ตอนที่ 26

คนที่เคยรู้จักผมคือ ช่างฝีมืองานแกะสลักทองคำที่ถวายงานราชสำนักนะ

แต่นั่นเขาก็จากไปโดยที่ไม่ได้ตั้งผู้สืบทอด

แล้วเรื่องพระอรหันต์ล่ะคะーーー!?

เขามีลูกศิษย์ที่เป็นลูกแท้ๆ อยู่ 3 คนนะ

มีคนบอกว่าสักคนในนั้นน่าจะถูกเลือกให้เป็นช่างฝีมือถวายงานคนต่อไป

แต่ดูเหมือนว่าพ่อของเขาจะไม่เคยถ่ายทอดเทคนิคที่เป็นความลับนั้นให้กับใครเลยด้วยซ้ำ

ผมรู้สึกสงสารเขาจริงๆ นะ

เรื่องราวเล็กๆ น้อยๆ ของร้านขายยา

ผมคิดว่าพินัยกรรมที่ชวนให้คิดของเขา

น่าจะเป็นเบาะแสในการถ่ายทอดเทคนิคอยู่นะครับ

นี่แหละที่งงอยู่

กับ

แบบนั้นสินะ

คุณจินชิที่เอาเรื่องยุ่งยากมาให้แบบไม่ต้องถามเลย

ก็เป็นเรื่องที่น่าปวดหัวอยู่บ้างนะ

พอพูดถึงก็รู้สึกว่ามีอะไรบางอย่าง

แต่ในบรรดาทักษะที่ไม่ถูกสืบทอดไปยังพวกลูกชาย

ดูเหมือนว่าเจ้าของครอบครัวช่างฝีมือจะเสียชีวิตไปแล้ว

มันมีวิชาลับที่ไม่ได้ถ่ายทอดไปที่อื่นด้วย

ก็ไม่ใช่เรื่องที่ไม่มีความน่าสนใจสักหน่อย

★ผลงานชิ้นนี้เป็นเรื่องสมมติ ไม่ได้เกี่ยวข้องกับบุคคล องค์กร หรือเหตุการณ์จริงแต่อย่างใด

หมายความว่า

คือถ้าเราเข้าใจความลับของช่างแกะสลักได้ ก็ถือว่าเรียบร้อยแล้วใช่ไหมครับ

เล่มใหม่ล่าสุด เล่ม 5 จะวางจำหน่ายในวันพฤหัสบดีที่ 25 ก.ค. นี้!!

เดือนนี้มี 2 ตอนนะครับ!

ปริศนาที่จะไขคือーーー!?

ต้นฉบับ: ฮินาตะ คัตสึ (จาก Hero Bunko Shufu no Tomo INFOS)

ตอนที่ 26: โอนามาริ (鉛)

ภาพ: เนโกะคุราเกะ

โครงเรื่อง: นานาโอะ อิจิกิ

ออกแบบตัวละคร: ชินโต โกะ

ต้นฉบับ

ขอขอบคุณสำหรับการพิมพ์ซ้ำครั้งใหญ่ในเดือนนี้! เล่ม 1

© ฮินาตะ คัตสึ / Shufu no Tomo INFOS

คันเซ็ทซัง มาชิปาจู

คุณเกาซุ่น: ขันทีผู้ติดตามของจิ่นซื่อ แม้จะมีรูปร่างที่ดูแข็งแรงแต่ก็มีนิสัยช่างเอาใจใส่ ช่วยสนับสนุนจิ่นซื่ออยู่เสมอ

คุณหวัง: ขันทีรูปงามผู้ดูแลตำหนักในวังหลัง มีความงามราวกับเทพธิดา สามารถดึงดูดใจทั้งชายและหญิงได้

เหมียวเหมียว: ตัวเอกของเรื่องนี้ เดิมทีมาจากร้านขายยา มีความสนใจใคร่รู้และการแสวงหาเกี่ยวกับยาและพิษสูงกว่าคนอื่นมาก

อย่าพูดให้มันง่ายเกินไปหน่อยเลย

ดูเหมือนว่านายจะไม่ค่อยกระตือรือร้นเท่าไหร่เลยนะ?

เป็นเช่นนั้นหรือครับ?

