ตอนที่ 85.1

ผ่านไปหนึ่งเดือน ความคึกคักต้อนรับปีใหม่ ก็เริ่มจะสงบลงแล้วสิ

หนาวจัง...

ถูกคุณย่าเรียกสินะ

ถือโอกาสนี้ไปแช่น้ำที่เรือนเขียว青館เลยไหมล่ะ

ตอนที่ 85 จ้าวอู

คุณเมย์เมย์ครับ/ค่ะ

อ๊ะ

เหมียวจัง วันนี้มาเช้าจังเลยนะ

คิดว่าจะมาเอาโอเคน้ำมาดื่ม

แล้วเจ้าคนนั้นล่ะ?

จ้าวอูเหรอ? ยังนอนอยู่เลย

อ่า คุณนายคะ ไม่รู้จักเหรอคะ เรียกอยู่ค่ะ

ถึงจะเป็นคุณชายที่ถูกเลี้ยงมาดี แต่กลับไม่ใส่ใจที่นอนอยู่บ้านโทรมๆ แบบนี้เลยนะ

ถ้าเป็นคุณย่า ก็อยู่ตรงโน้น กำลังคุยกับท่านเจ้าของอยู่ค่ะ

ไม่น่าจะมีเรื่องแปลกๆ มาให้คิดอีกใช่ไหมนะ?

...

มาสิ

นี่

ไอ้เจ้าเหมียวนี่! มันทำอะไรอยู่เนี่ย!!

...ดูเหมือนจะเป็นอย่างนั้นจริงๆ นะ

ใช่แล้ว

อ้าว เหมียวจัง มาแล้วเหรอ

ถึงคุณย่าจะเป็นคนดูแลเรือนเขียว青館 แต่ว่า

คนที่บริหารจริงๆ ก็คือ ท่านเจ้าของคนนี้แหละ และยังมีกิจการอื่นๆ อีกด้วย

โอ๊ะโดนหมัดคุณย่าเต็มๆ เลยนี่นา

ถ้าไม่มีคุณย่าที่ทำอะไรก็ชอบช่วยเหลือคนอื่นแบบนี้ การบริหารเรือนเขียว青館ก็เป็นเรื่องน่าเป็นห่วงนะ

จะมานี่ก็เพราะคุณย่าเรียกไม่ใช่เหรอ

อ๊ะ ก็เป็นอย่างนั้นสินะ

ดูเหมือนจะเป็นหมอโรคจิตนะเนี่ย...

ในที่สุดก็เพี้ยนแล้วสินะ

ไปเถอะ! อ่านใจคนได้ด้วยเหรอเนี่ย

ดูจากท่าทางแล้ว คงอยากจะไปแช่น้ำ ถือโอกาสนี้ไปกินอาหารเช้าด้วยไหมล่ะ

พาเจ้าหนุ่มมาด้วยนะ

ถึงฉันก็มีบางครั้งที่เป็นแบบนั้นเหมือนกัน

ได้เหรอคะ?

งั้นด้วยนี่...

เวลาที่มาทีไร ก็กินอาหารเช้าก่อนเสมอเลยนะ

—เร็วเข้าๆ กินสิ!

นี่

แย่ที่สุดเลยยยยย

ไม่ใช่ตั๊กแตนนี่นา!

รีบทานเลย! นี่คือผักที่พวกแกต้องการไง!

คนละ 5 ตัวนะ!

คุณย่าคะ นี่มัน...

เป็นของฝากจากคุณท่านเจ้าของค่ะ

ปีนี้ผลผลิตธัญพืชไม่ดี เลยต้องมาร้องขอเลยล่ะ

หึฮ่า...

ท่านเจ้าของก็ทำการค้าขายธัญพืชอยู่ตามปกตินั่นแหละ

ในประเทศนี้มีการเก็บเกี่ยวผลผลิตจากชาวนาเป็นภาษี แถมรัฐบาลยังรับซื้อในปริมาณที่กำหนดอีกด้วย

ซื้อในราคาสูง แล้วก็ขายไม่ออก เลยใช้ส่วนผสมน้ำตาลเข้มข้นๆ ไว้เก็บรักษาให้ได้นาน...

