ตอนที่ 25

บันทึกของเภสัชกร

ลูกแมว

มีอะไรอยากให้คุณดูน่ะค่ะ

ขอรบกวนสักครู่ได้ไหมคะ

นี่คือ

คำขอใหม่จากคุณเกาชุนนี่เองเหรอคะ!?

เป็นเอกสารคดีเก่าค่ะ

เอไคฮัทสึ

เป็นเรื่องอาหารเป็นพิษที่เกิดขึ้นในร้านค้าเมื่อ 10 ปีก่อน

ดูเหมือนว่าพวกเขาจะกินปลาดาวที่อยู่ในสลัด

ปลาดาวนี่มันอาการชาๆ แสบร้อนๆ ดีออกค่ะ

เคยกินส่วนที่มีพิษไม่มากจนตายบ่อยๆ เลยนะ

อ๊าาาา อยากกินจัง

เรื่องย่อ

เนโกะเนโกะ เด็กสาวจากร้านใบไม้เดิม ถูกคุณหวังซึ่งเป็นขันทีค้นพบ และได้รับการแต่งตั้งเป็นนางกำนัลของพระสนมยามะ ในขณะที่เธอไขความจริงของเหตุการณ์ต่างๆ ในตำหนักหลัง แต่สุดท้ายก็ถูกปลดจากตำหนักหลัง... และคราวนี้ เธอก็จะถูกว่าจ้างโดยตรงจากคุณหวัง เพื่อไปทำงานในส่วนของท้องพระโรงแทน...

เหมียวเหมียว... ตัวเอกของเรื่องนี้ เดิมทีเป็นเภสัชกร มีความกระหายใคร่รู้และการค้นคว้าเกี่ยวกับยาและพิษมากกว่าคนอื่นเป็นเท่าตัว

คราวหน้าจะพาไปร้านอาหารแนวๆ นั้นนะคะ

ถ้าอย่างนั้นก็ทำให้มันดีๆ เลยล่ะนะ

ถึงจะไม่กล้าแสดงออกเต็มที่...

นี่เป็นอะไรหรือเปล่าคะ?

★ผลงานเรื่องนี้เป็นเรื่องสมมติค่ะ ไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆ กับบุคคล องค์กร หรือเหตุการณ์ที่มีอยู่จริงเลย

คุณหวัง... ขันทีรูปงามผู้ดูแลตำหนักในวังหลัง งามราวกับนางฟ้า สามารถดึงดูดทั้งชายและหญิงได้

เป็นคดีที่ฉันเคยเกี่ยวข้องเมื่อครั้งทำงานค่ะ

เมื่อประมาณ 1 สัปดาห์ที่ผ่านมา เกิดเหตุการณ์ที่คล้ายๆ แบบนี้ขึ้น

คุณเกาชุน: ขันทีผู้รับใช้ของคุณหวัง แม้จะมีรูปร่างที่ดูแข็งแกร่ง แต่ก็มีนิสัยที่รอบคอบและคอยสนับสนุนคุณหวัง

แล้วก็มีเพื่อนร่วมงานเก่ามาปรึกษาค่ะ

มีขุนนางคนหนึ่งที่กินสลัดปลาดาวเข้าไป แล้วก็เข้าสู่ภาวะโคม่าค่ะ

ตอนที่ 25 สลัดปลาดาว

★ยินดีด้วย!

ยา

เอชเอ็นโอ เค ยู เอส ยู อาร์ ไอ ยา โอ โท

ถูกดึงเข้าไป...

เก็นซัค ฮุงะ นัตสึ

ต้นฉบับ: ฮินาตะ นัตสึ (ฮีโร่บุงโกะ) ชูฟุโนะ โทโมะ อินฟอส)

ภาพ: เนโกะ คุราเกะ

ผู้เขียนบท: โคเซย์ นะโอ อิตสึกิ

โครงเรื่อง: ชิโอ มิคิ

ตัวละครต้นฉบับ: ชิโนะ โทโกะ

© ฮินาตะ นัตสึ/ชูฟุโนะ โทโมะ อินฟอส

เดือนนี้ได้พิมพ์ฉบับใหญ่อีกแล้ว ขอขอบคุณ! เล่ม 1 ถึง 4 วางจำหน่ายอย่างดีเยี่ยม!!

