ตอนที่ 77

เรื่องเล่าของคุณหญิงยา

ดูเหมือนจะสนิทกับคุซุยสินะคะ

ดูเหมือนอย่างนั้นเหรอคะ?

ต้นฉบับ: ฮินาตะ นัตสึ (ฮีโร่บุ้งกะ อิมาจิคไอินโฟส) นักเขียน: คุซุย โคเซย์ นานาโอะ อิทสึคิ ผู้วาด: เนโกะ คูราเกะ โครงสร้าง: นาโอะ ชิโอะ ผู้ออกแบบตัวละคร: ชิโนโต อุโกะ © ฮินาตะ นัตสึ / อิมาจิคไอินโฟส

ใช่ค่ะ

สิ่งที่กอนเดะกับคุซุยจาซังกำลังทำอยู่น่ะ...

อา

น่าจะถามให้ดีกว่าว่าพวกเขามีเป้าหมายอะไรกันแน่

ใหญ่ นานาโอะ นาวาโทริ ฮิเก็งบะ บทที่ 77 สถานที่การซื้อขาย

เอาล่ะ

ฟังนะ

★ผลงานเรื่องนี้เป็นเรื่องแต่งค่ะ ไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆ กับบุคคล องค์กร หรือเหตุการณ์ที่มีอยู่จริงเลยแม้แต่น้อย

อ๊ะ

คุณเหมียวเหมียว อรุณสวัสดิ์ค่ะ

ออกไปข้างนอก

คิดว่าจะหนีไปได้เหรอล่ะ

ยามเฝ้าอยู่นอกแล้ว อย่าคิดว่าจะหนีไปได้ล่ะ

แกมาเฝ้าเนี่ยนะ ทำอะไรอยู่เนี่ย?

ทำไมถึงมีพวกวิญญาณหิวโหยอยู่ด้วย

โบ่ว...

!!

นี่มันตำรับยาจากแดนไกลนะ

สารานุกรมสมุนไพรที่มีภาพประกอบด้วยเหรอ!?

ยังมีคำอธิบายและข้อมูลเสริมอีกด้วย!

เรื่องย่อ

เหมียวเหมียวได้ไปร่วมงานเทศกาลของหมู่บ้านจิ้งจอกพร้อมกับคุณซุย สวมหน้ากากจิ้งจอก เทศกาลอันเหนือจินตนาการนี้จะจบลงด้วยการเผาหอคอยที่ลอยอยู่บนสระน้ำ ซึ่งเป็นที่รวมหน้ากากจิ้งจอกโบราณ และเมื่อกลับถึงที่พัก แม้จะเป็นตัวประกัน เหมียวเหมียวก็ยังไม่อาจควบคุมความอยากรู้อยากเห็นของตัวเองได้ จึงรุมถามคุณซุยและคนอื่นๆ เกี่ยวกับยาชุบชีวิต แต่ว่า...

อาหารของคุณเหมียวเหมียวเหรอคะ?

คุณเหมียวเหมียวคือตัวเอกของเรื่องนี้ เดิมทีมาจากร้านขายยา มีความกระหายใคร่รู้และการค้นคว้าเกี่ยวกับยาและยาพิษมากกว่าคนอื่นเป็นเท่าตัว

ไว้ทีหลังก็ได้ค่ะ

คุณหวัง...ขันทีรูปงามที่ดูแลฝ่ายในของวัง มีความงามราวกับนางฟ้า สามารถดึงดูดทั้งชายและหญิงได้

ฮ่าๆๆ

ไว้ทีหลังก็ได้ค่ะ

เปลี่ยนเสื้อผ้าล่ะ

ว้าว เย่อหยิ่งจังเลย

เหมือนคุณจินบิเลยนะ

ฮิบูกิ ถ้ากินเสร็จแล้วก็เก็บชามซะ

เอ๋? ทำไมล่ะคะ

จินบิ? ใครเหรอคะนั่น?

ให้คนใช้พวกนั้นทำไม่ใช่เหรอคะ?

ไม่ทำอะไรเลยถ้าไม่頼มคนใช้เนี่ยนะ

ยังเป็นแค่เด็กอยู่นะ

ทำได้ด้วยตัวเองค่ะ!

หึ!

ก็เป็นลูกคุณหนูใหญ่ไม่ใช่เหรอคะ?

ในแดนตะวันออกที่อยู่ไกลออกไป

มีคำกล่าวที่ว่า "ผู้ยิ่งใหญ่ย่อมเสื่อม" น่ะค่ะ

หมายความว่า แม้แต่คนที่แข็งแกร่งแค่ไหน ก็ต้องแก่ลงในที่สุด

แม้แต่ตระกูลใหญ่แค่ไหน ก็ต้องล่มสลายในที่สุด

คุณเหมียวเหมียว ปิ่นปักผมเมื่อวานล่ะคะ?