แล้วคำสั่งเสียที่ทำให้นึกถึงอยู่นั่นคืออะไรเหรอ?

ฟังดูเหมือนว่าในพินัยกรรมจะมีระบุถึงของที่แบ่งให้กันด้วย

ให้บุตรชายคนโตเป็นกระท่อมทำงานที่เรือนแยก

ให้บุตรชายคนที่สองเป็นเฟอร์นิเจอร์ที่ประดับประดาอย่างวิจิตร

และให้บุตรชายคนที่สามเป็นตู้ปลา

แล้วก็มีข้อความสั้นๆ อีกประโยคหนึ่ง

ว่า "พวกเจ้าทุกคนควรจะกลับไปจัดงานเลี้ยงน้ำชาเหมือนเมื่อก่อนนะ"

แค่นั้นเอง

ถ้าจะเอาตามตัวอักษรนะ

ก็คงหมายความว่าให้พี่น้องรักใคร่กันสินะ

แต่ถ้ามันมีความหมายอื่นซ่อนอยู่

ถึงจะไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ แต่ก็ดูเหมือนว่านี่จะเป็นแบบของผู้เป็นพ่อแม่สินะ

เป็นพินัยกรรมที่ชวนให้คิดจริงๆ เลยนะครับ

ตัวคนที่ได้รับพินัยกรรมเอง

ก็บอกว่าไม่เข้าใจเลย

ถ้าเป็นกระท่อม เฟอร์นิเจอร์ กับตู้ปลา

ดูยังไงก็รู้สึกว่าไอ้ตัวเล็กสุดนี่เหมือนจะลำบากที่สุด

ดูเหมือนว่าการแบ่งของที่ระลึกจะมีช่องว่างค่อนข้างเยอะเลยนะ

มันเป็นของแบบไหนกันเหรอครับ?

ก็ไม่ได้ฟังรายละเอียดถึงขนาดนั้น

แต่ว่า

เนโกะเหมียว เด็กสาวจากร้านขายยาที่ถูกคุณหวังค้นพบ และได้รับการบรรจุเป็นนางกำนัลของพระชายาทามะใบ เมื่อครั้งหนึ่งเคยถูกปลดออกจากตำหนักหลัง แต่ก็ได้ถูกจ้างโดยตรงจากคุณหวัง ทำให้ได้ทำงานนอกตำหนัก และเรื่องให้ไขปริศนาก็ถูกนำมาให้ปรึกษามากขึ้นไปอีก...

ถ้าสนใจ ก็ได้ถามที่อยู่แล้วนะ

เตรียมการมาดีทีเดียวเลยนะ

ดูเหมือนจะอ่านมาตั้งแต่ต้นแล้วสินะ

ถ้าพรุ่งนี้พอจะมีเวลาให้...

ถึงจะโบกมือแบบนี้อยู่ แต่ว่า

คงต้องเตรียมใจไว้แล้วล่ะ ว่างานคงจะเยอะขึ้นอีกแน่ๆ

นายทหารหนุ่มในตอนที่ทานซาชิมิ

ได้สอบถามกับคนรับใช้แล้วนะ

ดูเหมือนชื่อเขาจะชื่อ มาเซ็น

ภายนอกแล้วฉันเป็นคนรับฟังเรื่องราวอยู่

แกจะอยู่ในตำแหน่งผู้ติดตามนะ

ปั๊ก!

รับทราบครับ

ท่าทีที่ดูเหมือนจะพูดน้อยที่สุดนั้น

ดูเหมือนว่าจะไม่ใช่เพราะเงียบขรึม แต่เป็นเพราะไม่ชอบเรามากกว่า

บางครั้งในการทำงานก็สะดวกกว่าแบบนั้นด้วย

ตราบใดที่เขาไม่ได้เป็นอันตรายต่อเราก็พอแล้ว

บ้านช่างฝีมือตั้งอยู่หลังถนนสายหลักในเมือง

เป็นบ้านที่ดูดี มีสวนเล็กๆ อยู่ในมุมที่มีร้านค้าเยอะๆ

นั่นมัน...

ต้นเกาลัดหรือเปล่า

ใหญ่เหมือนกันนะ

เหมียวเหมียว

ผมได้ฟังเรื่องมาแล้วครับ

ครับ

เชิญข้างในเลยครับ

ดูแลดีจังนะเนี่ย

?

