายๆ ก็คือ

จิลเวสเตอร์ได้ตำแหน่งเจ้าผู้ครองแคว้นมาจากการต่อสู้กับพี่สาวที่อายุมากกว่า

แต่เขาไม่ชอบการแย่งชิงกันระหว่างพี่น้องในตอนนั้น

ก็เลยตัดสินใจให้วิลฟรีทเป็นทายาทของเจ้าผู้ครองแคว้น

แต่ตามปกติแล้ว ลูกๆ ของเจ้าผู้ครองแคว้นทุกคนก็มีสิทธิ์ในการสืบทอดเท่าเทียมกัน

ดังนั้น ทายาทจะถูกเลือกตามพลังเวทและคุณสมบัติ

ฉะนั้น เหล่าคนรับใช้จึงร่วมมือกันอบรมให้เจ้านายของตัวเองได้เป็นเจ้าผู้ครองแคว้น

แต่ตอนนี้ วิลฟรีท ถูกกำหนดให้เป็นเจ้าผู้ครองแคว้นแล้ว

เพราะงั้นก็ต้องเข้มงวดหน่อย ดีกว่าจะทำให้ท่านไม่พอใจ

เอ บี ดี ดี อี จี

ก็คงจะง่ายและได้ประโยชน์กว่าถ้าปล่อยให้ทำตามใจได้ตามสบายสินะ

แต่การที่ภาระทั้งหมดมาตกที่ฉันนี่มันรับไม่ไหวจริงๆ

ถ้ามันหนีไปจากคุณวิลฟรีท พวกเราก็คงจะรับมือไม่ไหว...

ถ้าอย่างนั้นก็ให้รัมเพลฮ์ทจัดการงานเถอะ

เพื่ออะไรคะ ถึงเป็นสายรองของตระกูลเจ้าผู้ครองแคว้น แล้วจะมาเป็นคนใกล้ชิดได้

แต่พอคุณรัมเพลฮ์ทปรึกษาท่านเจ้าผู้ครองแคว้นผ่านทางคุณคาลสเต็ด

ก็บอกว่า...

ไม่รู้ว่าคิดไปเองอะไรกันนะ

ฉันก็เคยเป็นแบบนั้นเหมือนกันค่ะ

คือ อา...

มันแตกต่างจากตอนนั้นไปมากเลยค่ะ

...จริงอยู่ที่ท่านเจ้าผู้ครองแคว้นเคยมีช่วงที่หนีไปจริงๆ ค่ะ

แต่ว่าในตอนนั้น คุณคัลสเต็ดก็ทำหน้าที่นั้นอยู่

ฉันก็ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น จนกว่าจะทำภารกิจประจำวันให้เสร็จ ก็จะตั้งใจว่าจะไม่ให้ออกไปจากห้อง

นอกจากนี้ หลังจากที่คุณเฟลดินานด์เข้ามาในปราสาท เขาก็เปลี่ยนไปค่ะ

เลิกหนีแล้วเริ่มพยายามด้วยตัวเองค่ะ

ในฐานะพี่ชาย ก็อยากจะแสดงด้านดีๆ ให้เห็นแล้วสิคะ

เฟอร์ดินานด์เก่งมากเลยนะ

แต่ก็คงเป็นเพราะอายุห่างกันมากเกินไป เลยไม่ถูกแซงหน้า

กลายเป็นแรงกระตุ้นและเป้าหมายที่พอดีสำหรับจิลเวสเตอร์เลยล่ะ

หมายความว่าสำหรับฉันที่อายุเท่ากันในตอนนี้ มันเป็นสถานการณ์ที่แตกต่างจากวิลฟรีทที่ถูกแซงไปแล้วโดยสิ้นเชิงเลยนะ

ว่าแต่ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปเนี่ย ก็อาจจะถูกน้องสาวน้องชายแท้ๆ แซงหน้าไปได้เลย

ถ้าเป็นอย่างนั้น การที่วิลฟรีทจะหงุดหงิดใส่คนอื่นก็จะยิ่งหนักขึ้นไปอีก...

นี่เป็นสถานการณ์ที่แย่มากๆ เลยนะคะ

ไม่น่าจะควรจะทบทวนแผนการอบรมของคุณพี่วิลฟรีทใหม่ทั้งหมดเลยเหรอคะ?

ลิฮาร์ดา

ไม่ค่ะ

จากสภาพแวดล้อมรอบตัว...หรือคะ?