การทำธุรกิจของท่านเจ้าของก็คือการนำส่วนที่เหลือมาหมุนเวียนในตลาดนั่นแหละ

ทิ้งไปซะเลยดีกว่า อะไรแบบนี้!

ก็เอาของที่ไม่สามารถบริโภคเองได้มาฝากสินะ

อืมมมมม...

ไม่อร่อยเท่าไหร่เลย

นี่มันจืดชืดนะเนี่ย

คุณนี่กินได้นี่นา

ถึงจะจืดชืดก็ ไม่ได้หมายความว่าจะกินไม่ได้นะ

...หืม?

นี่ๆ ให้ฉันช่วยกินให้ไหม? เอาขนมไหว้พระจันทร์สักชิ้นเลยนะ

โอ๊ยๆๆ! เจ็บจังเลยนะ ไอ้เจ้ากระสี!

ตั๊กแตนเวลาจะปรุงต้องควักไส้ออกนะ

ที่มันดูไม่มีอะไรก็เป็นเรื่องธรรมดาอยู่แล้ว แต่ว่า

เหมือนว่าข้างในจะไม่มีอะไรเลยกว่าที่เคยกินมาก่อนอีกด้วยสิ—

เม่าเม่า เหมียวจัง

นึกขึ้นได้แล้ว พาไปตลาดไปซื้อหอมมาให้หน่อยสิ

พวกผู้ชายนี่มันไม่เอาใจใส่เลยนะ

ได้เลย

ค่าแรงล่ะ...

ค่าแช่น้ำตอนเช้ากับอาหารเช้าสำหรับสองคน ก็พอแล้วใช่ไหม?

...ขี้เหนียว

นี่เจ้ากระสี ไปซื้อนั่นสิ!

เดินตามมาให้สงบๆ เลยนะ!

ถ้าคนเดียวมันก็เสร็จเร็วๆ นี่นา!

—พอได้มองแบบนี้แล้ว

เหมือนกับว่าที่ได้ไปทำงานตรงนั้นมันเป็นแค่ความฝันอะไรสักอย่างเลยนะ

ที่ได้อยู่ที่นั่น แล้วก็เข้าไปพัวพันกับเหตุการณ์ด้วย—

อ่า ตรงนั้นก็มีขายตั๊กแตนเหมือนกันนี่นา

อันนั้นก็น่าจะ ไม่อร่อยนะ

ปีนี้ผลผลิตก็แย่แล้วล่ะนะ

ทำไมล่ะ? เป็นเรื่องจริงใช่ไหม?

หุบปากไปเลย

...เมื่อกี้พูดว่าอะไรนะ?

ห๊ะ? อันนั้นก็ไม่อร่อยเหรอ?

ต่อจากนั้น

อันที่ว่าผลผลิตมันแย่แล้วน่ะเหรอ?

รู้ได้ไงเนี่ย?

เอ๊ะ

เอ่อ...เมื่อกี้พูดว่าอะไรนะ?

จำไม่ค่อยได้เลย

ได้ยินมาว่าถ้าตั๊กแตนมันจืดชืดเนี่ย ก็จะทำให้ผลผลิตไม่ดีน่ะ

จ้าวอูได้รับผลจากยาชุบชีวิต ทำให้ร่างกายครึ่งหนึ่งเป็นอัมพาต และสูญเสียความทรงจำไปเป็นส่วนใหญ่

ถ้าในความทรงจำเหล่านั้นมันมีอะไรอยู่ล่ะก็—

ช่วยนึกออกหน่อยสิ~

เลิกพูดได้แล้วน่า~

อ๊ะ

ชิ

อาจจะนึกออกก็ได้นะ...!

!

ถ้าซื้ออะไรมาให้หน่อยล่ะ

ฮินฮินฮิน!