ข้าราชการเหรอ? สลบไปเหรอ?

เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ให้คุณได้ฟังได้ไหมคะ?

ไม่มีปัญหาค่ะ ลูกแมวพูดจาฉะฉานอยู่แล้ว

...คุณเกาชุนคะ

นอกจากนี้

เรื่องที่มีพิษนี้

พูดง่ายๆ ก็คือ อย่าพูดนั่นเอง

จะตัดตอนกลางเรื่องได้ไหมคะ?

นั่นมันไม่ยุติธรรมเลย

ถ้าเป็นยาพิษที่ทำให้เข้าสู่ภาวะโคม่า

ปกติจะคาดว่ามาจากตับ

แต่ที่ใช้ในสลัดของคดีนี้

ไม่ใช่เครื่องในที่มีพิษมาก

แต่เป็นส่วนของผิวหนังและเนื้อที่พิษไม่มากซึ่งนำมาต้มกับน้ำร้อนค่ะ

บันทึกของเภสัชกร

มีพิษสะสมอยู่ขนาดนั้นเลยเหรอคะ?

คุณเกาชุนคะ

ก็ขึ้นอยู่กับชนิดหรือสภาพแวดล้อมด้วยนะคะ

บางทีมันก็อาจจะมีพิษอยู่ในเนื้อด้วยค่ะ

ไม่น่าจะมีจุดแปลกอะไรเป็นพิเศษนี่คะ?

เรื่องที่ว่าปลาดาวมีพิษนี่เป็นที่รู้กันดีแล้วนะคะ

แต่นั่นสิคะ

ทั้งคดีนี้และคดีก่อนๆ ด้วย

พ่อครัวเขาก็ยืนกรานว่าไม่ได้ใช้ปลาดาวนี่เองค่ะ

แล้วก็

จุดร่วมมันไม่ได้มีแค่นั้นนะคะ

สองคนที่ล้มลงนี้ ไม่ว่าจะเป็นข้าราชการในครั้งนี้ หรือพ่อค้าในครั้งก่อน

ต่างก็เป็นนักชิม และยังชื่นชอบของหายากอีกด้วย

ในกองขยะของครัว พบว่ามีเครื่องในและผิวหนังของปลาดาวถูกค้นพบ

และถูกยื่นเป็นหลักฐานด้วย

แต่เนื่องจากส่วนของเครื่องในทั้งหมดถูกทิ้งไป

จึงคาดการณ์ได้ว่าไม่ได้ถูกรับประทานเข้าไป

ไม่ว่าจะเป็นภูมิภาคใดก็ตาม ก็มีการบริโภคเนื้อดิบของปลาที่ถูกห้ามอยู่เป็นประจำ

เชฟทั้งสองของสองคดีนี้ต่างก็กล่าวว่า

และปลาดาวก็เป็นของโปรดเช่นกัน

ปลาดาวนั้นเป็นส่วนที่ใช้ทำอาหารเมื่อวันก่อน

และไม่ได้นำมาใช้ในอาหารของวันที่ล้มลง

เพื่อยืนยันว่าตนเองบริสุทธิ์

ในฤดูที่อากาศหนาวเย็นเช่นนี้

การทิ้งเศษอาหารดิบไว้หลายวันก็ไม่ใช่เรื่องแปลก

ถึงจะเป็นข้ออ้างที่มีเหตุผลอยู่บ้างก็ตาม

แต่น่าเสียดายที่ไม่มีใครเป็นพยานในการให้การ

ท่านเจ้าของที่เกิดอาการเป็นพิษนั้น

หลังจากทานอาหารทั้งหมดเสร็จไปประมาณ 15 นาที ก็ล้มลงค่ะ

แล้วก็ถูกพบว่ากำลังมีอาการชัก โดยริมฝีปากเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำ

อาการเหมือนเป็นพิษปลาดาวนะคะ

แต่แค่นี้ก็ยังไม่สามารถบอกอะไรได้เลย...

