ตอน 26: Chapter 26

ชาวบ้านเลเวล 999

รวมเล่มฉบับคอมิกส์ทะลุ 950,000 เล่ม!! ①～④ เล่มวางจำหน่ายเป็นที่นิยม!!

ตอนที่ 26

ณ ก้นบึ้งอันลึกล้ำ ได้พบกับ “สิ่งนั้น”

มังงะ: อิวาโมโตะ เคนอิจิ

ต้นฉบับ: โฮชิซึกิ เนโกะ

แนวคิดตัวละคร: ฟูมิ

ในที่สุดเจ้าก็ได้ผ่าน

บททดสอบทั้งมวล

มาถึงเบื้องหน้าข้าเสียที...1

นี่คือ...

มังกรดำ!?

ถ้ามีทางเดินให้เลือกแค่ทางเดียว

ก็ไม่มีทางอื่นนอกจากต้องรวบรวมความกล้าเดินหน้าต่อไป

ถึงแม้จะเป็นเส้นทางที่มองไม่เห็นปลายทาง

ที่เจ้ากล้าหาญมากถึงกับกระโดดเข้าไปในโพรงนี่ได้...

เจ้าต่างหากที่ช่าง...

เอ๊ะ?...ไม่สิ

พวกเรา...ตอนที่แทงมีดลงไป

เราก็ค่อยๆ ลงมาครับ...แต่ว่า?

!?

อะไร...เนี่ย!?

บ้าไปแล้ว...ทำไมมีดถึงอยู่ตรงนั้นล่ะ?

...ก็นึกขึ้นได้ว่ามีสัมภาระนี่นา

มันมีแบบนั้นด้วยเหรอ?

...ไม่เคยมีมาก่อนเลย

คือว่า!

เอาเป็นว่าเจ้าเนี่ย...

เป็นมอนสเตอร์สินะ?

...ดูเหมือนว่า

ข้าจะเป็นหนึ่งในจุดพิเศษของโลกใบนี้...

มังกรดำ

จุดพิเศษ...เหรอ?

จุดพิเศษก็คือ ผู้ที่รู้ทุกสิ่งของโลกใบนี้

คือผู้ที่คอยรักษาการทำงานของโลกใบนี้ไว้นั่นเอง

การทำงานของโลก...

คุณน่ะ...

คือเทพเจ้าของโลกใบนี้หรือ?

ไม่

ข้าเป็นเพียงจุดพิเศษหนึ่งของโลกใบนี้เท่านั้นเอง

ข้ากับเทพเจ้า

เป็นตัวตนที่แตกต่างกัน

เป็นตัวตนที่ต่างจากเทพเจ้าสินะ

งั้นก็ยังมีอยู่สินะ

ถึงกับยิ้มออกมาเชียวรึ...

ก็ต้องยอมรับว่าประหลาดใจอยู่บ้างล่ะ

ไม่รู้สึกหวาดกลัวในตัวข้าเลยหรือ?

แต่เจ้าพยายามจะมาคุยกับข้านี่นา

ก็เลยคิดว่าคงไม่จำเป็นต้องกลัวอะไรมากนัก...

เจ้าตั้งใจจะต่อสู้กับข้าอย่างนั้นรึ...?

ถ้าเจ้าจะอาละวาดโดยไม่สนใจคำถาม ก็ไม่มีทางอื่นนอกจากต้องสู้สินะ

บอกให้ไว้นะ ข้าแข็งแกร่งกว่าจอมมารเสียอีก

อย่าพูดเหลวไหลน่า!

แก...เป็นเผ่าปีศาจสินะ

มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง!?

มันเป็นไปได้ด้วยเหรอ...!?

เจ้าพูดอะไรที่มันไม่เข้าท่ากันนัก!

แกบอกว่าเก่งกว่าจอมมารงั้นเหรอ?

รูปลักษณ์ภายนอกน่ากลัวจริง แต่ข้าไม่รู้สึกถึงพลังเวทแม้แต่น้อยจากตัวแกเลยนะ!?

...พลังเวทของข้า

ที่ไม่สามารถรู้สึกได้ก็เป็นเรื่องธรรมดาอยู่แล้ว

พวกเจ้าก็ใช้ชีวิตอยู่ภายใต้พลังเวทย์ของข้ามาตั้งแต่เมื่อนานมาแล้วนี่นา

มีเพียงผู้ที่มีพลังมากพอจะขับไล่พลังเวทย์ของข้าได้เท่านั้นถึงจะตระหนักรู้ถึงมันได้

บ้าไปแล้ว...!?

