ตอนที่ 62

รวมเล่มล่าสุดเล่ม 6 วางจำหน่ายแล้ว!!☆อนิเมะทีวี 'คำแนะนำของรุ่นพี่อิวามอโตะ' ฉายตามแพลตฟอร์มต่างๆ

บัดนี้...กำลังผลิบาน

คำแนะนำของรุ่นพี่อิวามอโตะ

ชิอิบาชิ

ฮิโรชิ

ตอนที่ 63

ไคโง

กาฮี!

กุ...

ดอกไม้...!?

ดอกไม้!!

อึก!?

ทำไม...จู่ๆ...

อุ๊ยยยย

มือ...

เท้า...

กึ๊ก...

ปล่อยมือจากคนนั้นเดี๋ยวนี้!!

แบบนี้ก็คงจะ

รุ่นพี่อิวาโมโตะ...

จับกุมได้โดยไม่ทำร้าย!!

อึก...

ชิซึมะคุง... ดอกไม้นี้คือเธอสินะ!

ขอโทษนะ...

ไม่เป็นอะไรแล้ว!

รุ่นพี่อิวาโมโตะ! รอเดี๋ยวก่อน!!

ขาดออกไป!!

น้ำละลายของเถาวัลย์ปลาไหล...!!

ผิวที่เน่าเปื่อยนั่น...!?

ผิวรู้สึกเจ็บ...

มันละลายมนุษย์ได้เลย...ดอกไม้อะไรกัน...!!

แทงทะลุผิวที่เน่าเปื่อย...!!

คามิโมโตะเซนไป!

กำลังดูถูกกันอยู่เหรอ ถึงกับมีอะไรแบบนี้ออกมา...

พวกเราถูกบังคับให้...ทำการ "ทดสอบภาระ" ของพลังแห่งเทพมาตลอดที่นี่!!

พวกแกนั่นแหละ!!

คนที่ตายไปก็ถูกให้ดื่ม

ถูกปล่อยให้จมอยู่ในความเข้มข้นเจือจางห้าเท่าเป็นเวลาหลายวัน

แล้วก็เอาคนมาทดลองเพื่อดูว่ามันจะตายเมื่อไหร่!!

ที่นี่...เป็นสนามทดลองงั้นเหรอ...?

พวกจากหมู่บ้าน...ที่เป็นผู้มีพลังน่ะ!

การทดลองกับร่างกายของเจ้าตัวเอง...!?

แต่ต้องแลกมาด้วย...การร่วมมือกับสถาบันของเรา

หมู่บ้านที่เรียกว่า 'หมู่บ้านลดปาก'...สินะ...

เรื่องนั้นจะปล่อยผ่านไปก็ได้

เพื่อประโยชน์ของประเทศนี้

เดโร...

มองเห็น 'เถ้าแห่งความตาย' ที่เหมือนโซ่ตรวน

กำลังพรากอิสรภาพไป...

แกอีกแล้วสินะ คิตาฮาระ!!

ฮ่า

ฮ่า

อ๊ะ

แกนี่มัน...

หยุดนะ... เจ็บ... เจ็บจังเลย~~

อึก...

ชิซึมะคุง!!

พวกเรา... พวกแก...

ทรมานพวกเรา...

เจ็บโว้ยยย

คึ...!!

เพื่อไอ้หมอนั่น...การต้องทนทุกข์ทรมาน...อีกแล้ว...

อยากจะ...ออกไป...ให้ได้...

ชิซึมะคุง!!

อึก...

อืมม...

!

เจ็บ...จัง...?

อะไรกัน...?

แบบนี้...

นานมากแล้ว...

ความเจ็บปวด...นี่นะ...

ดอกไม้ของเธอ...มัน'บาน'แล้ว...

ภาพหลอนของหิมะสีดำนี่แหละคือหลักฐาน

สำหรับฉันยังมองเห็นอยู่สินะ...

ดอกของชิซึมะ อาโอนุมะคือดอกไม้แห่งยาเสพติด

สารที่ช่วยให้สงบ...ทำให้หลับไปแล้วสินะ...

ชิซึมะคุง...

ของหมู่บ้าน...ฉัน

กับเด็กพวกนั้น...

คนพวกนี้...เหมือนกัน

ลูกๆ ที่ทิ้งไว้ที่บ้าน... ตอนนี้ยังคิดถึงอยู่ไหม...?

...