วางไว้ข้างหมอนค่ะ

เจอแล้วค่ะ

ฮ่าๆ

คุณเหมียวเหมียว ปิ่นปักผมอันนี้เป็นของดีนะ ห้ามทำแบบไม่ใส่ใจเชียว

เดี๋ยวใครบางคนจะเอาไปขายซะอีก

คงได้ราคาดีสินะ

จะเรียกว่าได้ราคาดีเลยเหรอคะ

นี่มันทำขึ้นด้วยเทคนิคที่สูงมากเลยนะ

ถ้าคนชำนาญเห็น ก็จะรู้ได้ว่าช่างฝีมือคนไหนทำ

แย่เลย ถ้าคนที่ให้มาจับได้ว่าคุณเหมียวเหมียวเป็นคนขายให้

ถ้าเป็นอย่างนั้น ก็จะรู้ด้วยว่าทำตามคำสั่งของใคร

...นั่นคงขายทิ้งไม่ได้สินะ

คงต้องทุบให้เป็นโลหะแท่งแล้วล่ะ

นั่นมันน่าเสียดายจังเลยนะ

ถ้างั้นก็ต้องเก็บรักษาไว้อย่างดีล่ะ

นี่ไง เปลี่ยนเสื้อผ้าซะแล้วก็ยืนขึ้นนะ

ค่ะ/ครับ

ทะมุ กุโระกานิ กานิ

รู้สึกว่ามันยังไม่พอสักหน่อยนะ

เอาล่ะ

แบบนี้แหละดีแล้ว

คล่องแคล่วขึ้นแล้วนะ

จะชินเองค่ะ

ช้าๆ ก็จะคล่องขึ้นเองน่ะ

ความลับของร้านขายยา

นวดก็ยังทำไม่เก่งเลย

โดนเทน้ำร้อนราดตัวเนี่ย

มันน่ากลัวจริงๆ

เจ้านายนี่มันไร้สาระจริงๆ

แม้แต่แม่เฒ่าที่เป็นหัวโจกของโรงโคม เขาก็ยังรู้จังหวะการทำโทษอยู่หรอก

อึ้ก!

คุณแม่นี่เอง

นั่นไง

ก็เพราะว่า

ฉันจะออกไปข้างนอกวันนี้ล่ะ

คุณเหมียวเหมียวก็ทำตัวให้นิ่ง ๆ นะ

ก็คงมีพ่อแม่ที่มาดูแลเหมือนจะราดน้ำอุ่นให้สินะ

ถึงจะมีแม่ที่ตัดนิ้วก้อยของลูกก็มีอยู่แหละนะ

เรื่องส่วนตัวของร้านขายยา

ฟู่...

ถ้าก็นั่งอยู่นี่เรื่อยๆ ตัวก็จะปวด

ตั้งแต่คุณโกะซุยออกมาก็ประมาณ 3 โมงแล้วมั้ง

ก็มีคนเฝ้าอยู่ ก็เลยออกไปข้างนอกไม่ได้สินะ

สุดยอดเลย ชั้นบนสุดนี่วิวดีจริงๆ

หืม?

ถึงแม้ว่าส่วนใหญ่จะเป็นนาที่เกี่ยวเก็บเสร็จแล้วก็ตาม

แต่นาตรงโน้นมีต้นข้าวสีเขียวนิดหน่อย

เป็นเพราะมันอยู่ในเงาของโรงเก็บของตรงข้างๆ หรือเปล่านะ?

พูดถึงเรื่องนี้แล้ว ตอนงานเทศกาลเด็กๆ

บอกว่ามีจุดที่ต้นข้าวขึ้นไม่ดีนะ

เพราะส่วนอื่นเกี่ยวเก็บเรียบร้อยหมดแล้ว

น่าจะไม่ได้เกิดจากการได้รับสารอาหารที่ไม่สมดุลนะ

ทั้งๆ จะเป็นแบบนั้น แต่ก็ยังเหลือข้าวเป็นรูปสี่เหลี่ยมซ่อนอยู่ในเงาของอาคาร

...เป็นไปได้ไหมนะ

เกือบจะร่วงแล้วสิ

ทำอะไรอยู่เนี่ย?

เข้าไปในห้องแบบเงียบๆ อีกหน่อยดีไหม

โอ๊ย!

เจ็บนะ!

นี่ พี่สาว ไปไหนแล้วล่ะ?

