ตอน 22: Chapter 22

ในที่สุดก็มาถึงทัศนศึกษาของโรงเรียนแล้ว

แต่ว่า...

ฉันกลับถูกตั้งให้เป็นรองหัวหน้ากลุ่มเสียแล้ว

ฉันควรจะทำอะไรดีนะ...!

ตอนที่ 22

ทัศนศึกษาครั้งนี้ พวกเราต้องปีนขึ้นภูเขาที่เป็นของโรงเรียนเป็นกลุ่ม

แล้วแต่ละคนก็จะมุ่งหน้าสู่ยอดเขาของตัวเอง แต่ว่า...

ที่พัก

ถ้าได้ดูแลคุณฮานะยามแล้วล่ะก็...!!

ทุกท่านพักสักหน่อยไหมคะ?

ขอบคุณที่เป็นห่วงนะคะ

ไม่เป็นไรค่ะ

แต่เมื่อเทียบกับภาวะผู้นำของคุณฮานะยามแล้ว จะพูดว่าอะไรดีล่ะ!?

ฉันด้วย!

คุณโคงุระจิ!

คุณนี่ไม่สวยเอาซะเลยนะ!

อ๊ะ...ขออภัยด้วยค่ะ

ก็คนที่ทำตัวแบบนั้นน่ะ

คุณโคงุระจิ

ฉันไม่ได้สงสารคุณหรอกนะคะ

ค่ะ...อึก

มันจะน่าสงสารได้ยังไงกัน

คุณฮานะยามคะ เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้ร่วมกลุ่มกับคุณค่ะ!

แต่น่าเสียดายที่ท่าทางของคุณนี่แย่สุดๆ เลย

โดนคนรอบข้างท่วมท้นจนถูกพัดพาไป...

ประกาศเลยนะคะ!

ในแวดวงสังคมนั้น การแสดงออกถึงตัวตนของตัวเองนี่แหละคือสิ่งที่สำคัญที่สุดค่ะ

โรงเรียนก็คือสถานที่ฝึกฝนนั้นน่ะค่ะ

ต้องสื่อสารความคิดของตัวเองออกมาเป็นคำพูดสิ

ถึงจะใช้ชีวิตได้อย่างงดงามได้นะคะ

นึกว่าการได้อยู่ใกล้ๆ ในฐานะรองหัวหน้ากลุ่ม จะทำให้ได้ยืนยันความงดงามของเธออีกครั้งเสียแล้ว แต่ว่า

ดูเหมือนว่าฉันจะคิดผิดไปนะคะ

ในฐานะรองหัวหน้ากลุ่ม...

ในฐานะรองหัวหน้ากลุ่ม ฉันจะทำอะไรให้ได้บ้างนะ...!

ฮะ!

?

ขะ...ขอโทษค่ะ!

คะ...คือว่าเหนื่อยมากเลยค่ะ

ขอพักสักหน่อยได้ไหมคะ...!?

เอ๊ะ...?

เพิ่งคิดว่าตัวเองพูดความคิดของตัวเองออกไปได้แล้วนะ...

คุณโคงุระจิ รูปร่างของคุณนี่ผอมบางจังเลยนะคะ

น่ารักจังเลยค่ะ

ฉันจะไปตรวจสอบเส้นทางอีกครั้งนะ...

เอ่อ...ไม่เป็นไรเหรอคะ

อืม?

หืม?

ถ้ามองจากข้างหลังแล้ว

ดูเหมือนว่าคุณจะเหนื่อยแล้ว...

พักให้ฉันเหรอคะ?

ไม่ค่ะ! นั่นมัน...

ฉันก็อยากจะดื่มน้ำเหมือนกันค่ะ!

ถ้าไม่รังเกียจจะดื่มสักหน่อยไหมคะ?

เป็นเครื่องดื่มฟื้นฟูความเหนื่อยที่คุณแม่ทำเองค่ะ!

คุณแม่??

เปรี้ยวจัง!

แต่ว่าเหมือนจะมีพลังงานพลุ่งพล่านขึ้นมาเลย...!

...นะ

ตอนแรกฉันไม่ทันสังเกตเลยว่าเพื่อนร่วมกลุ่มเหนื่อย

นี่มันอะไรกันคะ!?

เพราะอยู่ท้ายสุดนี่เองที่เธอสังเกตเห็น...!?

แต่ถ้าเป็นเช่นนั้นแล้ว ตอนนั้นตัวเธอเองเสนอขึ้นมาเองก็...