กังวลอยู่ค่ะ

ว่าพวกเขากำลังทำได้ดีอยู่หรือเปล่า...

ว่าพวกเขาจะทรมานไหม... หลังจากที่ฉันไม่อยู่แล้ว...

พวกเขาก็อยู่ภายใต้การดูแล...

...คงไม่เป็นไรหรอก

ก็อาจจะกลายเป็นแบบนี้...ก็ได้...

ถ้าไม่ใช่เพราะรุ่นพี่อิวาโมโตะมาหา...

...แต่ว่า

และสามารถจัดการสถานที่แห่งนี้ได้โดยไม่มีใครต้องเป็นเหยื่อ

ช่วยชีวิตฉันไว้...ขอบใจมากนะ

มาถึงขนาดนี้...ที่ทำให้ความสามารถของฉันเติบโตขึ้น

ฟุ่บๆ

คนที่ได้รับการช่วยเหลือ...คือผมต่างหาก

ถ้าไม่ได้คำแนะนำจากรุ่นพี่อิวาโมโตะ คงจะมาถึงตรงนี้ไม่ได้หรอก...

จะ...ช่วยได้ไหมครับ...?

ถ้าเป็นรุ่นพี่อิวาโมโตะ...

”เด็กคนนี้...

ต้องไปหา...”เด็กคนนี้”ให้ได้แล้ว!!

...อ่า ไปกันเถอะ

อะไรนะ... ความรู้สึกนี่มัน...

ตกใจไปเลยรึเปล่า?

อ๊ะ ขอโทษๆ

เวลาทานข้าวน่ะนะ~♪

เจ้าซอยยะน่ะ...ก็แค่ไปต้อนรับคนนิดหน่อย...

เป็นตัวแทนนะ

สวัสดีครับ... โนนโนะคุง

ผมทำอาหารไม่เป็นเลยครับ

ปล่อยไว้แบบนี้เลยเหรอ?

ก็ประมาณนั้นแหละ♪

เพราะว่าผมทำให้อีกฝ่ายเจ็บหนักเลยนะ

...คนนั้นเสียชีวิตไปแล้วเหรอ?

ตั้งใจว่าจะให้เขาอาเจียนออกมาหลายอย่าง~ แต่เขาก็พูดจาเลี่ยง ๆ ไปเรื่อยเปื่อย...

อาจจะบีบแน่นเกินไปหน่อยนะ~

เด็กน้อยที่งดงามถึงเพียงนี้

ถ้าได้มีชีวิตอยู่ คงจะเติบโตเป็นคนที่งดงามแค่ไหนกันนะ

ต้องมีความปรารถนาที่จะมีชีวิตอยู่แน่ๆ

ให้ฉันเป็นผู้รวบรวมจิตวิญญาณให้เถอะ

ความปรารถนานั้น

บนท้องฟ้า

หัวหนักจัง

เพราะถูกผู้ชายคนนั้นบิดและมัดไว้

คอเจ็บ

เสียงอึดอัดเหมือนขาดการออกกำลังกาย

เสียงน่าเกลียด

“ออกกำลังกาย...?”

ไม่มีอะไรพิเศษหรอก

แบบนั้น

เอ?

“ออกกำลังกายคืออะไร...มันอึดอัด...หายใจไม่ออก...”

“การถามเพื่อขอความช่วยเหลือ? การพยายาม?”

“แบบนั้นมันไม่ชาไปเลยเหรอ?”

แล้วเธอล่ะ...?”

“เพราะว่าฉันตายไปแล้ว เลยไม่รู้เลย...”

ตั้งแต่แรกเกิดก็ยังไม่ได้ลืมตา

ผมตายไปแล้ว

เพื่อจะได้มีชีวิตขึ้นมาอีกครั้ง

ก็เลยมุ่งหน้าไปยังที่ของคนคนนั้น

เพื่อจะได้กลับไปหาแม่...

นี่มัน...อะไรกันนี่...

ความรู้สึก...มันกำลังไหลเข้ามาเหรอ...?

นี่คือ...

'ความรู้สึก' ของคนที่ตายด้วยวุ้นบัว...

ไม่นะ...เป็นไปไม่ได้...

เด็กที่จากไปแล้ว...

ที่นี่มันเป็นแบบนั้นเหรอ...?

นั่นมัน...ทารกเหรอ?

ตัวฉันเองก็...จะกลายเป็นแบบนั้นงั้นเหรอ...?