ไม่รู้สิ

อะไรน่ะ เอาแต่จ้องมองออกไปข้างนอกแบบนั้น

ก็ถามให้ดีๆ หน่อยสิ

ตรงตึกที่ดูดีที่สุดนั่นน่ะ รู้ไหมว่ามันคืออะไร?

ตรงนั้นมันไม่ได้ใช้งานแล้วเหรอ?

อ๋อ โรงเก็บของของหัวหน้าหมู่บ้านสินะ

ถึงอย่างนั้น หัวหน้าหมู่บ้านก็ใช้โรงเก็บของที่พื้นสูงตรงนั้นนะ

ก็เพราะว่าหนูมันเข้าไปได้นี่นา แล้วก็อะไรนั่น

หัวหน้าหมู่บ้านนี่มันขี้เหนียว เลยไม่ยอมหาเงินมาทุบทิ้งด้วยสิ

เรื่องส่วนตัวของร้านขายยา

หืม

?

น่าจะแถวนี้แหละ

สตา

สินะ

สตา

สตา

คงจะคิดว่าถ้ามีหนังสือขนาดนี้ พวกเขาก็จะทำตัวอยู่นิ่งๆ ล่ะมั้ง

ว่าอย่างนั้นน่ะนะ

เทะ บิ๊กแกงกัน

นี่ดูแล้วยังนิ่งได้อีกเหรอ?

เป็นไปไม่ได้หรอก

เป็นอะไรไปล่ะ?

ทำหน้าแบบสุดๆ ไปเลยนะ

บางทีนายอยากไปที่โน้นรึเปล่า?

ไปได้เหรอ?

ซวบ

เรื่องที่ทำไม่ได้น่ะ ก็ไม่มีสักอย่างหรอกนะ

เรื่องส่วนตัวของร้านขายยา

แผ่นไปรษณียบัตรสอบถามฟรี!

...ทำยังไงเหรอ?

มานี่หน่อยสิ

ตรงโน้นเป็นห้องนอนของคุณโกะซาวะเหรอ?

ดูเหมือนจะรู้เรื่องของหมู่บ้านกับที่พักดีนะ คงจะมาพักระยะยาวสินะ

สามารถร่วมสนุกเพื่อรับของขวัญสำหรับนักอ่านตัวยงด้วยแผ่นไปรษณียบัตรท้ายเล่มที่ไม่ต้องใช้ดวงตราได้นะ!! รายละเอียดเช็คที่ท้ายเล่มเลย☆

เจอแล้วๆ

เทะ บิ๊กแกงกัน

ช่วยช่วยออกหน่อยสิ

ซุซุ

โรงเตี๊อนี้เขามีให้แบ่งห้องได้ตามใจชอบเลยนะ

ตรงนี้มันเชื่อมติดกับห้องข้างๆ ด้วย

ตรงข้างๆ ก็ต้องมีตู้เสื้อผ้าใช่ไหมล่ะ?

ห้องฉันเองนี่นา เคลื่อนออกไปแล้วนะ

คิดว่าจะทำให้พี่สาวตกใจซะหน่อย

แต่ว่าตรงนี้มันเกะกะนี่สิ

กระดาษกับพู่กันกระจัดกระจายเต็มไปหมดเลย

เจ้าหมอนี่ชอบวาดรูปสินะ

มีทั้งห้องและห้องนั่งเล่น

แปลนคร่าวๆ ก็เหมือนกันนะ แต่ว่า

ดูสิ ตรงนี้ ตรงนี้

ตรงที่เป็นหน้าต่างประดับนั่น กลายเป็นประตูบานใหญ่ไปแล้ว

ห้องของฉันนี่มันออกไปที่ระเบียงได้นะ

ลอดบันไดที่แบ่งเป็นส่วนๆ ของแต่ละห้อง

พอไปถึงสุดมุมแล้ว

ก็กระโดดลงไปที่หลังคาของทางเดินที่เชื่อมไปที่ห้องพักแยกได้เลย

มีแต่ฉันคนเดียวที่จะมานั่งอ่านหนังสือได้เนี่ย

เวลานี้มันไม่มีคนเลย

หืม รู้ดีจังเลยนะ

ว่าหัวหน้าหมู่บ้านหนีออกไปใช้ชีวิตประจำวันอยู่บ่อยๆ

เรื่องส่วนตัวของร้านขายยา

ไหนๆ ก็มาแล้ว ก็ยอมร่วมทางด้วยหน่อยแล้วกันนะ

นายเดินไปข้างหน้าก่อนเหรอ

ช่างเถอะ

ร่างกายผอมนี่ก็ดีเหมือนกันนะ

ครั้งหน้า ที่โกดัง...

เรื่องต่อไป ติดตามได้ 12/01/25 สู่การวางแผงวันที่ 25