นี่มัน...เหรอ?

อ้อ

นั่นเป็นของที่พ่อไปซื้อตอนจัดหาวัตถุดิบมาให้ครับ

มีงานอดิเรกชอบสะสมของแปลกๆ น่ะครับ

นั่นคือโรงฝึกงานหรือครับ?

เมื่อก่อนเป็นแบบนั้น แต่โรงฝึกงานปัจจุบันจะอยู่ในตัวบ้านหลักครับ

กระท่อมหลังนั้นตอนนี้ใช้เก็บอุปกรณ์ประกอบฉากเก่าๆ แล้วก็

เป็นที่สำหรับช่างฝีมือมานั่งจิบน้ำกันด้วยครับ

เอาพี่ๆ มาให้แล้วนะ

แสดงว่าคนพามาน่าจะเป็นน้องเล็กสินะ

พี่ๆ เหรอ

การก่อสร้างนี่ค่อนข้างแปลกดีนะ

จริงด้วย

เครื่องมือถูกจัดเก็บจนดูเรียบร้อยดีนะ

ปกติแล้ว ตู้จะถูกวางไว้กลางห้อง ซึ่งน่าจะเกะกะ

ถึงอย่างนั้น ห้องนี้ก็ไม่ได้ดูแย่จนเกินไป

น่าจะเป็นเพราะความรู้สึกเป็นหนึ่งเดียวที่แปลกๆ ของการจัดวางโต๊ะนี้

และบรรยากาศที่ดูมีสไตล์ของตู้ด้วย

มุมต่างๆ ถูกเจียระไนให้โค้งมน แล้วก็มีการฝังงานแกะสลักทองเหลือง

ช่องสำหรับลูกบิดที่ชั้นบนสุด 3 แถว และช่องตรงกลางด้านล่าง

มีโลหะที่แตกต่างจากส่วนอื่นตรงจุดนี้เท่านั้น

นี่มันถูกยึดติดกับพื้นนี่นา

เฮ้ นั่นของฉันนะ

ดูได้ก็ดูไป แต่อย่าไปแตะล่ะ

จำได้ว่าของที่พี่รองได้รับเป็นมรดกน่ะ เป็นเฟอร์นิเจอร์

ถ้าหมายถึงตู้ใบนั้น งั้นชายคนนี้คงเป็นพี่รองสินะ

แคว๊ก

ถ้างั้นคนนำทางนี่คงเป็นน้องชายทั้งสองคนสินะ

ชายร่างสูงที่เหลืออยู่ก็คงเป็นลูกชายคนโต

ตำแหน่งหน้าต่างก็ดูจะเปลี่ยนไปนะ

หน้าต่างสไตล์ตะวันตกที่ยาวอย่างประหลาดนี่

ทั้งที่มันเป็นรูปทรงที่ให้แสงสว่างเข้ามาได้เยอะเลยนะ

แสงที่เข้ามาในห้องจากต้นเกาลัดข้างนอก ก็มีแต่แสงแดดที่ลอดใบไม้ลงมาเท่านั้น

สีของชั้นวางของมันซีดจางลงไปแล้ว

ที่ที่แสงสว่างส่องเข้ามาตรงๆ ก็มีแค่จุดนี้เองหรือนี่

หือ?

ตรงนี้ยังมีสีที่ยังคงหลงเหลืออยู่เป็นรูปสี่เหลี่ยม

เป็นของที่วางทิ้งไว้นานแล้วสินะ?

คุณแน่ใจหรือครับว่ามองออกจริงๆ

เกี่ยวกับของที่พ่อทิ้งไว้

นั่นมัน...

