ตอนที่ 16

ตอนที่ 16 กินได้เหรอครับ? จิฮาระซัง

เฮ้! เอามาแล้วนะ!

ห้องเรียนของชั้นของไม่นี่คึกคักดีเนอะ

โควา

โยชิ! มาเล่นกันเถอะ!

ทุกคนเข้ากับบรรยากาศเก่งดี

มีอะไรกำลังจะเริ่มขึ้นเหรอ

นั่นไม่ใช่เหรอ? ได้ยินว่าช่วงนี้กำลังเป็นที่นิยมในหลาย ๆ ชั้นเรียนเลยนะ

ชูครีมโรเชียน

อันเดียวที่มีผงมัสตาร์ด หรือวาซาบิ หรือทาบัสโกะน่ะ

จินทสึทำ...

ไม่มีเลย อยากกินอร่อยๆ ธรรมดาๆ น่ะ

แต่ถ้ามันเข้าสู่สถานการณ์ที่ต้องเข้าร่วมเพราะอารมณ์ชั่ววูบ แล้วลำบากใจล่ะก็...

ถ้าสุกิปโผล่มาอย่างสง่างามแล้วกินแทนให้ น่าตื่นเต้นและก็มีความสุขจังเลย～

สุกิป

ทำแบบนั้นแล้วมีความสุขเหรอ...?

ถ้ารู้ว่าไม่ชอบ ก็คงจะกินเองทั้งหมดอยู่แล้วล่ะ

อ๊ะ ไปเตรียมสำหรับคาบเรียนหน้าก่อนนะ!

ดูน่าสนุกดีนะ แต่ก็แอบกังวลอยู่ว่าถ้าทำแบบนั้นปากจะเจ็บไหมน่ะ

อ๊ะ คุณคุโรกิ!

นายก็เล่นด้วยไหม!? โรเชียน!

เอ๊ะ? อะไรเหรอ?

ของไม่เข้ามีวาซาบิ พริกญี่ปุ่น แล้วก็ทาบัสโกทั้งหมดเลย~!

ใส่หมดเลยเหรอ?

ถ้าเป็นไปได้นะ...

อยากเห็นคุณคุโรกิที่กำลังมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้นด้วยเลยล่ะ

เพราะว่าความประทับใจจากหน้าของคุณเขามันแรงมาก

ก็ได้นะ

จริงดิ!?

แล้วก็... ขอโทษนะคุณคุโรกิ ที่เหลือมี 2 ทางให้เลือก

ปลดระเบิด?

เอ่อ แค่เช็กเฉย ๆ นะ แต่ไม่มีเจตนาร้ายใช่ไหม?

มีแต่ความอยากรู้อยากเห็นล้วน ๆ เลย...

เชื่อผมสิ...

เป็นคนซื่อสัตย์จังเลยนะครับ...

งั้นขอสักชิ้นนะ

เอ๊ะ......

จิฮาระซัง...?

เอ๊ะ!!

โม๊ออออออ

โฮ่ล

ไม่เผ็ด ไม่เจ็บ

อา~ด้วย

งั้นของไม่เข้าอยู่ทางนี้สินะ

เอ๊ะ

เป็น... เป็นอะไรไหม?

อ๊ะ!

เปล่าหรอก ถึงจะไม่ค่อยอร่อย แต่ก็ไม่เป็นไร

มีรสคัสตาร์ดกับ รสส้ม แล้วก็รสพริกญี่ปุ่น กับรสทาบัสโกะด้วย...

แน่ใจว่าถ้าเหลือของไม่เข้า คงจะไม่มีใครกินแล้ว ก็เลยคิดว่าเสียดายถ้าปล่อยไว้

ถ้าไม่ได้อ่านบรรยากาศออกก็ขอโทษนะ...

～ขอโทษที่ไม่ได้อ่านบรรยากาศออก～

ทางนี้ต่างหากที่คิดเรื่องชั่ว ๆ ขอโทษด้วยนะ...

หืม?

วูบ! คุณจิฮาระ

เจ็บตรงไหนไหม?

จูบใช่ไหม

ไม่มีเลยครับ

โล่งอกจัง

เอ่อ... คือว่า...

อา

อ๊ะ แต่ตอนนี้มือขวามันรู้สึกเผ็ดนิด ๆ น่ะ...

อ๊ะ คุณจิฮาระ