ตอนที่ 97.2

ได้ยินว่าพี่เขยเป็นหมอฝีมือดีมากเลยนะ ที่สามารถเก็บกู้โอรสของฝ่าบาทไว้ได้

ถึงขนาดนั้นแล้ว ผมมีเรื่องอยากจะขอร้องฝ่าบาทด้วยครับ

ไม่นะ การที่ท่านจะรับฟังคำพูดของผมได้นั้น เป็นเรื่องที่น่าเกรงขามเกินไปแล้ว...

ถึงแม้จะร่วมเป็นสักขีพยานในการประสูติของพระสนมเอกด้วยแล้วก็ตาม?

นี่มัน... พูดจาเกินเหตุไปแล้วนะ

นั่นก็คือ...

คนที่เก็บกู้เจ้าชายนั่นก็คือคุณพ่อเลยนะ

ตอนนี้แม้แต่พระมาดามะโฮชิแห่งพระราชินีก็ยังยากที่จะให้คำปรึกษาได้เลยล่ะ

เอ่อ...

คุณหมอที่เคยอยู่ในวังหลังคนก่อน ถูกตำหนิในเรื่องที่ไม่ใช่ความผิดของตัวเอง แล้วก็ถูกลงทัณฑ์ด้วยการทรมานทางกาย จนถูกขับออกจากวังหลังไปเลยครับ

ข่าวลือบอกว่าสาเหตุมาจากที่เขารู้อะไรบางอย่างที่เขาไม่ควรจะรู้น่ะครับ

ในวังนี่ เขาถือว่าการไม่เข้าไปยุ่งกับเรื่องมากนักเป็นเรื่องที่ดี...

หือ...

ไม่สิ แม้ว่าฝ่าบาทจะลำบาก แต่ก็อาจจะมีคนให้ปรึกษาได้นะครับ

กลุ่มคนพวกนี้ก็เป็นคนที่ดีเหมือนกันนะ

ลองพูดมาสิ

...ที่จริงแล้ว

มันเป็นเรื่องเกี่ยวกับสิทธิ์ในที่ดินตรงนี้

พี่เองก็รู้ว่าที่ดินของหมู่บ้านนี้มันเป็นที่เช่าไม่ใช่เหรอ?

อ้อ คุณเจ้าของที่ดินใจดีจริงๆ นะ

เรื่องกับคุณเจ้าของที่ดินคนนั้นเนี่ย มันกำลังคุยกันไปในทิศทางว่าจะซื้อที่ดินไปเลยน่ะ

แต่ว่าเจ้าของที่ดินคนนั้นก็เสียชีวิตไปเมื่อหลายปีก่อนน่ะ

ส่วนลูกชายที่สืบทอดต่อมาน่ะ เขาไม่พอใจพวกเราที่เป็นคนนอกอย่างเราเลยล่ะ

ยังมาดูถูกพวกช่างฝีมืออีก แถมยังไม่พอใจที่กระดาษของพวกเราจะถูกใช้ในราชสำนักด้วย

ตอนที่คุณภาพของกระดาษตกครั้งก่อนก็มาทวงหนี้แบบไม่เลิก แถมยังพูดว่า

“เพราะพวกแก น้ำเลยเน่าเสีย ทำให้ผลผลิตข้าวลดลง”

ยังมาหาข้ออ้างว่า“เพราะน้ำไม่พอเลยทำให้ปลูกข้าวไม่ได้”อีกด้วย

—โดยเฉพาะคราวนี้มันแย่สุดๆ ไปเลยล่ะ

จ่ายเงินค่างวดที่เหลืออีก 5 ปีให้หมดไปเลยนะ

อืม...

ไม่อย่างนั้นก็ออกไปจากที่ดินแปลงนี้ซะ...

นั่นมันหนักหนาเอาการเลยนะ

ถ้าต้องย้ายออก บ้านกับเครื่องมือต่างๆ ก็จะยังอยู่เหมือนเดิม แต่ไม่รู้ว่าจะเจอที่ดินใหม่เมื่อไหร่...