ถ้าไม่ให้ฟังให้ละเอียดกว่านี้ก็คงบอกอะไรไม่ได้หรอก

ก็อย่างที่ฟังมานั่นแหละครับ

พ่อไม่ได้สอนวิชาลับให้

แต่สิ่งที่พ่อทิ้งไว้ให้ฉันก็คือกระท่อมหลังนี้

ส่วนของฉันก็คือตู้ใบนี้

ก็ไปสู่โลกหน้าซะแล้ว

สำหรับผมก็คืออันนี้ครับ

กะว่าตู้ปลาจะเป็นแบบไม้ หรือแบบเครื่องเคลือบดินเผา

ไม่คิดเลยว่าจะเป็นแบบแก้ว

ถ้าคิดแบบนั้น ของที่ได้รับเป็นมรดกก็น่าจะมีคุณค่าแตกต่างกันไปสินะ

พ่อคิดอะไรกันนะ

ต่อให้ได้รับตู้ใบนี้มา

แถมยังยึดติดกับกระท่อมของพี่อีก จะเอาไปไหนได้

แล้วกุญแจก็มีแค่ดอกเดียว แถมดอกนั้นก็ยังไม่เข้าช่องเลยด้วย

แต่กุญแจมันไม่เข้าช่องนี่นา

นี่น่าจะเป็นกุญแจของลิ้นชักตรงกลางนะ

มันไม่เข้าช่องเว้ย

ได้ยินมาว่าลิ้นชักสามอันข้างบนเปิดด้วยกุญแจดอกเดียวกันนะ

แต่ไอ้กุญแจสำคัญนั่นมันไม่มีอยู่ตรงไหนเลยนี่หว่า

แบบนี้ของที่ระลึกดีๆ นี่ก็จะไร้ความหมายไปเลยสิ

พ่อบอกว่าให้พวกเราจัดงานดื่มชาแบบสมัยก่อน

ถึงเลยแบ่งของในห้องนี้กันไม่ใช่เหรอ

แกนี่โชคดีนะ

ใช่เลย

เพราะแกได้ของที่เป็นเงินมาเร็วเลยนี่นา

แค่นั้นก็พอให้มีกินไปอีกสักพักแล้วล่ะ

ความคิดของเภสัชกร

พ่อก็ไม่เข้าใจเหมือนกันนะ

ถึงจะบอกให้จัดงานเลี้ยงน้ำชาเป็นลำดับสุดท้ายของของที่ได้รับมาน่ะนะ

ดูเหมือนว่าระหว่างพี่สองคนกับน้องคนสุดท้องจะมีความห่างเหินที่เย็นชาอยู่

ขออนุญาตนะครับ

นำชามาให้ครับ

ขอบใจครับแม่

ฟุ่บ

ทุกคนตั้งใจย้ายมานั่งเลย

นั่นแสดงว่ามันมีที่ประจำอยู่สินะ

ที่หลีกเลี่ยงหน้าต่างบานนั้นก็เพราะว่า

แสงแดดมันจ้าเกินไปรึเปล่า

เพราะว่าในเวลานี้ แสงมันส่องมาจากหน้าต่างจริงๆ ด้วย

ถ้าแสงมันยืดยาวไปอีกนิดก็น่าจะกระทบตู้ได้นะ

ตอนที่เพิ่งดูตัวล็อกไปเมื่อกี้

บนตู้มันไม่มีรอยไหม้แดดเลยนี่นา

ความคิดของเภสัชกร

ครับ!

หลังจากเผาแล้วเหรอครับ?

ข้างนอกมีต้นไม้ใหญ่ แล้วแดดที่ส่องลงมาก็ไม่ได้นานนักหรอกครับ

จิ๊

...หืม?

ข้างในมันมีอะไรอัดอยู่

รู้อะไรแล้วรึยัง?

ฮ่าาาา~

นึกว่าเหมือนใครสักคน

ไอ้หมอนี่ดันเหมือนคุณเกาจุนนี่เองนะ

ลิ้นชักที่มีกุญแจนี่เปิดไม่ได้ใช่ไหมครับ?

เมื่อก่อนมันเคยเปิดได้นะ แต่ว่าพ่อแกไปดัดแปลงอะไรบางอย่าง

จนมันเปิดไม่ขึ้นแล้วล่ะมั้ง

กุญแจมีแค่ดอกเดียวเหรอครับ?

มีแค่นี่แหละ

ไอ้เจ้าพ่อนั่นน่ะ

เขาบอกว่าถ้าพังของข้างในก็จะพังไปด้วยนี่นา

ก็เลยไม่มีสิทธิ์จะทำลายเองได้น่ะสิ

บางทีนะ

ของที่ระลึกที่พี่น้องแต่ละคนได้รับมาน่ะ

กระท่อม

ตู้ใบนี้

โหลปลาคาร์ป

ถ้าการถูกยึดติดมันก็มีความหมายสินะ

ตู้ที่ยึดติดกับกระท่อม

แฮ่ก!

