ตอน 9: Chapter 9

ในฐานะลูกนอกสมรสอย่างฉัน

ก็เลยถูกรับไปอยู่บ้านใหญ่เมื่อแม่เสียไป

เกิดอะไรขึ้นกันนะ...

ตอนที่ 9

ทุกคนดูเคร่งขรึมกว่าปกติซะอีก...

มิจิ

ค่ะ!

ถึงแม้ว่าจริงๆ แล้วจะไม่อยากทิ้งมิจิไว้คนเด็ดขาดเลยก็ตาม

พวกเราต้องออกไปทำธุระค่ะ

รบกวนช่วยเฝ้าบ้านให้หน่อยได้ไหมคะ?

งั้นฉันก็จะอยู่เป็นเพื่อนเองค่ะ

ขอบคุณมากเลยนะคะ พี่มาริ

แต่ไม่ต้องกังวลใจนะคะ

จะช่วยเฝ้าบ้านให้ดีเลยค่ะ!

เราจะทำอะไรกันดีคะ

อ่านหนังสือในห้องก็ได้นะคะ

ใช่แล้ว...

เดินเล่นในสวนก็น่าจะดีเหมือนกันค่ะ

แต่ว่า...

เพราะว่าตั้งแต่มาที่นี่ แทบจะไม่มีเวลาอยู่คนเดียวเลยค่ะ

ก็ยังรู้สึกเหงาๆ อยู่หน่อยๆ...

พิโตอออ...

ฮ่าฮ่าฮ่า!

ช่วยอยู่เป็นเพื่อนหน่อยได้ไหมคะ?

เอาล่ะ คุณกุน จะเล่นอะไรกันดีนะ!

ถึงจะดูเหมือนเป็นแค่หมาธรรมดา แต่ฉันกับมันนี่มีเรื่องราวกันแบบไม่ธรรมดานะคะ...

เพราะว่าที่อยู่แบบแถวๆ เนี่ย มีหมาจรจัดเยอะมากเลยค่ะ

ก็เลยพยายามอย่างหนักที่จะขับไล่มันออกไปน่ะค่ะ

ตอนนั้นก็แค่ไล่เล่นกับวันจังไปเรื่อยๆ เองนะเนี่ย จะได้มาเล่นด้วยกันด้วย

ช่างเป็นเรื่องที่น่ายินดีจริงๆ เลยค่ะ!

ก่อนอื่น เรามาเล่นลูกบอลกันก่อนไหมคะ...!

นั่น! ไปเอามาให้หน่อยสิ!

เปล่า ไม่ใช่แบบนั้นค่ะ!

ลูกบอล!

จะไปเอาลูกบอลมาให้ต่างหากค่ะ!

กุนจัง!

อ๊าาาาา~~!?

สายจูงสำหรับเดินเล่น...จะผูกด้วยเหรอคะ?

ไม่ได้แค่เอามาให้ แต่ยังพามาด้วยเลยนี่นา...!

ดูสนุกจังเลย!

ถ้าอย่างนั้น! ดีที่สุดเลยค่ะ!

คุณมิจิ

ช่วยให้ขนมกับกุงกุนนิลหน่อยได้ไหมคะ?

ค่ะ!

เพราะว่าจำคำว่า "นั่ง" กับ "มือ" ได้แล้ว หลังจากนั้นก็ให้กินด้วยคำว่า "โยชิ" นะคะ

รับทราบค่ะ!

หรืออีกอย่างหนึ่ง

คุณมิจิก็เตรียมชาไว้แล้วนะคะ ถ้าไม่รังเกียจก็เชิญที่ระเบียงได้เลยค่ะ

ว้าว ว้าว ขอบพระคุณมากเลยค่ะ

กุนจัง เรามากินขนมด้วยกันไหมคะ...

คุกกี้หายไปหนึ่งชิ้นแล้วนะคะ...

ใจ...

เหรอ...

ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า

อีกแล้ว

เคล็ดลับในการดุมีอยู่ว่า

คราวหน้าจะให้พี่สาวๆ สอนเองค่ะ...!

พี่คะ อย่าตื่นเต้นขนาดนั้นสิคะ ไม่น่าดูเลย!

พูดแบบนี้แล้วก็วิ่งไปเองไม่ใช่เหรอคะ!

นี่มันการเดินแบบแข่งขัน (เคียวโฮ) นะคะ!

พอมาถึงบ้านนี้แล้ว จะไม่ให้รู้สึกเหงาได้ยังไงกันล่ะคะ...!

พวกเธอนี่มันเสียงดังเกินไปแล้วนะ

ดูเหมือนว่า

จะไม่รู้สึกเหงาเลยสินะคะ