ตอนที่ 91.2

ได้แปดสิบเอ็ด บทที่ 81 ทัพเดินทัพ (ตอนท้าย)

กำลังตรวจสอบอยู่ตอนนี้แหละ

ในห้องที่พวกคามิอยู่...

เสียงเมื่อกี้มันอะไรน่ะ?

เรื่องของเภสัชกร

ปัง

...โรลัน

ต้นฉบับ: ฮินาตะ นัตสึ (ฮีโร่ บุนโกะ) อิมาจิไคน์ฟอส งานภาพ: เนโกะคุราเกะ งานจัดองค์ประกอบ: ชิโอะ อิจิกิ แนวคิดตัวละคร: ชิโนะ โทกุ ฮินาตะ นัตสึ อิมาจิไคน์ฟอส

โรลัน โรลันเหรอ?

อะไรเหรอคะ

ชุดที่ต่ำช้านั่นน่ะเหรอคะ?

เหมียวเหมียว: ตัวเอกของเรื่องนี้ เดิมทีเป็นเภสัชกร มีความกระหายใคร่รู้และความสนใจในยาและพิษสูงเป็นพิเศษ

★ผลงานชิ้นนี้เป็นเรื่องสมมติ ไม่เกี่ยวข้องกับบุคคล องค์กร หรือเหตุการณ์ที่มีอยู่จริงใดๆ ทั้งสิ้น

ท่ามกลางความวุ่นวายแบบนี้

ไม่อยากให้ใครมาพูดกับพวกคุณเลยค่ะ

ที่ปล่อยลูกทิ้งไว้ข้างหลังเพื่อมัวแต่ดื่มด่ำในความสุข

สำหรับพวกคุณเท่านั้น

คุณหวัง: ข้าราชบริพารรูปงามที่คอยดูแลในวังหลัง มีความงามราวกับนางฟ้า สามารถดึงดูดใจได้ไม่ว่าจะชายหรือหญิง

0

เคียว

เสียงสะท้อน!

อ๊า

นี่มัน...จริงๆ เลยนะ

ลูกสาวของฉันเหรอเนี่ย

เจ้าลูกที่เชื่อฟังเหมือนตุ๊กตาคนนั้นน่ะ

ตู้มมมมมมมมมมม

เรื่องของเภสัชกร

โปสการ์ดแบบสอบถามฟรี!

พี่สาว ขอโทษนะคะ

ซุยหลิง!

มาช้าไปหน่อย

สามารถสมัครรับของขวัญสำหรับนักอ่านได้ด้วยโปสการ์ดตอนท้ายที่ไม่ต้องใช้แสตมป์! ดูรายละเอียดได้ที่ท้ายเล่มนะคะ☆

...ชินแล้วล่ะ

เรื่องย่อ

เหมียวเหมียวที่หลุดพ้นจากคุกใต้ดินและได้พบกับโรลันที่คลังดินปืน ก็มุ่งหน้าขึ้นไปยังชั้นบนของป้อมปราการด้วยกัน แต่สิ่งที่พวกเขาเห็นคือเสียงสะท้อนและคนอื่นๆ ที่ไม่ได้หายใจแล้ว เหมียวเหมียวได้รู้ถึงเหตุผลที่ถูกพามา และส่งโรลันที่กำลังจะทำหน้าที่ของตนต่อไป ในขณะเดียวกัน คุณหวังและคนอื่นๆ ก็บุกเข้าโจมตีป้อมปราการด้วยแผนการที่กล้าหาญ...

เรื่องแบบนี้เนี่ย

ไม่ใช่ครั้งแรกหรือครั้งที่สองแล้วเหรอ

ในฐานะที่เป็นพ่อ

ถึงแม้จะเป็นขาที่เชื่องช้า

ก็ควรจะขยับมันออกไปได้แล้วสิ

!!?

บึ

คลังแสงมัน

ป้อมปราการน่ะ

ถูกหิมะกลบไปหมดแล้ว...!

คุณก็รู้อยู่แล้วใช่ไหมล่ะ ว่าเราสู้ไม่ได้กับคู่ต่อสู้พวกนั้นน่ะ?

