ตอน 59.2: Chapter 59.2

—นี่คือ

เรื่องราวของคุสุอิเนี่ยนะ—!?

พระสงฆ์ชื่อดังที่กลับจากการไปทำบุญให้กับเจ้าเมืองของประเทศเพื่อนบ้าน

มันเป็นเรื่องราวจากประเทศทางตะวันออกที่ไกลแสนไกล

กำลังเดินอยู่บนทุ่งราบที่เต็มไปด้วยต้นหญ้า

ถึงขนาดต้องข้ามภูเขาถึง 2 ลูกเพื่อไปยังวัดของตัวเอง

ท่าทีที่ตอนไปควรจะราบรื่น แต่ว่า

แต่ตอนกลับกลับรู้สึกว่าขาหนักแปลกๆ

ต้นฉบับ: ฮินาตะ นัตสึ (ฮีโร่ บุนโกะ) สหายของแม่บ้านชิฟฟอส) โคเซย์นะ ไนท์! ภาพประกอบ: เนโกะ คุราเกะ โครงเรื่อง: ชิโอะ อิจิกิ ตัวละครต้นแบบ: ชิโนะ โทโกะ

แม้แต่ที่วัดของคนรู้จักที่ควรจะไปพัก ก็ยังไปไม่ถึง

©ฮินาตะ นัตสึ / สหายของแม่บ้านอินฟอส

พระสงฆ์ที่กำลังฝึกฝนก็ไม่ได้มีศิษย์ติดตามหรือม้าด้วย

จากระยะไกลได้ยินเสียงหมาป่าหอน

สิ่งที่ปรากฏในสายตาของพระสงฆ์ที่รีบเร่งนั้นคือบ้านชาวบ้านที่เก่าคร่ำคร่า

คนที่อาศัยอยู่ในบ้านนั้นเป็นคู่สามีภรรยาหนุ่ม

เมื่อพระสงฆ์เล่าถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมา

ถึงแม้ว่าจะไม่ได้เป็นเรื่องใหญ่โตอะไรนัก

ภรรยาก็จัดหาน้ำปลากับมะเขือยาวกับแตงกวามาต้อนรับให้

★ผลงานเรื่องนี้เป็นเรื่องสมมติ ไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆ กับบุคคล องค์กร หรือเหตุการณ์ที่มีอยู่จริง

แต่ทางสามีกลับมองมาทางเราด้วยสายตาที่สงสัย

ในเมื่อได้เข้าไปในบ้านของคู่สามีหนุ่มแล้ว ก็คงจะทำอะไรไม่ได้มากนัก

ยิ่งไปกว่านั้น ทั้งคู่ยังเตรียมที่นอนในห้องอื่นไว้ให้ด้วย

ถึงแม้ว่าจะมีเงินค่าเดินทางเพียงน้อยนิดก็ตาม

ถึงแม้ว่ามุมห้องก็น่าจะพอได้แล้วแท้ๆ

ในค่ำคืนนั้น พระสงฆ์รู้สึกขอบคุณที่ได้นอนบนฟูกนุ่มๆ

จึงตัดสินใจคิดถึงสิ่งที่ตัวเองพอจะทำได้ แล้วเริ่มสวดมนต์อย่างเงียบๆ

แต่ปกติแล้ว

แต่ก็พูดไม่ออก หน้าหน้าสว่าง นามงามเห็นความสามารถ 佛子向因跡

ก็น่าจะตั้งสมาธิได้นี่นะ

ชื่องาม เสียง ดีงามจริงๆ เลย บทสวดเขียนได้งดงาม

หือ?

วันนั้นฉันกังวลกับเสียงข้างนอกเป็นพิเศษ

นอ~♡

เปล่า ไม่ใช่

ท่ามกลางเสียงหญ้าที่ไหวตามลม ฉันได้ยินเสียงคล้ายกระดิ่ง

จู่ว

ขณะที่สวดมนต์และตั้งใจฟังเสียงนั้น

แมลงรึเปล่านะ?

รี่~

จะทำยังไงดีล่ะ คุณ?