คุณเกาชุนคะ อยากจะขอข้อมูลเพิ่มเติมอีกสักหน่อยค่ะ

เข้าใจแล้วค่ะ

จะไปตรวจสอบมาให้ภายในวันพรุ่งนี้ค่ะ

นี่คือตำราอาหารที่พ่อครัวทำค่ะ

ตามคำให้การของคนรับใช้

อาหารที่เสิร์ฟให้ท่านเจ้าของ ส่วนใหญ่มันจะอยู่ในเล่มนี้ค่ะ

ขอบคุณมากค่ะ

ปลาที่หั่นเป็นชิ้นบางๆ ใส่ผักสับละเอียด คลุกกับน้ำส้มสายชู

วิธีการทำโอชิซึคะ

มีการระบุสูตรการผสมน้ำส้มสายชูไว้หลายแบบตามประเภทของเต้าหู้ (ริเซ็ตสึ) และวัตถุดิบ แต่

ชนิดของปลาและผักไม่ได้ถูกระบุไว้อย่างละเอียด

แบบนี้ก็เลยไม่รู้ว่าใช้อะไรเป็นส่วนประกอบหลัก

ไม่รู้เหรอคะ?

ทาเคซึกะ โบชู

ดูเหมือนจะตั้งใจฟังเรื่องของคุณเกาชุนอยู่เลยนี่คะ?

ก็ไม่ยุติธรรมกับใบหน้าของคุณนะ

บันทึกของเภสัชกร

นี่ นี่เดี๋ยวก่อนสิ

คดีเกิดขึ้นเมื่อ 1 สัปดาห์ก่อนใช่ไหมคะ

แก ฟังเรื่องของฉันให้ดีนะ...

ด้านตะวันตกเฉียงใต้ก็...

ตุ้บ!

ถ้าเป็นเรื่องสนุก ผู้คนก็จะตั้งใจฟังค่ะ

ไม่ขยับเหรอ

ค่ะ

ผักในฤดูหนาวแบบนี้มันมีจำกัดนะคะ

ส่วนผสมก็น่าจะเป็นหัวไชเท้า หรือแครอทอะไรทำนองนั้นใช่ไหมคะ

แต่ดูเหมือนว่าพวกเขาจะใช้สาหร่ายด้วยนะคะ

สาหร่ายเหรอคะ?

ใช่ค่ะ เป็นสาหร่ายค่ะ

ถ้าชื่นชอบของหายาก เขาก็อาจจะใส่สาหร่ายแปลกๆ ลงไปด้วยก็ได้

นิชิดะ คิบา ฟุรุรุ นิชิดะ คิบา ฟุรุรุ

คุณเกาชุนคะ

ขอเข้าไปดูในครัวของบ้านนั้นหน่อยได้ไหมคะ?

ดูเหมือนว่าข้าราชการคนนั้นจะคิดว่าคดีมันจบแล้วนะ

การขออนุญาตเข้าไปในครัวนั้นง่ายมาก

ดีแล้วที่เตรียมการเสร็จไว

แต่กลับมีนายทหารคนที่ไม่เคยเห็นมาก่อนตามมาด้วย

รู้สึกว่าเขาดูคล้ายใครสักคน

แม้ว่าดูเหมือนว่าจะไม่ค่อยชอบเขาเท่าไหร่ก็ตาม

เอาน่า ช่างมันเถอะ

คุณนายเจ้าบ้านพักฟื้นอยู่เพราะความเหนื่อยล้าค่ะ

วันนี้ให้ฉันเป็นผู้นำทางนะคะ

เกนัน เป็นคนรับใช้ชั้นผู้น้อยเหรอ

อึ่ก

ตรงนี้คือห้องครัวค่ะ

ไม่ได้ถูกใช้งานตั้งแต่เกิดเหตุวางยาพิษแล้วค่ะ

โฮ่ว...

จัดวางเรียบร้อยดีนี่นา

กำลังทำอะไรอยู่คะ

อย่าเข้ามาในคฤหาสน์ตามใจชอบสิ!

รีบออกไปซะ!

แกเป็นคนพาคนพวกนี้มางั้นเหรอ!