แล้วมันหมายความว่าสำหรับจอมมาร หรือ เอสเทลล่า

พวกเขาสามารถรับรู้ถึงการมีอยู่ของสิ่งนี้ได้สินะ...?

...นี่

ไอ้เรื่อง 'การทำงานของโลก' ที่เจ้าเพิ่งพูดถึงมันคืออะไรกันแน่?

ผู้ที่แข็งแกร่งอย่างเจ้า

การสร้างขึ้นเป็นประจำนั่นเอง

เป็นประจำ...เหรอ?

คงจะเข้าใจได้ยากมากสินะที่ถูกโยนมาที่นี่อย่างกะทันหัน?

...ขออภัยด้วย

ดันเจี้ยนแห่งนี้แต่เดิมมีไว้เพื่อให้ผู้ที่ "ไปถึง" ได้รู้จักพลังที่แท้จริงของตนเอง โดยไม่ต้องใช้อาวุธหรือไอเทมใดๆ

ดังนั้นจึงถูกจัดให้ไม่ต้องนอนหรือทานอาหาร...

...แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด พวกเจ้าถึงมาถึงที่นี่พร้อมกับไอเทมในมือกันนะ

ถึงอย่างนั้นก็ดูเหมือนจะไม่มีอาวุธนี่นา...

ถึงจะไม่เคยมีมาก่อน แต่ก็ถือว่าผ่านนะ

ผ่าน...เหรอ?

อย่างน้อยก็...

ดูเหมือนจะตั้งตารอพวกเรามาตั้งนานแล้วสินะ

ไม่ว่ายังไง ความสามารถก็ได้รับการพิสูจน์แล้ว

ดีมากที่โค่นจอมมารและเปิดทางมายังดินแดนสุดท้ายนี้ได้

โค่นจอมมารได้...!?

นี่นะ...

ที่นี่นี่... พวกคุณมาถึงได้ด้วยการเก็บทองมาหนึ่งหมื่นแล้วซื้อไอเท็มบางอย่างรึไง?

โอ้... แล้วเจ้าก็สังเกตเห็นสินะ

อืม... ดูเหมือนว่า

ไม่ใช่แค่พละกำลัง แต่เป็นสติปัญญา

แล้วก็อีกสิ่งหนึ่งที่ถ้าไม่มีบารมีก็คงไปไม่ถึง นั่นก็คือ...

สินะ?

พวกเจ้าไปถึงได้ด้วยสิ่งนั้นรึ?

เปล่า...

ไม่ใช่แบบนั้นนะ...

รู้สึกว่า... แปลกๆ น่ะ

ประเด็นสำคัญมีสองอย่างนะ...

มังกรดำนี่คือ 【สิ่งที่สร้าง ผู้ที่แข็งแกร่งอย่างแท้จริง เป็นประจำ】

ที่นี่คือ【ดันเจี้ยนที่สามารถมาได้โดยการโค่นจอมมาร หรือด้วยไอเทมมูลค่าหนึ่งหมื่นทอง】

เพราะตัวถัดไปไม่โผล่ออกมาสักที

เป็นไปไม่ได้นะ...

ไม่สิ...เดี๋ยวก่อน!

พวกเราจะฆ่าจอมมาร...มุโมโกะ!?

อย่ามาหลอก!

ข้าสังหารจอมมารด้วยมือคู่นี้

หมัดน็อกคือการชกเข้าที่ท้อง

ท้อง...เหรอ?

อ่า...เป็นหมัดที่ไม่คาดคิดสินะ...

อึกกก!

คุณคากามิหล่อโคตรๆ เลย

ตะโกนแบบนั้นก่อนจะสิ้นใจเลยล่ะ

จอมมารที่โดนแบบนี้เป็นครั้งแรกเลยนะ...

ว่าแต่ เจ้าเผ่าปีศาจตรงนั้นไปฝั่งมนุษย์ได้ยังไงน่ะ?

คนนั้นคงต่อสู้มาเพื่อมาที่นี่ด้วยสินะ?

โอ... ข้านี่แหละที่สะกดจิต

สะกดจิตพวกปีศาจงั้นเหรอ!?

ไม่เคยได้ยินเลย... เป็นไปได้ด้วยเหรอ?

ถูกกักขังอยู่ราวๆ ยี่สิบแปดชั่วโมง แล้วก็โดนตบซ้ำๆ ประกอบกับสกิลชักชวน...

มาเป็นเพื่อนกันเถอะ!

อึก

ข้าใช้พลังที่ดูสมจริง สะกดจิตทั้งกายและใจไปแล้ว

แต่บางทีก็คงไม่สมบูรณ์นักกระมัง...