ตู้ที่มีกุญแจที่เปิดไม่ได้

และ

ขอโทษนะครับ

กระถางนี้เดิมทีก็วางอยู่บนชั้นตรงนั้นไม่ใช่เหรอครับ?

เอ๊ะ

ใช่ค่ะ ก็อย่างนั้นแหละ

เมื่อก่อนเคยเอาปลาทองมาเลี้ยงไว้ที่นี่ค่ะ

พออากาศหนาวก็จะตายไป เลยช่วงฤดูหนาวก็จะวางไว้เฉพาะตอนกลางวันที่อากาศอุ่นๆ ค่ะ

ใช่แล้วค่ะ

จะวางไว้ในช่วงเวลาที่เราจัดงานดื่มชาแบบนี้พอดีเลยค่ะ

ที่นี่ค่ะ

ช่วงหลายปีที่ผ่านมาก็ไม่ได้เลี้ยงปลาทองแล้ว

เลยกลายเป็นแค่ของตกแต่งไปเฉยๆ ค่ะ

หืมมม

นี่ แก!

เดี๋ยวกูไปเอา(น้ำ)มาให้ก่อนนะ

เรื่องส่วนตัวของร้านขายยา

สมัยก่อนจะเติมน้ำไว้แบบนี้แหละ

อย่างที่คิดไว้เลยนะ

ใช่ค่ะ ก็อย่างนั้นแหละ

เพื่อให้ลวดลายนี้หันมาทางนี้

นี่!

อะไรกันเนี่ย!

ตึบ!

แสงส่องกระทบตู้

อย่าเข้ามานะ!

ขอโทษนะครับ

แสงนี้มันเข้าตาแล้วจะตาบอดเลยนะ

แล้วก็มันเกะกะด้วย

ถ้าบังมัน กุญแจมันจะเปิดไม่ได้นะ

เหมือนว่าเราจะเข้าไปในร่มเงาของต้นเกาลัดแล้วนะ

ลองแตะที่รูของกุญแจดูสิครับ

อ๊ะ

ร้อนจัง

นี่มัน... อะไรกันเนี่ย

มันจะรวบรวมแสงแล้วเปลี่ยนเป็นความร้อนน่ะครับ

แล้วก็กลิ่นนี่...

บางทีพ่อคุณก็เคยเป็นภาวะโลหิตจางหรือปวดท้องบ่อยๆ ใช่ไหมครับ?

อาการคลื่นไส้หรืออารมณ์หม่นหมองอะไรพวกนั้นด้วย

อ๊ะ! มีด้วยค่ะ

ฉันไม่ค่อยรู้เรื่องของพวกงานฝีมือเท่าไหร่ค่ะ

ที่นี่เขาใช้การเชื่อมด้วยเหรอคะ?

ใช่ค่ะ ก็อย่างนั้นแหละ

ถ้างั้นช่วยไขลิ้นชักนี้ด้วยกุญแจเมื่อกี้ให้หน่อยนะ

ก็บอกแล้วว่าอันนี้มันใส่ไม่เข้าไงล่ะ

เชิญเลยครับ/ค่ะ

หมายความว่ายังไงเหรอ?

แค่

ทำตามพินัยกรรมที่บอกให้จัดงานดื่มชาด้วยกัน "เหมือนเมื่อก่อน" เท่านั้นเองค่ะ

...นี่คือพิมพ์สำหรับกุญแจนี่เองสินะ

ขออนุญาตแกะออกจากพิมพ์นี้ได้ไหมครับ?

ยังอุ่นๆ อยู่เลย

อ๊ะ อ้า

แล้วก็มันนิ่มด้วย

โลหะที่ไปอุดอยู่ในรูของกุญแจ น่าจะละลายเพราะความร้อน

แล้วไหลเข้าไปในแม่พิมพ์ข้างใต้แล้วก็แข็งตัวลงไปน่ะครับ

กั้งตัวยักษ์

แกร๊ก

นะ

อะไรกันเนี่ย?

