ตอนที่ 29

เภสัชกรผู้เดียวดาย

そろそろ待ち合わせ場所に向かいましょうか

ยังมีเวลาอีกนิดหน่อยนะ

ฮัน

แต่อย่าให้ไปสายสิ

ไปให้เร็วกว่านี้หน่อยดีไหม?

พวกเราสองคนปลอมตัวออกมาเที่ยวในเมืองแล้วนะ...

นี่

นายพยายามจะแยกตัวออกไปจากฉันไวๆ ใช่ไหม?

จริงด้วย

พอแยกตัวแล้วก็น่าจะกลับเข้าเมืองไป

แล้วก็ไปซื้อหัวไชเท้ากับไก่ที่ร้านค้าข้างทาง

...ก็ไม่ได้คิดจะแบบนั้นซะหน่อยนะ

ตอนที่ 28 การเดินเที่ยวในเมือง (ภาคหลัง)

ต้นเรื่อง ตัวเอกคือ "เนโกะ" เดิมทีมาจากร้านขายยา มีความกระหายใคร่รู้และความสนใจในยาพิษและยามากกว่าคนอื่นเป็นเท่าตัว

แค่

รู้สึกว่าปล่อยให้คู่สนทนาต้องรอไม่ดีเท่านั้นเอง

...อย่างนั้นเหรอ

ต้นฉบับ: ฮิโนะ นัตสึ (จากนิตยสารแม่บ้านเพื่อนอินโฟส)

ภาพ: เนโกะ คูราเกะ โคเซย์ นานาโอะ อิตสึกิ การจัดเรื่อง: นานาโอะ ชิโอะ

ต้นแบบตัวละคร: ชิโนโต โทโกะ

★ผลงานเรื่องนี้เป็นเรื่องสมมติ ไม่เกี่ยวข้องใดๆ กับบุคคล องค์กร หรือเหตุการณ์ที่มีอยู่จริง

©ฮิโนะ นัตสึ / แม่บ้านเพื่อนอินโฟส

จินชิ...ขันทีรูปงามผู้ดูแลตำหนักในวังหลวง มีความงามราวกับนางฟ้า สามารถดึงดูดทั้งชายและหญิงได้อย่างง่ายดาย

ชีวิตในราชสำนักก็น่าจะไม่เลวเลยสินะ

เนโกะ เด็กสาวจากร้านขายยาที่ถูกขันทีจินชิมองเห็น และได้รับการแต่งตั้งเป็นนางกำนัลของพระสนมทามิฮะ แม้จะเคยถูกไล่ออกจากตำหนักไปช่วงหนึ่ง แต่เธอก็ได้เข้าทำงานที่ฝ่ายนอกในฐานะคนรับใช้ของจินชิโดยตรง และในครั้งนี้ เธอจะต้องออกไปกับจินชิที่แต่งหน้าปลอมตัวไปที่ย่านดอกไม้...

เรื่องย่อ

น่าจะดีกว่าชีวิตในย่านดอกไม้เยอะเลยล่ะ

ก็ไม่เลวนี่ครับ

ถึงห้องที่ได้มาจะแคบ แต่ก็สวยงามนะ

แถมยังมีคนมาสอบถามว่าจะจัดห้องอื่นให้ไหมด้วย

ถือเป็นเรื่องที่ได้รับความเมตตามากเลยนะ

แต่ว่า

ผมก็ยังเป็นห่วงว่าพ่อบุญธรรมจะใช้ชีวิตอยู่ได้ดีหรือเปล่า

เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ?

...ไม่นะ

กับ

ว่าเจ้าใส่ใจเรื่องอื่นที่ไม่ใช่ยาหรือพิษด้วย

นี่มัน

ไร้มารยาทนะ

ท่านพ่อบุญธรรมของเจ้าเป็นอาจารย์ด้านยาเลยนะ ถ้าคุณท่านไม่แข็งแรงก็จะลำบากเอา

ดูเหมือนจะเป็นเภสัชกรที่เก่งกาจมากเลยนะ

ท่านพ่อบุญธรรมของเจ้าน่ะ

การเอาเรื่องของท่านพ่อมาพูดแบบนี้

นี่มันโกงชัดๆ

ว่ากันว่าตอนหนุ่มๆ ท่านเคยไปศึกษาต่อที่ทางทิศตะวันตกด้วยนะ

ท่านไม่เพียงแต่เชี่ยวชาญด้านการแพทย์แผนจีนเท่านั้น แต่ยังเข้าใจศาสตร์การแพทย์จากทางตะวันตกด้วยอีกด้วย

...นั่นคือ

ต้องมีความสามารถสูงมากแน่ๆ เลย

เป็นคนเก่งมากๆ เลยครับ

การไปเรียนต่างประเทศมันต้องเป็นที่ที่ประเทศเลือกสินะ

ที่เขาว่ากันว่าฟ้าไม่ให้ของสองสิ่งพร้อมกัน

แต่มันก็มีคนที่เป็นแบบนั้นอยู่เหมือนกันนะครับ

แต่ว่า

โชคร้ายที่ได้รับมาเพียงสิ่งเดียวเท่านั้นเอง

นั่นคือ

ว่าพ่อบุญธรรมของเจ้าเป็นขันทีใช่ไหม?

ครับ

ไม่อย่างนั้นคงไม่มาเปิดร้านขายยาที่ย่านดอกไม้หรอก

ถ้าจะพูดถึงข้อด้อยของรา門ล่ะก็

โชคร้าย

สรุปได้แค่คำเดียวนั่นแหละ

หมอหลวง

ขันที

เภสัชกรคุสุชิ

เอ๊ะ

นี่พูดไปหรือเปล่านะ

เพราะเหตุที่เคยไปศึกษาต่อทางทิศตะวันตกน่ะ

กรุบๆ

ถึงกับ...