ถูกต้องเลยค่ะ

น่าจะว่าท่านเจ้าผู้ครองแคว้นมองสถานการณ์ปัจจุบันแบบประมาทไปหน่อยล่ะค่ะ

สาเหตุหลักที่การเรียนของวิลฟรีทล่าช้าก็คือ...

เฮลกาเอสจะ

ดำเนินการเรื่องให้ได้เข้าพบคุณเจ้าผู้ครองแคว้นค่ะ

ส่วนเรื่องโอโมโตะนั้น ให้ลิฮาร์ดาจัดการเรื่องไว้ให้ค่ะ

คุณเจ้าผู้ครองแคว้น เอ พ่อ

ฉันก็เคยเป็นแบบนั้นเหมือนกันค่ะ

ปล่อยปละละเลย

ถ้าท่านบอกว่าอย่างนั้น งั้นก็รบกวนรอตรงนี้ก่อนก็ได้ค่ะ

สำหรับวิธีการสอนที่เฉพาะเจาะจงนั้น ฉันจะดำเนินการเองค่ะ

ตามสบาย

ครับ ค่ะ

คุณอาจารย์มอร์ริตซ์

ตามใจ เรื่องนั้น

เรามาคิดเกี่ยวกับแผนการเรียนของพี่วิลฟรีทกันดีกว่าค่ะ

เรื่องการเรียนของคุณหนูเจ้าค่ะ...

ตำราเรียนเล่มใหม่

รายชื่อตัวอักษรอาเรอา

ตำราเรียนที่คุณอาจารย์นำมาด้วย

หนังสือที่มีอยู่ในห้องนี้

ทั้งหมดนี้ฉันเองก็ เด็กๆ โรงเรียนอนุบาลก็ เรียนจบไปแล้วค่ะ

ถ้าเป็นแค่ตัวอักษรพื้นฐาน เด็กๆ โรงเรียนอนุบาลก็เรียนจบได้ภายในฤดูหนาวเลยค่ะ

สำหรับคุณวิลฟรีทพี่ชาย คงจะเป็นเรื่องว่าจะทันภายในฤดูหนาวได้ไหมล่ะคะ

ภายในฤดูหนาวเหรอคะ?

ตอนนี้จะทำยังไงได้ล่ะ...

ฝ่ายที่สอนก็มีปัญหาเหมือนกันนะ

ตอนนี้วิลฟรีทคงกำลังพ่ายแพ้ยับเยินในการเล่นการ์ดกับเด็กๆ ที่โรงเรียนอนุบาลอยู่แน่ๆ

ถ้าเป็นเพราะมีนิสัยคล้ายกับจิลเวสเตอร์ ก็คงจะพยายามเรียนตัวอักษรเพื่อที่จะชนะได้ค่ะ

ให้ลิฮาร์ดาติดต่อกับหัวหน้าบาทหลวง เพื่อให้ของเล่นสำหรับเรียนที่วิหารสามารถให้ยืมได้ทันทีเลยนะคะ

จริงๆ แล้วกำลังให้ทำสำหรับวิลฟรีทอยู่เลยค่ะ แต่มันก็ช่วยไม่ได้

ฝากเรื่องการดูแลคุณอัซวาร์ดด้วยนะคะ

ครับ

ขออย่าให้วุ่นวายเลยนะคะ

ช่วงแรกคงจะยังไม่มีสมาธิอยู่หรอกค่ะ

ให้เรียนหลายวิชาในเวลาสั้นๆ ติดต่อกันไป

เช่น ครัวเรือนศาสตร์ คณิตศาสตร์ ภาษาเยอรมัน การคำนวณ กีฬา ภาษาญี่ปุ่น

แล้วก็ตั้งภารกิจเล็กๆ น้อยๆ บ่อยๆ นะคะ

ถ้าทำได้แล้ว ก็รายงานให้คุณเจ้าผู้ครองแคว้นกับคุณนายได้ทราบตอนทานอาหารเย็น

น่าจะเป็นสิ่งกระตุ้นที่ดีใช่ไหมคะ เพราะจะได้คำชมและได้พูดคุยกันด้วย

อ๊ะ!

...คุณโรเซไมน์เพิ่งจะเสร็จพิธีบัพติศมาจริงๆ เหรอคะ?

แย่แล้ว

เด็กธรรมดามักจะไม่ทำแบบนี้กันนี่นา

คำอธิบายมัน...ยากจัง งั้นก็โยนให้คุณเจ้าอาวาสจัดการไปเลยดีกว่า

...เพราะว่าฉันได้รับการอบรมจาก

คุณเฟอร์ดินานด์ค่ะ

คุณเฟอร์ดินานด์บอกว่า...ว่าไม่ใช่เด็กธรรมดาค่ะ

คุณเฟอร์ดินานด์เองเหรอคะ!?

