ตอน 9: Chapter 9

ตะเกียบที่ได้จากงานเทศกาลน่ะนะ—

อันนั้นมันมีความหมายว่า "ฉันรับรองตัวคุณ" น่ะ

ถ้าไปขอคนนั้น ก็จะออกไปนอกวังหลังได้นะ

เพราะฉะนั้น คนที่ให้ปิ่นปักผมฉันน่ะ คือ หลี่ไป๋ นายทหารน่ะ ก็เลยให้เขาเป็นคนรับรองตัว แล้วก็กลับบ้านมาสามวันน่ะ

ตอนที่ 9 การตายของสาวใช้

หลี่ไป๋ ถึงจะยังหนุ่ม แต่ก็ดูเหมือนจะเป็นคนที่มีอนาคตในฐานะนายทหาร และพอฉันบอกว่าจะให้เขาได้เจอสามสาวงามแห่งย่านดอกไม้ เขาก็รับปากอย่างยินดีเลยล่ะ

หมายความว่าถึงแม้จะทำตามขั้นตอนอย่างถูกต้องแล้วกลับบ้านมาแล้วก็ตาม—

●●●●●

ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงจ้องมองมาทางเราแบบนี้ล่ะ...?

กลับบ้าน...

ไปมาแล้วสินะ

ค่ะ

เป็นยังไงบ้างล่ะ

ทุกคนดูแข็งแรงดีก็ดีที่สุดแล้วค่ะ

อย่างนั้นเหรอ

●●●●●

●●●●●

ทนไม่ไหวแล้ว...

ภายนอกดูสวยงาม แต่ข้างในนี่ร้ายกาจเลยล่ะ เหมือนนกคาโบุโตะเลย

แต่พอคนสวยโกรธแล้วมันดูมีพลังนะ

ฮิริคาบุโตะ...

พิษร้าย...

หลี่ไป๋เป็นผู้ชายแบบไหนกันนะ?

ยาคูยะโนะ ฮิโตริโกโตะ 2

คุณเป็นผู้รับรองตัวตนค่ะ

ค่ะ

คุณเข้าใจไหมว่ามันหมายความว่ายังไง?

เพราะได้ยินมาว่าถ้ามีข้าราชการระดับสูงที่มีประวัติดีก็จะสามารถออกไปข้างนอกได้ เลยมาขอให้ช่วยค่ะ

คุณได้รับปิ่นปักผมมาจากงานสังสรรค์เหรอ?

ใช่ค่ะ ถึงจะเป็นเรื่องของหน้าที่ก็เถอะค่ะ

เพราะเขาแจกจ่ายมันไปเยอะมากเลยค่ะ

นั่นหมายความว่า

ของที่ได้รับมาตามมารยาทเนี่ย ฉันแพ้ให้เขาซะแล้วสินะ

ผมก็ให้ปิ่นปักผมไปแล้วนะ แต่ก็ไม่ได้คุยอะไรกันเลยสักนิด

ผมเหรอครับ?

คิดว่าเป็นที่ทำให้คุณลำบากใจน่ะครับ

แล้วก็คิดค่าตอบแทนไม่ออกเลยด้วย

ค่าตอบแทนอย่างนั้นเหรอ?

เรื่องส่วนตัวของร้านขายยา 2

ค่ะ

คุณหลี่ไป๋รู้สึกยินดีกับความฝันในค่ำคืนนั้นมากเลยค่ะ

อะ...อะ...คุ,

คะ? ค่ะ แน่นอนอยู่แล้วค่ะ

นายเป็นคนจ่ายเองเหรอ!?

ก็เพราะว่าฉันต้องกู้เงินเดือนมาจ่ายนี่นา~

ดูเหมือนว่าจะพอใจมากเลยนะคะ ทำให้มันคุ้มค่ากับที่พยายามไปเลยค่ะ!

เรื่องส่วนตัวของร้านขายยา 2

ถึงอย่างนั้น การได้คุณไป๋หลิงออกมาแล้วมันก็ยังไม่พอเลย...

ต้องตั้งใจให้มากกว่านี้อีกแล้วสิ...

พอแล้ว... อย่าพูดเลย...

สั่นอยู่เลยค่ะ เป็นหวัดเหรอคะ?

สิ่งที่กำลังเช็ดอยู่น่ะ—

อ๊ะ... ฮ่า ๆ ๆ!!

...ตรงนั้นกำลังทำอะไรอยู่เหรอคะ...?

?

เรื่องส่วนตัวของร้านขายยา 2

จะทำหน้าหงอยอยู่นานแค่ไหนคะ?