เพื่อจอมมารนะ!

สเปคตร!

ถึงจะบูชาจอมมาร แต่ก็กลายเป็นตัวอันตรายที่โจมตีจอมมารได้เสียแล้ว

ก็เพราะว่าตั้งแต่นี้ก็เรียกจอมมารด้วยคำว่า 'ท่าน' แล้วก็ชื่นชมท่านมาตลอด...

...ก็จริงนะ

แต่ว่า... หัวใจมันก็รู้สึกตื้นตันขึ้นมาเลยนะ...

...

การที่โค่นจอมมารได้นั่นมันเป็นเรื่องที่แน่นอนสินะ...

นั่นคือสิ่งเดียวที่สามารถรับรู้ได้จากที่นี่

พลังเวทที่เคยผลักดันข้าตอนนี้รับรู้ไม่ได้แล้วสิ

นับตั้งแต่ขาดการติดต่อไปก็ราวๆ สามเดือนแล้ว...

การที่จะมาถึงจุดนี้คงจะลำบากไม่น้อยสินะ

สามเดือน?

น่าจะเป็นตอนที่จอมมารถูกพาตัวไปที่ซาลมาเรียกับเอสเทลล่าสินะ?

เจ้าคนนี้ก็ต้องซ่อนไว้ในที่ที่สัมผัสไม่ได้สินะ...

สมแล้วที่เข้าใจผิดไปเอง

...แล้วก็

แน่นอนอยู่แล้ว

การเรียกมาที่นี่ก็น่าจะมีอะไรบางอย่างสิ?

ข้าไม่ได้เรียกพวกเจ้ามาเพื่อจะตั้งชื่อใหม่ให้พวกเจ้าเท่านั้นนะ

พวกเราตั้งตารอผู้ที่แข็งแกร่งอย่างแท้จริงตามคำพูดนั่นแหละ

พวกเจ้าที่มาถึงตรงนี้ได้

ขอให้เลือกความปรารถนาอะไรก็ได้หนึ่งอย่าง ที่ทำได้ในโลกนี้ แล้วข้าจะทำให้สำเร็จให้

...ความปรารถนาอะไรก็ได้รึ?

แต่ว่า...

พวกเจ้าต้องเลือกอย่างใดอย่างหนึ่งจากสองทางเลือกอย่างแน่นอน

ก่อนอื่นเลยนะ

คือการทำความปรารถนาให้เป็นจริง แล้วจึงไปยังเวทีต่อไป

เวทีต่อไปน่ะเหรอ...?

นั่นเป็นสิทธิ์ที่มอบให้เฉพาะผู้ที่เดินทางไปเท่านั้น

จะต้องก้าวเดินไปบนเส้นทางแห่งการต่อสู้ที่หนักหน่วงและยากลำบากกว่าเดิมแน่ๆ

มันมีอยู่จริงเหรอ...?

บางสิ่งที่เชื่อมโยงกับกลไกของโลกต่างหาก!

แต่ว่าระหว่างทางที่ผ่านมาถึงตรงนี้ ก็คงมีคนที่บาดเจ็บ

คนที่ไม่มีเจตจำนงที่จะสู้

และบางคนก็อาจจะไม่ต้องการต่อสู้

ถึงแม้จะไปยังสมรภูมิที่ดุเดือดกว่าที่ผ่านมา ก็มีแต่จะตายอย่างเปล่าประโยชน์...

ยังมีอีกทางเลือกหนึ่งอยู่ด้วยนะ

คือ หลังจากที่ความปรารถนาเป็นจริงแล้ว ก็คงพลังนั้นไว้ เพื่อฟื้นฟูจิตใจที่บาดเจ็บจากการต่อสู้

โดยการลบความทรงจำที่ต่อสู้มาเพื่อโค่นล้มจอมมารแล้วกลับสู่พื้นพิภพ

มันหมายความว่ายังไงกัน?

...เป็นแบบนั้นเหรอ?

พูดง่ายๆ ก็คือ ถึงแม้จะไม่มีความทรงจำเรื่องการต่อสู้เลย แต่ก็จะถูกส่งกลับสู่พื้นพิภพในสภาพที่แข็งแกร่งมากๆ

ถูกต้อง

หวังว่าสักวันจะได้กลับมายังดินแดนแห่งนี้อีกนะ

แน่นอนว่าบรรดาผู้ที่รู้จักเจ้าก็จะสูญเสียความทรงจำว่าเจ้าได้ต่อสู้มาแล้วด้วย

ไม่นะๆ... แล้วมันจะมีประโยชน์อะไรกันล่ะ...?

บอกไปแล้วไม่ใช่เหรอ?

