ตอน 45: Chapter 45

มิคุริยะ

☐

อะไรก็พูดมาเถอะ จะฟังให้เองน่า

ตอนที่ 45

ก็เป็นแบบนั้นนี่นา

เป็นอย่างนั้นจริงๆ ค่ะ...

การแข่งขันที่สัญญาไว้ในงานเทศกาลศิลปะครั้งก่อนน่ะ...

คุณมาริยอมรับว่าตัวเองเป็นฝ่ายแพ้ค่ะ

สำหรับฉันแล้ว ทั้งสองคนก็ยอดเยี่ยมทั้งนั้นเลยนะคะ...

เย็นนี้หลังเลิกเรียน มาที่นี่นะ

ที่อยู่...เหรอคะ?

ก็เป็นเรื่องที่น่าจะถูกเก็บเป็นความลับไว้ในโรงเรียนสินะคะ...

ไม่จริงน่า...!

คุณมาริคะ...

พวกเธอต้องตามมาด้วยสิยะ!

นี่มันเป็นปัญหาของฉันนี่นา

ไม่จริงน่า...

แพ้ให้กับคุณท่านไปแบบฉิวเฉียดเลยล่ะ

แต่ว่า...

ห๊ะ?

ถึงจะดูอบอุ่นดีก็เถอะนะ

คุณมาริคะ...

ไม่จริงน่า...!

!?

!?

!?!?

ก็เป็นร้านกาแฟนี่เองเหรอครับ

ดีแล้วที่ตามมาได้

เมนู

ขอแค่ไม่โดนจับได้ก็พอ

...หืม?

ฟุ...รองประธานสิยะ!?

อืม

ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่...เหรอคะ?

หึ

ไม่จำเป็นต้องมาบอกพวกแกหรอก

อ๊ะ ยูโซะ!

ขอโทษค่ะ

ครับ~

น้ำเปล่าสองแก้ว

● ● ● ● ● ●

รับทราบแล้วค่ะ~

นี่ค่ะ รับมาเลยนะคะ

ขอบคุณค่ะ

● ● ● ● ● ●

เป็นห่วงคุณคนเดียวแบบสุดๆ ไปเลยนะเนี่ย!!!!!!!!

แวบหนึ่ง

...คุณจะกินอันนั้นเหรอคะ

ขนมชงสำหรับต้อนรับนี่ต้องสำรวจตลอดเวลาเลยล่ะ

พวกคณะกรรมการสภานักเรียนก็ยุ่งกันทั้งนั้นแหละ

เลิกพูดว่าฉันว่างเหมือนจะเบื่อได้แล้วได้ไหม!?

มีคนพูดแบบนั้นค่ะ

หึ

ประธานกับคู่ปรับตัวฉกาจอยู่กันสองต่อสองนี่มันเป็นเรื่องที่รับไม่ได้เลยนะ

ชู...ถึงกับคู่ปรับเลยเหรอคะ...

ก็จริงนะว่าก่อนหน้านี้ความสัมพันธ์ของพวกคุณสองคนก็ไม่ค่อยดีเท่าไหร่

มาแข่งกันดูสิว่าใครจะดึงดูดใจผู้ชมได้มากกว่ากัน!

มันเป็นกฎนะ เป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดเลยล่ะ

ดีแล้ว รับมาสิ

ถ้าฉันแพ้ ฉันจะยอมทำตามทุกอย่างที่คุณต้องการ

พอแล้ว

เกียรติยศของโรงเรียน

ถ้าว่าเป็นพี่สาวสุนัขล่ะก็

การที่พวกคุณสองคนไม่ลงรอยกันก็ทำให้รู้สึกเศร้าใจนิดหน่อยนะ...

ว่าแต่ว่า คุณมาริ ดูเหมือนจะไม่รู้ถึงด้านนั้นของประธานนักเรียนเลยนะ

การรักษาจารีตประเพณีของตระกูลผู้ดี

แล้วมันมีเรื่องราวอะไรมาทำให้มาถึงจุดนี้กันนะ...

ว่าแต่ว่า

ร้านกาแฟนี่...

คุณมาริ ไปทักทายสิ

ตอนนั้นฉันนี่มันอยู่ในช่วงที่หัวรั้นสุดๆ เลยนะ

ทุกคนก็ดูเหมือนจะเป็นศัตรูไปหมด

ถึงจะพยายามหนักแค่ไหนในฐานะคุณหนูใหญ่ของตระกูล

ก็ไม่อาจจะขึ้นเป็นที่หนึ่งได้เลย

ผู้ใหญ่รอบตัวก็ชมกันว่า—

โคกุระ...คุณมาริเหรอคะ?

ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ

ฉันคือคุณหนูใหญ่แห่งมิคุริยะ ชื่อซาดะค่ะ—

ฉันเอง...

ฉันพยายามอย่างเต็มที่เลยนะเนี่ย!!!

ก็เพราะมีคุณอยู่ด้วยนี่แหละ เลยไม่เคยได้รับคำชมเลย!!

ขอโทษด้วยนะคะ

คุณซาดะก็ขอโทษด้วยนะคะ

ทำให้ตกใจไปเลยสิเนี่ย

พี่สาวนี่เคยมักจะอิจฉาประธานนักเรียนมาตั้งแต่สมัยก่อนเลยนะคะ

รองประธานสิยะ!? ใจเย็นๆ หน่อยสิคะ...?

สมัยนั้น...

ร้านนี้เพื่อจะให้คิดถึงสมัยนั้นเหรอคะ?

เรื่องตอนที่เราเจอกันครั้งแรกเหรอคะ

อ๊ะ...

ตอนนั้นน่ะ

ก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรหรอก

เอ๊ะ...?

ก็เพราะว่า—

อะไรกันคะ

ที่รู้ว่าคุณทำได้แค่พูดแบบนั้น

ถ้าฉันถ่อมตัวลงไปหน่อย คุณก็จะพูดแบบนั้นสินะ...

เจ้า...

ท่าทีที่ดูถูกแบบนั้นนี่...

มีอะไรจะพูดอีกไหม?

ฮาจิ บังเอิญจังเลยนะ

เป็นเรื่องบังเอิญค่ะ

รองประธาน~ แย่แล้วค่ะ!!

พวกเธอก็มาด้วยเหรอคะ?

ก็เป็นห่วงพี่สาวน่ะค่ะ...

คุณนี่มันเห็นแก่ของหวานล้วนๆ เลยนี่นา

ตอนนั้นน่ะ—

ก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรหรอก

ก็เพราะว่า—

สมกับเป็นคุณหนูแห่งมิคุริยะจริงๆ ค่ะ!

เป็นอัจฉริยะที่สมบูรณ์แบบที่สุดแล้วสำหรับคุณหนูตระกูลผู้ดีเลยนะคะ

แบบนี้ตระกูลมิคุริยะก็สงบสุขแล้ว...

ไม่สิ คาดว่าจะมีการพัฒนาไปมากกว่านั้นอีกค่ะ

เป็นไปไม่ได้ค่ะ เกรงว่าจะเป็นเรื่องที่เกินตัวไปหน่อย

ถ้าได้อยู่เคียงข้างคุณที่เก่งกาจแบบนี้...

จริงด้วยสิคะ~

ก็เพราะมีคุณอยู่ด้วยนี่แหละ เลยไม่เคยได้รับคำชมเลย!!

แต่คอยดูเถอะนะ!

ฉันจะเอาชนะคุณให้ได้แน่เลย!

จนกว่าจะถึงตอนนั้น ฉันจะไม่ยอมให้ใครมาเป็นที่หนึ่งเด็ดขาดหรอกนะ!

ที่ถูกจ้องมองมาน่ะ

คุณมิคุริยะ ซาดะ!

ถึงจะเป็นความเป็นศัตรูก็ตาม

รู้สึกเหมือนกับว่า "ตัวฉันเอง" ถูกสะท้อนอยู่ในสายตาของคนอื่นเป็นครั้งแรกเลย

ว่าแต่ว่า...

ช่วงนี้ก็ถูกจ้องมองด้วยสายตาแบบนั้นอีกแล้วนะ

...จุ๊!

...พวกคุณนี่

••••••

!!

มันอะไรกันคะ!

เอาล่ะ ถึงเวลาต้องยุติแล้วล่ะมั้งคะ

ว่าแต่ว่า สุดท้ายแล้วคุณต้องการอะไรกันแน่คะ?

อย่าทำเป็นเมินสิคะ!

มันเป็นจริงแล้วนี่คะ

ห๊ะ?

ก็คือการได้กินเค้กที่นี่ด้วยกันน่ะค่ะ

แค่นั้นเอง

นี่มันเป็นอะไรกันเนี่ย เจ้าคนนั้นน่ะ!?

คุณแม่คะ

โล่งใจจังเลยค่ะที่พี่มาริไม่ได้เป็นอะไรไป