...ไม่ได้ทำหน้าหงอยสักหน่อย

ไม่เป็นไรหรอกค่ะ แมวน้อยก็ไม่ได้มีความสัมพันธ์พิเศษกับคุณหลี่ไป๋นี่คะ

●●●●●

พอได้ยินว่ามีแมวน้อยออกมาจากวังหลังกับผู้ชายที่ไม่รู้จัก ก็รีบไปสืบประวัติของหลี่ไป๋ทันที

ถึงกับตกใจจนทำถ้วยชาแตกไปเลย...

ไม่รู้ว่าตัวเองจินตนาการอะไรอยู่กันแน่

ความเยาว์วัย

มือคุณมันหยุดอยู่ตรงนั้นแล้วนะ?

เรื่องส่วนตัวของร้านขายยา 2

อย่าลืมนะว่านี่คือตอนทำงาน

...รู้แล้วน่า

อา,

การนัดพบเหรอครับ?

ระหว่างผมกับคุณหลี่ไป๋เหรอครับ?

ตั้งใจว่าจะให้ฟังเรื่องราวอย่างละเอียดเลยนะ!

ไม่ใช่แบบนั้นเหรอ!?

...ก็นึกว่าจะเป็นแบบนี้ซะอีก

หลังจากได้ฟังรายละเอียดจากคุณทามะที่หัวเราะร่า

และไขปริศนาเกี่ยวกับท่าทีแปลกๆ ของคุณจินชิได้แล้ว—

เหตุการณ์กำลังจะเกิดขึ้นแล้ว

เรื่องส่วนตัวของร้านขายยา 2

ขอโทษนะคะ,

ขออนุญาตสักครู่นะคะ...

อึก...

นี่มัน...

—ดีแล้วที่อยู่ในฤดูหนาวนะคะ

ถึงจะตายเพราะน้ำ แต่ก็ยังสวยงามดีนะคะ

เรื่องส่วนตัวของร้านขายยา 2

อูววว คุณมองตรงได้ดีจังเลยนะ?

ที่พาคุณหนูมานี่มันถูกต้องแล้วล่ะ

คุณเป็นหมอใช่ไหม...

เจอที่คูเมืองด้านนอกเหรอคะ?

ดูเหมือนจะเป็นอย่างนั้นค่ะ

บอกว่าน่าจะเป็นสาวใช้จากวังหลัง เลยให้มาให้ดูที่นี่ค่ะ

เขาให้ตรวจร่างกายน่ะ แต่พอจะขอให้ช่วยแทนได้ไหมล่ะ?

เป็นไปไม่ได้ค่ะ

เพราะว่าได้รับคำสั่งว่าห้ามแตะต้องศพค่ะ

นั่นก็น่าประหลาดใจแฮะ

ดูเหมือนจะคุ้นตาอยู่นะคะ?

เพราะว่าฉันเติบโตมาในย่านดอกไม้ค่ะ

ทำไมถึงแตะศพไม่ได้ล่ะคะ? เพราะว่าเกรงกลัวสิ่งอัปมงคลรึเปล่า?

การที่ผู้หญิงสาวๆ ตายอยู่ในมุมมืดนี่เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นบ่อยๆ เลยค่ะ

สมัยก่อนพ่อบุญธรรมเคยบอกฉันไว้ค่ะ

「ร่างกายของมนุษย์ก็เป็นยาได้เหมือนกันนะ」

「—ถ้าได้รู้แบบนั้น พวกเขาก็จะอยากจะรวบรวม แม้กระทั่งศพก็ตาม อย่าก้าวข้ามเส้นนั้นนะ」

ใช่แล้ว นายอย่าแตะต้องสิ อย่าแตะต้องเลย

หมอหลวง ขอให้ตรวจร่างกายด้วย

อือ... รับทราบค่ะ...

ดูจากสภาพเสื้อผ้าแล้ว น่าจะเป็นสาวใช้ชั้นผู้น้อยค่ะ

ที่ศพยังดูดีแบบนี้ ถึงจะจมน้ำตายก็คงเป็นเพราะเวลาที่ผ่านไปไม่นานค่ะ

เล็บนิ้วดูเหมือนจะหลุดออกไปอย่างไม่มีเหตุผลเลยค่ะ

และ—เท้าที่สวมรองเท้าด้วยค่ะ

การพันเท้าก็คือเท้าที่ได้รับการทำหัตถการเพื่อให้ดูเล็กและสวยงามนั่นเองค่ะ

ตั้งแต่เด็กก็ถูกพันผ้าพันแผลที่เท้า และนิ้วก็ถูกพับเข้าด้านในจนผิดรูป

การทำหัตถการนั้นมาพร้อมกับความเจ็บปวดอย่างมาก และบางครั้งเมื่อโตเป็นผู้ใหญ่ก็อาจส่งผลกระทบต่อการเดินได้ด้วย

อืมมม...