ก็ไม่ได้ทำอะไรนี่นา แค่นี้ก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ

เสียงกระดิ่งนั่น ตอนที่คุยกับภรรยาของบ้านนี้

ก็หมายความว่าเสียงประหลาดนี้คือเสียงของสามีนี่เอง

แบบนั้นมันไม่ดีนะ คุณ

ฉันไม่อยากอยู่คนเดียวสักหน่อย

ถึงคุณจะตั้งใจแบบนั้นก็ตาม

ฉันก็จะทำอยู่ดีนะ!

!

จะทำอะไรอีกล่ะ

พระสงฆ์รู้สึกได้ว่าผิวของตัวเองกำลังขึ้นขน

เปล่า จะไม่หยุดสวดมนต์

หน้าหน้าสว่าง นามงามเห็นความสามารถ

ควรจะหยุดคนที่กำลังทะเลาะกันดีไหมนะ

ไม่หยุดจะดีกว่า

เร็วเข้าวาด ขอบเข็มงาม

เอาล่ะ จะเริ่มแล้วนะ

พลังเสียงแก่นแท้เก๋ไก๋ (โค-คู ชิ-คุ เคียว-อิ)

ไปไหนแล้วเนี่ย

พระสงฆ์คนนั้น

พระสงฆ์สวดมนต์ต่อไป

พลังเสียงแก่นแท้เก๋ไก๋ (เรียว-ชิ โช-โค ฟุ-คิน)

ผู้หญิงคนนั้นดูเหมือนจะไม่ทันสังเกตถึงพระสงฆ์เลย

ทำไงดีเนี่ย

แต่พระสงฆ์กลับสังเกตเห็นว่าเงาที่ทอดออกมาจากเท้าของผู้หญิงคนนั้น

มีรูปร่างที่ไม่น่าจะเป็นของมนุษย์ได้เลย

คุณ

จะตามหาคุณ จะตามหาคุณเลยนะ ไม่งั้น

สิ่งต่างๆ ความปรารถนาอันงดงาม นรกชั่วสัตว์โลก

ไม่งั้นคุณจะ...

ผู้หญิงที่เสียงตื่นตระหนกยังไม่ทันสังเกตเห็นพระสงฆ์ ก็เดินออกจากห้องไป

จู่ว

หลังจากนั้น เสียงประหลาดก็ดังต่อเนื่องไปอีกพักหนึ่ง

เกิด แก่ เจ็บ ตาย ความงาม แปดสิ่ง ณ โคมิโจ

ดุจผ้าไหม กว้างใหญ่ทั้งปวงเป็นผ้าไหม น้อยๆ และผ้าไหมถัง

พระสงฆ์ก็ยังคงสวดมนต์อยู่ตลอดจนกระทั่งเสียงนั้นเงียบไป

และเมื่อเสียงนั้นไม่ได้ยินอีกแล้ว

ท่านก็ออกไปข้างนอกโดยไม่ได้กล่าวทักทายคู่สามีภรรยานั้น

นอกบ้าน มีปีกของแมลงสีน้ำตาลอ่อนร่วงอยู่

พระสงฆ์ประนมมือต่อปีกแมลงที่ผุพัง

เสียงแมลงก็ดังก้อง กลางหมู่หญ้าธัญพืช

สวดมนต์ไปเรื่อยๆ จนถึงรุ่งสาง

บรรยากาศไร้เดียงสาตามปกติได้หายไป

ราวกับเป็นคนคนอื่นเลย

ใบหน้าด้านข้างนั้น

รู้สึกว่าคุ้นๆ นะ

เนะ อิ

คราวหน้าสิ คราวหน้า

อา

...ก็ไม่ได้นึกเรื่องตลกๆ ออกมาเลย

จะเล่าเรื่องที่เคยได้ยินจากพ่อสมัยก่อนดีไหม

ซวา

ซวา

เป็นเรื่องเมื่อหลายสิบปีก่อนนะ

มีเรื่องเล่าว่ามีดวงวิญญาณออกมาจากหลุมศพ

ในเมืองเดียวกันนั้น มีชายคนหนึ่ง

หนุ่มๆ ผู้กล้าหาญจึงออกไปสืบหาตัวตนของดวงวิญญาณนั้น

ซึ่งแสงที่ริบหรี่ถูกเข้าใจผิดว่าเป็นดวงวิญญาณ

ตัวจริงของชายคนนั้นคือคนขุดหลุมศพ

และถูกมนตร์ดำน่าสงสัยเข้าครอบงำ

เพื่อจะบดเนื้อของเขา แล้วนำไปทาตามร่างกายเพราะว่ามีผลต่อทุกสิ่ง

...ประมาณนี้ครับ

อ๊ะ

เอ่อ ผมนี่

อี๊ออออ...

