ตอนที่ 57.2

เกิดอะไรขึ้นกันเนี่ย

อ๊ะ—

สาวใช้คนนั้น—

ย้อนเวลากลับไปนิดหน่อย—

ฟุฟุฟุ~

ดีจังเลยนะ โชวหลาน

อื้ม! บอกว่า "ขอให้ช่วยนวดอีกนะ" ด้วย!

แม้แต่ที่ผูกผมก็ยังชอบอยู่ตลอดเลย

คุณพระสนมคนนั้น คงจะชอบฉัน แล้วสิ

เสี่ยวหลาน คุณโชวหลานน่ะ เกิดมาจากครอบครัวชาวนาที่ยากจน

แม้จะถูกขายโดยพ่อแม่ แต่ก็ไม่แสดงให้เห็น ว่าตนเองมีอะไร นอกจากความตะกละในของหวาน และชอบซุบซิบ

เธอยังเริ่มแสดงด้านที่แข็งแกร่งออกมาให้เห็นด้วยนะ

เทนจิょ ในฐานะนักเรียนรุ่นแรก ของโรงเรียนสอน

การอ่านเขียน และนวดในโรงอาบน้ำ ก็เพื่อหาที่ทำงาน หลังออกจากตำหนักแล้วนะ

ต้องป้องกันไว้เลยว่า โครัน จะได้ไปทำงาน ที่ศาลากรีนเกีย

นี่ เจ้าเหมียว...

ถ้ามี โคซุย กับ อาคาฮาบะ มาด้วยก็คงจะดีนะ

แบบนั้นจะช่วยรับใช้ได้มากกว่านี้

อ๊ะ โครัน ข้างหน้า!!

อ๊ะ...

น, ทำอะไรลงไปเนี่ย

น้ำแข็งล้ำค่า...!!

อ๊ะ—

ขอโทษด้วยนะ...

น้ำแข็งก้อนนี้ถูกตัดมาจากห้องน้ำแข็งบนภูเขา เพิ่งมาถึงได้นะ!

มันไม่ใช่แค่ขอโทษแล้วจะจบนะ!!

นี่ก้อนเดียว มีค่าพอที่จะซื้อชีวิต คนหนึ่งได้เลยนะ!

เอ๊ะ...

แบบนั้น...จะทำยังไงดีล่ะ...

นี่มันไม่ใช่ปัญหาที่แค่ขอโทษแล้วจะจบนะ!

อาจจะไม่ถึงขั้นแขวนคอหรอกนะ แต่โดนเฆี่ยนตีก็เป็นไปได้นะ!!

จะ, ทำยังไงดีเนี่ย......

ฉันอยากรู้มาตั้งนานแล้ว ว่าทำไมถึงเป็นแบบนี้!!

อ๊าาาา ชิ!

น้ำแข็งกำลังละลายในระหว่างที่กำลังตำหนิอยู่!

น้ำแข็งขนาดนี้ ถ้าจะขอ ก็คงจะเป็นพระสนมระดับสูง หรือว่าจะเป็นพระสนมระดับกลาง ที่มีตระกูลร่ำรวยน่ะนะ

ถ้างั้นก็—

นี่,

เป็นของคุณพระสนมองค์ไหนเหรอครับ/คะ

เป็นของพระสนมโหลวหลานนะ ท่านอยากจะเสวย

พระสนมโหลวหลานงั้นเหรอ... ถ้าเป็นพระสนมชั้นสูงองค์อื่นก็น่าจะคุยกันรู้เรื่องกว่านี้

ไม่ค่อยรู้เลยว่าพระสนมโหลวหลานเป็นคนแบบไหนกัน

นี่จะทำยังไงกับมันล่ะครับ?

จะเอาไอ้น้ำแข็งที่มีดินเปื้อนมาเสิร์ฟให้ก็ไม่ได้นี่นา

อ๊าาาา ชิ! นี่จะให้ทำยังไงกันเนี่ย!!