คุณฮายะ,

ถ้ามีอะไรรู้แล้วก็รายงานมานะ

รับทราบค่ะ

...คงจะหนาวน่าดูเลยสินะ

เหมียวเหมียว~!

นี่! ได้ฟังเรื่องคนที่ตกอยู่ในคูเมืองเมื่อวานไหม?

อ่า ใช่แล้วล่ะ

หืม

ไม่ควรจะพูดว่าเห็นด้วยตาตัวเองนะ

เขาว่ากันว่าเป็นสาวใช้ของทางฝ่ายเสนาบดีนะ

ตอนเช้าตรู่ ขันทีก็มาตรวจสัมภาระน่ะ

อ๊ะ

ดูเหมือนว่าจะเจอจดหมายลาตายด้วยนะ

!?

เรื่องส่วนตัวของร้านขายยา 2

ฆ่าตัวตาย...เหรอ?

ใช่ค่ะ ในจดหมายเสียชีวิตระบุว่าเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์พิษในงานเทศกาล

และวางแผนจะลอบสังหารคุณฮิเมะค่ะ

●●●●●

ทำไมสาวใช้ที่กินได้ดีถึงวางแผนจะฆ่าคุณหนูได้ล่ะคะ? ได้พิษมาจากที่ไหน?

ทำทุกอย่างคนเดียวเหรอคะ?

นั่นยังไม่ทราบเลยค่ะ

สาวใช้คนนั้นไม่มีรอยแผลไหม้ที่แขนเลยค่ะ

ฉันคิดว่าเจ้าของไม้กระดานนั้นเกี่ยวข้องกับการลอบสังหารคุณริจูฮิ แต่ว่า...

มีบางอย่างที่มันติดขัดอยู่ค่ะ

แต่ถ้าไม่มีหลักฐานแน่ชัด ก็ไม่สามารถทำการตรวจสอบซ้ำได้ค่ะ

เข้าใจแล้วค่ะ

คุณฮายะ...

ขออนุญาตนะคะ!

เอ่อ,

ขอรบกวนสักครู่ได้ไหมคะ?

พอดีว่า,

กำลังจะไปเรียกพอดีเลยค่ะ

คุณยา, คุณคิดว่ามันเป็นการฆ่าตัวตายไหมคะ?

อาจจะฆ่าตัวตายนะ—แต่ทำคนเดียวมันเป็นไปไม่ได้เลยค่ะ

ต้องมีผู้สมรู้ร่วมคิดอย่างแน่นอนค่ะ

ทำไมถึงคิดอย่างนั้นล่ะคะ?

ไม่มีบันไดเลยค่ะ

นั่งร้านเหรอ? มีอะไรแบบนั้นด้วยเหรอคะ?

ถ้าจะปีนกำแพงนั่น ก็คงต้องใช้บันไดหรือนั่งร้านนั่นแหละค่ะ

คุณจำพระสนมฟุโยริวได้ไหมคะ?

อ่า, พระสนมที่กลายเป็นคนเดินหลับน่ะนะ

※รายละเอียดเพิ่มเติม โปรดดูที่เล่มเดี่ยวที่ \(^{①}\) ค่ะ

ดิฉันสงสัยว่าพระองค์ขึ้นไปบนกำแพงได้อย่างไร เลยลองไปสืบดูในภายหลังค่ะ

ถ้าไม่เข้าไปใกล้ก็คงไม่รู้ค่ะ แต่ที่มุมนั้นมีส่วนยื่นเล็กๆ อยู่ค่ะ

น่าจะเป็นช่างฝีมือทิ้งไว้เพื่อใช้เป็นนั่งร้านน่ะค่ะ

พระสนมฟุโยริวที่ถนัดการเต้นรำอย่างแน่นอน รวมถึงดิฉันก็สามารถปีนขึ้นไปได้แบบหวุดหวิดค่ะ

แต่สำหรับพระองค์แล้ว มันเป็นไปไม่ได้เลยค่ะ

เพราะเป็นการพันเท้าค่ะ

—งั้นก็เป็นการถูกฆาตกรรมใช่ไหม?