ในลิ้นชัก 3 อันที่มีขนาดต่างกัน

มีทั้งโลหะและสิ่งที่คล้ายผลึกอยู่ข้างในอันละชิ้น

ผลึกที่ดูมีสีฟ้า ซึ่งติดอยู่กับโลหะที่อยู่ในลิ้นชักนี่

เหมือนกับอันที่ตั้งโชว์อยู่ตรงโถงทางเข้าเลย

ให้ตายสิ! พวกมันมารวมตัวกันอย่างนี้ได้ยังไงกัน!

สุดท้ายก็ต้องมาวุ่นวายกับเล่ห์เหลี่ยมสุดท้ายของพ่ออีกแล้วเหรอเนี่ย!

นี่มัน... รับมือไม่ไหวจริงๆ เลย!

~~~

:

!!

แผลไหม้ที่หนักที่สุดในบรรดาพี่น้อง

คุณลูกค้าคนเก่าเคยบอกว่า "ดูฝีมือแล้วก็ขโมยมันไปซะ" นะ

เอาคำพูดนั้นมาคิดจริงๆ นะ

หลังจากลองทำตามโดยดูตัวอย่างจากสมุนไพรแล้วก็ติดยาไปเลย

สิ่งแรกที่ต้องรับฟังก็คือ

ก็น่าจะเพราะถูกสั่งสอนมา

คนที่คงจะเข้าใจเจตนาของช่างที่เสียชีวิตไปแล้ว

ลูกคนสุดท้องคนนี้แหละ

การ "เชื่อม" คือการผสมโลหะหลายชนิดเข้าด้วยกัน

ทำให้มันสามารถละลายได้ที่อุณหภูมิ

ที่ต่ำกว่าอุณหภูมิที่มันควรจะละลายเป็นปกติ

เหตุผลที่ฉันรู้ก็คือ

สิ่งที่ฉันรู้คือส่วนผสมของตะกั่วกับดีบุกน่ะ

เพราะตะกั่วก็เป็นโลหะที่เป็นพิษด้วย

แป้งพิษที่เคยเป็นที่นิยมในวังหลังเมื่อก่อนนั่นก็

เคยเห็นช่างฝีมือคนหนึ่งที่มีอาการเป็นพิษตอนที่หลอมตะกั่ว

พ่อคุณเคยบอกว่ามันเป็นตะกั่วชนิดหนึ่ง

ในบรรดาสามก้อนนั้น สองก้อนคือตะกั่วกับดีบุก และ

ถ้าเรานำก้อนที่เหลือมารวมกัน

แล้วจะได้โลหะชนิดใหม่ล่ะจะดีไหม

แถมยัง

แม้จะเป็นความร้อนจากแสงที่รวบรวมได้ในตู้ปลาทอง

แต่เวลาก็ไม่ได้สัมผัสกันนานนัก

ก็คงเป็นเพราะอุณหภูมิที่มันหลอมต่ำน่ะสิ

ตรงที่ขนาดของลิ้นชักมันต่างกันน่ะ

อาจจะเกี่ยวกับสัดส่วนของส่วนผสมก็ได้นะ

ไม่จำเป็นต้องไปยุ่งกับมันอีกหรอก

...แต่เรื่องแค่นี้แหละที่คิดว่าจำเป็นนะ

เอ่อ

เหอะ

มีร้านชื่อว่า "ริคุเซียวคัง" ในย่านดอกไม้

มีคุณรามอนที่เป็นหมอยาที่มีความรู้ด้านการแพทย์ด้วยนะ

อ๊ะ

ถ้าไม่สบายอะไร ก็ลองไปถามดูสิครับ/คะ

คะ ค่ะ

กั้งตัวยักษ์

ว่าแต่ เจ้าลูกคนสุดท้องที่แสนฉลาดนี่ จะแสดงเมตตาออกมาไหมนะ

หรือจะผูกขาดฝีมือนี้เอาไว้กับตัวเองกันแน่

แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องที่ฉันต้องไปใส่ใจอีกต่อไปแล้วล่ะ

วันก่อนนี่ก็...

โอ้โห กลายเป็นเรื่องที่น่าสนใจจริงๆ เลยนะเนี่ย

ก็สมกับเป็นสามพี่น้องนั่นแหละ