อีกอย่าง นี่มันเรื่องงานนี่คะ

ก็ตรวจสอบให้แน่ใจกับคุณนายแล้วนะคะ

นั่นเป็นเรื่องจริงเหรอ?

เข้าไปได้ไหมคะ?

หรือว่า

ถ้าพวกเราเข้าไปแล้วมันจะไม่สะดวกอะไรหรือคะ?

ชิ

ตามใจเถอะ

ใครเหรอคะ?

เป็นน้องชายของท่านเจ้าของค่ะ

ตั้งแต่ท่านเจ้าของเข้าสู่ภาวะโคม่า

น้องชายของเขาก็เป็นคนดูแลคฤหาสน์ค่ะ...

เป็นอย่างนี้นี่เอง

น่าจะให้พ่อครัวล้างเครื่องครัวไปแล้วล่ะมั้ง

ถึงจะแบบนี้ก็ไม่มีของสดวางไว้นี่นา

โทโนะ บิกกากานิกันิ

โกบลินสเลเยอร์

มีอย่างอื่นอีกไหมคะ...

ต้นฉบับ: โว่ซิ่วคุโมะ / ภาพ: คุโรเซ โคสุเกะ / แนวคิดตัวละคร: คานาซึกิ โช

เล่มที่ 6

ศึกครั้งสุดท้ายกับยักษ์ตัวน้อย และความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ในคดี... จบอย่างสง่างามในบทที่ 2!! และเริ่มบทที่ 3!!

อันนี้ คุณรู้จักไหมคะ?

วางจำหน่ายแล้วอย่างยอดเยี่ยม

อา!

เป็นอันที่ท่านเจ้าบ้านชอบค่ะ

ท่านชอบทานมากเลยค่ะ

เรื่องส่วนตัวของร้านยา

เพราะว่า

ดูเหมือนว่าจะไม่โกหกนะ

ตรงนี้ไม่น่าจะมีพิษหรอกค่ะ...

ถ้าจบแล้วก็รีบกลับไปซะ

เขาว่ามาแบบนั้น

เรื่องส่วนตัวของร้านยา

ต้นฉบับ: ฮินะ ชิวกะ (ฮีโร่บุงโกะ/ชุฟุโนะ โทโมะ อินโฟส) ภาพ: เนโกะคุราเกะ ส่วนประกอบ: นาโอะ อิคิ แนวคิดตัวละคร: ชิโนโต อุโกะ

ก็จริงนะคะ

เล่มที่ 4

ต้องขออภัยที่ทำให้เดือดร้อนด้วยนะคะ

ภารกิจใหม่ของเนโกะ เป็นเรื่องที่คลี่คลายจากเหตุการณ์พยายามวางยาพิษในงานสังสรรค์ ก็เช่นกัน...! เล่มที่ 4 ที่จบภาคฝ่ายใน!!

วางแผงจำหน่ายอย่างยิ่งใหญ่

โทโนะ บิกกากานิกันิ

ทำไมถึงยอมถอยง่าย ๆ ล่ะ?

ไม่ได้คิดว่ายอมถอยซะหน่อย

แกเอาอันนั้นมาด้วยเหรอ

มันน่าแปลกใจนะคะ

ช่วงที่สาหร่ายทะเลนี่ออกเก็บได้มันยังเร็วไปอีกนิด

ถึงจะว่าอย่างนั้น

ถึงจะนำไปดองเกลือมันก็ไม่ใช่ของที่จะเก็บไว้ได้ถึงตอนนี้หรอกค่ะ

คาดว่าน่าจะเป็นของที่เก็บมาจากแถวนี้ล่ะค่ะ

อย่างเช่น

เป็นของที่นำเข้าจากการค้าจากทางใต้อะไรทำนองนั้นค่ะ

!

เข้าใจแล้วใช่ไหม

ถ้าทราบแหล่งที่มาจะดีเลยค่ะ

ฉันก็จะทำสิ่งที่ควรทำของฉันเอง

ถ้างั้น

ถึงจะเข้าใจว่าขุนศึกเมื่อวานกับขุนที่เป็นหัวหน้าจะมาอยู่ด้วย...