ก็อย่างนี้น่ะ

ทางโน้นเขาดูเหมือนจะตั้งใจจะรับหมู่บ้านของเรา ไปทั้งหมด แล้วก็ทำโรงงานทำกระดาษของตัวเองขึ้นมาน่ะ

ทำไมอีกแล้วล่ะ

ก็คือว่าน่ะ

ภาษีผลผลิตธัญพืชของปีนี้มันเพิ่มขึ้นอย่างกะทันหันน่ะสิ

กรณีพวกเราน่ะ ภาษีการทำกระดาษมันลดลงตั้งแต่เมื่อ 2 ปีก่อนแล้วนะ

ก็เลยน่าสนใจน้อยลงไปอีกสินะ

อย่างนี้นี่เอง

การเพิ่มอัตราการรู้หนังสือ ตั้งแต่ตอนอยู่ที่วังหลัง คุณราชวงศ์ก็พยายามทำอยู่

ต่อไปก็คงมีความตั้งใจที่จะเผยแพร่กระดาษให้แพร่หลายสินะ

เรื่องภาษีธัญพืชน่ะ สำหรับที่ดินที่ทำนาสองรอบนี่ คงคิดว่าถึงจะขึ้นภาษีก็คงไม่จนถึงขนาดลำบากสินะ

ก็เพราะว่าการเก็บเกี่ยวธัญพืชน่ะ

เป็นส่วนหนึ่งของการรับมือกับหนอนกระโดดน่ะมั้ง

เข้าใจความคิดของคุณจิแล้วนะ ไม่น่าจะผิดด้วย

แต่สำหรับพวกเรามันก็เป็นเรื่องที่รับไม่ไหวเลยล่ะ

ก็จะพยายามมาชดเชยในส่วนอื่น — แล้วก็...

ปลายหอกนั้นกำลังพุ่งมาที่หมู่บ้านเราน่ะ

แต่การจะผลิตกระดาษออกมาได้มันก็ต้องมีเคล็ดลับความรู้ไม่ใช่เหรอ?

ถึงจะได้หมู่บ้านนี้มาแล้วล่ะ แต่เขาจะเอาไปทำอะไรกันแน่?

ถึงอย่างนั้นก็มีเรื่องน่าลำบากใจก็คือ เจ้าคนนั้นน่ะ

เขาด้วยเหตุผลบางอย่าง ถึงเป็น ชาวนาทางโน้นก็เป็น อะไรน่ะ

ก็...พี่น่ะ มันเหมือนจะตาบอดไปแล้วมั้ง...

เพราะไม่มีความรู้ เลยคิดว่า พอพูดถึง 'ราชสำนัก' ทุกคนก็คิดเหมือนกันหมดน่ะครับ

...แล้วก็ เรื่องที่ขอร้องน่ะ

ให้ท่านข้าราชการช่วยขอเรื่องลดภาษีให้หน่อยได้ไหมครับ

นั่นก็คือ...

เกินเหตุไปแล้วนะ

ถึงแม้ว่าคุณจินชิจะยอมรับก็ตาม

ถ้าเปลี่ยนแปลงคำสั่งไปมาแบบนี้ ประเทศก็วุ่นวายสิครับ

เพราะผมเป็นแค่ขันทีเท่านั้นเอง...

อย่างน้อยก็พรุ่งนี้จะมีเรื่องให้ปรึกษา คุณช่วยไปด้วยกันได้ไหมครับ?

ถ้างั้นก็

นั่น... ถ้าเป็นขนาดนั้นล่ะก็

พวกเราขอร่วมไปด้วยได้ไหมครับ

อยากจะไปเป็นพยานในฐานะบุคคลที่สามน่ะครับ

นั่นมัน...

แค่ยืนตามหลังไป ไม่ก้าวก่ายหรอก

อืม...

เอาล่ะ ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นนะเนี่ย

—ขอบคุณมากนะครับที่จัดเตรียมห้องให้

ไม่เป็นไรครับ ก็พอเป็นนายกเทศมนตรีแล้ว ห้องสำหรับต้อนรับแขกก็น่าจะมีบ้าง

เชิญพักผ่อนตามสบายเลยนะครับ

ส่วนเรื่องการอาบน้ำจะทำอย่างไรดีครับ?

เอาแค่ระดับนั้นก่อน

ถ้างั้นจะเอามีถังน้ำสำหรับล้างตัวไปให้นะครับ

ขอแค่ขนาดนั้นก็พอแล้วล่ะ

...ถ้างั้นก็ แค่นั้นก็พอแล้วครับ

——การเมืองนี่มันเรื่องยากจริงๆ นะ

เพราะอยู่ใกล้ๆ เลยพอจะรู้ว่าท่านเจ้าคิดอะไรอยู่บ้าง แต่ว่า

คนที่กำลังเอาชีวิตในปัจจุบัน มาวิ่งตามมัน การที่จะเข้าใจมันน่ะ มันก็ไม่ง่ายเลยล่ะ

คุณจินชิกับพวกท่านก็ได้เห็นเรื่องนั้นด้วยตาตัวเองเลยสินะ——...

ครับ

คะ/ครับ?

—อ๊า.