ข้า

มีอยู่เพื่อ

“สร้างผู้ที่แข็งแกร่งเป็นระยะๆ”

ไม่นะ... เอ๊ะ?

ถ้าข้อมูลของดาริคดราโกชิอยู่ข้างนอกล่ะก็... มีกี่คนที่มาถึงที่นี่แล้วกัน?

คุณคากามิเหรอ?

แต่ถ้าเป็นอย่างนั้น... ตลอดเวลาที่ผ่านมา... อ๊ะ?

นั่นมัน... เรื่องแบบนั้นเหรอ...

อีกอย่างนั่น...

มันคงเป็นไปไม่ได้แน่ๆ

เพราะไม่มีความทรงจำ ก็ไม่ได้แปลว่าต้องกลับมาที่นี่เสมอไปนี่นา

ถูกต้องแล้ว... แต่มันก็เป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้อยู่ดี

การที่จะนำผู้ที่ไม่มีเจตจำนงที่จะสู้ไปให้ตายอย่างเปล่าประโยชน์

มันมีประโยชน์กว่าเยอะที่จะเปิดโอกาสให้กลับมาพร้อมกับจิตวิญญาณที่แข็งแกร่งในสักวัน

แล้วถ้าเขาไม่กลับล่ะ?

ผู้ที่แข็งแกร่งไม่ได้จำกัดอยู่แค่คนนั้นเท่านั้น

ทำไมล่ะ?

แต่ถ้าไม่มีวิธีพิสูจน์ความแข็งแกร่งได้ล่ะ?

ทุกคนต้องรวบรวมทองหนึ่งหมื่นเหรียญแล้วมาที่นี่รึไง?

ทำไมเหรอ...?

ก็น่าจะไม่มีวิธีอื่นแล้วล่ะ

ตอนนั้นจอมมาร

มันไม่อยู่แล้วนี่นา

...เหรอ!?

เพราะฉะนั้นนั่นแหละ

ถึงได้ลบความทรงจำทั้งหมดที่เกี่ยวข้องกับการต่อสู้ของคนผู้นั้นทิ้งไป

จอมมารจะฟื้นคืนชีพตั้งแต่ตอนนี้

ไม่สิ... น่าจะพูดว่าถูกรีเซ็ตจะถูกต้องกว่า

ห๊ะ...?

การที่จอมมารถูกโค่นล้มนั้น มันไม่เคยมีมาก่อนในประวัติศาสตร์ของมนุษย์เลยนี่นะ...

...แค่อยู่ในประวัติศาสตร์น่ะเหรอ?

ถูกเผงเลย

จอมมารก็เคย...

ถูกฆ่าซ้ำแล้วซ้ำเล่ามาหลายครั้งแล้ว

เล่นตลก... อย่านะ!

แล้วจอมมารที่ข้าชื่นชอบน่ะ

เป็นยังไงกันล่ะ!?

แทนที่จอมมารที่เคยถูกโค่นลงไป

ถูก... สร้างขึ้นมาใหม่เหรอ?

เป็นจอมมารที่ถูกสร้างขึ้นมาใหม่น่ะ

แล้วความทรงจำที่ว่าถูกโค่นลงไปก็จะถูกลบออกจากพวกเราด้วย

นั่นเลยเป็นการรีเซ็ตสินะ?

อย่างนั้นเหรอ... แต่จอมมารครานี้ แข็งแกร่งเกินไป

การที่ไม่สามารถเลือกจอมมารที่จะถูกส่งมาเป็นลำดับถัดไปได้นี่คือข้อบกพร่องของกลไกนี้สินะ

ก็เพราะแบบนี้แหละ ถึงใช้เวลานานกว่าจอมมารคนต่อไปจะมา

...เดี๋ยวก่อน

ถ้าถูกรีเซ็ตแล้ว คุณอัลลิสที่เป็นลูกสาวของจอมมารล่ะ!?

การที่จะสูญเสียความทรงจำของพ่อไปด้วย...

ไม่ใช่

รวมถึงปีศาจและมอนสเตอร์ทั้งหมดก็จะถูกสร้างขึ้นมาใหม่ไปพร้อมกับการรีเซ็ตด้วย

สิ่งที่ถูกส่งต่อไปและถูกทิ้งไว้ในโลกนี้คือ

มนุษย์เท่านั้น

!?

เผ่ามาร...

ความทรงจำของข้านี่ก็เป็นของปลอมที่ถูกสร้างขึ้นจากการรีเซ็ตงั้นเหรอ?

