ตอน 8: Chapter 8

ในฐานะลูกนอกสมรสอย่างฉัน ก็เลยต้องให้คุณสอนเรื่องมารยาทเวลาทานอาหารนี่แหละค่ะ

ผ้าเช็ดปากหลังทานอาหารเสร็จ ต้องพับให้เรียบร้อย ไม่งั้นก็ดูเสียมารยาทนะจ๊ะ

ตอนที่ 8

ขอโทษค่ะ คุณมาริ

นี่เธอจำไม่ได้อีกแล้วนะ~

ถึงจะสอนไปหลายครั้งแล้ว แต่สภาพเธอก็ยังเป็นแบบนี้...

เป็นเพราะฉันไม่ได้มีสายเลือดของตระกูลหลัก เลยไม่ดีสินะคะ...

ถูกหัวเราะเยาะว่าเป็นตำหนิของโคกุระเลย

พวกที่พูดแบบนั้นน่ะ ฉันจะจัดการให้เงียบด้วยหมัดเลยล่ะ

พลังการยิงนี่แข็งแกร่งจังเลยนะคะ

คำว่า "การเรียนรู้" น่ะ ไม่ใช่สิ่งที่ทำด้วยเลือดหรือชื่อเสียงหรอกค่ะ

ถึงฉันเองก็เคยทำได้ไม่ดีเหมือนกันนะ

อย่างนั้นเหรอคะ...?

คุณหนูแห่งตระกูลมิคุริยะ สอบได้คะแนนเต็มเลยนะคะ

เมื่อเทียบกับคุณมาริกะแล้ว ดูเหมือนว่าจะเกลียดการเรียนเข้ากระดูกเลยนะคะ

พวกคนของสาขาเล็กๆ นี่ก็ชอบนินทาว่า "เป็นความอัปยศของโคกุระ" น่ะสิ

ถึงอย่างนั้น ตำแหน่งลูกสาวคนโตของตระกูลก็เป็นของฉัน

ดังนั้นฉันเลยพยายามอย่างเต็มที่ให้ได้

แต่แล้วก็มีเรื่องที่มาตอกย้ำอีก—

—ถึงจะทำตัวเข้มแข็งเอาไว้ก็ตาม

ดูเหมือนว่าจะไม่ใช่ลูกของตระกูลหลักสินะคะ

อืม ก็สมแล้ว

คิดว่าเป็นเรื่องของฉันซะอีก

ก็เพราะไม่ใช่ลูกของคุณแม่ เลยมีวุฒิภาวะไม่ดีนี่คะ

เอ่อ... คุณแม่

เรียกคุณแม่สิคะ

นั่นแหละค่ะ ถึงคุณแม่จะเข้มงวดกับฉันขนาดนี้

หลังจากนั้นก็ วุ่นวายมากเลยค่ะ

คุณมาริ

คุณมาริมีอดีตแบบนั้นด้วยเหรอคะ...

ทุกวันทุกวันไม่เคยจะหยุดทำตัวไม่ดีเลย

มันเป็นแบบไหนกันนะ...?

ฉันนี่แหละที่ถูกเยาะเย้ย ด้วยการปิดกระเป๋าคุณครูสอนพิเศษ ด้วยกระดาษสีชมพู

ก็จริงอยู่ว่ามันแย่ค่ะ!

ก็ด้วยการปล่อยข่าวลือออกไป แล้วก็แอบใส่ลูกโอ๊ก เข้าไปในห้องของคนรับใช้

มันแย่มากๆ เลยค่ะ...

ฉันนี่แหละที่เจาะรองเท้าและถุงเท้าของคนทั้งบ้านให้

มันไม่เหมือนกับที่คิดเลยค่ะ...!

ถุงเท้าแบบมีรู

ทำไมถึงเป็นแบบนี้ล่ะคะ?

นี่เป็นการแก้แค้นนะคะ

พวกนั้นต่างหากที่ทำร้ายฉันก่อน

หืม

เอ่อ... ถึงคุณก็...

เพราะฉันไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของคุณ เลยต้องเย็นชากับฉันใช่ไหมคะ!?

...ถึงกับไม่อยากเรียกคุณว่าแม่แล้วสินะคะ

แอบฟังอยู่เหรอคะ

เสียมารยาทนะ

ไม่ต้องกังวลไปค่ะ

ก็เพราะว่า...!

มาริกะตัวจริงนี่คือลูกสาวของฉันนะคะ

งั้น...ทำไมถึงเข้มงวดกับฉันล่ะคะ?

เพราะว่าเธอคือ ลูกสาวคนโตของบ้านนี้ไงคะ

แค่เพราะอย่างนั้น ภาระหน้าที่ที่ลูกสาวคนที่สองไม่มี มันก็ถาโถมเข้ามาหาเธอแล้ว

ฉันอยากให้เธอไม่แพ้ต่อแรงกดดันนั้นค่ะ

แต่ฉันก็เข้มงวดกับคุณมากเกินไปเหมือนกันนะคะ

เป็นเพราะฉันยังไม่สมบูรณ์

คิดว่าทำไปเพื่ออนาคตของคุณนะ

แต่ถ้าทำให้คุณลำบากในตอนนี้ มันก็ผิดที่ผิดทางแล้ว

เอ๊ะ...

ถ้าคุณไม่อยากเรียกฉันว่าคุณแม่แล้ว ก็ไม่เป็นไรค่ะ

เอ๊ะ... ไม่นะ!

เรียกแบบนี้ไปก่อน จนกว่าคุณจะอยากเรียกอีกครั้งนะคะ

คุณแม่สิคะ!

...คุณแม่

เอี๊ยยยยยยยย

คุณแม่ไม่ทอดทิ้งฉัน

ดังนั้นฉันเลยตัดสินใจว่า

ครั้งต่อไปที่จะเรียกว่า "คุณแม่" ก็จะเป็นตอนที่ฉันกลายเป็นลูกสาวตระกูลใหญ่ระดับหนึ่งแล้ว

ฉันจะพยายามทำให้ตัวเองดีขึ้นเอง

ฉันเองก็ยังไม่สมบูรณ์เลยนะคะ

มิยะ...

เหมือนกับคุณเลยค่ะ

พวกเรานี่ต่อจากนี้จะ...

ถ้าไม่เรียนแล้ว ขอพักได้ไหมคะ มิยะ?

เอี๊ยยยยยย

คุณนี่มันชอบพูดแทรกตลอดเลยนะ!

ก็ช่วยไม่ได้นี่นา งั้นขอพักสักหน่อยละกันค่ะ

ฉันรู้นี่นาว่าถ้าใจร้อนขึ้นมาฝีมือมันก็ไม่พัฒนาหรอก

ขอโทษนะคะ ตอนแรกตั้งใจว่าจะรอจนเสร็จ แต่ทนไม่ไหวจริงๆ ค่ะ

คุณแม่คะ

ถึงแม้ว่าพี่มาริจะบอกว่าตัวเองยัง "ไม่สมบูรณ์" ก็ตาม

แต่ถึงอย่างนั้น พี่ก็ยังเป็นพี่สาวที่พึ่งพาได้สำหรับฉันเสมอค่ะ