ดูเหมือนว่าไอ้ลูกชายคนสุดท้องจะเก่งที่สุดสินะครับ

ท่านขุนศึกก็น่าจะรู้แล้วล่ะนะ

ถึงแม้ว่าสามพี่น้องจะดูเหมือนได้กลับมาคืนดีกันแล้วก็ตาม

หลังจากนั้น

น้องชายคนสุดท้องที่ถูกมองข้ามมาตลอด ก็ได้แสดงความสามารถออกมา

และมีข่าวลือกันว่าเขาอาจจะได้รับความไว้วางใจให้ไปรับใช้ในราชสำนักในเร็วๆ นี้

ถึงจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในคฤหาสน์

แต่คงจะเป็นเพราะคุณหนูคนนั้นรู้เรื่องราวทั้งหมดแล้วถึงได้เงียบอยู่แบบนั้น

งานฝีมือชิ้นสุดท้ายที่รุ่นก่อนทำนั้นช่างน่าทึ่งจริงๆ

นั่นเป็นเพียงแค่เครื่องประดับเล็กๆ เท่านั้นนะ

ถ้าเราเอาลวดลายแบบนั้นไปใช้กับเครื่องประกอบพิธี มันจะต้องดูสวยสง่าเลยล่ะมั้ง

ใช่แล้วล่ะครับ/ค่ะ

ไอ้ผู้ชายทะลึ่งนี่

คุณก็รู้อยู่แก่ใจไม่ใช่หรือว่าในฐานะของฉัน เครื่องประกอบพิธีมันไม่น่าจะเกี่ยวกับฉัน

ตอนแรกก็คิดว่าทำไมท่านขุนศึกถึงได้เอาเรื่องของช่างฝีมือมาพูด

เปล่าหรอกครับ/ค่ะ

ก็คิดว่ามันเสียดายนะ ถ้าพรสวรรค์ถูกจำกัดอยู่แค่ความสัมพันธ์ในหมู่พี่น้องแบบนี้

ถ้ามีพรสวรรค์ ก็ควรจะยกขึ้นมาให้สูงขึ้นได้นะ

ก็คงเป็นอย่างนั้นจริงๆ

คุณรามอนน่ะเป็นผู้ชายที่ดูน่าสงสัย แต่เขาก็มีสายตาในการมองคน

เขาเป็นคนที่ก้าวขึ้นมาถึงตำแหน่งปัจจุบันได้เพราะการวางแผนของเขานั่นเอง

การที่เขามาทำงานแบบไม่เต็มที่ในตอนนี้ ก็

เป็นข้อพิสูจน์ว่างานต่างๆ กำลังดำเนินไปอย่างราบรื่น เพราะบุคลากรที่เขาค้นพบ

อาจจะพูดได้ว่าเขาเป็นคนที่พึ่งพาได้นะ

แต่มันก็มีแง่มุมที่น่าปวดหัวมากกว่านั้นเยอะเลยล่ะ

ว่าแต่ ผมอยากจะฟังเรื่องที่ค้างไว้ก่อนหน้านี้ต่อหน่อยครับ

เรื่องก่อนหน้านี้เหรอครับ?

เขาจะหนีหายไปจากที่นี่อีกไหมนะ

หมายถึงเรื่องของโสเภณีที่คุณเคยเล่าให้ฟังเมื่อก่อนน่ะครับ

เรื่องของโสเภณีที่เคยได้ยินมาเมื่อก่อนน่ะครับ/ค่ะ

อาาา

วิธีการลดมูลค่าของโสเภณีสินะครับ/คะ

เรื่องแบบนั้น ไปถามคนที่รู้เรื่องของโลกนั่นโดยตรงจะเร็วกว่า

โอ้โห นี่มันเวลาแล้วสินะ

ถ้าอยู่ต่อ พวกลูกน้องคงจะดุแน่ๆ

อันนี้มอบให้แก่บรรดาสตรีรับใช้ประจำห้องเถิด

เพราะรสชาติมันไม่หวานจนเกินไป ดื่มง่ายนี่นา

ถ้าอย่างนั้น

อีกที

สิ่งที่อยากจะถามก็คือ

เดือนนี้มีถึง 22 ตอน! ตอนที่ 27 จะอยู่หน้า 473 นะครับ/คะ!!