ในฐานะตาจิ้งจอกแห่งหมู่บ้านสุนัขจิ้งจอก

มาหลอกล่อไปจนถึงที่สุดกันเถอะนะ

คุณพ่อขา

อย่างน้อยที่สุดก็ขอรับผิดชอบให้หน่อยเถอะนะคะ

คุณแม่จะดูให้เองค่ะ

เรื่องของเภสัชกร

กั๊ก!

ไปกันเถอะ

บุกเข้าใส่หน้าผา

นี่!

มัดตรงนี้ด้วยนะ

อะไรน่ะ?

ถึงจะไปซุ่มอยู่บนหน้าผา

แต่ก็ดูไม่พร้อมจะถูกโจมตีเลยนี่นา

นี่มันไม่ใช่ศัตรูของกองทัพหลวงซะหน่อย

คนที่วางทหารไว้ที่ป้อมที่ถูกทอดทิ้งแห่งนี้

ก็คือโคโช ผู้เป็นหัวหน้าตระกูลโค ซึ่งเป็นที่รู้จักในราชสำนักด้วยนี่นา

จู่ๆ ก็หายตัวไปจากเมืองหลวง

มาตั้งทัพและซุ่มอยู่ที่นี่เนี่ยนะ

ก็เหมือนกับว่าประกาศตัวเป็นกบฏด้วยตัวเองแล้วน่ะ

ถึงแม้ว่าเล่มจะใหญ่

แต่การก่อกบฏด้วยป้อมปราการกับไพร่พลส่วนตัวเท่านั้นนี่นะ

แม้แต่ฉันเองก็รู้ว่าไม่มีโอกาสชนะหรอก

คนที่ถูกขนานนามว่าเป็นตาจิ้งจอกในราชสำนักน่ะ

เขาทำเรื่องโง่ๆ แบบนี้ด้วยเหรอเนี่ย

ก็แน่นอนว่าการคิดวิเคราะห์น่ะ มันเป็นหน้าที่ของฉันนี่นา

จริงๆ แล้วเสื้อคลุมสีขาวมันทำให้เลือดดูเด่นเลยนะ

เรื่องของเภสัชกร

การเดินทัพเข้าสู่เล่มได้แยกเป็นสองทางระหว่างทาง

ถึงอย่างนั้นก็คิดแผนการแบบนี้ได้เก่งจริงๆ เลยนะ

หน่วยทหารราบที่ภูมิใจในแขนของตนซึ่งคุ้นเคยกับหิมะ

พวกเขาสวมเสื้อคลุมสีขาวและนำหน้าโดยไม่ต้องถือคบเพลิง

ทหารที่ป้อมปราการนั้นมัวแต่สนใจแสงของกองกำลังที่อยู่ด้านหลังห่างออกไปหลายลี้

ก็เลยไม่ทันสังเกตเห็นหน่วยนำหน้าที่กำลังเคลื่อนเข้ามาน่ะสิ

ปัง! บิ๊กแกงแกง

ฮ่า ๆ ๆ

ปุ๊

อุ๊ย

งานแกะสลักปลาเรืองแสงที่ได้รับมาเพื่อเดินบนทุ่งหิมะยามค่ำคืนน่ะ

ถ้าไม่มีสิ่งนี้

มันเป็นของที่พวกกะลาสีเอาไปลอยในถังเพื่อหาทิศทาง

แล้วก็คาดว่ามันจะถูกทาด้วยผงที่ได้มาจากเห็ดเรืองแสงน่ะ

แต่ว่านะ

ใครจะคิดว่ามันจะเกิดหิมะถล่มได้ด้วยฝีมือมนุษย์เนี่ย

พวกหน่วยรบแนวหน้าที่เป็นยอดฝีมือ พวกเขาเอาดินปืนจำนวนมากติดตัวไปด้วย

แล้วก็หายไปที่ไหนสักแห่ง

คนที่คิดขึ้นมาน่ะสมองเขาเป็นแบบไหนกันนะ

เบื้องหน้าของพวกมิชิกะน่ะ