ไม่...อึก

เธอสัมผัสได้...ถึงเรื่องที่ฉันที่เป็นหัวหน้ากลุ่ม หรือเพื่อนร่วมกลุ่มคนอื่นๆ มีคนที่เป็นห่วงและพูดไม่ออก

ค่ะ...!

เพราะฉะนั้น คำพูดนั้น...!

เพราะว่าเธอเป็นคนที่มองไปรอบๆ น่ะ

เลยมีสิ่งที่มองเห็นได้!

ความใส่ใจที่ดูถ่อมตัวน่ะ บางคนอาจจะไม่สังเกตเห็นก็ได้

ถ้าฉันเป็นดอกลิลลี่ที่บานสะพรั่งประดับในงานเลี้ยง

เธอก็คือ...

คุณโคงุระจิ มิยะนี่นา—

ดอกไม้ป่าที่เบ่งบานอย่างสง่างามโดยไม่มีใครรู้!!

ความงดงามของคุณที่สามารถทำเพื่อคนอื่นได้มากกว่าตัวเอง

ฉันได้เห็นมันด้วยตาตัวเองแล้วค่ะ!

คุณโคงุระจิ

ไม่ค่ะ...คุณบิจิ

เอ๊ะ

อา...ค่ะ!

ดีใจจังเลยนะคะที่ได้แต่งตั้งคุณเป็นรองหัวหน้ากลุ่ม!

ขอโทษด้วยนะคะที่ทำกับคุณอย่างหนักมาตลอด!

ตั้งแต่วันพรุ่งนี้...ไม่สิ! ตั้งแต่เดี๋ยวนี้เลยค่ะ!

มาใช้ชีวิตร่วมกันในฐานะเพื่อนกันเถอะค่ะ!

เอ๊ะ...?

อ๊ะ...คุณมิยะนี่ดูแลมือได้ดีนะคะเนี่ย

บี๊บ

อ๊ะ...คุณเข้าใจไหมคะ!?

ค่ะ

มีกลิ่นยาจางๆ...ก่อนหน้านี้คงจะค่อนข้างรุนแรงสินะคะ?

เป็นเครื่องพิสูจน์ถึง

ความรักของพี่ๆ นะคะ

โอ๊ะ...

คุณสามารถทำสีหน้าแบบนั้นได้ด้วยเหรอคะ

น่ารักจังเลยค่ะ

คุณก็ขอโทษด้วยนะคะที่เมื่อกี้คุณไม่ทันสังเกต

ตอนนี้อาการดีขึ้นแล้วใช่ไหมคะ?

อา...เอ่อ

ขอบคุณค่ะ

เพราะว่าได้รับเครื่องดื่มสูตรพิเศษจากคุณโคงุระจิด้วยนี่คะ

それに先頭ではつらつとしたリル様が前を歩いてくださると

不思議と元気が出ますので！

ฟุฟุ...

เอาล่ะ อีกนิดเดียวเท่านั้นค่ะ!

จะตั้งใจทำให้เต็มที่เลยนะคะ!

คุณแม่

แบบนี้ทัศนศึกษาก็จบลงอย่างปลอดภัย

ฉันก็ได้เพื่อนคนแรกด้วยสิคะ~

ดูเหมือนว่าจะปล่อยตัวสุดเหวี่ยงไปเลยนะคะ

มะ...คุณแม่ ขอโทษค่ะ

ถึงกับทำเสื้อผ้าเปื้อนไปเพราะความคึกคะนอง

เป็นพฤติกรรมที่ไม่สมกับเป็นตระกูลใหญ่เลย...

ต้องสำนึกผิดซะแล้ว...!

นี่นะ...จะซักออกไหมเนี่ย

เป็นโอกาสให้ฉันได้แสดงฝีมือแล้วสินะคะ!!

เอี๊ยยยยยย

เสื้อเชิ้ตของคุณเทรุ ฝากไว้กับฉันได้เลยค่ะ

ขอบคุณค่ะ...

ขอบคุณนะ นางะโงะ

มาช่วยกันทำเถอะค่ะ

ไม่เอาแล้วค่ะ คุณริลตัวเปื้อนดินเต็มไปหมดเลย~

โบคุดาเนะ

ฟุฟุ๋น! นี่คือเครื่องพิสูจน์มิตรภาพเลยค่ะ!

◇ทัศนศึกษาที่สนุกสนานจังเลยค่ะ