นี่เป็นเรื่องจากสมัยจักรพรรดิองค์ก่อนนะ

ในที่สุดก็คนสุดท้าย

เรื่องที่ 12 น่ะ

ว่าแต่

เรื่องที่ 13 น่ะ มันเกี่ยวกับอะไรนะ

ในบรรดาข้ารับใช้หญิงที่เพิ่มขึ้นมาเยอะแยะ

มีสาวคนหนึ่งที่ได้เป็นคนสนิทขององค์จักรพรรดิก่อน

อา

มันเข้าหัวไม่ถูกเลย

...ตอนนั้นเอง มือที่เย็นเฉียบชื้นแฉะ

ก็สัมผัสที่ลำคอ

เอ๊ะ?

ผู้หญิงคนนั้นพูดทิ้งท้ายไว้ประโยคหนึ่ง

ตาคุณบ้างแล้ว

เหมียวๆ!?

ก็อย่างที่คิด

หัวมันเบลอไปแล้วก็เป็นธรรมดา

คุณซากุระฮานะ!

พาข้ารับใช้หญิงที่หมดแรงไปใกล้หน้าต่างนั่น

เอ๊ะ?

เกิดอะไรขึ้นกันแน่คะ

ดูเหมือนว่าไฟที่ดับไม่สนิทจะไปติดคาร์บอนในกระถางไฟนั่นน่ะค่ะ

พอจุดไฟในห้องแคบๆ ที่ปิดทึบแบบนี้

มันจะเกิดอากาศที่เป็นอันตรายต่อร่างกายขึ้นมาค่ะ!

วะ

เข้าใจแล้ว!

ช้าไปหน่อยที่เพิ่งจะรู้ตัว

...อืม

เกือบแล้วนะเนี่ย

มาโอมาโอ เหมียวๆ~!

ใครเหรอ?

นี่ คุณเมื่อกี้นี้พูดถึงเรื่องอะไรเหรอ?

เป็นข้ารับใช้หญิงที่รู้จักน่ะค่ะ

เรื่องเมื่อกี้นี่น่ะเหรอ?