เพราะมันเป็นเรื่องของเรื่อง

ทำไมจินชิถึงมาอยู่ที่นี่ด้วยล่ะ

ถึงได้ใช้ห้องครัวของเรือนรับรองเนี่ย

นี่มันอะไรกันเนี่ย

เป็นสาหร่ายทะเลที่นำมาจากคฤหาสน์ค่ะ

เราได้แบ่งออกเป็น 2 ส่วน แล้วนำไปแช่น้ำไว้ล่วงหน้าแล้วค่ะ

หลังจากตรวจสอบดูแล้ว สาหร่ายนี้ก็เป็นของที่นำมาจากทางใต้จริงด้วยค่ะ

เมื่อไปสอบถามกับสาวใช้ข้างล่าง

ก็บอกว่าคุณชายไม่ได้ทานสาหร่ายนี้ในช่วงฤดูหนาว

ได้สอบถามจากคนรับใช้คนอื่นๆ ด้วยนะคะ

ส่วนใหญ่ก็ให้คำตอบเหมือนกันหมดเลยค่ะ

เรื่องส่วนตัวของร้านยา

เกี่ยวกับสาหร่ายทะเลนี่เนี่ย ก็ถามเชฟมาแล้วด้วย

เป็นสาหร่ายชนิดเดียวกับที่ใช้กันอยู่ปกติ มันไม่น่าจะมีพิษหรอกค่ะ

ก็คงอย่างนั้นล่ะค่ะ

กับ

น่าจะเป็นสาหร่ายชนิดเดียวกับที่ใช้กันอยู่ปกติค่ะ

แต่ว่า

ถึงจะเป็นสาหร่ายชนิดเดียวกัน มันก็ไม่ได้แปลว่าไม่มีพิษนะคะ

ไม่ใช่แบบนั้นสักหน่อยนะคะ

บางทีทางใต้เขาอาจจะไม่มี

นิสัยที่จะทานสาหร่ายทะเลนี่ก็ได้นะคะ?

แล้วตรงไหนที่เป็นปัญหาล่ะ?

ถ้าพ่อค้าที่รู้ว่านี่เป็นอาหารโปรดของขุนนางนักชิม

แล้วก็ตั้งใจให้ชาวบ้านท้องถิ่นมาดองสาหร่ายนี่ให้ ก็จะกลายเป็นเงินเลยสิคะ

อย่างเช่นปลาไหลนั่นน่ะแต่เดิมมันมีพิษค่ะ

ในโลกนี้มีของที่พิษกลายเป็นไม่พิษได้นะคะ

แต่ถ้าเราทำให้มันเลือดออกหรือปรุงสุก มันก็จะสามารถกินได้ค่ะ

สำหรับสาหร่ายทะเลนี่ มันน่าจะต้องนำไปแช่ในปูนขาวค่ะ

แล้วก็

สิ่งที่เตรียมไว้นี่

ก็มีที่ดองในปูนขาว กับที่ไม่ได้ดองน่ะค่ะ

ทำอะไรอยู่ล่ะ!

นี่เป็นของที่นำไปแช่ปูนขาวแล้ว เลยไม่เป็นไรค่ะ

น่าจะ...

น่าจะอะไรของเธอ!

ไม่ต้องกังวล

เราเตรียมยาแก้คลื่นไส้ไว้ให้เรียบร้อยแล้วด้วยค่ะ

อย่าพูดแบบมั่นใจนักสิ!

ให้ดู!

อ๊ะ

เถาชุ่น!

เดี๋ยวก่อน

ครับ

อาเจียนออกมา!

เรื่องส่วนตัวของร้านยา

เอ๊ะ

ที่จริงแล้วมันเป็นแค่ความรู้ที่ได้ยินมาเฉยๆ

แต่ว่าต้องมีการตรวจสอบว่ามันจะถูกทำให้เป็นพิษได้จากการดอง 2 วันหรือไม่

ควรจะพิสูจน์โดยการให้ลองกินดูว่าจะไม่มีพิษไหม

จะจับมาแล้วให้สำรอกออกมาเนี่ยนะ

คิดว่าลูกสาวที่ยังไม่ได้แต่งงานเป็นอะไรกันนะ...