ฟุรุ

ถ้าอยากทานเล่นช่วงเย็น ก็ไม่มีเวลามากแล้วนะ

แต่ว่าไอ้น้ำแข็งก้อนนี้จะเอาออกมาแบบนี้ไม่ได้นะ—

อืม... นั่นน่ะ...

32

จ้ะ

ถ้าเป็นแบบนี้ โครันจะถูกลงโทษ

...ชิ ท่าทางที่มีก็ต้องใช้แล้วล่ะ

เอ่อ คุณ

ฉันจะเตรียมอย่างอื่นให้เองครับ/ค่ะ

ทำได้ด้วยเหรอ? เหลือเวลาอีกแค่ครึ่งชัสนะ

เวลาเฉียดฉิว ส่วนวัตถุดิบ...

ค่ะ ทำได้ครับ/ค่ะ

นี่, สาวใช้คนเมื่อกี้เป็นยังไงบ้าง?

เธอร้องไห้ไม่หยุด เลยฝากไว้ที่ห้องแพทย์แล้วครับ/ค่ะ

เอ่อ, ขอใช้ห้องครัวหน่อยได้ไหมครับ/คะ แล้วก็ขอวัตถุดิบด้วย

ช่างเอาแต่ใจจริงนะเนี่ย

ได้ยินแบบนั้นแล้ว ฉันจะได้อะไรจากมันเหรอครับ/คะ?

...ไม่มีหรอกค่ะ แต่ช่วยให้หน่อยเถอะค่ะ

ทำไมถึงได้พยายามขนาดนั้นล่ะ ไม่ใช่เพราะสิ่งที่เจ้าทำลงไปเหรอ?

...ใช่ค่ะ

แค่ปล่อยให้โครันไปเถอะ

แต่ว่า—

แต่ว่านะ

ตื่นมาแล้วรู้สึกไม่ค่อยดีเลยค่ะ

อย่างนั้นเหรอ นอนตื่นไม่สบายเหรอ

ใช่ค่ะ มันกระทบต่องานเลย

มีเงื่อนไขอยู่ค่ะ

แบบนั้นลำบากเลยนะ

คืออะไรเหรอครับ/คะ

ฟังเรื่องของคนอื่นให้จบสิ

แค่นั้นเองเหรอครับ/คะ?

ใครกันที่ทำไม่ได้แม้กระทั่งเรื่องแค่นั้นล่ะ?

...?

งั้นฉันจะเสนอเงื่อนไขอื่นให้ไหมล่ะ

ถึงจะพูดอย่างนั้น แต่สิ่งที่ฉันทำได้ก็คือ—

อ๊ะ

แย่แล้ว มันคลายออกแล้ว...

ขออภัยด้วยค่ะ

••••••••

เจ้า ไม่ติดปิ่นปักผมเหรอ?

อืม มีงานต้องทำนี่คะ

เหล่าสาวใช้คนอื่น ๆ ของหยกมู่ ก็ดูสวยงามกว่านี้ตั้งเยอะ

ปิ่นปักผมที่ฉันทำไว้ล่ะ จะทำยังไงกัน—อ๊ะ

ไม่คิดว่าจะขายทิ้ง—

หรอกน่า

ยังไม่ได้

หมายความว่าห้ามขายงั้นเหรอ

ถ้าอย่างนั้นก็—

เอาอันนั้นมาติดสิ

...แค่นั้นเองเหรอครับ/คะ

ไม่เป็นไรนะ

ถ้าเอามาติดแล้ว คราวนี้ฉันจะบอกเจ้า—

?

ฮาฟ

...ไม่มีอะไรหรอกค่ะ

แล้วก็, ต้องการอะไรเหรอครับ/คะ

อ๊ะ, กำลังเขียนออกมาเลยค่ะ!

...

จะทำอะไรเหรอคะ? ลูกแมวตัวนั้น...