ว่ากันว่าพระมารดาของจักรพรรดิองค์ก่อน คือจักรพรรดินีองค์ก่อน ท่านถึงกับต้องมาเป็นขันทีเสียอย่างนั้น

จุดหมายน่าจะอยู่แถวๆ นี้สินะครับ

ไม่ใช่ตรงโน้นหรือครับ

ดูเหมือนจะเป็นอย่างนั้นนะ

แล้วก็

ข้างบนเป็นที่พัก ข้างล่างเป็นโรงอาหารสินะ

อ่า เข้าใจแล้ว

ที่ต้องมาปลอมตัวเพื่อเดินชมชีวิตของผู้คนนี่เป็นเพราะเหตุผลแบบนี้นี่เองเหรอ

โอ้!

ถึงแม้จะเป็นขันที ก็ต้องมีช่วงพักผ่อนแบบนี้สินะ

เดี๋ยวก่อน

มีของฝากด้วยนะ

งั้นผมจะอยู่ที่นี่

ของฝากเหรอ?

อ่า

เป็นของขวัญจากคนแปลกหน้า สำหรับเรื่องครอบครัวช่างฝีมือน่ะ

คนแปลกหน้าเนี่ย ก็หมายถึงข้าราชการน่ารำคาญที่คอยตามตอแยท่านอ๋องในช่วงนี้แหละ

จากคนแปลกหน้าเหรอครับ

น้ำผลไม้จากส้มหรือเปล่าครับ?

เรื่องบ่นของร้านขายยา

ถามคนที่รู้โลกเขาจะเร็วกว่า

...นี่นะ

เจ้าพอจะรู้เรื่องของคนประจำของร้านมิโดริโอะกังบ้างไหม?

โนะ บิ๊กกะกานิกานิ

...?

ก็...

ถ้าเป็นคนที่คล่องแคล่วในการเคลื่อนไหว

แล้วจะมีพวกแบบไหนบ้างล่ะ?

เป็นเรื่องการรักษาความลับครับ

ฟู่~...

เข้าใจแล้ว

เปลี่ยนวิธีการถามดีกว่า

จะทำยังไงให้มูลค่าของโสเภณีมันลดลงดีล่ะ

จะถามเรื่องที่ไม่น่าพิสมัยให้ฟังนะ

มีเยอะเลยครับ

โดยเฉพาะพวกโสเภณีระดับสูงนะ

แตกต่างจากพวกที่ต้องทำงานตอนกลางคืนเพื่อรับแขกทุกวัน

ยิ่งเป็นโสเภณีระดับสูงสุด จำนวนงานก็จะยิ่งน้อยลง

เพราะว่าถ้าเป็นพวกที่เป็นที่ต้องการ ตัวคนเองจะยิ่งเก็บความเย้ายวนไว้เท่าไหร่ คนรอบข้างก็จะยิ่งประเมินค่าสูงขึ้นเท่านั้นเอง

ที่ร้านมิโดริโอะกังน่ะ มีทั้งบทกวี การเต้นรำ และการเรียนรู้ในแบบฉบับของพวกเก๋าๆ

คนที่ไม่น่าจะรอดนี่ พอถึงเวลาแนะนำตัวปุ๊บ ก็รีบรับลูกค้าเพื่อหาเงินทันที

ส่วนคนที่มีแวว ก็จะเริ่มจากการพูดจาคุยกัน แล้วค่อยใช้ความรู้เอาลูกค้า

แล้วถ้าใครที่เก่งเรื่องการพูด หรือมีไหวพริบดีๆ ล่ะก็ ก็จะถูกดันราคาขึ้น

แล้วถ้าเขาจงใจลดการเปิดเผยส่วนต่างๆ ลงล่ะก็

บางคนก็ถึงขนาดที่ลูกค้ายังไม่ได้แตะตัวเลยด้วยซ้ำ

แบบนี้ก็ได้นะ

ก็จะเกิดเป็นโสเภณีดาวรุ่ง ที่แค่การพูดคุยก็หมดเงินถึง 1 ปีเลยล่ะ

น่าจะเป็นแบบนี้ล่ะนะ ที่คนที่เด็ดดอกไม้เป็นคนแรก อยากจะทำเอง

นั่นแหละคือความโรแมนติกของผู้ชายสินะ

เพราะว่ามันยังเป็นดอกไม้ที่ยังไม่ถูกสัมผัสนี่แหละถึงจะมีค่า

นอกจากนี้

ถ้าเด็ดมันออกมา ค่าก็จะลดลงไปครึ่งหนึ่งเลยนะ

ถ้าท้องได้ มูลค่าก็จะเทียบเท่ากับไม่มีเลยครับ

ถ้าอย่างนั้น

ผมขอตัวก่อนนะครับ

ที่นี่เหรอ?

อุ๊บ

เสียดายที่ปลอมตัวมาแท้ๆ แต่ถ้าผมเข้าไปข้างในคงไม่ได้สินะ

งั้นก็

...อาาา

ไม่เป็นไร

พูดออกไปโดยไม่ได้รู้สึกอะไรเป็นพิเศษ

ถ้าจะไปร้านที่สามารถซื้อสาวมาได้ล่ะก็

น่าจะมาที่ย่านดอกไม้แล้วก็ดีเลยนะ

ค่ำคืนนี้ขอให้สนุกกับมันนะเจ้าคะ

ครั้งหน้า ที่บ้านของผมเอง...

ภาคต่อไป จะออกฉบับวันที่ 25/10/2019 นะครับ