ฮ่า

เอ่อ กลับมาเข้าเรื่องกันดีกว่าค่ะ

ประเด็นของเรื่องนี้คือ

ว่าใครกันที่เสนอให้พ่อค้าที่มาค้าขายนำสาหร่ายทะเลมาดองให้

นั่นเองค่ะ

ถ้าเรานำมาจากท้องถิ่นที่ไม่ได้มีนิสัยการทาน

ก็ถือว่ามีความเสี่ยงสูงเป็นเรื่องธรรมดาค่ะ

แล้วถ้าคนที่ทานเป็นคนที่สั่งมาเองนะ

ก็ถือว่าเป็นการทำกรรมของตัวเองน่ะค่ะ

แต่ถ้าหากไม่ใช่แบบนั้นล่ะก็

คนพวกนี้ก็ฉลาด

คงไม่จำเป็นต้องพูดอะไรอีกแล้วสินะ

เข้าใจแล้วค่ะ

ถ้าหากว่า

ใครก็ตามที่สั่งมานั้น รู้ว่ามันเป็นพิษล่ะก็

เรื่องส่วนตัวของร้านยา

แม้จะไม่สามารถฟันธงได้นะ

แต่ว่าก็...

แต่ก็มีความเป็นไปได้ว่าโรคอาหารเป็นพิษเมื่อ 10 ปีก่อนคือจุดเริ่มต้น

ก็ถือว่าจบเรื่องไปหนึ่งคดีแล้วล่ะมั้ง

ดันไปขยับเรื่องราวต่างๆ ด้วยความอยากรู้อยากเห็นอีกแล้วสิ

ถ้าคุณพ่อรู้เข้า คงจะโกรธแย่เลยมั้งนะ

สาม

นี่!

วันหลัง

มีรายงานเกี่ยวกับคดีนั้นเข้ามา

ผู้กระทำผิดคือน้องชายของเจ้าหน้าที่ที่ล้มลง

เขาอ้างว่าตัวเองเป็นคนซื้อหลังจากหาแหล่งซื้อเจอแล้ว

ที่ปฏิกิริยาในห้องครัวมันแปลกๆ ก็เพราะว่า

คงไม่อยากให้เจอสาหร่ายทะเลนั่นมั้ง

แรงจูงใจคือ

เพราะว่าลูกคนรองอย่างเขา รู้สึกว่าลูกคนโตมันเป็นตัวถ่วง

ผู้ชายที่คิดจะก่อคดีฆาตกรรมด้วยเหตุผลที่ตื้นเขินแบบนั้น

ฟังแล้วก็รู้สึกเบื่อไปเลยเหมือนเคย

มารู้ถึงพิษของสาหร่ายทะเลได้อย่างไร

ได้ยินมาว่าเขาได้เรียนรู้มาจากลูกค้าที่นั่งข้างๆ ในโรงเตี๊ยมน่ะค่ะ

เรื่องส่วนตัวของร้านยา

ว่าจะใช่เรื่องบังเอิญหรือเรื่องที่ถูกกำหนดไว้ไม่ได้รู้หรอกนะ

สุดท้ายก็ไม่ได้กินสาหร่ายทะเลมีพิษเข้าไปสักทีสินะ

ก็เป็นเรื่องที่จบไปแล้ว

เอาสมองไปคิดเรื่องที่มีประโยชน์กว่านี้เถอะ

อย่างเช่น

ว่าจะเอาไปทำอะไรดีล่ะ

เห็ดสีใบไม้แห้งที่งอกออกมาจากแมลงที่แห้งเหี่ยวตัวนั้น

จะเอาใส่ในเหล้ายา หรือจะเอามาทำเป็นยาเม็ดดี

คูรุ

ย่า ๆ ๆ ๆ

หืม?

คาเอะ ยินดีต้อนรับกลับค่ะ

อ๊ะ

...คุณจินชิคะ

เหมือนจะเผลอยิ้มออกมาเลยค่ะ...

!?

เรื่องส่วนตัวของร้านยา

เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ?