( )

ก็อาจจะใช่ก็ได้นะ

พวกปีศาจที่ปรากฏตัวทันทีหลังการรีเซ็ตทั้งหมดนั้นถูกสร้างขึ้นมาด้วยกลไกของโลกใบนี้แหละ

หลังจากนั้นพวกเขาก็ใช้ชีวิตตามปกติเหมือนกับมนุษย์

และครั้งสุดท้ายที่เกิดการรีเซ็ตก็คือ...เมื่อสามสิบปีที่แล้วนี่เอง

ถ้าเกิดหลังจากนั้น

พวกนั้นก็อาจจะไม่ได้ถูกสร้างขึ้นมาด้วยกลไกของโลกนี้ก็ได้

นั่นก็...

เป็นกลไกที่เทพเจ้าสร้างขึ้นมาอย่างนั้นหรือ?

ใช่แล้ว

ถ้าเป็นระบบแบบนั้นล่ะก็...

มอนสเตอร์มันคืออะไรกันแน่!?

นั่นคือประวัติศาสตร์ของโลกนี้ไม่ใช่เหรอ?

เพราะเจ้าหมอนี่กับเผ่ามาร โลกถึงไม่สงบสุข...

เปล่าหรอก นั่นคือประวัติศาสตร์ที่แท้จริง

การที่จะสร้างผู้ที่แข็งแกร่งขึ้นมาได้ก็เป็นความจริงเช่นกัน

แต่ในโลกนี้ มอนสเตอร์ถึงได้

ตั้งแต่แรกแล้ว ทำไมถึงต้องต้องการมนุษย์ที่แข็งแกร่งด้วยล่ะ?

เป็นแบบนี้ไปได้ยังไงกันเนี่ย...?

ถ้าอยากรู้ก็ต้องไปที่เวทีถัดไป

มันจะไม่มีทางถูกเล่าออกมาจากปากของข้าเด็ดขาด

...เข้าใจคร่าวๆ แล้วล่ะ

“ถ้ากำจัดมอนสเตอร์ได้ ก็จะได้เงินมาด้วย”

“ถ้ากำจัดมอนสเตอร์ที่แข็งแกร่งกว่าตัวเองได้ ก็จะแข็งแกร่งขึ้น”

เส้นทางที่จะแข็งแกร่งขึ้นมันถูกจัดเตรียมไว้แล้ว...

ถึงกับไปถึงจุดสูงสุดได้ขนาดนั้นแล้ว

แต่กลับเลือกใช้วิธีอื่น นี่ไม่เคยมีมาก่อนเลยนะ

มันกลายเป็นวิถีชีวิตที่มีประสิทธิภาพ

ตั้งแต่จอมมารคนก่อนถูกโค่นไปเมื่อสามสิบปีก่อน

เอสเทลล่าก็เริ่มจะทนไม่ไหวแล้ว

ที่พวกเขาไม่ได้พยายามจะฆ่าพวกเราก็เป็นเพราะ

"กลับไปแล้วแข็งแกร่งขึ้นมาซะ

ใช่ไหมล่ะ"

เอาล่ะ พอเรื่องราวก็จบลงแล้ว

จงเลือกผู้ที่แข็งแกร่งอย่างแท้จริงเถอะ

ลองหันกลับไปหาความสงบอีกครั้งสิ--

ไม่เลือกหรอก

เผ่ามารจะไม่มีวันให้พวกแกลบ

ในตัวฉัน... พวกเมโนอุและลุงจอมมารน่ะ

แล้วก็ความทรงจำเกี่ยวกับอัลลิสด้วยนะ

ทำไมกัน...

ในที่สุดก็เป็นสิ่งมีชีวิตที่ถูกสร้างขึ้นมาใหม่ทุกครั้งที่มีการรีเซ็ต

อะไรเหรอ?

แกไม่รู้อะไรเลยหรอก

เผ่ามารก็ยิ้มได้เหมือนพวกเรานั่นแหละ

ถึงจะเป็นเผ่ามารประหลาดที่ทำงานปนอยู่กับมนุษย์ทั้งคืนก็เถอะ

คุณคากามิ...

ก็มีเผ่ามารที่พยายามฝึกฝนข้าด้วยนะ

พวกเขาน่ะ ซื่อตรงและใส่ใจมากกว่ามนุษย์อีก

...แถมยังใจดีอีกด้วยนะ

...หมายความว่า

นายอยากจะพูดอะไรล่ะ?

ระบบแบบนั้นน่ะเหรอ...

ก็อย่างที่คิดไว้แหละ ต้องต่อต้าน

หมายความว่าฉันจะเป็นคนทำลายมันซะเอง

☑ต่อเนื่องในฉบับเดือน 8