ดูสิ... โคลน... โคลน... เหมือนผู้ชายคนนั้นเลย...

ตั้งแต่เด็กก็เอาแต่ทำเรื่องไม่ดีอยู่แล้วสินะ... กรรมตามสนองสินะ

ก็อาจจะใช่... ไม่มีใครรู้... ไม่มีใครมาช่วย... มีแต่... ละลายไปเรื่อยๆ...

ก็ถือว่า... เป็นชีวิตที่ดีแล้วล่ะ...

...ห๊ะ?

การที่มันละลายเป็นของเหลวเหนียวๆ ก่อน

หรือว่า...การที่ผมยืดยาวต่อไปจะมากกว่ากัน...

ยืดยาวออกไปให้ทั่ว

สร้างเป็นแผ่นฟิล์ม...

เดี๋ยวก่อน

เส้นผมที่ยืดยาว...กำลังละลาย...?

...

ระหว่างนั้น...ร่างกายจะไม่ละลายเหรอ...?

นี่...

มันจะกลายเป็นยังไงกัน...?

ในตรอกด้านหลัง มีเรือนกระจกที่ดูผิดปกติ...

รุ่นพี่อิวามอโตะ...! ต้องเป็นที่นี่แน่ๆ เลย ที่ชาวบ้านพูดถึง!

ว้าว... พืชพันธุ์นี่สุดยอดไปเลย...

กลิ่นนี้...ที่ไหนสักแห่ง...

...รู้ได้ยังไงว่าที่นี่คือที่นี่?

ฮะ...

รุ่นพี่อิวามอโตะ...

อนาคตของคนที่สำคัญต่อหมู่บ้าน

ดูเหมือนว่าผู้คนแห่งโอคุระคุจิจะสืบหามาได้แล้วนะ

ซ่อนตัวอยู่สินะ...? ใน 'ฐานทัพ' แห่งนี้

พวกนักเรียนมัธยมปลายอย่างพวกแก...

รู้จักสถานที่แห่งนั้นด้วยสินะ

...

อ้อ อย่างนั้นสินะ

ไปที่... หุบเหวนั่นมาสินะ

ตอนนี้... ที่บอกว่า 'รู้ว่าทำไมถึงมาที่นี่ได้'

ราวกับว่ารู้อยู่แล้วว่าข้าจะมาที่นี่สินะ...?

งั้นก็น่าจะมาทางนี้สินะ... 'ถ้าเป็นนาย' ล่ะนะ... ก็แค่คิดไปเองน่ะ 岩元คุง

'สัตว์ป่าแห่งเส้นผม' ก็ไม่ตอบคำถามของนายเลยนะ...

เมื่อกี้... พูดว่าอะไรนะ...?

อะไรนะ...?

'ถ้าเป็นนาย'... งั้นเหรอ

岩元คุง...

หืม?

...ให้หลีกทางหน่อยไหม...

岩元รุ่นพี่...!? หรือว่าตอนนี้เท็นบะคุง...?

ถ้าไม่อยากให้พืชตรงนี้ถูกเผาไหม้ล่ะก็

พวกนักเรียนมัธยมปลายคงรู้ถึงพลังของฉันแล้วล่ะ...

พวกนักเรียนมัธยมปลายสินะ

เขาถูกฝึกมาอย่างดีเลยนะ

เธอก็ใส่ใจเรื่อง 'การให้อาหาร' เหมือนกันสินะ

ชิซึมะคุง!! เราจะตามหาโซอิจิโร่เป็นอันดับแรกเลยนะ!!

ครับ!!

!!

มาคุยกันอีกหน่อยเถอะ

เพราะว่าไม่ได้เจอกันนานแล้วนี่นา

รอก่อนสิ

เอ๊ะ?

เดี๋ยวนะ? หรือว่า...

เล่นด้วยกันตั้งเยอะ แล้วลืมไปได้ยังไงเนี่ย คุณอิวาโมโตะ

เหงาจัง...

เฮ้ยๆ ล้อเล่นน่า?

ชิชิโร่คุง...?

ฮานาเบะ

รุ่นพี่อิวาโมโตะ?

ชิซุมา...

ได้เจอกันอีกแล้วนะ

ผู้ชายที่ข้าเรียกว่าสหายร่วมชาติ

เพื่อนคนแรกของข้า

岩元รุ่นพี่ บทที่ 63