เมื่อกี้ไม่ใช่ความผิดของฉันนะ

ฮ่า

เหนื่อยแย่เลยนะคะ

ที่ช่วงนี้คุณกลับบ้านดึกน่ะ

ก็เพราะว่ากำลังสะสางงานที่คั่งอยู่ค่ะ

เป็นเพราะนิสัยชอบมามุงดูแล้วก็ปล่อยงานตกหล่นไงคะ

หรือจะบอกว่ามันไม่เข้ากับตัวเขาอะไรสักอย่างน่ะ

ทำให้ความคิดเห็นมันคลาดเคลื่อนไปน่ะค่ะ

คนที่อยู่ที่นี่ ล้วนมีภูมิคุ้มกันนะ

เป็นขันทีที่แค่รูปลักษณ์ภายนอกก็ทำให้คนหมดสติไปได้เลยล่ะ

แม้แต่คุณจินชิเอง ก็ยังมีคนที่เก่งเรื่องนี้อยู่สินะคะ

มีคนกล้าจะให้ความเห็นกับคุณหวังได้ด้วยเหรอเนี่ย

ฉันก็เป็นคนเหมือนกันนะ

อีกฝ่ายเป็นข้าราชการระดับสูงจากกองทัพนะ

มีชาติกำเนิดดี ถึงจะอายุเกินสี่สิบแล้ว แต่ก็ยังไม่แต่งงาน

ได้รับการดูแลจากหลานชาย และได้รับมอบหมายให้ดูแลบ้าน

สิ่งที่เขาสนใจ ก็คือเรื่องหมากล้อม หมากรุก และเรื่องซุบซิบต่างๆ

เป็นคนประหลาดที่มีชื่อเสียงเลยล่ะค่ะ

เป็นข้าราชการระดับสูงในกองทัพ

คนประหลาด... แบบเพี้ยนๆ น่ะเหรอ?

หาเป้าหมายเจอแล้ว

ยังไงก็ผัดผ่อนการเซ็นเรื่องให้เสร็จไปก่อน

ดี!

ดูเหมือนว่าช่วงนี้จะถูกจับตาดูอยู่ซะแล้ว

ช่วงนี้คุณก็มานั่งประจำอยู่แต่ในห้องทำงานนี่นา

ลืมมันไปเถอะ!

ถึงจะนึกถึงมัน ก็ไม่เป็นผลดีอะไรเลย

แต่ถึงจะลืมไปแล้วก็ตาม

ลางสังหรณ์ที่ไม่ดีเหมือนเดิมก็เข้าเป้าอยู่หรอกนะ

งานเรื่องนั้นน่าจะผ่านไปแล้วนะคะ

ชื่อของชายผู้นี้คือ

การชมดอกไม้ในฤดูหนาวมันยากนะ

พระอรหันต์

ก็เลยคิดว่าขอจัดให้ที่นี่แล้วกันครับ

เขาเป็นเสมียนทหาร (ที่ปรึกษา) น่ะครับ

ถ้าเป็นยุคอื่นคงจะเป็นปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ไปแล้ว

ไม่แน่ใจว่าเหตุผลที่เขามาทักท้วงช่วงนี้คืออะไร

ดูเหมือนจะเกี่ยวกับการรับสาวใช้ที่เป็นลูกสาวของคนที่มีความเกี่ยวข้องกับโรงน้ำชาสีเขียว (เรียวชินกัน) น่ะครับ

เรื่องส่วนตัวของร้านยา

เพราะข่าวลือของท่านผู้นี้

ตอนนี้ในกองทัพก็กลายเป็นว่าฉันรับซื้อโสเภณีมาแล้ว

จะบอกว่าทุกอย่างผิดไปทั้งหมดก็คงไม่ถูกนักหรอกนะ

ว่าไปแล้ว ที่โรงน้ำชาเรียวชินเลยมีเพื่อนเก่าอยู่ที่น่ะค่ะ

เรื่องน่าประหลาดจัง

ก็นึกว่าเขาไม่สนใจเรื่องสีสันน่ะ

เป็นโสเภณีแบบไหนเหรอคะ?

ฮะ!