เป็นเรื่องของแม่กับลูกที่หิวโหยเข้าไปในป่าค่ะ

ถึงจะบอกว่าเป็นเรื่องงมงายที่เรียกว่า "ป่าต้องห้าม" ก็เถอะค่ะ

อย่างเช่น

แต่ก็บอกไม่ได้ว่ามันไม่มีเหตุผลที่จะกลายเป็นสิ่งต้องห้ามนะ

ป่าที่มีทั้งของที่กินได้และกินไม่ได้อยู่มากมายพร้อมกัน

แล้วมีมนุษย์ที่มาจากข้างนอกมาตั้งเป็นหมู่บ้านค่ะ

อ๋อ

คนเหล่านั้นเพราะขาดความรู้เกี่ยวกับสิ่งต่างๆ ในป่า

จึงไปกินของที่กินไม่ได้แล้วร่างกายก็พังไป

แล้วก็จะสามารถออกคำสั่งได้ว่าอย่าเก็บเกี่ยวไปโดยใช่เหตุน่ะค่ะ

คำสั่งนั้นได้กลายเป็น "ข้อห้าม" เมื่อกาลเวลาล่วงเลยไป

เพราะว่าคำสั่งนั้นถูกรักษาไว้นานหลายปี

เมื่อเกิดภาวะความอดอยากขึ้น

จึงไม่มีใครแยกแยะได้ว่าอะไรคือสิ่งที่กินได้และสิ่งที่กินไม่ได้

แม่ลูกที่หิวโหยพยายามจะกินผลจากป่าอันอุดมสมบูรณ์

ด้วยเหตุผลว่าเป็นการฝ่าฝืนกฎ

พวกเขาจึงเก็บเห็ดและผลไม้ในเวลาอันสั้น

อย่างน้อยก็ลงไปในป่าในช่วงหัวค่ำที่มองเห็นได้ยาก

แล้วก็กลับบ้านเมื่อดวงอาทิตย์ตกดิน

โดยที่ไม่รู้ว่าเก็บอะไรได้บ้าง

มีเห็ดชนิดหนึ่งชื่อว่า "โทกิซึกิ ทาเกะ" ซึ่งคล้ายกับเห็ดแชมปิญองทั่วไป

เป็นเห็ดที่ดูน่าอร่อยมากเลยนะครับ

แต่มันมีพิษและหากรับประทานเข้าไปก็จะทำให้ท้องเสียได้

และตามชื่อของมัน มันจะเปล่งแสงในที่มืดครับ

รูปร่างของมันงดงามมากเลย

ถึงกับอดไม่ได้ที่ต้องฉีก

※ตามธรรมเนียมแล้วก็ต้องกินให้พ่อกลืนลงไป

ใส่ปากเข้าไป

เห็ดที่แม่กับลูกเก็บได้ก่อนที่มันจะส่องแสง ก็เริ่มเรืองแสงขึ้นมากลางทางตอนกลางคืน

ชาวบ้านคงคิดว่าแสงที่ลอดออกมาจากตะกร้าพวกนั้นคือวิญญาณของมนุษย์

พอถึงบ้านแล้วจุดตะเกียง แสงของมันก็ดับลง

แม่กับลูกก็กินมันเข้าไป

แม้แต่ยาพิษที่ไม่ถึงตาย

ถ้าเป็นคนที่ไม่ได้รับสารอาหารเพียงพอ ก็อาจถึงแก่ความตายได้

เห็ดอร่อยๆ มีอยู่ในป่าอยู่นะ

แม่อาจจะพูดแบบนั้นเป็นประโยคสุดท้ายก็ได้นะ

มะ...

เป็นอย่างนี้นี่เอง!

ความจริงมันก็ไม่ได้มีอะไรมากมายหรอกค่ะ

งั้นฉันอยู่ทางนี้ล่ะค่ะ

เป็นคนที่มีนิสัยตามใจตัวเองน่ะค่ะ

ยังไงเรื่องอื่นก็น่าจะมีเบื้องหลังแบบนั้นอยู่แล้วล่ะค่ะ

ก็ไม่แน่เหมือนกันนะคะ

อ้าว

เร็วกว่าที่คิดไว้นะคะ

ก็มีเรื่องวุ่นวายเล็กน้อยเกิดขึ้นน่ะค่ะ

ก็อย่างที่คิดไว้นั่นแหละ ไม่เป็นไปตามที่หวัง

คนที่ทำอยู่จนถึงปีที่แล้วก็เสียชีวิตไปแล้วนี่คะ?

ก็เลยเป็นห่วงว่าเขาจะรับช่วงต่อได้ดีหรือเปล่า

ฉันเองก็ได้รับความช่วยเหลือจากท่านคนนั้นเยอะเลยค่ะ

ท่านเป็นคนที่มีน้ำใจและดีมากๆ เลยนะ

แต่สุดท้ายก็ออกมาจากตำหนักหลังไม่ได้น่ะค่ะ

โทกิ บิ๊กกะนิ กะนิ

ถึงจะไม่ได้ชอบงานแบบนี้มากนักก็เถอะ

แต่ก็คิดว่าการที่มันหายไปทันทีในปีถัดจากที่เสียชีวิต

มันก็อาจจะดูแปลกๆ เหมือนกันนะคะ

ดีจังที่มีคนสืบทอดต่อ

เอ่อ คุณผู้หญิงคนนั้นน่ะเหรอ

...เป็นคนสนิทขององค์จักรพรรดิองค์ก่อนค่ะ

เรื่องส่วนตัวของเภสัชกร

......

อะ

เรื่องนั้นน่ะ...

ในบรรดาข้าราชบริพารหญิงที่เพิ่มขึ้นมามากมาย มีสตรีคนหนึ่งที่ได้เป็นคนสนิทของฝ่าบาท

ตาเจ้าแล้วนะ

...อ่า

เกือบจะถึงแล้วนะ

โลกนี้มันมีเรื่องมากมายที่เราไม่เข้าใจจริงๆ เลยนะ

เอาเป็นว่า

ดีแล้วที่ไม่กลายเป็นเรื่องเล่าสยองขวัญอันดับที่ 13

คืนนั้นน่ะ

...มันร้อนอบอ้าวจังเลยค่ะ