ไม่ทราบค่ะ สิ่งเดียวที่บอกได้คือตอนที่เสียชีวิตนั้นไม่ได้อยู่คนเดียวค่ะ

เธอมีชีวิตอยู่แล้วปีนข้ามกำแพงนั่น และมีใครบางคนก็ถอดบันไดออกไป

ที่เล็บหลุดออกไปก็คงเป็นเพราะว่าหลังจากตกไปแล้วเธอยังมีลมหายใจอยู่สักพักค่ะ

เรื่องส่วนตัวของร้านขายยา 2

ถึงแม้จะยังมีชีวิตอยู่และปีนบันไดขึ้นมาด้วยตัวเอง ก็ไม่ได้แปลว่าจะเป็นการฆ่าตัวตายเสมอไปนะคะ

สามารถบังคับให้ปีนขึ้นไปได้ด้วยการขู่ได้ค่ะ

จดหมายลาตายก็แค่ใส่ไว้ในสัมภาระทีหลังได้ค่ะ

เบื้องหลังการลอบสังหารคุณริจูฮิก็มีคนอื่นอยู่นะคะ—

รอดแล้วค่ะ คุณยา

คุณคาวน, ดูเหมือนว่าจะต้องสืบสวนต่อไปอีกนะคะ

รับทราบค่ะ

สาวใช้คนนั้นคงคิดอะไรอยู่ตอนที่ตกลงไปในคูเมืองที่หนาวเหน็บนั่นนะ

คงเป็นความแค้นต่อคนที่ฆ่า หรือเป็นความปรารถนาอย่างแรงกล้าที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไปกันแน่—

ความตายของสาวใช้คนหนึ่งในวังหลังแห่งนี้ มันไม่มีความหมายอะไรเลย

ถ้าไม่มีใครสังเกตเห็น เธอก็คงถูกฝังไปพร้อมกับความผิดในฐานะคนที่ต้องการตายด้วยตัวเองแล้วล่ะค่ะ

ฆ่าตัวตายเหรอ หรือถูกฆ่า

ถูกคนอื่นฆ่าเนี่ย ไม่เอาเด็ดขาดเลย

เมื่อไม่นานมานี้ก็เกิดเหตุแบบนั้นขึ้นนี่นา

แต่ว่าก็ไม่ได้อยากตายด้วยตัวเองเหมือนกัน

แต่คนเราก็ต้องตายสักวันนี่นา ถ้าอย่างนั้นก็...

อย่างน้อยก็อยากจะตายด้วยพิษที่ไม่เคยได้ลองมาก่อน

คิดอะไรอยู่คะ?

●●●●●

ถ้าจะต้องตาย ก็อยากจะตายด้วยพิษแบบไหนดีนะ

...จะตายจริงๆ เหรอคะ?

เป็นไปไม่ได้ค่ะ

แต่ว่า ถ้าเกิดว่าดิฉันต้องถูกประหารชีวิตขึ้นมาล่ะก็,

ขอให้เป็นการวางยาพิษได้ไหมคะ?

ถ้าดิฉันทำเรื่องผิดพลาดไป ก็คงเป็นคุณมิชิที่จะเป็นคนตัดสินลงโทษให้สินะคะ

……—

เรื่องส่วนตัวของร้านขายยา 2

ฮ่า:

...ทำไมถึงพูดแบบนั้นล่ะคะ?

ขอโทษค่ะ พอดีเผลอดีใจไปหน่อย

จะโดนแขวนคอหรือโดนตัดหัวก็ไม่ว่าอะไรค่ะ

มะ...ทำไมถึงเป็นแบบนั้นล่ะคะ!

ก็เพราะว่าดิฉันเป็นสามัญชนนี่คะ

ชีวิตมันเบาเหมือนจะปลิวไปตามลมเลยนี่นา

...จะไม่ทำแบบนั้นหรอกค่ะ

ไม่ใช่ว่าจะทำหรือไม่ทำเท่านั้นนะ—

มันเป็นเรื่องของความสามารถทำได้หรือทำไม่ได้น่ะค่ะ

ในที่สุดก็เจอแล้วค่ะ

เรื่องส่วนตัวของร้านขายยา 2

ช้าจัง ใช้เวลามากเกินไปแล้ว

ใครน่ะ?

เป็นตัวใหญ่เลยค่ะ

ขออภัยค่ะ

ถ้าไม่ค่อยๆ ดำเนินเรื่อง ก็จะทำให้เกิดความสับสนได้ค่ะ

พระราชวังซากุระ, คาเซย์อะกิ

คุณพระสนมชูกิคะ, ดิฉันเป็นหัวหน้าสาวใช้ของคุณพระสนมอาโดค่ะ

เรื่องส่วนตัวของร้านขายยา เล่มที่ 2 จบแล้วค่ะ