ได้ผลทันทีเลยนะ

อีกอย่างก็มีเรื่องเล่ามากมายที่บอกว่า 'ถ้าอยากรู้ความลับของผู้หญิง ผลลัพธ์ก็คงไม่ดีหรอก' นะคะ?

ท่าทีแบบคุณหนูสูงศักดิ์ที่โรเซไมน์คิดขึ้นมาเอง

ฉะ...เช่นนั้น...หรือคะ...

ยังไงก็ตาม

รู้สึกว่ามันไม่ถูกใจคุณเลยใช่ไหมคะ?

ได้โปรดอย่าเปรียบเทียบคุณพี่วิลฟรีทที่เติบโตในปราสาทแห่งนี้กับฉันเลยนะคะ

เดี๋ยวจะทำให้กำลังใจเสียไปนะคะ

ถึงขนาดนั้นเลยเหรอคะ...

หลังจากนี้เราจะทำอะไรกันดีคะ?

ถ้าเป็นที่วิหารก็คงเป็นการตรวจตราโรงงานหรือสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า แต่สำหรับวิลฟรีทคงเป็นการฝึกดาบอะไรทำนองนั้นล่ะมั้งคะ?

เป็นเวลาว่างค่ะ

เวลาอ่านหนังสือเหรอคะ!?

นี่คือห้องสมุดของปราสาทค่ะ!

ใหญ่กว่าห้องสมุดของวิหารเยอะเลยค่ะ!

ในอนาคตฉันตั้งใจว่าจะใช้ตำนานนักบุญมาทำให้ห้องสมุดของวิหารเป็นของส่วนตัวเองค่ะ

ถ้าฉันได้เป็นบรรณารักษ์ที่นี่ การได้เป็นภรรยาของคุณวิลฟรีทก็ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปได้เหรอคะ!?

ถ้าอย่างนั้นฉันขออ่านหนังสือนะคะ

พวกคุณกลับไปทำงานของตัวเองได้เลยค่ะ

นานแสนนานเลยค่ะ

ไม่ต้องกังวลนะคะ ถ้ามีหนังสือแล้วฉันก็จะอยู่ที่นี่

อย่างสงบเสงี่ยมนะคะ

เอ๊ะ...

ใครที่อยากจะอ่านหนังสือด้วยกันก็อยู่ต่อได้เลยนะคะ

ยินดีต้อนรับค่ะ!

ขอโทษที่ทำให้คุณรู้สึกไม่สบายใจนะคะ

ถ้าอย่างนั้นนอกจากเรื่องด่วนแล้ว ก็อย่าเรียกฉันจนกว่าจะถึงเวลารับประทานอาหารเย็นเลยนะคะ

คุณหนู! ถึงเวลารับประทานอาหารเย็นแล้วค่ะ!

เป็นเวลานี้แล้วเหรอคะ

จะอ่านก่อนนอนไหมคะ?

ใช่ค่ะ เดี๋ยวจะนำไปให้ถึงห้องเลยนะคะ

จริงเหรอคะ!?

คิกคักคัก!

คุณหนูเพคะ

หลังอาหารเย็นจะมีการพูดคุยกับคุณเจ้าผู้ครองแคว้นค่ะ

รับทราบค่ะ

แล้วก็มีคำตอบจากคุณเฟอร์ดินานด์มาด้วยค่ะ

หลังจากนั้นก็ถึงเวลาอ่านหนังสือ!

บอกว่า 'ฉันจะเข้าร่วมการพูดคุยหลังอาหารเย็นด้วย ดังนั้นรออยู่ที่นั่นนะคะ'

เป็นอย่างนั้นค่ะ

พรุ่งนี้ไม่ใช่เหรอคะ คืนนี้เลยเหรอคะ?

...ค่อนข้างเร็วเลยนะคะ

ทำอะไรลงไปเนี่ย!?

ก็อย่างที่ว่านั่นแหละค่ะ

เพราะว่าฉันเองก็รู้สึกอย่างแรงกล้าว่าต้องรีบพูดคุยเกี่ยวกับสภาพแวดล้อมของคุณหนูวิลฟรีทเสียแล้วค่ะ

...นี่มันเหมือนจะเกิดเรื่องใหญ่แล้วสิ