เผลอถามออกไปเสียแล้ว

เป็นเรื่องสมัยหนุ่มๆ นะคะ เขาเป็นโสเภณีที่ยอดเยี่ยมเลยล่ะค่ะ

ผู้หญิงที่น่าสนใจขนาดนั้น คงจะไม่ได้เจออีกแล้วล่ะมั้งคะ

คุณโทระ บิ๊กกันกัน

เก่งทั้งหมากล้อมกับหมากรุก

จนสามารถเอาชนะท่านเสมียนทหารได้เชียว

นั่นคงจะแข็งแกร่งมากสินะ

หมากรุกก็เอาชนะได้ แต่หมากล้อม

กลับแพ้มาตลอดเลย

ก็เคยคิดจะไถ่ตัวมาแล้วนะ

แต่ชีวิตมันก็ไม่ได้เป็นไปตามที่หวังหรอกค่ะ

มีเศรษฐีเจ้าสำราญสองคน

ก็แข่งกันขึ้นราคาอย่างนั้นแหละค่ะ

บางทีค่าไถ่ตัวของโสเภณีก็สูงถึงระดับสร้างตำหนักนอกวังได้เลยนะ

ที่แม้แต่พระอรหันต์ยังแตะไม่ถึง

เธอเป็นโสเภณีสุดประหลาดเลยค่ะ

ถึงจะมีฝีมือในการแสดง แต่ก็ไม่ยอมขายตัวง่ายๆ

ยิ่งไปกว่านั้น เวลาที่รินชาให้ลูกค้า

เธอก็มองด้วยสายตาที่หยิ่งยโส เหมือนกำลังเมตตาให้ชนชั้นต่ำอย่างเราเลยค่ะ

แต่ก็มีคนชอบที่จะเข้าหาเธออยู่รอบๆ นะคะ

อย่างตัวฉันเองก็เป็นหนึ่งในนั้นค่ะ

พวกเขาก็อยากจะจับเธอลงกับเตียงสักที

ความรู้สึกที่ขนลุกซู่ไปตามสันหลังนี่มันสุดยอดมากเลยค่ะ

เป็นอย่างที่ฉันคิดไว้จริงๆ ค่ะ

ท้ายที่สุดก็อดใจที่จะไม่ยอมแพ้ต่อโสเภณีคนนั้นไม่ได้

ก็เลยต้องใช้เล่ห์กลสกปรกไปบ้าง

ถ้าคุณซื้อไม่ไหวเพราะมันแพงเกินไป

อย่างนั้นเหรอคะ?

ถ้ามันถูกลงก็ไม่มีปัญหาอะไรนี่นา

ก็แค่ลดมูลค่าความหายากลงมานิดหน่อยเอง

อยากรู้ไหมคะว่าใช้วิธีแบบไหน?

พิก

มาถึงตรงนี้แล้วยังจะยื้ออยู่เหรอคะ?

ก่อนอื่นอยากจะขอให้ช่วยอะไรอย่างหนึ่งน่ะค่ะ

เมื่อวันก่อนมีคนรู้จักเสียชีวิตไปค่ะ

เขาจากไปด้วยคำสั่งเสียที่ชวนให้คิดอะไรไปต่างๆ

มันมีบางอย่างที่ติดอยู่ในใจจนวางไม่ลงเลยค่ะ

หมายความว่ายังไงเหรอคะ?

สาวใช้คนใหม่ที่เพิ่งเข้ามาทางนั้นน่ะ

ดูเหมือนว่าจะถนัดการไขปริศนาอย่างประหลาดนะคะ

ดูเหมือนว่าจะน่าสนใจไม่น้อยเลย

สรุปก็คือ?

ก็ไม่ใช่เรื่องอะไรมากมายหรอกค่ะ

ว่าจะให้สาวใช้คนนั้นที่สมองไวช่วยสืบให้สักหน่อย

เอาเป็นว่า

?

ขอให้คุณเล่าให้ฟังหน่อยได้ไหมคะ

แกร๊ก

อีกครั้งกับคุณเนโกะเนโกะ

ตอนหน้าจะมาต่อในฉบับเดือน 6 ปี 2019 (25/06) ค่ะ